ברכת קריאת שמע Elevates us for Our Private Audience with Hashem
שמונה עשרה
קאטאלאג: TEFILA (English) נומ׳ 11 פאקעט גייד ז׳ 78 ענגליש 40 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ווייזט ווי אזוי קריאת שמע מיט אירע ברכות, בפרט די זכירה פון יציאת מצרים אין אמת ויציב, הייבן א מענטש אויף טריט ביי טריט ביז ער שטייט פאר דעם מלך אין שמונה עשרה.
דער משגיח שילדערט דאס דאווענען ווי אן ארויפגיין דורך די פיר עולמות, ביז שמונה עשרה, דער שפיץ פון תפילה, וואו א איד קומט צוריק צום שורש פון זיין נשמה, די אבות. ער רעדט וועגן כוונה אין דער ערשטער ברכה און מוטיגט צו לערנען ספר בראשית כדי צו קענען די אבות. קריאת שמע האט אין זיך אסאך מצוות: קבלת עול מלכות שמים, גרייטקייט צו מסירות נפש, און צום סוף זכירת יציאת מצרים, דער יסוד פון אמונה און דער שורש פון אלע שפעטערדיגע גאולות. אין מצרים זענען אידן אויך געווען אין א רוחניות'דיגן גלות, א פארשטאפט הארץ וואס האט נישט געקענט דאווענען; יציאת מצרים האט זיי געעפנט די הערצער און די מיילער, און דערפאר עפנט אונז דאס דערמאנען פון יציאת מצרים באריכות פאר שמונה עשרה. אין שמונה עשרה שטייט מען מיט די מחשבה אין קודש הקדשים, און מ'גייט ארויף פופצן טרעפ דורך די פופצן ווערטער פון אמת ויציב, וועמענס אכט מאל "אמת" טאר מען נישט כאפן. צום סוף שטייט מען פאר הקב"ה ווי דוד המלך, ווי אן עני.
ענינים: שמונה עשרה · קריאת שמע · גלות מצרים און די מכות
סדר השיעור
-
0:00 ארויפגיין די פיר עולמות ביז שמונה עשרה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די בריאה איז אראפגעקומען דורך פיר עולמות, אצילות, בריאה, יצירה און עשיה, און דאס דאווענען גייט צוריק ארויף דורך זיי ביז שמונה עשרה, דער שפיץ פון תפילה. תפילה איז די מצוה פון עבודה שבלב, און דארט קומט א איד צוריק צום שורש פון זיין נשמה, אברהם אבינו.
-
3:45 כוונה אין אבות און קענען די אבות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח רעדט וועגן דעם חיוב פון כוונה אין דער ערשטער ברכה, פארוואס היינט דאווענט מען נישט איבער שמונה עשרה אן כוונה, און דעם חילוק צווישן מקיים זיין די מצוה דרבנן און די מצוה דאורייתא פון תפילה. אין א הערה מוטיגט ער צו לערנען גוט ספר בראשית, ווייל אן קענען די אבות קען מען נישט האבן כוונה אין אבות.
-
7:22 די מצוות פון קריאת שמע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח רעכנט אויס די מצוות וואס זענען אין קריאת שמע: די גרייטקייט צו מסירות נפש, וואס איז מכפר ווי מיתה על קידוש השם, קבלת עול מלכות שמים, יחוד השם, אהבת השם, און צום סוף זכירת יציאת מצרים. ער ערקלערט אז די אמונה שטייט אויף יציאת מצרים וואס דאס גאנצע פאלק האט געזען, און אז אין איר זענען די גאולות פון אלע דורות און פון יעדן יחיד.
-
14:16 געדענקען און מאריך זיין אין יציאת מצרים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם פסוק וואס ענטפערט אויף דעם פחד פון די גוים מיט "זכור תזכור" וואס הקב"ה האט געטון פרעה, און ער ערקלערט אז דאס געדענקען יציאת מצרים איז אליין א שמירה. ער ברענגט אז ווער עס זאגט נישט אמת ויציב איז נישט יוצא, און אז אין אמת ויציב איז מען מאריך אין יציאת מצרים און קריעת ים סוף.
-
17:36 דער טאפלטער גלות און דאס געעפנטע הארץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אין מצרים זענען אידן געווען אין א גשמיות'דיגן און א רוחניות'דיגן גלות: זייער הארץ איז געווען פארשטאפט און זיי האבן נישט געקענט דאווענען און פילן א נאנטקייט צו הקב"ה, אזוי ווי דער פארשטאפטקייט וואס מ'פילט אמאל ביים דאווענען. יציאת מצרים האט געעפנט די שערי תפילה, דערפאר הייסט עס פסח, פה סח, און דאס דערמאנען דערפון פאר שמונה עשרה עפנט אונזערע הערצער און מיילער.
-
23:03 שטיין אין קודש הקדשים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אין שמונה עשרה דארף מען זיך פארשטעלן ווי מ'שטייט אין בית המקדש אין קודש הקדשים, ווייל וואו א מענטשנס מחשבה איז דארט איז ער, און ער ברענגט א ראיה פון דער הלכה פון איינעם וואס מאכט זיין שביתה ביי א בוים. די פופצן טרעפ ארויף צו דער עזרה זענען קעגן די פופצן שיר המעלות און קעגן פופצן ווערטער מיט א וי"ו אין אמת ויציב.
-
27:50 נישט כאפן אמת ויציב: די אכט מאל "אמת" שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח באקלאגט זיך אויף דעם מנהג צו כאפן אמת ויציב, און ער דערציילט פון א צדיק וואס האט מוחה געווען קעגן א חזן וואס האט געאיילט, מיט א משל פון א שטיק פלייש וואס מ'רייסט ארויס פון א הונגעריגנס מויל. ער ערקלערט אז די פיר מאל "אמת" נאך יציאת מצרים זענען קעגן די פיר גלותן, בבל, פרס, יון און אדום, און נאך פיר שטארקן זיי, צוזאמען אכט, וואס מ'דארף זאגן פאמעלעך און אריינעמען.
-
34:06 צוגיין צום מלך ווי אן עני שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט ווי דוד המלך, וואס האט געהאט אלעס, האט זיך געהאלטן פאר אן עני וואס האט גארנישט, און ווי אזא בקשה ווערט אנגענומען. ער ברענגט דריי סארטן תפילה, פון משה (התבוננות אין גדלות הבורא), פון דוד (שירה און שמחה) און פון אן עני (א צובראכן הארץ), און די לעצטע איז די שטארקסטע; ער ענדיגט אז פאר שמונה עשרה שטעלן מיר זיך אין דעם מצב פון דוד המלך, ווי עניים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
ארויפגיין די פיר עולמות ביז שמונה עשרה
דער משגיח ערקלערט אז די קדושה פון הקב"ה איז אראפגעקומען אין דער בריאה אין פיר מדריגות, איינע נידעריגער פון דער אנדערער: די עולמות אצילות, בריאה, יצירה און עשיה. ביים דאווענען גייט מען צוריק ארויף דורך זיי, פון עולם העשיה דורך דעם עולם פון די מלאכים, ביז שמונה עשרה, וואו מ'שטייט פארן מלך.
כוונה אין אבות און קענען די אבות
דער שולחן ערוך ברענגט אז ווער עס האט נישט קיין כוונה אין דער ערשטער ברכה, אבות, איז נישט יוצא, אבער שפעטערדיגע פוסקים זאגן אז היינט דאווענט מען נישט איבער, ווייל מ'וועט ווידער נישט האבן כוונה. מיט די ווערטער איז מען מקיים די מצוה דרבנן פון תפילה; מיט כוונה איז מען מקיים די מצוה דאורייתא. ב
אין א הערה מוטיגט דער משגיח צו לערנען ספר בראשית מיט אסאך צייט, כדי צו קענען אברהם, יצחק און יעקב מיט זייער אהבה, יראה און מסירות נפש. ווער עס קען נישט די אבות, זאגט ער, קען נישט האבן כוונה אין אבות.
די מצוות פון קריאת שמע
קריאת שמע ברענגט צום שוועל פונעם מלך און האט אין זיך אסאך מצוות. דארט דארף מען זיך פארשטעלן אז מ'איז גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן פאר הקב"ה, און דער זוהר זאגט אז ווער עס טוט עס מיט אמת'ער כוונה איז ווי ער האט עס אוועקגעגעבן. דער משגיח ערקלערט עס מיט דער גמרא אין יומא: אויף חילול השם איז נאר מיתה מכפר, און די גרייטקייט ווערט גערעכנט ווי דאס. ג,ד
אין שמע איז אויך קבלת עול מלכות שמים, יחוד השם און אהבת השם, און עס ענדיגט זיך מיט זכירת יציאת מצרים, ווי דער פסוק "אני ה' אלקיכם אשר הוצאתי". די אמונה שטייט אויף יציאת מצרים און מתן תורה וואס דאס גאנצע פאלק האט געזען; דערפאר דערמאנט דער רמב"ם יציאת מצרים ביי דער ערשטער מצוה פון אמונה. ה,ו,ז
שמע איז ערשט פולשטענדיג מיט דער לעצטער פרשה, ווייל אין יציאת מצרים זענען די גאולות פון אלע דורות און פון יעדן יחיד וואס דארף א ישועה.
געדענקען און מאריך זיין אין יציאת מצרים
דער טאפלטער גלות און דאס געעפנטע הארץ
אין מצרים זענען אידן געווען אין א טאפלטן גלות, א גשמיות'דיגן און א רוחניות'דיגן. דעם רוחניות'דיגן גלייכט דער משגיח צו דעם וואס א מענטש פילט ביים דאווענען: אמאל עפנט זיך דאס הארץ, אבער אפט איז אלעס פארשטאפט, און מ'זאגט די ווערטער אן קיין שייכות מיט הקב"ה. דאס איז טמטום הלב; אין מצרים האבן אידן נישט געקענט דאווענען, לערנען אדער פילן א נאנטקייט צו הקב"ה.
יציאת מצרים האט געעפנט די שערי תפילה, און אידן האבן געקענט דאווענען פון הארצן; דערפאר, ברענגט ער, הייסט עס פסח, פה סח. דאס דערמאנען יציאת מצרים באריכות פאר שמונה עשרה עפנט אונזערע הערצער און מיילער צו לויבן הקב"ה אין אירע ערשטע ברכות.
שטיין אין קודש הקדשים
דער שולחן ערוך זאגט אז אין שמונה עשרה דארף מען זיך פארשטעלן ווי מ'שטייט אין בית המקדש, אין קודש הקדשים, ווייל וואו א מענטשנס מחשבה איז, דארט איז ער. די ראיה איז פון דער גמרא: א מענטש אויפן וועג וואס זעט אז שבת וועט אים טרעפן צו ווייט פון שטאט, לייגט אן אויג אויף א בוים און זאגט אז דארט איז זיין שביתה, און ער ווערט גערעכנט ווי ער וואוינט דארט. כ,ל
נישט כאפן אמת ויציב
דער משגיח באקלאגט אז מ'כאפט אמת ויציב, כאטש עס איז פול מיט ענינים ווערט זיך צו פארטיפן. א צדיק פלעגט מוחה זיין קעגן א חזן וואס האט עס געזאגט גיך: געצוואונגען צו איילן כדי אנצוהייבן שמונה עשרה מיטן ציבור, האט ער זיך געפילט ווי א הונגעריגער וועמען מ'רייסט ארויס א זאפטיג שטיק פלייש פונעם מויל.
נאך יציאת מצרים זאגט מען פיר מאל "אמת", ווייל איר כח גייט אויף אלע פיר גלותן: בבל, פרס, יון און אדום, וועמענס גלות האלט נאך אן. נאך פיר שטארקן דעם כח, צוזאמען אכט. נ,ס
יעדן "אמת" מוז מען אריינעמען, און דאס איז נישט גרינג, פרעגט דער משגיח: פארוואס זשע איילן? זיי זענען מתנות פון הקב"ה, וואס מ'דארף זאגן פאמעלעך און לאזן זיי איינגעקריצט ווערן אין הארצן.
צוגיין צום מלך ווי אן עני
דוד המלך האט געהאט עשירות און מאכט, און פונדעסטוועגן האט ער זיך געהאלטן פאר אן עני וואס האט גארנישט. ווען א מענטש קומט צו הקב"ה און זאגט אז ער האט גארנישט פון זיך, ווערט זיין בקשה אנגענומען.
דער זוהר רעדט פון דריי סארטן תפילה אין תהלים. דער משגיח האט געהערט פון זיין רבי'ן אז די תפילה פון משה איז התבוננות אין גדלות הבורא, די פון דוד איז שירה און תענוג, און די פון אן עני קומט פון א צובראכן הארץ, וואס בעט א פאר ברעקלעך. די לעצטע איז די שטארקסטע, ווי דער פסוק רופט זי די תפילה וואס איז עוטף אלע אנדערע. ע,פ
דערפאר שטעלן מיר זיך פאר שמונה עשרה אין דעם מצב פון דוד המלך, ווי עניים, און מ'זאגט אז הקב"ה איז עוזר דלים, כדי ער זאל הערן אונזערע תפילות.
מראי מקומות
תורה
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 1:29 דאס דאווענען גייט ארויף דורך די פיר עולמות, און שמונה עשרה איז דער שפיץ, וואו מ'שטייט פארן מלך און מ'קומט צוריק צום שורש פון דער נשמה.
- 8:23 קריאת שמע האט אין זיך אסאך מצוות, אריינגערעכנט די גרייטקייט צו מסירות נפש, און זי ווערט ערשט פולשטענדיג מיט דער זכירה פון יציאת מצרים.
- 11:20 יציאת מצרים, וואס דאס גאנצע פאלק האט געזען, איז דער יסוד פון אמונה און האט אין זיך דעם כח פון יעדע שפעטערדיגע גאולה.
- 17:39 יציאת מצרים האט באפרייט די אידן פון א רוחניות'דיגן גלות וואו זייער הארץ איז געווען פארשטאפט און זיי האבן נישט געקענט דאווענען, דערפאר עפנט דאס דערמאנען דערפון פאר שמונה עשרה דאס הארץ און דאס מויל.
- 23:27 אין שמונה עשרה שטייט א מענטש מיט זיין מחשבה אין קודש הקדשים, און די פופצן ווערטער פון אמת ויציב זענען פופצן טרעפ ארויף אהין.
- 28:18 די אכט מאל "אמת" אין אמת ויציב דארף מען זאגן פאמעלעך און אריינעמען, נישט כאפן.
- 35:02 מ'דארף אריינגיין אין שמונה עשרה ווי דוד המלך, ווי אן עני וואס האט גארנישט, ווייל די תפילה פון אן עני איז די שטארקסטע.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 4:09 פארוואס דאווענט מען היינט נישט איבער שמונה עשרה ווען מ'האט נישט געהאט כוונה אין אבות?
תירוץ: 4:13 ווייל ווען ער וועט איבערדאווענען וועט ער ווידער נישט האבן כוונה; פונדעסטוועגן איז ער מקיים די מצוה דרבנן פון תפילה, און מיט כוונה איז ער מקיים די מצוה דאורייתא.
-
קשיא: 14:16 ווי אזוי קען א איד זיך איינשטעלן קעגן די גוים וואס זענען שטערקער פון אים?
תירוץ: 14:29 די תורה ענטפערט: זכור תזכור וואס הקב"ה האט געטון פרעה; דאס געדענקען און רעדן פון יציאת מצרים איז אליין א שמירה.
-
קשיא: 23:27 ווי אזוי ווערט א מענטש וואס דאווענט ווייט אוועק גערעכנט ווי ער שטייט אין קודש הקדשים?
תירוץ: 24:01 א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, אזוי ווי די גמרא ווייזט פון איינעם וואס באשטימט א בוים פאר זיין שביתה און ווערט גערעכנט ווי ער וואוינט דארט.
-
קשיא: 29:53 פארוואס זאגט מען אין אמת ויציב פיר מאל "אמת"?
תירוץ: 30:23 ווייל יציאת מצרים האט דעם כח פון גאולה פון די פיר גלותן, בבל, פרס, יון און אדום; נאך פיר מאל שטארקן דעם כח, צוזאמען אכט.
מעשיות
-
28:44 די מחאה קעגן דעם געאיילטן חזן
דער משגיח דערציילט פון א צדיק וואס האט אלעמאל מוחה געווען פארוואס דער חזן זאגט אמת ויציב אזוי גיך. ער האט ערקלערט אז ווען דער חזן איילט, מוז ער אויך איילן כדי אנצוהייבן שמונה עשרה צוזאמען מיטן ציבור. ער האט עס געגליכן צו א הונגעריגן מענטש וואס עסט א זאפטיג שטיק פלייש, און איינער רייסט עס אים ארויס פונעם מויל.
געדאנקען
- 3:34 ווייל כוונה אין אבות איז א צוריקקומען צום שורש פון דער נשמה ביי די אבות, פארבינדט דאס דער משגיח מיט לערנען ספר בראשית: ווער עס קען נישט די אבות קען נישט באמת האבן כוונה אין אבות.
- 13:38 יציאת מצרים האט אין זיך די גאולות פון אלע דורות און פון יעדן יחיד, ממילא איז דאס דערמאנען דערפון א מיטל וואס דורך דעם קען א איד זוכה זיין צו זיין אייגענע ישועה.
- 18:11 דער רוחניות'דיגער גלות פון מצרים איז געווען א פארשטאפט הארץ וואס האט נישט געקענט דאווענען, די זעלבע פארשטאפטקייט וואס א מענטש פילט היינט ביים דאווענען; יציאת מצרים, פסח ווי "פה סח", האט געעפנט די שערי תפילה.
- 26:28 אמת ויציב איז די טרעפ צו שמונה עשרה: אירע פופצן ווערטער וואס הייבן זיך אן מיט א וי"ו זענען די פופצן טרעפ פונעם בית המקדש און די פופצן שיר המעלות.
- 30:23 די פיר מאל "אמת" נאכן דערמאנען יציאת מצרים זענען קעגן די פיר גלותן, ווייל יציאת מצרים טראגט שוין אין זיך דעם כח צו אויסלייזן פון אלע פיר.
- 36:26 פון די דריי סארטן תפילה, פון משה, פון דוד און פון אן עני, איז די תפילה פון אן עני מיט א צובראכן הארץ "עוטף" אלע אנדערע און פועל'ט די מערסטע.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 6:24 דער משגיח זאגט אז מ'דארף לערנען ספר בראשית מיט אסאך צייט און אויפמערקזאמקייט צו קענען די אבות, כדי צו האבן כוונה אין אבות.
- 8:23 דער משגיח זאגט אז ביי קריאת שמע דארף מען זיך טאקע פארשטעלן אז מ'איז גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן פאר הקב"ה.
- 33:07 דער משגיח זאגט אז אמת ויציב דארף מען זאגן פאמעלעך, מיט כוונה, און אריינעמען יעדן "אמת".
- 23:57 דער משגיח זאגט אז אין שמונה עשרה דארף מען פילן אז מ'שטייט אין קודש הקדשים, און צוגיין צו הקב"ה ווי אן עני.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, די אנשי כנסת הגדולה, דער רמב"ם, יעקב אבינו, יצחק אבינו, משה רבינו, פרעה, רבי אלעזר בן עזריה
ערכים ארבע מלכיות, טמטום הלב, יציאת מצרים, מסירות נפש, עבודה שבלב, קבלת עול מלכות שמים, קודש הקדשים, שורש הנשמה, שיר המעלות, שמונה עשרה