Mashiach

קאטאלאג: MISCELLANEOUS (English) נומ׳ ⁨21⁩ תשע"ה (2014–15) ענגליש 38 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 38 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די צייטן וואס צדיקים האבן געגעבן אויף משיח זענען געווען אמת'ע עתים, ער ברענגט דעם בעל התניא'ס רמז אויף תשע"ה אינעם פסוק פון די ווים לעמודים, און ער פארבינדט דעם פעלנדיקן וי"ו אין די קאפיטלעך תהלים על סדר א"ב מיט די אידן וואס זענען אינדרויסן פונעם מחנה, וואס דער אויבערשטער פירט צוריק.

דער משגיח רעדט פאר ראש השנה, און ער דערמאנט אז צדיקים אין אלע דורות האבן געגעבן צייטן ווען משיח וועט קומען. ער פרעגט פארוואס רבינא און רב אשי האבן אריינגעשטעלט אין גמרא א צייט וואס איז שוין לאנג פארביי. דער תירוץ איז אז יעדע אזא צייט איז טאקע געווען אן "אחישנה", גרייט פאר דער גאולה, נאר איינער האט עס קאליע געמאכט; דער לעצטער "בעתה" איז באשטימט און קיינער ווייסט נישט ווען. דערנאך דערציילט ער ווי דער בעל התניא האט געליינט "האלף" אינעם פסוק פון די ווים ווי ה' אלף, א רמז אויף תשע"ה. ער פרעגט פארוואס עס פעלט דער וי"ו אין די קאפיטלעך תהלים על סדר א"ב און א פ"א קומט אויף זיין ארט. ער ענטפערט אז די איבעריקע אידן, וועמענס מחצית השקל איז געגאנגען אויף די ווים וואס שטעקן ארויס פונעם משכן, זענען די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, ווי שבט דן וואס עמלק האט באפאלן און די לעצטע פסוקים פון דער תורה; דער אויבערשטער פארלאזט זיי נישט, און "פודה ה'" ברענגט זיי צוריק. צום סוף זאגט ער אז אונזער דור איז ביים סוף, און יעדע קליינע עבודה איז חשוב.

ענינים: די צייט פון דער גאולה און דער קץ · תהלים

סדר השיעור

  1. 0:00 צייטן פאר משיח וואס זענען פארביי שטייט אינעם קאטאלאג

    פאר ראש השנה דערמאנט דער משגיח אז צדיקים האבן געגעבן צייטן פאר משיח, און ער פרעגט פארוואס די גמרא שרייבט א צייט וואס איז שוין געווען פארביי. ער ענטפערט אז יעדע איז געווען אן אמת'ער "אחישנה" וואס עבירות האבן קאליע געמאכט, בשעת דער לעצטער "בעתה" איז באהאלטן.

  2. 7:59 דעם בעל התניא'ס רמז אויף תשע"ה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט ווי דער בעל התניא האט געליינט פרשת פקודי און געזאגט "האלף" ווי ה' אלף, און נישט געלאזט זיך מתקן זיין, ווייל די גאולה איז מרומז אינעם פסוק אויף תשע"ה, און ווי ער האט געהערט אז דאס איז אמת. ער בעט אז מ'זאל נישט קאליע מאכן דאס יאר און מקבל זיין קבלות פאר יום כיפור.

  3. 13:09 דער פעלנדיקער וי"ו אין תהלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז די קאפיטלעך תהלים ל"ד און כ"ה וואס גייען על סדר א"ב לאזן אויס דעם וי"ו און לייגן צו א פ"א צום סוף. ער ברענגט דעם דברי יחזקאל אז דער פ"א פארבייט דעם וי"ו על פי את"ב"ש, און פרעגט פארוואס דער וי"ו דארף בכלל פעלן.

  4. 16:46 משה פארגעסט די ווים; שבט דן שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק צום פסוק, ערקלערט דער משגיח אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט די איבעריקע אלף ושבע מאות וחמשה ושבעים שקלים, ביז ער איז דערמאנט געווארן אז זיי זענען געגאנגען אויף די ווים, די זילבערנע נעגל אויף די עמודים. ער פרעגט פארוואס משה האט פארגעסן, און רעדט דערנאך פון שבט דן וואס זענען ארויסגעווארפן געווארן פון די ענני הכבוד און עמלק האט זיי באפאלן.

  5. 20:42 יעדער איד א אות אין דער תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די ששים ריבוא אותיות פון דער תורה זענען קעגן די ששים ריבוא נשמות פון כלל ישראל, און ווי אזוי די חכמים האבן זיי געציילט. ער איז מחדש אז די אידן אינדרויסן פונעם מחנה זענען אין די לעצטע אכט פסוקים פון דער תורה, וואס האבן אן אנדער דין.

  6. 24:03 דאס איבעריקע זילבער און די אידן אינדרויסן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט די שכחה ביי משה רבינו'ס פטירה און די לעצטע ווערטער פון דער תורה מיט די איבעריקע אידן העכער ששים ריבוא, וועמענס מחצית השקל איז געגאנגען אויף די ווים וואס שטעקן ארויס פון די קלעים פונעם משכן. דער אויבערשטער פארלאזט זיי נישט, און זיין כעס אויף עמלק פארן באפאלן זיי ברענט נאך היינט; ער לייגט צו אז דוד המלך, אין סכנה ביי אבימלך, האט געזאגט דעם קאפיטל פון די כ"ב אותיות.

  7. 30:00 פודה ה': דער וי"ו קומט צוריק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענטפערט זיין קשיא: דער וי"ו פעלט פונעם א"ב אזוי ווי די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, און דער פ"א "פודה ה' נפש עבדיו" ברענגט זיי צוריק ביי משיח'ס קומען. ער זאגט אז אונזער דור איז די נשמות ביים סוף פון דער תורה, און חזר'ט איבער אז דעם בעל התניא'ס רמז, וואס געפינט זיך אויך אין אן עלטערן ספר, ווייזט אויף א צייט ארום צוויי הונדערט יאר נאך אים.

  8. 33:54 קליינע עבודה אינעם לעצטן דור שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז אונזער דור דארף אמונה און תשובה, ער ברענגט דעם אריז"ל'ס ווערטער צו רבי חיים וויטאל אז די שפעטערע דורות זענען קלענער, און זאגט אז היינט איז יעדע קליינע עבודה מיט מי חשוב ביים אויבערשטן. ער מאנט מ'זאל אויסנוצן די טעג וואס בלייבן פאר יום כיפור, און ענדיגט מיט דער האפענונג זיך צו טרעפן איבער א יאר אין ירושלים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

צייטן פאר משיח וואס זענען פארביי

1:06

דער משגיח דערמאנט אז צדיקים און חכמים אין יעדן דור האבן געגעבן צייטן ווען משיח וועט קומען, און ער איז נישט געקומען. די ערשטע אזא צייט וואס ער ווייסט איז אין דער גמרא אין עבודה זרה, וואס זאגט אז נאך א געוויסן יאר זאל מען נישט קויפן א פעלד פון טויזנט דינרים פאר איין דינר. ער פרעגט פארוואס רבינא און רב אשי האבן אריינגעשטעלט א צייט וואס איז שוין לאנג פארביי. א

4:17

ער ענטפערט אז יעדע אזא צייט איז געווען ריכטיג: ס'איז געווען אן "אחישנה", ווי דער פסוק "בעתה אחישנה" אין ישעיה, און משיח איז געווען גרייט, נאר איינער האט עס קאליע געמאכט. איין מענטשנס עבירה קען אריבערוואגן די גאנצע וועלט, ווי די גמרא אין קידושין זאגט. דער לעצטער "בעתה" איז באשטימט און קיינער ווייסט נישט ווען; אפילו יעקב אבינו האט עס נישט געקענט אנטפלעקן. ב,ג

דעם בעל התניא'ס רמז אויף תשע"ה

8:15

דער משגיח דערציילט א מסורה וואס מ'האט געהיטן אין חב"ד: ביים ליינען האט דער בעל התניא געזאגט "האלף" אינעם פסוק פון דאס איבעריקע זילבער פאר די ווים, אין שמות ל"ח, ווי ה' אלף, נישט געלאזט זיך מתקן זיין, און געזאגט אז די גאולה איז דארט מרומז אויף תשע"ה. דער משגיח האט געהערט אז דער רבי האט עס באשטעטיגט. ער בעט אז מ'זאל עס נישט קאליע מאכן, און מקבל זיין החלטות פאר יום כיפור. ד

דער פעלנדיקער וי"ו אין תהלים

13:22

קאפיטל ל"ד אין תהלים גייט על סדר א"ב, אבער עס לאזט אויס דעם וי"ו און ענדיגט מיט אן איבעריקן פ"א, "פודה ה'"; קאפיטל כ"ה איז די זעלבע. דער דברי יחזקאל ערקלערט אז על פי את"ב"ש פארבייט א פ"א דעם וי"ו. דער משגיח פרעגט פארוואס דער וי"ו דארף בכלל פעלן. ה,ו,ז

משה פארגעסט די ווים

16:50

צוריק צום פסוק, ערקלערט דער משגיח אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט די איבעריקע אלף ושבע מאות וחמשה ושבעים שקלים, ביז ער איז דערמאנט געווארן: זיי זענען געווארן די ווים, זילבערנע נעגל אויף די עמודים וואו די קלעים האבן געהאנגען. דער אלשיך ליינט "את האלף" ווי א קריאה. דער משגיח פרעגט פארוואס משה האט פארגעסן, און דערמאנט שבט דן, וואס זענען ארויסגעווארפן געווארן פון די ענני הכבוד און עמלק האט זיי באפאלן. ח

יעדער איד א אות אין דער תורה

20:42

יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, זאגט דער משגיח, ווי די ספרים זאגן אז "ישראל" איז ראשי תיבות "יש ששים ריבוא אותיות לתורה". באמת זענען דא בערך האלב אזויפיל, נאר די חכמים האבן געציילט אותיות וואס זענען געמאכט פון עטליכע אותיות. ער איז מחדש אז די אידן אינדרויסן פונעם מחנה זענען אין די לעצטע אכט פסוקים, וואס די גמרא האט מיט זיי אן אנדער דין. ט

דאס איבעריקע זילבער און די אידן אינדרויסן

24:05

ביי משה רבינו'ס פטירה, זאגט די גמרא, זענען פארגעסן געווארן טויזנטער הלכות, און די לעצטע ווערטער פון דער תורה מיינען, לויט רש"י, דאס צוברעכן די לוחות. דער משגיח ערקלערט אז אויסער די ששים ריבוא וואס האבן געגעבן דאס זילבער פאר די אדנים, זענען געווען איבעריקע אידן; זייער מחצית השקל איז געווארן די ווים, וועמענס קעפ שטעקן ארויס פון די קלעים פונעם משכן. י,כ

26:37

דאס זענען די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, פארבונדן מיט די לעצטע אותיות וואס האבן א שייכות צו שכחה. פונדעסטוועגן פארלאזט זיי דער אויבערשטער נישט: זיין כעס אויף עמלק וואס האט זיי באפאלן ברענט נאך היינט. ער לייגט צו אז דוד המלך, אינדרויסן פון ארץ ישראל און אין סכנה ביי אבימלך, האט געזאגט דעם קאפיטל פון די כ"ב אותיות.

פודה ה': דער וי"ו קומט צוריק

30:10

דערמיט איז די קשיא מתורץ: דער וי"ו איז ארויסגעווארפן פונעם א"ב, אזוי ווי די ווים זענען געווען אינדרויסן פונעם מחנה. אבער דער אויבערשטער איגנארירט נישט די אידן; ווען משיח קומט, קומען זיי צוריק, און דער לעצטער פ"א, "פודה ה' נפש עבדיו", לייזט זיי אויס. מיר, זאגט דער משגיח, זענען די נשמות ביים סוף פון דער תורה. אנדערע חכמים האבן געגעבן סימנים אויף זייערע אייגענע טעג; דער בעל התניא האט געגעבן איינס ארום צוויי הונדערט יאר נאך אים. ה

קליינע עבודה אינעם לעצטן דור

33:59

אונזער דור דארף אמונה און תשובה, זאגט דער משגיח, און דער אויבערשטער ערווארט נישט קיין סך דערפון; דער אריז"ל האט געזאגט פאר רבי חיים וויטאל אז די שפעטערע דורות זענען קלענער. א איד היינט וואס מוטשעט זיך דורך א בלאט גמרא אדער א תפילה איז אזוי חשוב ווי גרויסע עבודה אין די צייטן פונעם בית המקדש. ער מאנט מ'זאל אויסנוצן די טעג וואס בלייבן פאר יום כיפור, און האפט זיך צו טרעפן איבער א יאר אין ירושלים.

מראי מקומות

תורה

  1. ד Shemos 38:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:15

נביאים

  1. ב Yeshayahu 60:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:17

כתובים

  1. ה Tehillim 34 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:22, 30:10
  2. ו לכאורה Tehillim 25 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:22

תלמוד בבלי

  1. א Avodah Zarah 9b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:06
  2. ג לכאורה Kiddushin 40b מפתח אינעם אויסשרייב: 4:17
  3. ט לכאורה Menachos 30a מפתח אינעם אויסשרייב: 20:42
  4. י לכאורה Temurah 16a מפתח אינעם אויסשרייב: 24:05

ראשונים

  1. כ Rashi on Devarim 34:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:05

אחרונים און חסידות

  1. ח לכאורה Alshich on Shemos 38:28 מפתח אינעם אויסשרייב: 16:50

אנדערע

  1. ז Divrei Yechezkel (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:22

עיקרי הדברים

  1. 4:02 יעדע צייט וואס די צדיקים האבן באשטימט פאר משיח איז געווען אן אמת'ער "אחישנה" ווען ער איז געווען גרייט צו קומען, נאר איינער האט עס קאליע געמאכט.
  2. 6:05 דער לעצטער "בעתה" איז באשטימט און קיינער ווייסט נישט ווען; משיח מוז דעמאלט קומען.
  3. 8:15 דער בעל התניא האט געליינט "האלף" אינעם פסוק פון די ווים ווי ה' אלף, און געזאגט אז די גאולה איז דארט מרומז אויף תשע"ה.
  4. 26:25 דער פעלנדיקער וי"ו אין די קאפיטלעך על סדר א"ב שטייט פאר די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, וועמענס זילבער איז געגאנגען אויף די ווים וואס שטעקן ארויס פונעם משכן.
  5. 30:25 דער אויבערשטער פארלאזט נישט די אידן; ביי משיח'ס קומען קומען זיי צוריק, ווי דער לעצטער פ"א "פודה ה' נפש עבדיו" ווייזט.
  6. 34:23 אין אונזער דור, ביים סוף פונעם גלות, ערווארט דער אויבערשטער נישט קיין סך, און יעדע קליינע מי אין לערנען און תפילה איז ביי אים חשוב.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:53 פארוואס האבן רבינא און רב אשי אריינגעשטעלט אין גמרא א צייט פאר משיח וואס איז שוין לאנג געווען פארביי?

    תירוץ: 4:02 ווייל יענע צייט איז טאקע געווען אן "אחישנה" ווען משיח האט געדארפט קומען; איינער האט עס קאליע געמאכט.

  2. קשיא: 16:20 פארוואס מוז דער וי"ו פעלן אין די קאפיטלעך על סדר א"ב, און פארוואס מוז א פ"א קומען אויף זיין ארט?

    תירוץ: 30:06 דער וי"ו שטייט פאר די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, וועמענס זילבער איז געגאנגען אויף די ווים; דער אויבערשטער פארלאזט זיי נישט, און דער פ"א "פודה ה'" ברענגט זיי צוריק מיט משיח.

  3. קשיא: 21:30 פארוואס זאגט מען אז די תורה האט ששים ריבוא אותיות, ווען עס זענען בערך נאר האלב אזויפיל?

    תירוץ: 21:44 די חכמים האבן געוואוסט ווי אזוי צו ציילן, ווייל געוויסע אותיות זענען געמאכט פון עטליכע אותיות, ווי אן אל"ף וואס איז א וי"ו מיט צוויי יודי"ן.

מעשיות

  1. 8:00 דער בעל התניא ליינט "ה' אלף"

    דער משגיח דערציילט א מסורה וואס מ'האט געהיטן אין חב"ד: דער בעל התניא האט אמאל געליינט פרשת פקודי, און ביים פסוק פון דאס איבעריקע זילבער פאר די ווים האט ער געליינט "האלף" ווי ה' אלף. מ'האט אים געוואלט מתקן זיין, אבער ער האט נישט געלאזט און עס איבערגעזאגט, ווייל די גאולה איז מרומז אין דעם פסוק אויף תשע"ה. הגם ער איז געווען זייער מדקדק אין קריאת התורה, האט ער עס אזוי געליינט. דער משגיח האט געהערט פון איינעם וואס א מענטש האט אים דערציילט אז ער האט אמאל געפרעגט דעם רבי'ן, איידער ער איז געווארן רבי, און דער האט געזאגט אז די מעשה איז געווען.

    אין דער מעשה: דער בעל התניא, דער ליובאוויטשער רבי

  2. 18:49 שבט דן אינדרויסן פון די ענני הכבוד

    אין מדבר זענען די ששים ריבוא אידן געגאנגען אונטער די ענני הכבוד, אבער געוויסע אומגליקליכע אידן, שבט דן, זענען ארויסגעווארפן געווארן פונעם מחנה. ווייל זיי זענען נישט געווען אונטער דעם שוץ פון די וואלקנס, איז עמלק געקומען און מלחמה געהאלטן מיט זיי. דער משגיח לייגט צו אז דעם אויבערשטנס כעס אויף עמלק וואס האט זיך דערוואגט צו באפאלן די אידן ברענט נאך אלץ אין זיין פולן פלאם.

    אין דער מעשה: משה רבינו, דן, עמלק

געדאנקען

  1. 3:04 דער משגיח ערקלערט אז די גמרא שרייבט א צייט פאר משיח וואס איז פארביי, ווייל יעדע צייט וואס די צדיקים האבן געגעבן איז באמת געווען אן "אחישנה"; משיח איז געווען גרייט, נאר עבירות האבן אים אפגעהאלטן.
  2. 10:00 דער בעל התניא האט געליינט "האלף" ווי ה' אלף, ווייל "ה" און "הא" זענען איינס, און אזוי געפונען תשע"ה אינעם פסוק פון די ווים.
  3. 25:48 דאס זילבער פון די אידן העכער ששים ריבוא איז געגאנגען אויף די ווים, וועמענס קעפ שטעקן ארויס פון די קלעים פונעם משכן; ממילא זענען זיי די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, און דער וי"ו פעלט אין די קאפיטלעך על סדר א"ב.
  4. 27:06 די אידן אינדרויסן פונעם מחנה זענען פארבונדן מיט די לעצטע אותיות פון דער תורה, וואס זענען געקומען מיט דער שכחה ביי משה רבינו'ס פטירה, און משה'ס פארגעסן די ווים געהערט צו דעם זעלבן ענין.
  5. 27:35 דעם אויבערשטנס כעס אויף עמלק פארן באפאלן שבט דן, וואס זענען געווען אינדרויסן פונעם מחנה, ברענט נאך טויזנטער יאר שפעטער, א סימן אז ער גיט נישט אויף אזעלכע אידן.
  6. 30:42 דער לעצטער פ"א, "פודה ה' נפש עבדיו", איז די אויסלייזונג פונעם פעלנדיקן וי"ו: די אידן פונעם סוף פון דער תורה קומען צוריק מיט משיח.
  7. 32:34 נישט ווי אנדערע חכמים, וועמענס צייטן זענען געווען אין זייערע אייגענע טעג, האט דער בעל התניא געגעבן א סימן כמעט צוויי הונדערט יאר נאך אים, פאר אונזער דור ביים סוף פון דער תורה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 12:36 דער משגיח בעט אז פאר יום כיפור זאל מען מקבל זיין שמירות און החלטות צו זיין אפגעהיטן אין אידישקייט, תורה און מצוות, כדי נישט קאליע צו מאכן דאס יאר.
  2. 35:35 דער משגיח זאגט אז מ'דארף אויסנוצן די פאר טעג וואס בלייבן פאר יום כיפור און טון וואס מ'קען צו זיין ווי מ'דארף זיין.
  3. 33:59 לויט דעם משגיח דארף אונזער דור אמונה און תשובה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אבימלך, דוד המלך, דן, דער אלשיך הקדוש, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער חתם סופר, דער ליובאוויטשער רבי, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער שינאווער רב, יעקב אבינו, משה רבינו, עמלק, רב אשי, רבי חיים ויטאל, רבינא, רש"י

ערכים אדנים, את"ב"ש, ווי העמודים, מחנה, מחצית השקל, ענני הכבוד, עקבתא דמשיחא, שכחה, ששים ריבוא

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט