א - שבע קולות של שירה הם כנגד השבע ספירות. השביעית (מלכות) כנגד שבת. ב - ביזת הים - להוציא כח הנעלם שבתוכנו.
קאטאלאג: זמנים שביעי של פסח נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 28 תשס"א (2000–01) אידיש 1 שעה 11 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די צוועלף שבילים ביי קריעת ים סוף און די צוועלף קולות פון נגינה זענען א סימן פון א גלות וואס איז נאך צעטיילט, און ביי דער גאולה העתידה וועלן בלייבן נאר די זיבן קולות פון שמחה וואס פארייניגן זיך אין שבת; און ער שטארקט צו זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה כדי צו ממשיך זיין ישועות.
דער משגיח עפנט מיט דער מכילתא: ווען אידן ביים ים וואלטן געזאגט "ה' מלך" אנשטאט "ה' ימלך", וואלט מער נישט געווען קיין גלות. ער פרעגט פארוואס דער ים סוף האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף שבילים, און לעתיד וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן נחלים. דורך יוסף, וועמענס נאמען ווייזט אויף דער גאולה העתידה, ערקלערט ער אז יציאת מצרים איז געווען נאר א האלבע גאולה, א יחץ, און דער ים האט זיך דעמאלט געשפאלטן נאר אין זכות פון יוסף. דערנאך רעדט ער וועגן נגינה: א ניגון איז א זיווג פון קולות פון הימל, די זיבן קולות זענען כנגד די זיבן טעג, די שבעה רועים און שבת, און צוועלף איז א בחינה פון פירוד. אויף דער פיאנא מאכן די זיבן ווייסע קלאווישן פון חסד מיט די פינף שווארצע פון דין צוועלף, די קולות פון גלות; לעתיד וועלן בלייבן נאר די זיבן. צום סוף ברענגט ער די זעקס גרינגע סגולות פונעם ספר חרדים, בפרט זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה, וואס איז ממשיך ישועות פאר די אידן אין ארץ ישראל.
ענינים: ניגון און שירה · קריעת ים סוף און דער מן · קדושת שבת
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס "ימלך" און נישט "מלך"
דער משגיח ברענגט די מכילתא אז ווען אידן וואלטן געזאגט "ה' מלך" וואלט מער נישט געווען קיין גלות, און פרעגט פארוואס זיי האבן עס נישט געזאגט. ער שטעלט אקעגן די צוועלף שבילים פונעם ים סוף מיט די זיבן נחלים לעתיד, און פרעגט פארוואס דער ים האט זיך אומגעקערט "לתנאו הראשון" נאכן נס.
-
4:03 יוסף און די גאולה וואס איז צעטיילט
נאר דער נאמען פון יוסף ווייזט אויף דער גאולה העתידה. דער משגיח ברענגט פונעם חיד"א אז עס איז געבליבן א חוב פון הונדערט און ניינציג יאר, דערפאר איז די גאולה צעטיילט ווי יחץ; דער ים האט זיך נישט געוואלט שפאלטן פאר דער צייט, נאר ער האט זיך געשפאלטן אין זכות פונעם ארון פון יוסף און זיין מסירת נפש העכער פון דער טבע.
-
10:58 נגינה איז א זיווג פון קולות
פאר שביעי של פסח רעדט דער משגיח וועגן די סארטן שירה: פאעזיע וואס די שורות גראמען זיך, און ניגון, קולות וואס פאסן זיך וואונדערליך איינס צום אנדערן, נישט ווי א קאץ וואס שפאצירט אויף א פיאנא. אזוי ווי א שידוך, וואס נאר דער רבונו של עולם מאכט, קען מען עס נישט מסביר זיין; ער ברענגט פונעם גר"א אז רוב סודות התורה זענען תלוי אין חכמת המוסיקה.
-
16:28 זיבן קולות און שבת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט פונעם תיקוני זוהר אז א היכל אין הימל עפנט זיך נאר מיט נגינה, און ערקלערט אז נגינה האט זיבן קולות וואס שבת פארענדיגט, דערפאר איז שבת דער טאג פון נגינה. ער דערציילט ווי דער בעל התניא האט פארענטפערט די קשיות פון די חכמים פון שקלאוו מיט א ניגון, און פארבינדט די זיבן קולות מיט די זיבן טעג, די שבעה רועים וואס ענדיגן זיך מיט דוד המלך, די זיבן "קול ה'" אין הבו לה' און דעם כינור פונעם בית המקדש.
-
23:00 יעקבס ניגון צו פארבינדן יוסף מיט יהודה
ביי א חתונה זינגט מען, ווייל א חתונה איז א זיווג. דער משגיח ערקלערט אז יעקב אבינו האט געשיקט מיט "מזמרת הארץ" א ניגון פון ארץ ישראל כדי צו מעורר זיין דעם יחוד פון יוסף מיט יהודה, די צוויי משיחים, וועמענס פירוד, וואס קומט פון קנאה ווי ביי דער לבנה, איז דער שורש פונעם גלות.
-
28:57 קולות אן שייכות; שבעה רועים און צוועלף נשיאים
קולות וואס האבן נישט קיין שייכות איינס מיטן אנדערן, ווי די מוזיק פון דער גויאישער וועלט וואס אידן נעמען איבער, זענען מעורר נידריגע תאוות, א זיווג וואס דער רבונו של עולם האט נישט גוזר געווען. דער משגיח שטעלט אקעגן די שבעה רועים, וואס געהערן צו יעדן איד און פארייניגן זיך אין שבת, מיט די צוועלף נשיאים, יעדער נאר פאר זיין שבט, א בחינה פון פירוד.
-
33:30 שבת און ירושלים פארייניגן די שבטים שטייט אינעם קאטאלאג
די צוועלף מיטלסטע ברכות פון שמונה עשרה געהערן צו די וואכנטעג; שבת קלייבט איין ברכה צוזאמען אלע אידן, ווי ירושלים וואס איז נישט צעטיילט געווארן צווישן די שבטים. דער משגיח פארבינדט שבת, ירושלים, דוד המלך און מלכות, און ערקלערט אז נאך די זיבן מזמורים פון קבלת שבת קען מען שוין זינגען.
-
37:05 ווייסע און שווארצע קלאווישן: חסד און דין שטייט אינעם קאטאלאג
אויף דער פיאנא ברענגען די זיבן ווייסע קלאווישן ארויס שמחה און די פינף שווארצע האלבע קלאווישן ארויס עצבות, ווי שברים. דער משגיח ערקלערט אז ווייס איז חסד און שווארץ איז דין, און ווען מ'פארבינדט זיי ווערט תפארת, די שיינקייט פון א ניגון, און צוועלף קולות. ער ברענגט די מכילתא וואס טייטשט "בכושרות" בכי און שירות.
-
42:21 צוועלף קולות פון גלות, זיבן פון גאולה שטייט אינעם קאטאלאג
ווייל קריעת ים סוף איז געווען נאר א האלבע גאולה, איז עס נאך געווען בכי מיט שירות, צוועלף קולות ווי די צוועלף שבטים איידער זיי פארייניגן זיך אונטער דוד המלך. לעתיד וועלן זיין נאר די זיבן ווייסע קולות פון שמחה, די שבעה נחלים, בגימטריא שירה; דערפאר האבן זיי ביים ים געזאגט "ימלך", און לעתיד וועט מען זאגן "ה' מלך".
-
47:16 שביעי של פסח, דער שבת פון פסח
דער משגיח ברענגט פונעם ליקוטי תורה אז שביעי של פסח איז דער שבת פון פסח, דער גרעסטער טאג פון פסח, און פונעם שפת אמת אז די ריווחים אין דער שירה ווייזן ווי דאס הארץ עפנט זיך. די הפטרה איז די שירה פון דוד המלך, און די הפטרה פון אחרון של פסח איז פון משיח; חסידים האבן געלייגט א דגש אויף זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה.
-
50:44 די גרינגע סגולות פונעם ספר חרדים
אזוי ווי טייערע רפואות לעבן גראזן אין פעלד וואס היילן אומזיסט, ברענגט דער ספר חרדים זעקס גרינגע סגולות וואס ברענגען כפרה אן תעניות און סיגופים. דער משגיח רעכנט אויס פינף: ענטפערן אמן יהא שמיה רבה בכל כחו, היטן שבת ווי עס דארף צו זיין, מעביר על מדותיו זיין, התבודדות, און זיך צוהערן מיט חשק צו א חכם ווען ער דרשנט דברי אגדה.
-
54:39 די זעקסטע סגולה: שירת הים יעדן טאג
די זעקסטע סגולה איז זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה. דער משגיח ברענגט דעם ילקוט און דעם זוהר: ווער עס זאגט עס יעדן טאג מיט כוונה זוכה'ט עס צו זאגן לעתיד, משיח געפינט זיך אין דער שירה, און כנסת ישראל ווערט באקרוינט מיט דער קרוין וואס איז צוגעגרייט פאר משיח. פסח איז אמונה, און די שירה איז ממשיך גרויסע נסים.
-
59:31 נסים יעדן טאג און די אידן אין ארץ ישראל
די אידן אין ארץ ישראל, ארומגערינגלט מיט שונאים, דארפן א ישועה העכער פון דער טבע, און די נסים יעדן טאג באמערקט מען נישט. דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אין סוף פרשת בא און דעם יעב"ץ אז דאס קיום פון אידן אין גלות איז א גרעסערער נס ווי קריעת ים סוף, און ערקלערט אז די שירה, וואס דערמאנט "יושבי פלשת", איז ממשיך די ישועה.
-
1:04:40 די אמת'ע מלחמה איז אין בית המדרש
די מלחמה פון ישמעאל אין ארץ ישראל איז א מלחמה קעגן דעם רבונו של עולם, ווי מ'זעט פון די אטאקעס אויף די אידן פון מאה שערים. דער משגיח זאגט אז די מלחמה ווערט געפירט אין יעדן בית הכנסת און בית המדרש, און יעדער איד איז א סאלדאט מיט תורה, תפילה און שירת הים מיט שמחה.
-
1:07:53 יום טוב איז גאולה, נישט קיין זכרון אליין
די ימים טובים פון כלל ישראל זענען נישט קיין זכרון פון א זאך וואס איז אמאל פארגעקומען ווי א יום טוב פון די גוים; יעדן פסח קומט אראפ גאולה אויף דער וועלט, און יעדע זהירות אין חמץ איז מבטל די סטרא אחרא. דער משגיח ענדיגט מיט א ברכה אויף ישועות און אז מ'זאל זינגען דעם שיר חדש פון משיח.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס "ימלך" און נישט "מלך"
דער משגיח עפנט מיט דער מכילתא: ווען אידן ביים ים וואלטן געזאגט "ה' מלך" אנשטאט "ה' ימלך", וואלט מער נישט געווען קיין גלות. פארוואס זשע האבן זיי עס נישט געזאגט? ער פרעגט נאך א קשיא: אין תרגום יונתן שטייט אז דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף שבילים, פאר יעדן שבט באזונדער, און אין דער הפטרה פון אחרון של פסח שטייט אז לעתיד וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן נחלים. א,ב,ה
יוסף און די גאולה וואס איז צעטיילט
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די נעמען פון די שבטים ווייזן אויף די ניסים פון יציאת מצרים, אויסער יוסף, וועמענס נאמען ווייזט אויף לעתיד, "יוסיף ה' שנית ידו". דער חיד"א שרייבט אז אידן זענען ארויס פון מצרים פריער, און עס איז געבליבן א חוב פון יארן וואס מוז אפגעטון ווערן אין דעם לאנגן גלות. דאס איז יחץ: די גאולה איז צעבראכן אין צוויי. ח,ד,ט
דערפאר, ערקלערט ער, האט זיך דער ים נישט געוואלט שפאלטן: זיין תנאי איז געווען אויף ימות המשיח. אבער "הים ראה וינס", ער האט געזען דעם ארון פון יוסף, וואס "וינס ויצא החוצה". די מסירת נפש פון יוסף, א יונגער בחור אליין אין מצרים, איז געווען העכער פון דער טבע, ממילא האט דער ים צעבראכן זיין טבע אין זיין זכות, וויסנדיג אז דאס איז נאר א יחץ; ער בלייבט נאך געבונדן צום ערשטן תנאי. כ,ל
נגינה איז א זיווג פון קולות
פאר דער שירה פון שביעי של פסח רעדט דער משגיח וועגן די סארטן שירה: פאעזיע, וואס די שורות גראמען זיך, און ניגון, קולות וואס פאסן זיך וואונדערליך, נישט ווי א קאץ וואס שפאצירט אויף א פיאנא. דאס איז א זיווג פון הימל, ווי "אלקים מושיב יחידים ביתה", וואס קיינער קען נישט מאכן פון זיך אליין, ווי די מעשה וואס חז"ל ברענגען פון רבי חנינא מיט דער מלכה קלעאפאטרא. מ
זיבן קולות און שבת
אין תיקוני זוהר שטייט אז אידן וועלן ארויסגיין פון גלות מיט נגינה, און אז א היכל אין הימל עפנט זיך נאר מיט נגינה, ווי דוד המלך איז צוגעקומען. א ניגון האט זיבן קולות, און שבת פארענדיגט די זיבן, דערפאר איז שבת דער טאג פון נגינה; רבי מרדכי פון לעכאוויטש האט געזאגט אז ער וואלט גיכער געגלייבט אז די ימים זענען אויסגעטריקנט ווי אז א איד וואס קען זינגען זינגט נישט שבת. ס
די זיבן קולות הייסן שליסלען, ווייל זיי עפענען היכלות; ווען די חכמים פון שקלאוו האבן געפרעגט דעם בעל התניא, האט ער געענטפערט מיט א ניגון. דער משגיח רעכנט אויס: זעקס טעג און שבת, זעקס ארצות און ארץ ישראל, די רועים וואס ענדיגן זיך מיט דוד, און די זיבן "קול ה'" אין הבו לה', די שבעת ימי בראשית. די גמרא אין ערכין זאגט אז דער כינור האט געהאט זיבן סטרונעס, און ביי משיח וועט ער האבן אכט. ע,פ
יעקבס ניגון צו פארבינדן יוסף מיט יהודה
ביי א חתונה זינגט מען, ווייל א חתונה איז א זיווג, און א ניגון איז קולות וואס געהערן צוזאמען. יעקב אבינו האט געהייסן די שבטים מיטנעמען "מזמרת הארץ", א ניגון פון ארץ ישראל, קיין מצרים. דער משגיח ערקלערט: יוסף און יהודה, משיח בן יוסף און משיח בן דוד, יסוד און מלכות, דארפן זיך פארבינדן ווי חתן און כלה, און דער גלות איז דער פירוד צווישן זיי. צ
קולות אן שייכות; שבעה רועים און צוועלף נשיאים
עס זענען אויך פאראן קולות אן שום שייכות איינס מיטן אנדערן, דער טומל פון דער מוזיק פון דער גויאישער וועלט, וואס בעוונותינו הרבים נעמען אידן עס איבער. אזעלכע קולות, זאגט דער משגיח, זענען מעורר נידריגע תאוות, ווייל זיי זענען א זיווג וואס דער רבונו של עולם האט קיינמאל נישט גוזר געווען.
אידן האבן שבעה רועים וואס געהערן צו יעדן איד, ווי יעדער נעמט זיי אויף אין זיין סוכה, און צוועלף נשיאים, יעדער נאר פאר זיין שבט. די צוועלף זענען פירוד; די זיבן זענען אחדות, און זיי פארייניגן זיך שבת מיט דוד המלך.
שבת און ירושלים פארייניגן די שבטים
די צוועלף מיטלסטע ברכות פון שמונה עשרה, ערקלערט דער משגיח, געהערן צו די וואכנטעג; שבת איז דא איין ברכה וואס קלייבט צוזאמען אלע אידן, ווי ירושלים, וואס איז נישט צעטיילט געווארן צווישן די שבטים. שבת, ירושלים און דוד המלך זענען איין ענין, און נאך די זיבן מזמורים פון קבלת שבת קען מען שוין זינגען "מזמור שיר ליום השבת".
ווייסע און שווארצע קלאווישן: חסד און דין
אויף א פיאנא, זאגט דער משגיח, חזרן זיך איבער זיבן ווייסע קלאווישן אין אקטאוון, מיט פינף שווארצע צווישן זיי. די שווארצע זענען האלבע קולות, ווי שברים; מיט נאר ווייסע שפילט מען שמחה, מיט נאר שווארצע עצבות.
צוועלף קולות פון גלות, זיבן פון גאולה
קריעת ים סוף איז געווען נאר א יחץ, ממילא איז נאך געווען בכי מיט שירה: צוועלף קולות, די צוועלף שבטים איידער זיי פארייניגן זיך אונטער דוד. לעתיד וועלן זיין נאר די זיבן קולות פון שמחה; מ'וועט מער נישט וויינען, "ומחה ה' אלקים דמעה", און דער ים וועט זיך שפאלטן אויף "שבעה נחלים", בגימטריא שירה. אד,ה
דערמיט איז מתורץ די ערשטע קשיא. ווען אידן האבן געזען אז דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף, האבן זיי געוואוסט אז די וועלט איז נאך נישט מתוקן, דערפאר האבן זיי געזאגט "ימלך"; "ה' מלך" ווארט אויף לעתיד.
שביעי של פסח, דער שבת פון פסח
די גרינגע סגולות פונעם ספר חרדים
דער ספר חרדים פארגלייכט שווערע תשובה מיט תעניות צו טייערע רפואות, בשעת גראזן אין פעלד היילן אומזיסט. אזוי זענען פאראן זעקס גרינגע סגולות אויף כפרה. דער משגיח רעכנט אויס פינף: ענטפערן אמן יהא שמיה רבה בכל כחו, היטן שבת ווי עס דארף צו זיין, מעביר על מדותיו זיין, התבודדות אין געוויסע צייטן צו טראכטן וואס איז זיין תכלית, און זיך צוהערן מיט חשק צו א חכם ווען ער זאגט דברי אגדה. אז,אח,אט,אי
די זעקסטע סגולה: שירת הים יעדן טאג
די זעקסטע סגולה איז זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה. אין ילקוט שטייט אז פאר אזא איינעם איז אלעס גרייט, און דער משגיח לערנט דעם זוהר: ווער עס זאגט עס יעדן טאג מיט כוונה זוכה'ט עס צו זאגן לעתיד, און משיח געפינט זיך אין דער שירה. אכ,אל
ווען אידן זאגן עס, ווערט כנסת ישראל באקרוינט מיט דער קרוין וואס איז צוגעגרייט פאר משיח, אויסגעקריצט מיט די שמות הקדושים מיט וועלכע דער אייבערשטער האט געטון די ניסים ביים ים. פסח איז דער יום טוב פון אמונה, און די שירה איז ממשיך גרויסע נסים.
נסים יעדן טאג און די אידן אין ארץ ישראל
די אידן אין ארץ ישראל, ארומגערינגלט מיט הונדערטער מיליאנען אראבער וואס ווילן זיי איינשלינגען, דארפן א ישועה העכער פון דער טבע, און דער משגיח מערקט אן אז די גוים האבן זיך אויך נישט אנגענומען אין די צייטן פון היטלער ימ"ש. נסים זענען דא יעדן טאג, נאר מ'טראכט נישט אריין. דער רמב"ן אין סוף פרשת בא זאגט אז ווער עס גלייבט נישט אין די נסים נסתרים האט נישט קיין חלק אין תורה, און דער יעב"ץ שווערט אז דאס קיום פון אידן אין גלות איז גרעסער ווי קריעת ים סוף. אמ
די אמת'ע מלחמה איז אין בית המדרש
די מלחמה פון ישמעאל איז א מלחמה קעגן דעם רבונו של עולם; וואס טשעפען זיי זיך שוין מיט די אידן פון מאה שערים, וואס זענען קעגן דער מדינה? דער זוהר רעדט פונעם גלות ישמעאל אין סוף הימים. די מלחמה ווערט געפירט אין יעדן בית הכנסת און בית המדרש; יעדער איד איז א סאלדאט, מיט תורה, תפילה און שירת הים מיט שמחה. אע
יום טוב איז גאולה
די ימים טובים פון כלל ישראל, זאגט דער משגיח, זענען נישט קיין זכרון ווי דער פערטער יולי ביי די אמעריקאנער; יעדן פסח קומט אראפ גאולה אויף דער וועלט, און יעדע זהירות אין חמץ איז מבטל די סטרא אחרא. ער ענדיגט מיט א ברכה אויף ישועות און אויף דעם שיר חדש פון משיח.
מראי מקומות
תורה
- ו Shemos 14:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:39
- ל לכאורה Bereishis 39:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:14
- צ Bereishis 43:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:09
- ת לכאורה Bereishis 37:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:51
- אב לכאורה Bereishis 44:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:51
- אנ לכאורה Shemos 15:14-15 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01:13
נביאים
- ג Yeshayahu 11:1 1:42 טעקסט מפתח
- ד Yeshayahu 11:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:03
- ה Yeshayahu 11:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:10, 42:24
- ק Yechezkel 37:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:51
- ר Yeshayahu 11:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:51
- ש Hoshea 2:2 26:00 טעקסט מפתח
- אג Yeshayahu 14:3 35:09 טעקסט מפתח
- אד לכאורה Yeshayahu 25:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:24
- אפ לכאורה Yeshayahu 12:6 1:10:17 מפתח
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
- ט Simchas HaRegel (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:03
- נ לכאורה Pe'as HaShulchan, introduction מפתח אינעם אויסשרייב: 14:52
- אה Likkutei Torah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:21
- או Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:21
- אז Sefer Chareidim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 50:44
- אס Zera Kodesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01:13
עיקרי הדברים
- 5:22 יציאת מצרים און קריעת ים סוף זענען געווען נאר א האלבע גאולה, א יחץ; דער איבעריגער חוב פון גלות מוז נאך דורכגעמאכט ווערן אין דעם לאנגן גלות.
- 8:27 דער ים האט זיך געשפאלטן אין זכות פון יוסף, ווייל זיין מסירת נפש איז געווען העכער פון דער טבע, אבער ער בלייבט נאך געבונדן צו זיין ערשטן תנאי, וואס וועט מקוים ווערן ביי משיח.
- 13:15 א ניגון איז א זיווג פון קולות וואס פאסן זיך איינס צום אנדערן, אזוי אומפארשטענדליך ווי א שידוך פון הימל, און דערפאר זינגט מען ביי א חתונה.
- 17:14 די זיבן קולות פון נגינה זענען כנגד די שבעת ימי בראשית, די שבעה רועים און די זיבן מאל "קול ה'", און שבת, דער זיבעטער, פארענדיגט זיי; דערפאר איז שבת דער טאג פון נגינה.
- 32:49 צוועלף, די שבטים, די ברכות פון וואכנטאג און די זיבן ווייסע מיט די פינף שווארצע קלאווישן, איז פירוד און גלות; זיבן, שבת, ירושלים און דוד המלך, איז אחדות און גאולה.
- 43:19 לעתיד וועלן זיין נאר די זיבן קולות פון שמחה, שירה אן בכי, און דעמאלט וועט מען זאגן "ה' מלך".
- 54:44 זאגן שירת הים יעדן טאג מיט שמחה און מיט כוונה איז א גרינגע סגולה אויף כפרת עוונות, און עס איז ממשיך נסים און ישועות פאר גאנץ כלל ישראל.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 0:34 פארוואס האבן אידן ביים ים געזאגט "ה' ימלך" און נישט "ה' מלך"?
תירוץ: 46:26 ווען זיי האבן געזען אז דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף, האבן זיי געוואוסט אז דאס איז נאר די ערשטע העלפט פונעם יחץ און די וועלט איז נאך נישט מתוקן; "ה' מלך" איז פאר לעתיד.
-
קשיא: 2:17 פארוואס האט זיך דער ים געשפאלטן אויף צוועלף שבילים, און לעתיד וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן נחלים?
תירוץ: 45:44 צוועלף איז די שבטים וואס זענען נאך צעטיילט, בכי געמישט מיט שירה; לעתיד וועלן זיין נאר די זיבן קולות פון שמחה, און "שבעה נחלים" איז בגימטריא שירה.
-
קשיא: 3:24 אויב דער תנאי מיטן ים איז געווען אז ער זאל זיך שפאלטן, פארוואס שטייט אז ווען ער איז צוריק געווארן נארמאל האט ער זיך אומגעקערט "לתנאו הראשון"?
תירוץ: 10:10 זיין ערשטער תנאי איז געווען אויף דער לעצטער גאולה; ער האט זיך דעמאלט געשפאלטן אין זכות פון יוסף, און ער בלייבט א בעל חוב צום ערשטן תנאי ביז משיח.
-
קשיא: 7:14 פארוואס האט דער ים זיך נישט געוואלט שפאלטן?
תירוץ: 7:32 ווייל די גאולה איז צעטיילט געווארן אין צוויי, און די צייט פון זיין תנאי, ימות המשיח, איז נאך נישט געקומען.
-
קשיא: 23:53 פארוואס האט יעקב אבינו געשיקט א ניגון פון ארץ ישראל קיין מצרים?
תירוץ: 27:51 א ניגון איז א יחוד פון קולות; ער האט געוואלט מעורר זיין דעם יחוד פון יוסף מיט יהודה, און ארץ ישראל פארענדיגט די זיבן ארצות.
מעשיות
-
18:46 דער בעל התניא ענטפערט מיט א ניגון אין שקלאוו
דער משגיח דערציילט א מעשה וואס איז מקובל ביי חב"ד חסידים: ווען דער בעל התניא איז געקומען קיין שקלאוו, האבן די חכמים דארט געוואלט רעדן און לערנען מיט אים, און זיי האבן זיך צוזאמגעקליבן אז יעדער זאל פרעגן זיינע קשיות. ער האט געלאזט יעדן פרעגן. ווען עס איז געקומען זיין צייט, האט ער געזונגען א ניגון, און ביים זינגען זענען פארענטפערט געווארן אלע קשיות.
אין דער מעשה: דער בעל התניא
געדאנקען
- 2:20 די צוועלף שבילים אין ים סוף לעומת די זיבן נחלים לעתיד דריקן אויס דעם חילוק צווישן א גאולה וואס איז נאך צעטיילט, ווי די צוועלף שבטים, און דער שלימות'דיגער גאולה פון די זיבן, שבת און דוד המלך.
- 7:43 דער ים האט זיך אומגעקערט "לתנאו הראשון" ווייל זיין ערשטער תנאי איז געווען אויף דער לעצטער גאולה; ער האט זיך פריער געשפאלטן נאר צוליב יוסף, וועמענס מסירת נפש האט צעבראכן די טבע, און דערפאר בלייבט ער נאך געבונדן צו יענעם תנאי.
- 23:58 יעקב אבינו'ס מתנה פון "זמרת הארץ" איז געווען א ניגון פון ארץ ישראל כדי צו מעורר זיין דעם יחוד פון יוסף מיט יהודה, יסוד און מלכות, וואס האט געברענגט צו "ויגש אליו יהודה".
- 37:33 די זיבן ווייסע קלאווישן פון חסד און די פינף שווארצע האלבע קלאווישן פון דין אויף דער פיאנא, צוזאמען צוועלף, זענען א משל פון גלות, א שירה געמישט מיט בכי; לעתיד וועלן זיין נאר די זיבן ווייסע קולות.
- 29:14 מוזיק וואס אירע קולות האבן נישט קיין שייכות איינס מיטן אנדערן איז מעורר נידריגע תאוות, ווייל דאס איז דאס היפך פון דעם זיווג פון הימל וואס א אמת'ער ניגון איז.
- 1:04:45 די מלחמה קעגן די אידן אין ארץ ישראל איז א מלחמה קעגן דעם רבונו של עולם, און זי ווערט אויסגעפירט אין די בתי מדרשות דורך תורה, תפילה און שירת הים.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 54:44 דער משגיח שטארקט צו זאגן שירת הים יעדן טאג מיט כוונה און מיט שמחה, און רופט עס איינע פון די גרינגסטע און גרעסטע סגולות.
- 1:07:14 ער זאגט אז יעדער איד דארף וויסן אז ער איז א סאלדאט, און ער זאל קעמפן מיט תורה, תפילה און שירת הים.
- 1:03:22 ער זאגט אז די כוונה מיט וועלכער מ'זאגט די שירה און מ'הערט קריאת התורה שביעי של פסח דארף מען מיטנעמען אויף א גאנץ יאר.
- 52:45 ער רעכנט אויס די גרינגע סגולות פונעם ספר חרדים אויף כפרה: ענטפערן אמן יהא שמיה רבה מיטן גאנצן כח, היטן שבת ווי עס דארף צו זיין, מעביר על מדותיו זיין, אפשטעלן צייטן פאר התבודדות, און זיך צוהערן מיט חשק צו א חכם ווען ער זאגט דברי אגדה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אהרן הכהן, דוד המלך, דער בעל התניא, דער ווילנער גאון, דער חיד"א, דער חתם סופר, דער רמב"ן, יהודה, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, ירבעם בן נבט, נחשון בן עמינדב, רבי חיים ויטאל, רבי יעקב עמדין, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רחבעם, רש"י
ערכים התבודדות, יחץ, מיעוט הירח, רבונו של עולם, שבעה רועים, שבת שירה