chanukah L'Avreichim

קאטאלאג: זמנים חנוכה נומ׳ ⁨16⁩ תשע"ה (2014–15) אידיש 47 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם פאלדער און פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 47 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז חנוכה איז דער יום טוב פון הוד, לויבן און דאנקען דעם רבונו של עולם פון א געפיל אז מען האט גארנישט קומען, און אז די מידה דארף מען שעפן פון חנוכה אויף א גאנץ יאר, צו דאנקען אויף יעדע קלייניגקייט.

דער משגיח עפנט מיט די מידות פון די נעכט פון חנוכה, און זאגט אז חנוכה איז דער יום טוב פון הוד. ער ברענגט דעם ליובאוויטשער רבי'נס ווארט אז די פינפטע נאכט צינדט מען לויט בית הלל צום ערשטן מאל מער ווי לויט בית שמאי, און דעם רמב"ן אז די חנוכה ליכט פון אהרנס קינדער זענען אהרנס חלק וואס בלייבט אויף אייביג. הוד מיינט מודה זיין און לויבן, און ביידע זענען איינס: נאר דער וואס פילט אז עס קומט אים גארנישט קען באמת דאנקען, אזוי ווי אהרן וואס האט זיך געפרייט ווען משה איז אויסגעקליבן געווארן. דער אידישער טאג, די תפילה און שבת הייבן זיך אן מיט הודאה; יהודה, וואס הייסט נאך הודאה, און מתתיהו, א ניצוץ פון יהודה, האבן מתקן געווען חנוכה להודות ולהלל. לעתיד לבוא בלייבט נאר דער קרבן תודה, דערפאר דארף מען זיך דא צוגעוואוינען צו האבן א געשמאק אין לויבן, בפרט שבת און דורך נגינה. ער דערציילט א מעשה פון א איד אין לאגער וואס איז געראטעוועט געווארן דורך דעם וואס מען האט אים צוגעגנבעט דאס ברויט, רעדט וועגן די מאה ברכות, און לייענט א צוואה פון א צדיק וואס האט געדאנקט אויף יעדע קלייניגקייט.

ענינים: הודאה און שבח צום אייבערשטן · חנוכה · ענוה און ביטול

סדר השיעור

  1. 0:00 חנוכה איז דער יום טוב פון הוד שטייט אינעם קאטאלאג

    נאך א ניגון אינעם אנהייב פארבינדט דער משגיח די נעכט פון חנוכה מיט די מידות און זאגט אז חנוכה איז הוד. ער ברענגט דעם ליובאוויטשער רבי'נס ווארט אז די פינפטע נאכט צינדט מען לויט בית הלל צום ערשטן מאל מער ווי לויט בית שמאי, און דעם רמב"ן אז די חנוכה ליכט זענען אהרנס חלק וואס בלייבט; הוד איז אהרנס מידה.

  2. 6:57 הוד: מודה זיין און לויבן, פון שפלות

    דער משגיח ערקלערט די צוויי טייטשן פון הוד, מודה זיין און לויבן, און ווייזט אז זיי זענען איינס: נאר דער וואס פילט אז עס קומט אים גארנישט קען דאנקען אינגאנצן. אהרן, וואס האט זיך געפרייט אין הארצן ווען זיין יונגערער ברודער משה איז אויסגעקליבן געווארן, איז דער משל פון דעם הוד.

  3. 10:39 אלעס הייבט זיך אן מיט הודאה

    דער משגיח ווייזט אז דער אידישער טאג עפנט זיך מיט מודה אני, די תפילה מיט הודו און מזמור לתודה, און שבת מיט טוב להודות. יהודה, וואס הייסט נאך הודאה, איז דער ערשטער פון די דגלים, און מתתיהו, א ניצוץ פון יהודה, מיט זיין בית דין האבן מתקן געווען חנוכה להודות ולהלל.

  4. 15:19 הודאה לעתיד לבוא, שבת און נגינה

    דער משגיח ברענגט דעם קדושת לוי אז פסוקי דזמרא איז דער עיקר פון דער תפילה, און אז לעתיד לבוא ווערן בטל אלע קרבנות חוץ דעם קרבן תודה. מען דארף זיך דא אויסלערנען צו האבן א געשמאק אין לויבן; שבת, מעין עולם הבא, איז די צייט דערויף, און נגינה, וואס דער זוהר שטעלט העכער פון אותיות און נקודות, הייבט עס נאך העכער.

  5. 20:49 זיך אויסלערנען צו דאנקען אויף יעדע קלייניגקייט

    דער משגיח מערקט אן די מער מזמורים פון שבת, און זאגט אז יעדער קען זיך אויסלערנען צו לויבן דעם רבונו של עולם אויף יעדע קלייניגקייט, קוקנדיג אויף די שיינקייט פון דער וועלט וואס ער האט באשאפן. ער לייגט צו אז מען קען געפינען חסד אין דין, ווי מענטשן דערציילן ווי אזוי פון א שלעכטע זאך איז ארויסגעקומען א גוטע.

  6. 24:31 דאס צוגעגנבעטע ברויט אין לאגער מעשה

    דער משגיח דערציילט פון א איד אין א נאצי לאגער ביים סוף פון דער מלחמה, וואס רוסישע געפאנגענע האבן אים צוגעשלאגן און צוגעגנבעט זיינע שטיקלעך ברויט; אינדערפרי זענען די גנבים געלעגן טויט, ווייל די נאציס האבן פארסמט דאס ברויט. ער ברענגט עס אלס א ביישפיל ווי אזוי פון א שלעכטע זאך וואקסט ארויס א גוטע.

  7. 27:53 מאה ברכות און זאגן פון א סידור

    דער משגיח דערציילט אז דוד המלך האט מתקן געווען מאה ברכות א טאג, ווען עס זענען געשטארבן הונדערט מענטשן יעדן טאג ווייל מען האט נישט גענוג געלויבט דעם אייבערשטן, און אז די גזירה שטייט נאך. ער מוטיגט צו זאגן ברכות מיט כוונה פון א סידור, און אויפהענגען אשר יצר לעבן דעם סינק.

  8. 32:03 שעפן הוד פון חנוכה אויף א גאנץ יאר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדן יום טוב'ס מידה איז פאר א גאנץ יאר, ווי די פרייהייט פון פסח און די תורה פון שבועות, און חנוכה איז דער קוואל פון הוד. רוב תהלים איז לויב, און לויב ציט נאך ישועות; ער ברענגט א צדיק וועמענס עבודה דער לובלינער רבי האט געלויבט, וואס האט געזאגט פאר זיינע קינדער אז ער האט געדאנקט אויף אלעס, אפילו אויף א נישט געוואונטשענע זאך.

  9. 36:45 דעם צדיק'ס הודאה און דער סיום

    דער משגיח לייענט פון דעם צדיק'ס צוואה ווי ער האט געדאנקט דעם אייבערשטן פאר א באזונדער צימער, פאר זיינע שבת'דיגע בגדים, פאר א טאבאק פושקע וואס איז אראפגעפאלן און נישט אויפגעגאנגען, און פאר ברילן וואס זענען אראפגעפאלן און נישט צעבראכן געווארן, פון אמונה אז אלעס קומט פונעם אייבערשטן. ער ענדיגט אז מען זאל מיטנעמען דעם הוד פון חנוכה, דאנקען אויף אלעס און זיך צוגעוואוינען, און ווינטשט די גאולה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

חנוכה איז דער יום טוב פון הוד

3:58

נאך א ניגון אינעם אנהייב פארבינדט דער משגיח יעדע נאכט חנוכה מיט א מידה, און זאגט אז חנוכה אליין איז דער יום טוב פון הוד. ביי צדיקים, זאגט ער, איז די פינפטע נאכט, די נאכט פון הוד, געווען ספעציעל חביב, און מען האט זיך צוזאמגעקומען צו זינגען. דער ליובאוויטשער רבי האט אנגעמערקט אז לויט בית הלל הייבט מען אן מיט איין ליכט און לויט בית שמאי מיט אכט, ממילא איז די פינפטע נאכט די ערשטע וואס לויט בית הלל צינדט מען מער. א

5:59

בפשטות, לייגט ער צו, געהערט חנוכה צו אהרן. רש"י ברענגט דעם מדרש אז אהרן איז נישט געווען ביי דער חנוכת המשכן, און מען האט אים געזאגט אז זיין חלק איז גרעסער ווייל ער צינדט די נרות; דער רמב"ן זאגט אז דאס מיינט די חנוכה ליכט פון זיינע קינדער, וואס בלייבן אפילו אן א בית המקדש. הוד איז אהרנס מידה. ב,ג

הוד: מודה זיין און לויבן

6:59

הוד, ערקלערט דער משגיח, מיינט סיי מודה זיין און סיי לויבן, און ביידע זענען איינס. נאר דער וואס פילט אז עס קומט אים גארנישט קען דאנקען מיטן גאנצן הארץ; דער וואס מיינט אז עס קומט אים, נעמט יעדע טובה ווי א נאטור. דאס האט מען געזען ביי אהרן ווען זיין יונגערער ברודער משה איז אויסגעקליבן געווארן: משה האט מורא געהאט אז אהרן וועט מקנא זיין, אבער דער אייבערשטער האט געזאגט אז ער וועט זיך פרייען אין הארצן, ווייל ער האט געפילט אז עס קומט אים גארנישט. ד

אלעס הייבט זיך אן מיט הודאה

10:45

דער אנהייב איז כולל אלעס, זאגט דער משגיח, און דער טאג פון א איד עפנט זיך מיט מודה אני. די תפילה הייבט זיך אן מיט הודו, פסוקי דזמרא מיט מזמור לתודה, און שבת מיט טוב להודות, וואס שבת גיט יעדן איד א געשמאק דערין. ו,ז

11:44

לאה האט יהודה'ן א נאמען געגעבן נאך הודאה, און יהודה איז דער ערשטער פון די דגלים. אין גלגולי נשמות שטייט אז מתתיהו איז געווען א ניצוץ פון יהודה, דערפאר האט זיין בית דין מתקן געווען חנוכה להודות ולהלל, ווי מען זאגט אין על הניסים. ה,ח,ט

הודאה לעתיד לבוא, שבת און נגינה

15:59

דער קדושת לוי שרייבט אז דער עיקר פון דער תפילה איז פסוקי דזמרא, די לויבן פון דוד המלך. לעתיד לבוא, ברענגט דער משגיח, ווערן בטל אלע קרבנות חוץ דעם קרבן תודה, ווייל ווען דער אמת וועט ארויסשיינען בלייבט נאר הודאה. דארט וועט מען פילן נאר די עבודה וואס מען האט זיך דא צוגעוואוינט. י,כ

19:03

שבת, מעין עולם הבא, איז די צייט דערויף. נגינה איז א גרויסע מדריגה: דער זוהר שטעלט די טעמים העכער פון נקודות, תגין און אותיות, און שבת איז דער איינציגער טאג פון זינגען. ל,ז

זיך אויסלערנען צו דאנקען אויף יעדע קלייניגקייט

20:53

אין דער תפילה פון שבת זענען דא א סך מער מזמורים, מערקט אן דער משגיח, און יעדער קען זיך פון דעם אויסלערנען צו לויבן דעם רבונו של עולם אויף יעדע קלייניגקייט, קוקנדיג אויף די שיינקייט פון דער וועלט וואס ער האט באשאפן כדי מענטשן זאלן הנאה האבן. אפילו אין דין קען מען געפינען חסד, און מענטשן האבן א סך מעשיות ווי אזוי פון א שלעכטע זאך איז ארויסגעקומען א גוטע.

דאס צוגעגנבעטע ברויט אין לאגער

25:08

דער משגיח דערציילט פון א הונגעריגן איד אין א לאגער ביים סוף פון דער מלחמה, ווען מען האט יעדן געפאנגענעם געגעבן פריש ברויט. ער האט זיך ווידער געשטעלט אין דער רייע און באקומען דריי שטיקלעך, אבער רוסישע געפאנגענע האבן אים צוגעשלאגן און עס צוגעגנבעט. אינדערפרי זענען די נאציס שוין אנטלאפן, און די גנבים זענען געלעגן טויט: דאס ברויט איז געווען פארסמט.

מאה ברכות

28:19

דוד המלך האט געזען אז יעדן טאג שטארבן הונדערט מענטשן ווייל מען לויבט נישט גענוג דעם אייבערשטן, און האט מתקן געווען מאה ברכות; די גזירה, זאגט דער משגיח, שטייט נאך, און יעדער איד וואס זאגט זיי מיט כוונה האלט זי אפ. דאס "מה" אינעם פסוק "מה ה' שואל" לייענט מען "מאה". מ

29:52

ער מוטיגט צו זאגן ברכות פון א סידור, און אויפהענגען אשר יצר לעבן דעם סינק, ווייל מען ווייסט נישט פון וויפיל מחלות מען ראטעוועט זיך דערמיט.

שעפן הוד פון חנוכה אויף א גאנץ יאר

32:19

יעדן יום טוב'ס ענין איז פאר א גאנץ יאר, ערקלערט דער משגיח: די פרייהייט פון פסח, די תורה פון שבועות. חנוכה איז דער קוואל פון הוד, זיך בייגן און וויסן אז עס קומט אים גארנישט. רוב תהלים איז לויב, און לויב ציט איין ישועה נאך די אנדערע.

35:14

דער לובלינער רבי האט געזאגט אז די עבודה פון הודאה פון א געוויסן צדיק איז זייער חשוב אין הימל. אין זיין צוואה זאגט ער פאר זיינע קינדער אז זיי זאלן זיך אפלערנען אז ער האט געדאנקט אויף אלעס, אפילו אויף א נישט געוואונטשענע זאך.

דעם צדיק'ס הודאה און דער סיום

36:45

ווי די גמרא זאגט, מען בענטשט אויף דעם שלעכטן אזוי ווי אויף דעם גוטן. דער משגיח לייענט פון דער צוואה: צענדליגע יארן האט דער צדיק כמה פעמים א טאג געדאנקט פאר א באזונדער צימער צו דינען דעם אייבערשטן, און פאר זיינע שבת'דיגע בגדים. נ

40:10

ווען זיין טאבאק פושקע איז אראפגעפאלן און נישט אויפגעגאנגען, און זיינע ברילן זענען אראפגעפאלן און נישט צעבראכן געווארן, האט ער מיט שמחה געדאנקט, פון אמונה אז אלעס קומט פונעם אייבערשטן. דאס, זאגט דער משגיח, שעפט מען פון חנוכה: דאנקען אויף יעדע קלייניגקייט, אפילו אויף א נישט גוטע זאך. מען געוואוינט זיך איין, און מען דארף נישט זיין קיין גרויסער בעל מדריגה.

42:39

ער ענדיגט מיט א ווינטש אז מען זאל מיטנעמען פון חנוכה די מידה פון הודאה, א גרויסער יסוד פון אמונה אין השגחה פרטית, און באלד דאנקען דעם אייבערשטן אויף דער גאולה שלמה.

מראי מקומות

תורה

  1. ד Shemos 4:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:59
  2. ה Bereishis 29:35 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:44

כתובים

  1. ו Tehillim 100:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:45
  2. ז Tehillim 92:1-2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:45, 19:03

תלמוד בבלי

  1. א Shabbos 21b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:58
  2. מ לכאורה Menachos 43b מפתח אינעם אויסשרייב: 28:19
  3. נ Berachos 54a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:45

מדרש

  1. כ לכאורה Vayikra Rabbah 9:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:59

זוהר און קבלה

  1. ל Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:03

ראשונים

  1. ב לכאורה Rashi on Bamidbar 8:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:59
  2. ג לכאורה Ramban on Bamidbar 8:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:59

אחרונים און חסידות

  1. ח Gilgulei Neshamos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:44
  2. י Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:59

תפילה און פיוט

  1. ט Al HaNissim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:44

עיקרי הדברים

  1. 3:42 חנוכה איז דער יום טוב פון דער מידה פון הוד, און די פינפטע נאכט, די נאכט פון הוד, איז געווען ספעציעל חביב ביי צדיקים.
  2. 6:59 הוד מיינט סיי מודה זיין און סיי לויבן, און ביידע קומען פון שפלות: נאר דער וואס פילט אז עס קומט אים גארנישט קען דאנקען מיטן גאנצן הארץ.
  3. 10:45 דער אידישער טאג הייבט זיך אן מיט מודה אני, די תפילה מיט הודו און מזמור לתודה, און שבת מיט טוב להודות: הודאה איז דער אנהייב וואס איז כולל אלעס.
  4. 16:24 לעתיד לבוא וועט בלייבן נאר דער קרבן תודה, דערפאר דארף זיך א מענטש דא צוגעוואוינען, בפרט שבת, צו האבן א געשמאק אין לויבן דעם אייבערשטן.
  5. 32:19 יעדן יום טוב'ס מידה איז פאר א גאנץ יאר, און פון חנוכה שעפט מען הוד: דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדע קלייניגקייט, אפילו אויף א נישט גוטע זאך.
  6. 42:06 דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן פרט איז געבויט אויף אמונה אין השגחה פרטית, און דער משגיח זאגט אז יעדער קען זיך דאס איינגעוואוינען, מען דארף נישט זיין קיין גרויסער בעל מדריגה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:10 וואס איז ספעציעל ביי דער פינפטער נאכט חנוכה?

    תירוץ: 4:25 ס'איז די נאכט פון הוד, און די ערשטע נאכט וואס לויט בית הלל צינדט מען מער ליכט ווי לויט בית שמאי.

  2. קשיא: 6:59 ווי אזוי זענען די צוויי טייטשן פון הוד, מודה זיין און לויבן, פארבונדן?

    תירוץ: 7:47 נאר דער וואס איז מודה אז עס קומט אים גארנישט קען באמת לויבן און דאנקען.

מעשיות

  1. 25:26 דאס צוגעגנבעטע ברויט אין לאגער

    ביים סוף פון דער מלחמה, ווען די נאציס האבן געוואוסט אז די אמעריקאנער קומען שוין, האבן זיי אויסגערופן אז יעדער געפאנגענער קען באקומען פריש ברויט. א איד וואס איז געווען זייער הונגעריג האט זיך צוויי מאל ווידער געשטעלט אין דער רייע און באקומען דריי שטיקלעך. רוסישע געפאנגענע אין זיין קווארטיר האבן דאס געזען, אים צוגעשלאגן און צוגעגנבעט דאס ברויט. אינדערפרי זענען די נאציס שוין אנטלאפן, און די רוסן וואס האבן געגעסן זיין ברויט זענען געלעגן טויט: דאס ברויט איז געווען פארסמט.

  2. 35:14 א צדיק וואס האט געדאנקט אויף אלעס

    דער משגיח לייענט פון דער צוואה פון א צדיק, וועמענס עבודה דער לובלינער רבי האט געזאגט איז זייער חשוב אין הימל, וואו ער זאגט פאר זיינע קינדער זיי זאלן זיך אפלערנען פון אים אז ער האט געדאנקט דעם אייבערשטן אויף אלעס. צענדליגע יארן האט ער כמה פעמים א טאג געדאנקט פאר א באזונדער צימער צו דינען דעם אייבערשטן, און פאר זיינע שבת'דיגע בגדים. ווען זיין טאבאק פושקע איז אראפגעפאלן און נישט אויפגעגאנגען, און ווען זיינע ברילן זענען אראפגעפאלן און נישט צעבראכן געווארן, האט ער מיט שמחה געדאנקט.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 4:57 דער משגיח ברענגט פונעם ליובאוויטשער רבי'ן אז די פינפטע נאכט, די נאכט פון הוד, איז די ערשטע נאכט וואס לויט בית הלל צינדט מען מער ליכט ווי לויט בית שמאי.
  2. 7:44 די צוויי טייטשן פון הוד, מודה זיין און לויבן, זענען איינס: דער וואס מיינט אז עס קומט אים נעמט א טובה ווי א נאטור, און דער וואס פילט אז עס קומט אים גארנישט קען דאנקען מיטן גאנצן הארץ.
  3. 6:46 אהרנס הוד, וואס ער האט זיך געפרייט מיט משה'ס מינוי ווייל ער האט געפילט אז עס קומט אים גארנישט, איז די סיבה פארוואס די חנוכה ליכט פון זיינע קינדער זענען זיין חלק וואס בלייבט.
  4. 14:05 מתתיהו, וועמענס בית דין האט מתקן געווען חנוכה להודות ולהלל, איז געווען א ניצוץ פון יהודה, וואס הייסט נאך הודאה און איז דער ערשטער פון די דגלים.
  5. 17:46 וויבאלד אין עולם הבא בלייבט נאר הודאה, וועט א מענטש דארט פילן נאר די סארט עבודה וואס ער האט זיך דא צוגעוואוינט; שבת, מעין עולם הבא, איז וואו מען לערנט זיך עס אויס.
  6. 19:03 נגינה איז א העכערע מדריגה פון די אותיות, ווייל די טעמים שטייען העכער פון די נקודות און אותיות, און דערפאר איז שבת, דער טאג פון זינגען, דער טאג פון לויבן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 29:52 דער משגיח מוטיגט צו זאגן ברכות פון א סידור, קוקנדיג אין די ווערטער, און אויפהענגען אשר יצר לעבן דעם סינק.
  2. 33:33 דער משגיח זאגט אז מען זאל מיטנעמען די מידה פון הוד פון חנוכה אויף א גאנץ יאר, און דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדע קלייניגקייט און אפילו אויף א נישט גוטע זאך.
  3. 42:06 דער משגיח זאגט אז יעדער קען זיך צוגעוואוינען צו דאנקען דעם אייבערשטן אויף אלעס; מען דארף נישט זיין קיין גרויסער בעל מדריגה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אהרן הכהן, דוד המלך, דער לובלינער חוזה, דער ליובאוויטשער רבי, דער רמ"ע מפאנו, דער רמב"ן, יהודה, משה רבינו, מתתיהו בן יוחנן כהן גדול

ערכים הוד, הודאה, הכרת הטוב, השגחה פרטית, לעתיד לבוא, מודה אני, פסוקי דזמרה, קרבן תודה, רבונו של עולם, שפלות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט