שיר למעלות אשא עיני

קאטאלאג: תפילה נומ׳ ⁨29⁩ פאקעט גייד ז׳ 50 אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 42 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט די קאפיטלעך "שיר המעלות אשא עיני" און "שמחתי באומרים לי" ווי טרעפ ארויס פון גלות, און ער לערנט ארויס אז דער שומר ישראל וואס שלאפט קיינמאל נישט היט יעדן איד מיט השגחה פרטית, און אז די האפענונג אויף דער גאולה וואס מ'האט געהאלטן אין דער פינסטער וועט מען אמאל דערמאנען מיט שמחה.

דער משגיח טייטשט "אשא עיני אל ההרים" אלס דער געשריי פון אידן וואס קענען שוין נישט ארויפגיין אויף די בערג פון ציון, און זייער הילף קומט יעצט גלייך פונעם אייבערשטן, "עושה שמים וארץ"; "שמים וארץ" איז א נאמען פאר דעם בית המקדש, וואו די כללים פון חשבון און טבע האבן נישט געהערשט. ער ברענגט דעם מדרש אויף יעקב אבינו וואס איז אנטלאפן פון עשו אן גארנישט, און טייטשט "לא ינום" אז דער אייבערשטער איז וואך דורכן גאנצן שלאף פונעם גלות. ביי "ה' צלך" ברענגט ער דעם בעל שם טובס לימוד פון השגחה פרטית: ווי א איד פירט זיך, אזוי פירט זיך דער אייבערשטער מיט אים, און ווער עס גלייבט דאס פארלירט נישט דורכדעם וואס ער דאווענט און לערנט ווי עס דארף צו זיין. ער שטעלט די קאפיטלעך אין דעם פינסטערסטן סוף פונעם גלות, גלייכט עס צו חודש אדר, און זאגט צו שמירה ביי הצלחה און ליכט אין דער פינסטער. ביי קאפיטל קכ"ב ברענגט ער די גמרא אין מכות, א מעשה פון ירושלים מיט קינדער וואס האבן "גערעדט קוגל", און דעם מדרש אז די אידן אין מצרים האבן זיך שבת געטרייסט מיט דער הבטחה פון דער גאולה.

ענינים: השגחה פרטית · תהלים · ווארטן אויף משיח

סדר השיעור

  1. 0:00 די הילף פונעם עושה שמים וארץ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טייטשט "אשא עיני אל ההרים" אויף אידן וואס קענען שוין נישט ארויפגיין צו די הרי ציון, און זייער הילף קומט גלייך פונעם אייבערשטן. ער ערקלערט אז דער בית המקדש הייסט "שמים וארץ", ווייל ווי דער הימל איז ער געשטאנען העכער די כללים פון חשבון און טבע, ווי מ'זעט אינעם נס אז אין ירושלים איז געווען פלאץ פאר יעדן.

  2. 5:55 יעקבס געשריי און דער שלאף פונעם גלות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז יעקב אבינו, ווען מ'האט אים צוגענומען אלעס ביים אנטלויפן פון עשו, האט געזאגט "אשא עיני אל ההרים", און "הרים" מיינט זיינע עלטערן. דערנאך טייטשט ער "לא ינום": דער גלות איז ווי א שלאף, אבער דער אייבערשטער איז וואך און היט דאס איין שעפעלע צווישן זיבעציג וועלף.

  3. 9:28 "ה' צלך" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש, וואס דער בעל שם טוב האט אסאך איבערגעזאגט, אז דער אייבערשטער איז דעם מענטשנס שאטן און טוט נאך וואס ער טוט. א איד וואס לעבט מיט השגחה פרטית כאפט נישט אפ דאס דאווענען און לערנען צוליב פרנסה, ווייל ער וועט נישט פארלירן פון עבודת ה', און מ'ווייזט אים השגחה פרטית בגלוי.

  4. 15:09 די ליכטיגקייט וואס א רבי לייגט אריין אין א פסוק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס דער בעל התניא ברענגט א באקאנטן מדרש אין נאמען פונעם בעל שם טוב, און ענטפערט אז די ליכטיגקייט דערפון האט ער באקומען פונעם בעל שם טוב. ער ברענגט דערצו די גמרא פונעם רוכל מיט "מי האיש החפץ חיים", דעם סימן פון "פקד פקדתי", דעם בעל שם טובס לימוד פונעם פאלנדיגן שטרוי, און א פסוק אין משלי וואס שטייט אין נאמען פון א תנא.

  5. 20:13 דער פינסטערסטער סוף פונעם גלות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט די שיר המעלות אין סוף פונעם גלות, זיין פינסטערסטער חלק, ווי די שווארצקייט פארן פרימארגן און ווי אדר אינעם סוף פונעם יאר, ווען דער אייבערשטער איז באהאלטן און פונקט דעמאלט דרייט זיך אלעס איבער. ער טייטשט "יומם השמש לא יככה וירח בלילה" אויף כלל ישראל אין די ליכטיגע און פינסטערע תקופות, און ערקלערט אז יעדער איד קען זיך געפינען אין יעדן פסוק פון תהלים.

  6. 25:24 געהיט ביי הצלחה און אין דער פינסטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם סוף פונעם קאפיטל אויף דעם יחיד: ווער עס איז קובע ביי זיך די אמונה פון השגחה פרטית, האט די הבטחה אז זיין הצלחה וועט אים נישט שאטן, און אין זיין פינסטערניש וועט אים דער אייבערשטער צושטעלן א ירח. דער אייבערשטער היט זיין ארויסגיין און אריינקומען אויף אייביג, און שטעלט אים צו די אומשטענדן פאר זיין טובה.

  7. 29:14 "שמחתי": מ'דערמאנט זיך דעם גלות אויף די טרעפ

    ביים אנהייב פון קאפיטל קכ"ב ברענגט דער משגיח די גמרא אז מענטשן האבן געפרעגט ווען דוד וועט שטארבן כדי מ'זאל קענען בויען דעם בית המקדש, און דוד האט זיך דערמיט געפרייט. דערנאך טייטשט ער דעם קאפיטל אויף די אויסגעלייזטע וואס גייען ארויף אויף די טרעפ און דערמאנען זיך ווי זיי האבן זיך געטרייסט אין גלות, מיט א מעשה וואס ער האט געהערט פון ארעמע קינדער אין ירושלים וואס האבן געבעטן די מאמע "לאמיר רעדן קוגל".

  8. 35:36 די שבת'דיגע טרייסט אין מצרים

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אויף "ואל ישעו בדברי שקר": משה רבינו האט אויסגעפועלט פאר די אידן א טאג רו, און שבת זענען זיי צוזאמענגעקומען און זיך געטרייסט מיט מגילות פון די הבטחות אויף דער גאולה, וואס פרעה האט אנגערופן "דברי שקר" ווען ער האט פארלאנגט די זעלבע ארבעט אן שטרוי. ער ענדיגט אז די האפענונגען זענען מקוים געווארן, און "עומדות היו רגלינו בשעריך ירושלים".

דער שיעור, אויסגעשריבן

די הילף פונעם עושה שמים וארץ

0:38

דער משגיח טייטשט "אשא עיני אל ההרים" אויף אידן וואס קענען שוין נישט קומען צו די הרי ציון, אויפן הר הבית, צו דאווענען און טון די עבודה. שלמה המלך האט מתפלל געווען אז ווער עס דארף א ישועה זאל קומען אין בית המקדש; היינט קומט "עזרי מעם ה' עושה שמים וארץ". א,ב

1:46

דער בית המקדש, ערקלערט ער, הייסט "שמים וארץ", ווייל ער איז א ממוצע צווישן זיי. די ערד פירט זיך לויט כללים פון טבע און פון חשבון; אין הימל איז למעלה מן המקום, מן הזמן און מן החשבון. דערפאר, ווי עס שטייט אין פרקי אבות ה, ה, האט קיינער אין ירושלים נישט געזאגט אז ס'איז ענג: יעדער האט געהאט וואו צו שלאפן, און נאר ווער עס האט געציילט די מענטשן און די בעטן האט געזען דעם נס. דער זעלבער אייבערשטער קען אזעלכע נסים טון פאר אידן היינט. ד

יעקבס געשריי און דער שלאף פונעם גלות

5:59

ער ברענגט דעם מדרש רבה בראשית סח, ב, אז יעקב אבינו, ווען אליפז האט אים צוגענומען אלעס ביים אנטלויפן פון עשו, האט געזאגט דעם פסוק, און "הרים" מיינט די עלטערן: אליעזר איז געקומען פאר זיין טאטנס שידוך מיט צען קעמלען, און ער האט גארנישט, פונדעסטוועגן פארלירט ער נישט די האפענונג אין זיין באשעפער. ה

7:20

"הנה לא ינום ולא יישן" (תהלים קכא, ג-ד) רעדט פונעם גלות, וואס איז ווי א שלאף. דער איד שלאפט, אבער ווי "אני ישנה ולבי ער" (שיר השירים ה, ב) לערנט, איז דער אייבערשטער וואך און היט דאס איין שעפעלע צווישן זיבעציג וועלף. ו,ח

"ה' צלך"

9:59

אויף "ה' צלך" (תהלים קכא, ה) ברענגט דער משגיח א מדרש וואס דער בעל שם טוב האט כסדר איבערגעזאגט: אזוי ווי א שאטן מאכט נאך דעם מענטשנס האנט, עפנט און פארמאכט מיט אים, אזוי פירט זיך דער אייבערשטער מיט א איד ווי דער איד פירט זיך. י,כ

11:42

פארוואס כאפן מענטשן אפ דאס דאווענען און דאס לערנען און לויפן נאך פרנסה? ווייל זיי מיינען אז זיי וועלן עפעס פארלירן. א איד וואס גלייבט אין השגחה פרטית דאווענט און בענטשט במנוחה, ווייל ער ווייסט אז ער וועט נישט פארלירן פון עבודת ה', און דער אייבערשטער ווייזט אים השגחה פרטית בגלוי: פונקט ווען מ'דארף, טרעפט מען דעם מענטש אדער די גענויע סומע.

די ליכטיגקייט וואס א רבי לייגט אריין אין א פסוק

15:09

דער בעל התניא, א גאון גדול, האט געוואוסט אז ס'איז א מדרש, פונדעסטוועגן ברענגט ער עס פונעם בעל שם טוב, ווייל די ליכטיגקייט אין דעם פשט האט ער פון אים באקומען. אזוי ברענגט די גמרא (עבודה זרה יט:) אז א אמורא האט פון א רוכל געלערנט "מי האיש החפץ חיים" (תהלים לד, יג), א פסוק וואס מ'זאגט יעדן שבת: מ'קען זאגן א פסוק און נישט וויסן וואס ער זאגט, ביז עס שיינט אריין אין הארץ. ל,נ,ס

17:53

אזוי אויך האט יעדער געוואוסט אז דער גואל וועט זאגן "פקד פקדתי"; דער סימן איז געווען אז ביים אמת'ן גואל וועלן די ווערטער אריינלייכטן אין הארץ. אידן האבן אלעמאל געגלייבט אין השגחה פרטית, אבער דער בעל שם טוב האט עס אריינגעשיינט, ביז וועלכע זייט א פאלנדיגער שטרוי ווייזט. ע

דער פינסטערסטער סוף פונעם גלות

20:18

די שירי המעלות זענען טרעפ פון גלות צו גאולה, און דער קאפיטל רעדט צום סוף פונעם גלות, דער פינסטערסטער חלק, ווי די שווארצקייט פארן עמוד השחר. אזוי איז אדר, דער לעצטער חודש, דער פינסטערסטער, און פונקט דארט דרייט זיך פלוצלונג אלעס איבער, כאטש דער אייבערשטער איז באהאלטן, ווי אין דער מגילה (חולין קלט:). ש

22:57

"יומם השמש לא יככה" (תהלים קכא, ו) רעדט פון די ליכטיגע תקופות פון כלל ישראל און פון דער נאכט. אפילו הצלחה קען שאטן, אבער דיר וועט זי נישט שאטן; און אין דער פינסטער שטעלט דער אייבערשטער צו כאטש א ירח. ת

געהיט ביי הצלחה און אין דער פינסטער

25:28

די זעלבע הבטחה איז דא פאר יעדן איד וואס איז קובע ביי זיך די אמונה פון השגחה פרטית. זיין הצלחה וועט אים נישט שאטן דורך קנאה, און אויב ס'קומט אויף אים א גזירה, צו פארריכטן עפעס פון דעם אדער פון אן אלטן גלגול, וועט אים דער אייבערשטער צושטעלן א ירח אין זיין נאכט.

27:13

דער אייבערשטער היט סיי דעם גוף סיי די נשמה (תהלים קכא, ז), און "צאתך ובואך מעתה ועד עולם" (תהלים קכא, ח), אין יעדן מצב. צי ס'איז הצלחה צי פארקערט, אלעס איז פאר זיין טובה, און אז ער גלייבט אז ס'איז גוט, וועט אים דער אייבערשטער ווייזן אז ס'איז גוט. אב,אג

"שמחתי": מ'דערמאנט זיך דעם גלות אויף די טרעפ

29:31

אויף "שמחתי באומרים לי" (תהלים קכב, א) ברענגט דער משגיח די גמרא אין מכות י.: מ'האט דוד געזאגט אז זיין זון שלמה וועט בויען דעם בית המקדש, און מענטשן האבן געפרעגט ווען דער אלטער וועט שטארבן כדי מ'זאל קענען גיין. דוד האט זיך געפרייט אז מ'בענקט אזוי נאכן בית המקדש. אד,אה

31:39

צוריק צום ענין פון טרעפ, מאלט דער משגיח אויס ווי די אויסגעלייזטע גייען ארויף אויפן הר הבית און דערמאנען זיך ווי זיי האבן זיך געטרייסט אין גלות. ער דערציילט וואס ר' אליהו האט דערציילט: אין ירושלים פלעגן הונגעריגע קינדער, וועמענס טאטע איז געפארן קיין אמעריקע, פריילעך זאגן "מאמי, לאמיר רעדן קוגל". אזוי וועלן די אויסגעלייזטע זאגן: מ'פלעגט רעדן פון גיין אין בית ה', און יעצט שטייען מיר דארט.

די שבת'דיגע טרייסט אין מצרים

36:21

דער משגיח ברענגט דעם מדרש אויף "ואל ישעו בדברי שקר" (שמות ה, ט). משה רבינו האט פרעה איבערגערעדט אז א טאג רו אין דער וואך וועט מערן די ארבעט, און די מפרשים טייטשן אזוי "ישמח משה". שבת זענען די אידן צוזאמענגעקומען מיט מגילות פון די מסורות פון יעקב אבינו וועגן דער גאולה. אז,אח

39:07

די אידן האבן שוין געארבעט מיט אלע כוחות, ממילא האט "די זעלבע ציגל אן שטרוי" געמיינט ארבעטן שבת און אויפהערן די צוזאמענקומען, וואס פרעה האט אנגערופן "דברי שקר". דער משגיח ענדיגט אז די האפענונגען זענען מקוים געווארן: "עומדות היו רגלינו בשעריך ירושלים" (תהלים קכב, ב). או,אז

מראי מקומות

תורה

  1. ע Shemos 3:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:53
  2. פ Bereishis 50:25 17:31 טעקסט מפתח
  3. ר לכאורה Devarim 4:30 21:12 מפתח
  4. אז Shemos 5:8-9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:21, 39:07

כתובים

  1. א Tehillim 121:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:38
  2. ב Tehillim 121:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:38
  3. ג Tehillim 134:3 5:37 טעקסט מפתח
  4. ו Tehillim 121:3-4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:20
  5. ז Tehillim 126:1 7:25 טעקסט מפתח
  6. ח Shir Hashirim 5:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:20
  7. י Tehillim 121:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:59
  8. ס Tehillim 34:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:09
  9. ק לכאורה Mishlei 24:17 19:54 מפתח
  10. ת Tehillim 121:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:57
  11. אא Tehillim 3:1-2 23:48 טעקסט מפתח
  12. אב Tehillim 121:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:13
  13. אג Tehillim 121:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:13
  14. אד Tehillim 122:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:31
  15. או לכאורה Tehillim 122:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:07

משנה

  1. ד לכאורה Avos 5:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:46
  2. צ Avos 4:19 19:41 טעקסט מפתח

תלמוד בבלי

  1. נ לכאורה Avodah Zarah 19b מפתח אינעם אויסשרייב: 15:09
  2. ש Chullin 139b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:18
  3. אה לכאורה Makkos 10a מפתח אינעם אויסשרייב: 29:31

מדרש

  1. ה לכאורה Bereishis Rabbah 68:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:59
  2. ט Midrash (מקום נישט באשטימט) 8:54
  3. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 9:59
  4. אח לכאורה Shemos Rabbah 5:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:21

אחרונים און חסידות

  1. ל Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:09
  2. מ Chofetz Chaim (מקום נישט באשטימט) 15:32 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 0:53 ווייל די הרי ציון זענען חרוב, קומט דעם אידס הילף גלייך פונעם אייבערשטן, וואס האט געמאכט "שמים וארץ", דעם בית המקדש וואס איז געשטאנען העכער די כללים פון חשבון און טבע.
  2. 7:20 דער גלות איז ווי א שלאף, אבער דער שומר ישראל שלאפט קיינמאל נישט און היט דאס איין שעפעלע צווישן זיבעציג וועלף.
  3. 10:29 "ה' צלך": דער אייבערשטער פירט זיך מיט א איד אזוי ווי דער איד פירט זיך, און ווער עס לעבט מיט השגחה פרטית, ווייזט מען אים השגחה פרטית.
  4. 18:41 דער בעל שם טוב האט נישט מחדש געווען די אמונה אין השגחה פרטית, נאר ער האט עס אריינגעשיינט אין די הערצער פון זיינע תלמידים, ביז וועלכע זייט א פאלנדיגער שטרוי ווייזט.
  5. 20:18 דער סוף פונעם גלות איז דער פינסטערסטער חלק, ווי די שווארצקייט פארן עמוד השחר און ווי אדר אינעם סוף פונעם יאר, אבער פונקט דארט דרייט זיך אלעס איבער.
  6. 28:34 וואס פאר א מצב א איד זאל נישט האבן, הצלחה אדער פארקערט, שטעלט עס דער אייבערשטער צו פאר זיין טובה, און אז ער גלייבט אז ס'איז גוט, וועט אים דער אייבערשטער ווייזן אז ס'איז גוט.
  7. 35:01 די האפענונגען וואס אידן האבן גערעדט אין די שווערע צייטן פונעם גלות, שבת אין מצרים און אין דער ארעמקייט אין ירושלים, וועט מען דערמאנען מיט שמחה ווען זיי וועלן מקוים ווערן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:41 פארוואס הייסט דער בית המקדש "שמים וארץ"?

    תירוץ: 1:46 ווייל ער איז א ממוצע צווישן שמים און ארץ: ער שטייט אויף דער ערד, אבער ווי דער הימל איז ער העכער די כללים פון חשבון און טבע, ווי מ'זעט אינעם נס פון פלאץ פאר יעדן אין ירושלים.

  2. קשיא: 15:16 פארוואס ברענגט דער בעל התניא א באקאנטן מדרש אין נאמען פונעם בעל שם טוב?

    תירוץ: 10:22 ווייל די ליכטיגקייט אין דעם פשט האט ער באקומען פונעם בעל שם טוב.

  3. קשיא: 16:29 ווי אזוי האט דער אמורא געקענט זאגן אז ער האט נישט געוואוסט דעם פסוק "מי האיש החפץ חיים", וואס מ'זאגט יעדן שבת?

    תירוץ: 16:40 א מענטש קען זאגן א פסוק, קוקן אויפן פסוק און חזר'ן דעם פסוק און נישט וויסן וואס ער זאגט; דער רוכל האט אריינגעגעבן א ליכטיגקייט אין פסוק, און עס האט אים אריינגעשיינט אין הארץ.

  4. קשיא: 17:50 וואס פאר א ראיה איז געווען "פקד פקדתי", אז יעדער האט דאך געוואוסט די מסורה אז דער גואל וועט עס זאגן?

    תירוץ: 18:10 דער סימן איז נישט געווען די ווערטער אליין, נאר אז ווען דער אמת'דיגער גואל וועט זיי זאגן, וועלן זיי אריינלייכטן אין די הערצער.

  5. קשיא: 19:54 פארוואס שטייט "בנפול אויביך אל תשמח" אין פרקי אבות אין נאמען פון א תנא, ס'איז דאך א פסוק אין משלי?

    תירוץ: 20:05 ווייל יענער תנא האט געלעבט דערמיט און האט עס אריינגעשיינט ווען ער האט עס געזאגט, דערפאר שטייט עס אויף זיין נאמען.

  6. קשיא: 38:56 וואס האט פרעה געמיינט ווען ער האט פארלאנגט די זעלבע צאל ציגל אן שטרוי, די אידן האבן דאך שוין געארבעט מיט אלע כוחות?

    תירוץ: 40:10 ער האט געמיינט אז זיי זאלן ארבעטן שבת, כדי זיי זאלן מער נישט צוזאמענקומען שבת און זיך טרייסטן מיט די מדרשים פון דער גאולה.

מעשיות

  1. 16:00 דער רוכל וואס האט פארקויפט לעבן

    דער משגיח דערציילט די גמרא פון א רוכל וואס איז געגאנגען אין גאס און אויסגערופן ווער עס וויל קויפן לעבן. איינער פון די אמוראים איז צוגעגאנגען און געפרעגט וואס ער פארקויפט, און דער רוכל האט אים געעפנט א תהלים ביים פסוק "מי האיש החפץ חיים". דער אמורא האט געזאגט אז ער האט דאס קיינמאל נישט געוואוסט ביז דער רוכל האט אים עס געוויזן. דער משגיח פרעגט ווי אזוי ס'איז מעגליך, מ'זאגט דאך דעם פסוק יעדן שבת, און ענטפערט אז מ'קען זאגן א פסוק און נישט וויסן וואס ער זאגט, ביז איינער שיינט עס אריין אין הארץ.

  2. 33:25 "לאמיר רעדן קוגל" אין ירושלים

    דער משגיח דערציילט וואס א איד מיטן נאמען ר' אליהו, מיט וועמען ער האט זיך געטראפן יעדן דינסטאג ביינאכט מיט נאך יונגעלייט ווען ער האט געוואוינט אין וויליאמסבורג, האט דערציילט פון א פרוי אין ירושלים. איר מאן איז געפארן קיין אמעריקע אפשר וועט ער פארדינען א פאר דאלער, און די קינדער האבן נישט געהאט וואס צו עסן. ווען זיי האבן געבעטן עסן, האט זי געזאגט אז ווען דער טאטע וועט צוריקקומען וועט ער ברענגען געלט און מ'וועט עסן קוגל און הינדל. דערנאך, אין א פריילעכער שטימונג, פלעגן די קינדער קומען צו דער מאמע און זאגן: "מאמי, לאמיר רעדן קוגל, לאמיר רעדן הינדל".

געדאנקען

  1. 1:41 דער בית המקדש הייסט "שמים וארץ", ווייל ער איז געשטאנען אויף דער ערד און פונדעסטוועגן, ווי דער הימל, למעלה מן המקום, מן הזמן און מן החשבון; ממילא קען די הילף "מעם ה' עושה שמים וארץ" זיין די זעלבע סארט נס פאר אידן היינט.
  2. 4:04 דער נס פון פלאץ אין ירושלים האט מען נישט געזען מיט די אויגן; מ'האט עס נאר באמערקט ווען מ'האט געציילט די מענטשן און די בעטן, בשעת יעדער איינער האט פשוט געהאט וואו צו שלאפן.
  3. 15:22 א רבי וואס שיינט אריין א פסוק אדער א מדרש אין די הערצער פון זיינע תלמידים, ברענגט מען עס אין זיין נאמען; דערפאר ברענגט דער בעל התניא א באקאנטן מדרש אין נאמען פונעם בעל שם טוב, און א פסוק אין משלי שטייט אין פרקי אבות אין נאמען פון א תנא.
  4. 17:53 דער סימן פונעם גואל איז נישט געווען די ווערטער "פקד פקדתי", וואס יעדער האט געוואוסט, נאר אז ווען דער אמת'דיגער גואל וועט זיי זאגן, וועלן זיי אריינלייכטן אין די הערצער.
  5. 21:53 אדר, דער לעצטער חודש, איז דער פינסטערסטער, אבער ווייל ער איז דער סוף, דרייט זיך פלוצלונג אלעס איבער; און דערפאר זעט מען אין דער מגילה נישט קיין נסים און נישט דעם שם הוי"ה, ווייל דער אייבערשטער איז באהאלטן.
  6. 24:42 "השמש לא יככה" מיינט אז אפילו הצלחה קען שאטן, דורך קנאה און דורך א דורכפאל וואס קומט פון צופיל הצלחה, און דער אייבערשטער היט אפ דערפון דעם וואס לעבט מיט השגחה פרטית.
  7. 36:34 פרעה'ס "דברי שקר" זענען געווען די מדרשים פון דער גאולה וואס די אידן האבן געלערנט ווען זיי זענען צוזאמענגעקומען אום שבת, וואס משה רבינו האט פאר זיי אויסגעפועלט; מיט'ן פארלאנגען די זעלבע ארבעט אן שטרוי האט ער געמיינט אז זיי זאלן ארבעטן שבת.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 11:54 דער משגיח זאגט אז א איד וואס גלייבט אין השגחה פרטית דארף נישט אפכאפן דאס דאווענען, דאס לערנען אדער דאס בענטשן פון א סידור צוליב זיין געשעפט, ווייל ער וועט נישט פארלירן פון עבודת ה'.
  2. 13:03 דער משגיח זאגט אז ווער עס איז קובע ביי זיך די אמונה פון השגחה פרטית, וועט אים דער אייבערשטער ווייזן השגחה פרטית.
  3. 28:56 דער משגיח זאגט אז ווען דער אייבערשטער שטעלט צו א מצב פאר א איד, דארף ער גלייבן באמונה שלמה אז ס'איז זייער גוט, און דעמאלט וועט אים דער אייבערשטער ווייזן אז ס'איז גוט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אבשלום, אליעזר עבד אברהם, אליפז, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, משה רבינו, נפתלי, עשו, פרעה, שלמה המלך

ערכים אחרית הימים, הסתר פנים, השגחה פרטית, עקבתא דמשיחא, פקידה, רבונו של עולם, שיר המעלות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט