העשרה מאמרות' שמהם נשתלשלו העולמות' הם עשרה כוחות שעל ידיהם הקב"ה נתגלה לנו בהם. ביאור חב"ד חג"ת נהי"ם.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ג נומ׳ 7 פאקעט גייד ז׳ 73 ענגליש 55 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויפן אנהייב פון תניא פרק ג ערקלערט דער משגיח אז די עשרה מאמרות פון בריאת העולם זענען די צען ספירות דורך וואס דער אויבערשטער אנטפלעקט זיך, און אז א מענטש טראגט זיי אין זיך אלס שכל (חב"ד) און זיבן מדות (חג"ת נהי"ם).
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון תניא פרק ג, אז יעדע מדרגה פון נפש, רוח און נשמה איז כלול פון צען בחינות אקעגן די צען ספירות. ער הייבט אן מיט די עשרה מאמרות פון דער משנה און מיט דער קשיא פון דער גמרא אז מ'געפינט נאר ניין, און ערקלערט אז די צען זענען צען כוחות, די ספירות, דורך וואס דער אויבערשטער וואס איז אין סוף באווייזט זיך צו אונז, אראפגעלאזט דורך די עולמות אזוי ווי מ'קוקט אויף דער זון דורך פינצטערע גלעזער. דער מענטש, באשאפן בצלם אלקים, האט אלע צען אין זיך, נאר ביי אים הייסן זיי נישט ספירות נאר חב"ד און זיבן מדות. ער טייטשט חסד אלס געבן און זיך אויסשפרייטן, גבורה אלס יראה און זיך איינהאלטן, תפארת אלס א נייע הרמוניע, נצח און הוד אלס צוויי וועגן ווי אזוי זיך צו האלטן, און יסוד אלס דער כח צו באשאפן. ער פארבינדט די זיבן מדות מיט ניגון, מיט די זיבן טעג פון בריאה און מיט שבת, שטעלט אקעגן דעם דרך פון חב"ד מיט שכל צום דרך פון אנדערע חסידים מיט די מדות, און ווייזט אז די זיבן מדות קענען זיין סיי לטוב סיי למוטב, נישט אזוי ווי די אויבערשטע דריי.
ענינים: די ספירות · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)
סדר השיעור
-
0:00 תניא פרק ג און די עשרה מאמרות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון תניא פרק ג און דערמאנט אז נפש, רוח און נשמה באשטייען יעדע פון צען כוחות. ער ברענגט די עשרה מאמרות פון דער משנה, די קשיא פון דער גמרא אז מ'געפינט נאר ניין און די תירוצים, און ערקלערט אז די צען זענען די ספירות דורך וואס דער אין סוף באווייזט זיך אין דער בריאה.
-
4:27 פון די ספירות אויבן ביזן מענטש אונטן שטייט אינעם קאטאלאג
מיט דעם משל פון קוקן אויף דער זון דורך פינצטערע גלעזער באשרייבט דער משגיח ווי דאס ליכט קומט אראפ פון אצילות ביז עשיה. דער מענטש בצלם אלקים האט די צען אין זיך, נאר ביי אים הייסן זיי נישט ספירות; ער ווייזט אז אדם איז בגימטריא דער מילוי פונעם שם הוי"ה, און טיילט די צען אויף אין חב"ד, חג"ת און נהי"ם.
-
10:01 חסד און גבורה: געבן און זיך איינהאלטן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז חב"ד געהערט נאר צום מענטש, בשעת מדות געפינט מען אפילו ביי בהמות. חסד איז אהבה וואס שפרייט זיך אויס און גיט; גבורה איז יראה, א צמצום אין זיך אליין. ער ווענדט עס אן אויף דעם זכר אלס משפיע און די נקבה אלס מקבל, ווי מ'זעט ביי קידושין און ביי דער כתובה.
-
15:48 תפארת: א נייע הרמוניע, נישט קיין געמיש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט תפארת אלס די פארמישונג פון חסד און גבורה, פארבונדן מיט דעם שיתוף פון רחמים ביים אנהייב בראשית און מיט דעם לעצטן מאמר וועגן עזר כנגדו. מיט לעמאנאד, א בילד, א ניגון און א צווייטן קול וואס זינגט מיט, ווייזט ער אז תפארת איז א נייע בריאה, נישט קיין צוגאב, און ווענדט עס אן אויף איש ואשה צוזאמען.
-
22:44 נצח, הוד, יסוד און דער גוף שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח טייטשט נצח אלס זיך האלטן דורך קעמפן און הוד אלס זיך האלטן דורך זיך אונטערגעבן. ער ברענגט פתח אליהו פון די תיקוני זוהר, וואס שטעלט צו די ספירות צום גוף: חסד די רעכטע האנט, גבורה די לינקע, תפארת דער גוף, נצח און הוד די צוויי פיס, יסוד דער אבר פון באשאפן און מלכות דאס מויל, און ער לאזט איבער מלכות אויף שפעטער.
-
29:13 ניגון, די טעג פון בריאה און שבת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פארגלייכט די זיבן ספירות מיט די זיבן נאטן פון ניגון, ברענגט דעם כנור פון זיבן, אכט און צען סטרונעס, און דעם היכל אין זוהר וואס מ'עפנט נאר מיט נגינה. יעדער טאג פון בריאה איז באשאפן געווארן מיט איין ספירה; ווען שבת קומט איז די הארפע פולשטענדיג און מ'קען זינגען זמירות, און די זיבן קולות פונעם מזמור ביים מקבל שבת זיין זענען אקעגן די ספירות.
-
34:01 חב"ד: די מוחין און דער דרך פון חב"ד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז חכמה, בינה און דעת זענען מוחין, דער טאטע, די מאמע און דער שורש פון די מדות. ער ערקלערט דעם נאמען חב"ד חסידות: עבודת השם דורך פארשטיין די בריאה, בשעת רוב אנדערע חסידים האבן געארבעט אויף אהבה, יראה און שבח פונעם אויבערשטן און האבן מורא געהאט זיך אריינצולאזן אין וואס איז העכער פון דער וועלט.
-
37:41 א בהמה האט איין מדה, דער מענטש האט אלע שטייט אינעם קאטאלאג
אלעס אין דער בריאה קומט פון איינע אדער א צוזאמשטעל פון די צען. יעדע בהמה ווייזט איין ספירה, אזוי ווי דער לייב וואס זיין נאמען איז בגימטריא גבורה, אדער דאס שעפעלע, בשעת דער מענטש, צו וועמען יעדער חלק פון דער בריאה האט צוגעגעבן לויט דעם רמב"ן, קען זיין אלעס, מיט איין אדער צוויי ספירות וואס הערשן.
-
41:20 די זיבן מדות לטוב און למוטב שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די אויבערשטע דריי זענען העכער פון דער וועלט און האבן נישט קיין רע, בשעת די זיבן מדות, וואו דער עץ הדעת האט א אחיזה, קענען זיין טוב אדער רע. ער ברענגט דעם בעל שם טוב אויפן פסוק וואס רופט אן אן איסור "חסד", א דיין וואס האט מורא פון א מעכטיגן, און שירה וואס רייצט דעם יצר, און לייגט צו אז די צען זין פון המן זענען די צען ספירות פון טומאה.
-
50:16 חסד און גבורה אין דער גאנצער בריאה; די ווערטער פון תניא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט חסד און גבורה אין דער גאנצער בריאה: זכר און נקבה, זומער און ווינטער, פאזיטיוו און נעגאטיוו אין עלעקטריק, די צוויי זייטן פון א מאגנעט צו צפון און דרום, טאג און נאכט. דערנאך לערנט ער די ווערטער פון תניא אז יעדע מדרגה איז כלול פון צען בחינות אקעגן די צען ספירות, אויפגעטיילט אין דריי אמות און זיבן כפולות, און ענדיגט מיט שכל און מדות אין דער נפש פונעם מענטש.
דער שיעור, אויסגעשריבן
תניא פרק ג און די עשרה מאמרות
דער משגיח עפנט תניא פרק ג, וואו ס'שטייט אז יעדע מדרגה פון נפש, רוח און נשמה איז כלול פון צען בחינות. כדי דאס צו ערקלערן הייבט ער אן מיט דער משנה אין אבות אז די וועלט איז באשאפן געווארן מיט עשרה מאמרות, און מיט דער גמרא אין ראש השנה וואס פרעגט אז מ'געפינט נאר ניין, און ענטפערט אז "בראשית" איז אויך א מאמר. א,ב,ג
די צען, ערקלערט דער משגיח, זענען דער סדר השתלשלות פון דער בריאה. דער אויבערשטער איז אין סוף, נאר אין דער בריאה באווייזט ער זיך צו אונז דורך צען כוחות, יעדער א באזונדער אופן ווי ער אנטפלעקט זיך; די מקובלים רופן זיי ספירות.
פון די ספירות אויבן ביזן מענטש אונטן
חסד און גבורה
חב"ד געהערט נאר צום מענטש, וואס איז א בעל שכל; מדות געפינט מען אפילו ביי בהמות. דער משגיח הייבט אן מיט חסד: געבן, באגינסטיגן און ליב האבן איז אלעס איין זאך. אהבה, שטייט אין ספרים, קומט פון "הב", גיב. א מענטש איז באגרעניצט אין זיך, און אהבה שפרייט אים אויס צו געבן פאר אנדערע, אזוי ווי צדקה.
דער היפך דערפון איז יראה, וואס איז צמצום: א מענטש מיט פחד ציט זיך צוריק אין זיך אליין. גבורה מיינט אדער ארויסרופן פחד אדער פילן פחד. דער משגיח ווענדט עס אן אויף דעם זכר אלס משפיע און די נקבה אלס מקבל: ביי קידושין גיט דער חתן און שרייבט די כתובה, און דער חלק פון דער כלה איז צו מקבל זיין.
תפארת: א נייע הרמוניע
תפארת איז די פארמישונג פון חסד און גבורה. דער משגיח לייגט צו אז דער לעצטער מאמר, "לא טוב היות האדם לבדו", קען נאר מקוים ווערן דורך איש ואשה. אבער תפארת איז נישט קיין געמיש: לעמאנאד איז נאר צוקער און לימענע זאפט אין וואסער, בשעת תפארת איז א נייע בריאה וואס באווייזט זיך ווען די צוויי טרעפן זיך. ו
די שיינקייט פון א בילד איז נישט דאס רויטע אדער דאס גרינע, און אויך נישט ביידע צוזאמען. אין א ניגון איז יעדע נאטע אליין נאר א קלאנג, און די נעימות קומט פון דער שייכות צווישן זיי; ווען א צווייטער זינגט מיט, טרעפן זיך די קולות אין דער לופט און עס קומט ארויס עפעס נייעס. אזוי אויך ווען איש ואשה קומען צוזאמען, איז זייער הרמוניע תפארת.
נצח, הוד, יסוד און דער גוף
נצח איז דער כח זיך צו האלטן דורך קעמפן מיט די שונאים; הוד האלט זיך דעם פארקערטן וועג, דורך זיך אונטערגעבן. דער משגיח ברענגט פתח אליהו אין די תיקוני זוהר, וואס שטעלט צו די ספירות צום גוף: חסד די רעכטע האנט, גבורה די לינקע, אזוי ווי די גמרא אין סוטה זאגט "שמאל דוחה וימין מקרבת", און תפארת דער גוף. י,כ
נצח און הוד זענען די צוויי פיס. כדי אויסצוהאלטן וואס עס קומט, דארף א מענטש ביידע: די רעכטע קעמפט מיטן שונא, די לינקע בייגט זיך און טראגט דעם דרוק. יסוד איז דער הייליגער כח צו באשאפן, וואו דער מענטש איז דומה צום בורא. מלכות איז דאס מויל, נאר דאס לאזט דער משגיח איבער אויף שפעטער, ווייל עס איז שווער צו ערקלערן.
ניגון, די טעג פון בריאה און שבת
די זיבן נאטן פון ניגון זענען די זיבן ספירות, און ווען משיח קומט וועט צוקומען אן אכטע נאטע. די גמרא אין ערכין זאגט אז דער כנור אין בית המקדש האט געהאט זיבן סטרונעס, דער פון משיח אכט, און דער פון עולם הבא צען. אין זוהר שטייט אז א היכל אין הימל עפנט מען נאר מיט נגינה, און שבת עפנט מען אים. ל,מ
יעדער טאג פון בריאה איז באשאפן געווארן מיט איין ספירה: זונטאג מיט חסד, מאנטאג מיט גבורה, ווען גיהנום און מחלוקת זענען באשאפן געווארן. יעדער טאג לייגט צו א סטרונע, און ערשט שבת מאכט די הארפע פולשטענדיג; דערפאר נעמט מען אויף שבת מיט דעם מזמור פון זיבן קולות: "קול ה' על המים" איז חסד, "בכח" גבורה, "בהדר" תפארת. נ
חב"ד: די מוחין און דער דרך פון חב"ד
חכמה, בינה און דעת זענען נישט קיין מדות נאר מוחין, דער טאטע, די מאמע און דער שורש פון די מדות. חב"ד חסידות טראגט זייער נאמען ווייל לויט איר שיטה הענגט עבודת השם אין פארשטאנד: ווער עס ווייסט ווי די בריאה איז געמאכט, קומט צו דער גדלות פונעם בורא, און דערנאך קען ער גוט דאווענען און לערנען.
א בהמה האט איין מדה, דער מענטש האט אלע
אלעס אין דער בריאה קומט פון איינע פון די צען אדער פון א צוזאמשטעל. א לייב ווארפט א פחד, און אריה איז בגימטריא גבורה; א שעפעלע וואס טוט קיינעם נישט קיין שאדן איז חסד אדער הוד. ווי דער רמב"ן זאגט, האט יעדער חלק פון דער בריאה צוגעגעבן צום מענטש, דערפאר איז איינער א לייב און דער אנדערער א שעפעלע, מיט איין אדער צוויי ספירות וואס הערשן. ע
די זיבן מדות לטוב און למוטב
די אויבערשטע דריי זענען העכער פון אונזער וועלט, וואו ס'איז נישטא קיין רע. די זיבן קענען זיין טוב אדער רע, ווייל דארט האט דער עץ הדעת א אחיזה. חסד קען זיין אהבת ישראל, אהבת התורה און מצוות, אדער אן אהבה פון איסור. דער בעל שם טוב איז מסביר אז דער פסוק אין ויקרא רופט אן איסור "חסד" כדי צו קלאגן אויף דעם וואס מ'האט פארשוועכט די מדה מיט וואס א מענטש איז דומה צום אויבערשטן. פ
חסד און גבורה אין דער גאנצער בריאה
חסד און גבורה גייען דורך די גאנצע בריאה: זכר און נקבה, זומער און ווינטער, פאזיטיוו און נעגאטיוו. די צוויי זייטן פון א מאגנעט ווייזן צו צפון, דין און לינקס, און צו דרום, חסד און רעכטס, אזוי ווי דער סדר פון די נענועים; אזוי אויך טאג און נאכט.
מראי מקומות
תורה
- ה Bereishis 1:3 2:10 טעקסט מפתח
- ו Bereishis 2:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:56
- ז Shemos 24:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:27
- ח Shemos 24:10 6:35 טעקסט מפתח
- ט Bereishis 1:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:06
- פ Vayikra 20:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:53
- צ לכאורה Devarim 1:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 46:18
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 2:58 די עשרה מאמרות זענען צען כוחות, די ספירות, דורך וואס דער אין סוף אנטפלעקט זיך אין דער בריאה אין פארשידענע אופנים.
- 6:08 דער מענטש, באשאפן בצלם אלקים, האט אלע צען אין זיך, נאר ביי אים הייסן זיי נישט ספירות; מ'טיילט זיי אויף אין חב"ד, חג"ת און נהי"ם.
- 13:15 חסד הייסט זיך אויסשפרייטן און געבן; גבורה איז יראה און זיך צוריקציען אין זיך; תפארת איז די הרמוניע וואס קומט ארויס ווען די צוויי טרעפן זיך.
- 23:06 נצח און הוד זענען צוויי וועגן ווי אזוי זיך צו האלטן, דורך קעמפן קעגן דעם שונא אדער דורך זיך בייגן; יסוד איז דער כח צו באשאפן.
- 34:30 חב"ד, דער שכל, איז דער טאטע און דער שורש פון די מדות און איז העכער פון דער וועלט, ממילא האט עס בעצם נישט קיין רע, בשעת די זיבן מדות קענען זיין סיי לטוב סיי לרע.
- 50:40 חסד און גבורה גייען דורך די גאנצע בריאה: זכר און נקבה, זומער און ווינטער, די צוויי זייטן פון א מאגנעט, טאג און נאכט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 1:42 די משנה ציילט עשרה מאמרות, און פונדעסטוועגן שטייט נאר ניין מאל "ויאמר".
תירוץ: 1:58 די גמרא ענטפערט אז "בראשית" איז אויך א מאמר; דער אנדערער תירוץ ציילט פונעם ערשטן "ויאמר" ביזן לעצטן, וועגן עזר כנגדו פארן מענטש.
-
קשיא: 18:15 אויב תפארת איז א פארמישונג פון חסד און גבורה, פארוואס איז עס א באזונדערע מדה און נישט סתם א געמיש?
תירוץ: 18:41 ווייל ווען זיי קומען צוזאמען באווייזט זיך א נייע זאך וואס איז נישט געווען אין קיינעם פון זיי, אזוי ווי הרמוניע קומט ארויס ווען צוויי קולות טרעפן זיך.
-
קשיא: 42:20 פארוואס האבן די ערשטע דריי ספירות נישט קיין רע, און די זיבן אונטערשטע יא?
תירוץ: 41:53 די ערשטע דריי זענען העכער פון דער וועלט, וואו ס'איז נישטא קיין פלאץ פאר רע; די זיבן געהערן צו דער וועלט, וואו דער עץ הדעת טוב ורע האט א אחיזה.
געדאנקען
- 7:45 דאס ווארט אדם איז בגימטריא מ"ה, דער מילוי פונעם שם הוי"ה מיט אלפי"ן, ממילא איז דער מענטש דער כסא און די מרכבה פאר דער קדושה פון די צען ספירות.
- 18:15 תפארת איז נישט קיין געמיש פון חסד און גבורה, אזוי ווי צוקער און לימענע אין וואסער, נאר א נייע בריאה וואס באווייזט זיך ווען זיי טרעפן זיך, אזוי ווי די שיינקייט פון א בילד אדער די הרמוניע פון צוויי קולות.
- 26:24 נצח און הוד זענען די צוויי פיס אויף וואס א מענטש שטייט: די רעכטע פוס האלט זיך דורך קעמפן מיט די שונאים, די לינקע דורך זיך בייגן און אויסהאלטן דעם דרוק, און ביידע דינען צו איין תכלית, צו שטיין.
- 32:28 יעדער טאג פון בריאה לייגט צו א סטרונע צו דער הארפע, און ערשט ווען שבת לייגט צו די זיבעטע קען מען שפילן א ניגון; דערפאר זינגט מען זמירות שבת.
- 38:39 יעדע בהמה ווייזט ארויס איין ספירה, אזוי ווי דער לייב, וואס זיין נאמען אריה איז בגימטריא גבורה, ווייזט יראה, בשעת דער מענטש האט נישט קיין איינציגע מדה וואס באשטימט אים, ווייל יעדער חלק פון דער בריאה האט צוגעגעבן צו אים.
- 48:22 די זיבן אונטערשטע ספירות הייסן כפולות ווייל זיי קענען זיין לטוב אדער לרע; חב"ד קען מען נוצן פאר רע, אבער עס איז נישט רע בעצם, און די צען זין פון המן, געשריבן פון אויבן ביז אונטן, זענען די צען ספירות פון טומאה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער אבן עזרא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ן, המן, עמלק, רבי ישראל נאגארה
ערכים אין סוף, אליהו הנביא, אצילות, הוד, יסוד, מדות, מוחין, מלכות, משפיע ומקבל, נצח, ספירה, עץ הדעת, עשרה מאמרות, צלם אלקים, רבונו של עולם, שם הוי"ה, תפארת