אפ' נשמות של שערות וצפרנים הם מקושר בקשר נפלא ועצום בעצמותו ומהותו הראשון.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH ב נומ׳ ⁨5⁩ פאקעט גייד ז׳ 73 ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 51 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט, מיט דעם משל פון א קינד וואס די האר און נעגל ווערן געשאפן צום לעצט און האבן פונדעסטוועגן דעם זעלבן עצם ווי דאס מוח, דעם תניא'ס יסוד אז אפילו די נידריגסטע נשמות פון כלל ישראל זענען מקושר בקשר נפלא מיט זייער ערשטן מקור.

דער משגיח עפנט מיט ראש חודש שבט, דער טאג וואס משה רבינו האט אנגעהויבן מבאר זיין די תורה, און זאגט אז יעדער איד וואס לערנט איז צוגעבינדן צו משה רבינו מיט א פאדעם. ער קערט זיך אום צום תניא פרק ב, און ברענגט ווידער די קשיא: ווי אזוי קענען זיין מדריגות צווישן נשמות וואס זענען אלע א חלק אלוק ממעל, סיי צווישן מענטשן און סיי אין נפש רוח נשמה חיה יחידה פון איין מענטש. דעם תירוץ פונעם תניא בויט ער אויף דער אנטוויקלונג פון א קינד: דאס מוח ווערט געשאפן צום ערשט און די האר און נעגל צום לעצט, נאך ניין חדשים, און פונדעסטוועגן גייט דער זעלבער עצם דורך אלעמען. אזוי אויך זענען געוויסע נשמות נאענט צו חכמה עילאה און געוויסע אזוי ווייט ווי די נעגל, און אלע זענען מקושר צו זייער שורש. דאס ווענדט ער אן אויף נעגל שניידן ערב שבת, אויף דער משנה פון די וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, אויף עכן און דאס ווארט ישראל, אויף דעם לוח וואו אדר און עקבתא דמשיחא זענען די באהאלטענע נעגל פון זמן, און צום סוף אויף דעם וואס דער תניא טוישט פון "מדריגות" צו "דרגין".

ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

סדר השיעור

  1. 0:00 ראש חודש שבט און משה רבינו'ס ביאור

    דער משגיח עפנט מיט ראש חודש שבט, דער טאג וואס משה רבינו האט אנגעהויבן מבאר זיין די תורה אין יעדן לשון, און רופט עס א ראש השנה פונעם אילן פון תורה, ווען א נייע שפע פון תורה קומט אראפ. ער זאגט אז יעדער איד וואס לערנט איז פארבונדן מיט משה רבינו כאטש מיט א דינעם פאדעם.

  2. 4:30 ווי אזוי קענען נשמות זיין אין פארשידענע מדריגות?

    דער משגיח ברענגט ווידער די קשיא פונעם תניא: אויב יעדע נשמה איז א חלק אלוק ממעל, און דער אויבערשטער איז אחדות פשוט, ווי אזוי זענען דא גרויסע און קליינע נשמות? ער גלייכט די הסתרה צו איזאלאציע ארום אן עלעקטרישן דראט, דערנאך רעכנט ער אויס די פינף מדריגות אין איין נשמה, נפש רוח נשמה חיה יחידה, און פרעגט ווי אזוי עס קענען זיין מדריגות אויך צווישן זיי.

  3. 11:17 דער עובר: דאס מוח צום ערשט, האר און נעגל צום לעצט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא פון דער אנטוויקלונג פון א קינד פון דער טיפה פונעם טאטן: דאס מוח ווערט געשאפן צום ערשט, דערנאך די אברים, און די האר און נעגל צום לעצט, און דערפאר האלט די גמרא אז א קינד וואס איז געבוירן מיט האר און נעגל איז א בן קיימא. ער לייגט צו אז די זעלבע כראמאזאמען וואס אין מוח געפינט מען אויך אין די נעגל, כאטש זיי זענען אפגעווייטערט דערפון מיט ניין חדשים.

  4. 18:51 נשמות נאענט און ווייט פון חכמה עילאה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווענדט אן דעם משל: די נשמות קומען פון חכמה עילאה, דאס "מוח" פונעם רבונו של עולם; די צדיקים זענען די אויגן, און אנדערע חלקים פון כלל ישראל זענען אזוי ווייט ווי האר און נעגל, וואס מ'קען אפשניידן און מ'שפירט עס נישט. ער לערנט די שורה אינעם תניא אז אפילו די נשמות פון די עמי הארץ זענען נמשך פונעם מוח עליון און בלייבן מקושר דערמיט בקשר נפלא.

  5. 24:15 נעגל פונעם טאטן; קיין איד ווערט נישט אפגעשניטן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז דער טאטע גיט די ווייסע חלקים, אריינגערעכנט די נעגל, וואס ווייזט אז זיי קומען פון דער טיפה פונעם טאטן. ער רעדט וועגן שניידן האר און נעגל ערב שבת, וועגן דער משנה און גמרא פון די וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, און וועגן די ל"ו כריתות, און קומט ארויס אז כריתה איז נאר להלכה, און אז נעגל שניידן ערב שבת מיינט זיך באפרייען פונעם פרעמדן חלק אין זיך.

  6. 32:00 עכן און דאס ווארט ישראל שטייט אינעם קאטאלאג

    אויף א שאלה וועגן די הלכות ווי צו באהאנדלען אפגעשניטענע נעגל, גלייכט עס דער משגיח צו דער משנה וואס זעט אויס ווי זי שניידט אפ געוויסע אידן. ער ברענגט רבי צדוק אויף עכן: די גמרא רעכנט אויס זיינע עבירות, און פונדעסטוועגן "אף על פי שחטא ישראל הוא", און ישראל, דאס לעצטע ווארט אין דער תורה, איז מקושר מיט בראשית, דאס ערשטע. דערנאך ברענגט ער דעם ספר יצירה אז די וועלט איז באשאפן אין עולם שנה נפש, און ציט כלל ישראל פונעם דור המדבר ביז עקבתא דמשיחא.

  7. 37:05 אדר און עקבתא דמשיחא אין זמן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ציט דעם זעלבן סדר אריין אין זמן: ניסן איז קעגן משה רבינו און דעם דור המדבר, און אדר, דער לעצטער חודש, האט נישט קיין נסים בגלוי, און אין דער מגילה ווערט דער אויבערשטער'ס נאמען נישט דערמאנט. ער ערקלערט אז די מגילה איז געשריבן געווארן אין עקבתא פון גלות בבל, ווען אפילו דניאל האט זיך פארטעות'ט אין די ע' יאר, ווייל א צייט פון נסיון איז א צייט פון הסתר פנים, און ער רופט עקבתא דמשיחא די נעגל פונעם לוח און די חבלי לידה פאר דער גאולה.

  8. 44:34 פון "מדריגות" צו "דרגין"; יעקב און ישראל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס דער תניא הייבט אן מיט "מדריגות" און ענדיגט מיט ארמיש "דרגין", און ברענגט דעם אריז"ל אז תרדמה, דער טיפער שלאף פון אדם הראשון, איז בגימטריא תרגום: דער סוף פונעם גלות איז א טיפער שלאף ווייט פונעם מוח, די מדריגה פון תרגום און קליפה. ער ענדיגט אז אפילו די נידריגסטע מדריגות זענען מקושר צו זייער שורש, אזוי ווי מ'זעט פון די נעמען יעקב, מיט זיין עקב, און ישראל, מיט זיין ראש און מיט דעם גרעסטן און קלענסטן אות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

ראש חודש שבט און משה רבינו'ס ביאור

0:28

דער משגיח עפנט מיט ראש חודש שבט, דער טאג וואס משה רבינו האט אנגעהויבן מבאר זיין די תורה; רש"י זאגט אז ער האט עס מבאר געווען אין יעדן לשון, כדי עס זאל דערגרייכן אידן אינעם טיפסטן גלות. ער ברענגט דעם חידושי הרי"ם אז יעדעס יאר אין דעם טאג קומט אראפ א נייע שפע פון תורה, ווייל לויט בית שמאי אין דער משנה איז עס ראש השנה לאילן, און דער אילן איז די תורה, דער עץ חיים. ב,ג

3:08

יעדער איד וואס לערנט, זאגט ער, איז צוגעבונדן צו משה רבינו מיט א דראט, אפילו אזוי דין ווי א פאדעם.

ווי אזוי קענען נשמות זיין אין פארשידענע מדריגות?

4:44

דער משגיח קערט זיך אום צום תניא פרק ב און ברענגט ווידער די קשיא: אויב יעדע אידישע נשמה איז א חלק אלוק ממעל, און דער אויבערשטער איז אחדות פשוט, ווי אזוי זענען דא גרויסע און קליינע נשמות? דעם תירוץ ווייזט ער אן מיט אן עלעקטרישן דראט: דער שטראם איז אין יעדן, נאר ביי געוויסע איז ער איינגעוויקלט מיט אזויפיל איזאלאציע אז זיי שפירן גארנישט. ד

8:20

אפילו אין איין מענטשנס נשמה זענען דא מדריגות: נפש ביי דער ברית אדער ביים נאמען געבן, רוח ביי בר מצוה, נשמה שפעטער פאר די וואס זענען זוכה, חיה פאר זעלטענע נשמות פון אצילות, און יחידה, דער שורש וואו אלע נשמות ווערן איינס, וואס משיח וועט האבן. אויב יעדע איז א חלק אלוק ממעל, ווי אזוי קען איינע שטיין העכער פון דער אנדערער?

דער עובר: דאס מוח צום ערשט, האר און נעגל צום לעצט

12:35

צום תירוץ ערקלערט דער משגיח דעם משל פונעם תניא. א קינד אנטוויקלט זיך ניין חדשים פון דער טיפה פונעם טאטן, וואס איר עצם איז רוחניות: דאס מוח ווערט געשאפן צום ערשט, דערנאך די אברים, און די האר און נעגל צום לעצט. דערפאר האלט די גמרא אז א נייגעבוירן קינד איז א ספק נפל דרייסיג טעג, סיידן ער איז געבוירן מיט האר און נעגל, א סימן אז ער איז פארטיג. ד,ו

16:03

ער לייגט צו אז די וויסנשאפט געפינט די זעלבע כראמאזאמען אין די האר און נעגל ווי אין מוח. דער חילוק איז נאר אין מרחק: די נעגל זענען אפגעווייטערט פון דער ערשטער טיפה מיט ניין חדשים, און די אויגן, וואס זענען נאענט צום מוח, באווייזן זיך גלייך.

נשמות נאענט און ווייט פון חכמה עילאה

19:11

אזוי אויך, ערקלערט דער משגיח, קומען די נשמות פון חכמה עילאה, דאס "מוח" פונעם רבונו של עולם, א לשון וואס מ'נוצט נאר דרך משל. די צדיקים זענען די אויגן; אנדערע נשמות גייען דורך לבוש אויף לבוש ביז זיי ווערן ווי האר און נעגל, וואס מ'שניידט אפ און דער גוף שפירט עס נישט.

22:19

ער לערנט די שורה אינעם תניא אז אפילו די נשמות פון די פשוטע אידן זענען נמשך פון יענעם מוח עליון און בלייבן מקושר דערמיט בקשר נפלא ועצום, אזוי ווי די נעגל פון די פיס קומען פון דער זעלבער טיפה. ד

נעגל פונעם טאטן; קיין איד ווערט נישט אפגעשניטן

24:38

דער משגיח ברענגט די גמרא אז דער טאטע גיט די ווייסע חלקים, ביינער, גידים און נעגל, ממילא קומען אויך די נעגל פון דער טיפה פונעם טאטן, נאר ווייטער אפגעווייטערט. ז

26:19

געוויסע חלקים פון כלל ישראל, די וואס דער רמב"ם רופט אפיקורסים, זעען אויס אפגעשניטן ווי נעגל. אבער דאס איז נאר להלכה: די משנה רעכנט אויס די וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, און די גמרא זאגט אז יעדער איד האט יא. די ל"ו כריתות פון דער משנה אין כריתות זענען ל"ו פעדעם וואס בינדן א מענטש צום אויבערשטן; יעדע עבירה שניידט איינעם, תשובה קען אים צוריק צובינדן, און קיין איד האט קיינמאל נישט עובר געווען אויף אלע ל"ו. ח,ט

30:26

דאס שניידן נעגל ערב שבת, ענדיגט ער, איז אוועקנעמען דעם "גוי" אין זיך, ווי א טבילת גר, ווייל יעדער שבת איז א נייע בריאה, העכער פונעם פריערדיגן.

עכן און דאס ווארט ישראל

33:31

רבי צדוק פרעגט פארוואס די גמרא אין סנהדרין רעכנט אויס אזויפיל עבירות פון עכן, און ענטפערט: כדי צו ווייזן אז פונדעסטוועגן "ישראל הוא". ישראל, דאס לעצטע ווארט אין דער תורה, איז מקושר מיט בראשית, דאס ערשטע, וואס איז משה רבינו, דער ראש פון אלע נשמות. י

36:00

ווייל דער ספר יצירה זאגט אז די וועלט איז באשאפן אין עולם שנה נפש, געפינט דער משגיח דעם זעלבן סדר אין כלל ישראל: פונעם דור המדבר פון משה רבינו ביז עקבתא דמשיחא. ל

אדר און עקבתא דמשיחא אין זמן

37:25

אין זמן געהערט ניסן צו משה רבינו, און אדר, דער לעצטער חודש, האט נישט קיין נסים בגלוי. אין דער מגילה ווערט דער אויבערשטער'ס נאמען נישט דערמאנט, און "המלך" זעט אויס ווי אחשורוש, אזוי ווי די פירער אין די היינטיגע צייטונגען זעען אויס ווי זיי פירן זיך אליין, בשעת דער אויבערשטער ציט די שטריקלעך. דער איינציגער סימן פון יראת שמים איז אסתר'ס "וצומו עלי". מ

42:16

די מגילה איז געשריבן געווארן אין עקבתא פון גלות בבל, ווען, ווי די גמרא אין מגילה דערציילט, אפילו דניאל האט זיך פארטעות'ט אין די ע' יאר. א צייט פון נסיון איז א צייט פון הסתר פנים, אזוי ווי אברהם אבינו האט נישט פארשטאנען א פשט וואס א קינד וואלט פארשטאנען. עקבתא דמשיחא זענען די נעגל פונעם לוח, דער סוף פון די ניין חדשים, חבלי משיח. נ

פון "מדריגות" צו "דרגין"; יעקב און ישראל

45:10

דער משגיח פרעגט פארוואס דער תניא הייבט אן מיט "מדריגות" און ענדיגט מיט ארמיש "דרגין". ער ברענגט דעם פסוק פון אדם הראשון'ס תרדמה, און דעם אריז"ל אז תרדמה איז בגימטריא תרגום. א מענטש איז א מענטש מיט זיין שכל, וואס איז דאס נידריגסטע ביים שלאפן; דער סוף פונעם גלות איז אזא שלאף, ווייט פונעם מוח, אזוי ווי המן האט געטענה'ט אז די אידן און זייער גאט שלאפן. ד,ע,פ

48:19

די נידריגסטע נשמות פאלן אראפ ביז תרגום, די מדריגה פון קליפה, דערפאר טוישט דער תניא צו ארמיש; און פונדעסטוועגן זענען זיי מקושר צום שורש. יעקב האט אין זיך דעם עקב, און ישראל האט דעם ראש און דעם גרעסטן און קלענסטן אות, למ"ד און יו"ד, אזוי ווי די מגילה זאגט "מקטן ועד גדול". ד,צ

מראי מקומות

תורה

  1. א לכאורה Devarim 1:5 0:16 מפתח
  2. ס Bereishis 22:2 43:14 טעקסט מפתח
  3. ע Bereishis 2:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:10

כתובים

  1. ה Tehillim 22:21 10:02 טעקסט מפתח
  2. מ Esther 4:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:25
  3. פ לכאורה Esther 3:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:10
  4. צ לכאורה Esther 1:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 48:19

משנה

  1. ג Mishnah Rosh Hashanah 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:28
  2. ח לכאורה Mishnah Sanhedrin 10:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:19
  3. ט Mishnah Kerisos 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:19

תלמוד בבלי

  1. ו Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:35
  2. ז לכאורה Niddah 31a מפתח אינעם אויסשרייב: 24:38
  3. י לכאורה Sanhedrin 44a מפתח אינעם אויסשרייב: 33:31
  4. נ Gemara Megillah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:16

זוהר און קבלה

  1. ל Sefer Yetzirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:00

ראשונים

  1. ב לכאורה Rashi on Devarim 1:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:28
  2. כ לכאורה Rashi on Devarim 34:12 34:43 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ד לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:44, 12:35, 22:19, 45:10, 48:19

עיקרי הדברים

  1. 4:44 יעדע אידישע נשמה איז א חלק אלוק ממעל, און פונדעסטוועגן זענען דא גרויסע חילוקי מדריגות, סיי צווישן מענטשן און סיי אין די פינף מדריגות פון יעדנס נשמה.
  2. 12:35 ביי א קינד ווערט דאס מוח געשאפן צום ערשט און די האר און נעגל צום לעצט, אבער אלעס אנטוויקלט זיך פון דער זעלבער טיפה און טראגט דעם זעלבן עצם.
  3. 19:31 געוויסע נשמות זענען נאענט צו חכמה עילאה אזוי ווי די אויגן צום מוח, און געוויסע זענען אזוי ווייט ווי די נעגל פון די פיס, און אלע בלייבן מקושר צו זייער ערשטן מקור.
  4. 27:03 קיין איד ווערט קיינמאל נישט באמת אפגעשניטן פון השם יתברך; כריתה איז נאר להלכה און נישט למעשה, אזוי ווי מ'זעט פון די ל"ו כריתות און פון דער משנה וועגן עולם הבא.
  5. 38:20 עקבתא דמשיחא, אזוי ווי דער חודש אדר, זענען די "נעגל" פון זמן: די מערסט פארבארגענע און ווייטע מדריגה, פונקט פאר דער לידה פון דער גאולה.
  6. 45:10 דאס וואס דער תניא טוישט פון לשון הקודש "מדריגות" צו ארמיש "דרגין" ווייזט אז אפילו נשמות וואס זענען אראפגעפאלן ביז דער מדריגה פון תרגום זענען נאך אלץ מקושר צו זייער שורש.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:50 אויב יעדע נשמה איז א חלק אלוק ממעל, און דער אויבערשטער איז אחדות פשוט, ווי אזוי קענען זיין גרויסע און קליינע נשמות?

    תירוץ: 19:11 אלע זענען נמשך פון דער זעלבער חכמה עילאה, אזוי ווי אלע אברים פון א קינד פון דער טיפה פונעם טאטן; געוויסע זענען נאענט און געוויסע זענען ווייט מיט אסאך לבושים, און אלע בלייבן מקושר צום מקור.

  2. קשיא: 10:29 ביי איין מענטש, ווי אזוי קען רוח זיין העכער פון נפש און נשמה העכער פון רוח, אויב יעדע איינע איז א חלק אלוק ממעל?

    תירוץ: 11:23 אזוי ווי ביי א עובר, וואו דאס מוח ווערט געשאפן צום ערשט און די האר און נעגל צום לעצט, גייען די חלקים פון איין נשמה דורך פארשידענע שטאפלען פון דעם זעלבן שורש.

  3. קשיא: 32:00 אויב אפגעשניטענע נעגל זענען אפגעטיילט פונעם גוף, פארוואס זענען דא הלכות ווי אזוי זיי צו באהאנדלען?

    תירוץ: 32:13 אזוי ווי די משנה רעכנט אויס אידן וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא און בפנימיות האבן זיי יא, אזוי איז דאס וואס זעט אויס פארן מענטשליכן שכל ווי אפגעשניטן באמת נאך פארבונדן.

  4. קשיא: 34:14 פארוואס זוכט די גמרא ארויס נאך אזויפיל עבירות פון עכן?

    תירוץ: 34:26 רבי צדוק ערקלערט: כדי צו ווייזן אז פונדעסטוועגן "ישראל הוא", ער איז נאך אלץ מקושר מיט כלל ישראל און מיט זיין ראשית.

  5. קשיא: 42:31 פארוואס האבן די אידן אינעם סוף פון גלות בבל, אפילו דניאל, זיך פארטעות'ט אין דער רעכענונג פון די ע' יאר?

    תירוץ: 42:56 ווייל ס'איז געווען א צייט פון הסתר פנים, אזוי ווי ביי א נסיון, ווען דער אויבערשטער באהאלט דעם פתרון; ערשט ווען משיח וועט קומען וועט מען אלעס פארשטיין.

  6. קשיא: 45:08 פארוואס הייבט דער תניא אן מיט "מדריגות" און ענדיגט מיט "דרגין"?

    תירוץ: 49:13 ווייל די נידריגסטע מדריגות זענען אזוי טיף אראפגעפאלן אז דאס לשון הקודש ווארט פאסט שוין נישט און מ'מוז נוצן דאס ארמיש פון תרגום, און פונדעסטוועגן זענען זיי אויך מקושר צום שורש.

געדאנקען

  1. 1:42 ראש חודש שבט איז דער "ראש השנה לאילן" אין טיפערן זין, דער עץ חיים וואס איז די תורה, ווייל אין דעם טאג האט משה רבינו אנגעהויבן מבאר זיין די תורה, און יעדעס יאר קומט אראפ א נייע שפע פון תורה.
  2. 16:03 דער משגיח לערנט דעם משל פונעם תניא מיט דער היינטיגער וויסנשאפט: די זעלבע כראמאזאמען וואס אין מוח געפינט מען אין די האר און נעגל, ממילא איז דער ווייטקייט פון א נשמה א חילוק פון מרחק און לבושים, נישט פון עצם.
  3. 30:33 נעגל און האר שניידן ערב שבת מיינט זיך באפרייען פונעם "גוי" אין זיך, אזוי ווי א טבילת גר, ווייל יעדער שבת איז א נייע בריאה און א טריט צום יום שכולו שבת.
  4. 34:16 לויט רבי צדוק רעכנט די גמרא אויס אזויפיל עבירות פון עכן כדי צו ווייזן אז פונדעסטוועגן "ישראל הוא": ישראל, דאס לעצטע ווארט אין דער תורה, איז מקושר מיט בראשית, דאס ערשטע, אזוי ווי די נעגל זענען מקושר מיטן מוח.
  5. 44:03 עקבתא דמשיחא זענען די האר און נעגל פונעם לוח, דער סוף פון די ניין חדשים, און דערפאר רופט מען יענע צייט חבלי משיח.
  6. 45:10 דאס וואס דער תניא טוישט פון "מדריגות" צו ארמיש "דרגין" איז מיט כוונה: די נידריגסטע נשמות פאלן אראפ ביז דער מדריגה פון תרגום, וואס איז בגימטריא תרדמה, דער טיפער שלאף פונעם גלות, און פונדעסטוועגן זענען זיי אויך מקושר צום שורש.
  7. 49:49 דער נאמען ישראל האט אין זיך דאס ווארט ראש, מיט דעם גרעסטן אות, למ"ד, און דעם קלענסטן, יו"ד, און יעקב האט אין זיך דעם עקב; ממילא איז דאס ווארט אליין מקשר די נידריגסטע מדריגות מיט די העכסטע.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:34 דער משגיח זאגט אז אום ראש חודש שבט קען מען זיך ערווארטן א התחדשות אין לערנען, ווייל דעמאלט קומט אראפ א נייע שפע פון תורה.
  2. 30:26 דער משגיח זאגט אז דאס שניידן האר און נעגל ערב שבת דארף מען זען ווי אן אוועקנעמען דעם פרעמדן חלק אין זיך, אלס הכנה צו א שבת וואס איז העכער פונעם פריערדיגן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אסתר המלכה, בית שמאי, דוד המלך, דניאל, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער חידושי הרי"ם, דער רמב"ם, המן, חוה, מרדכי הצדיק, משה רבינו, עכן, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רש"י

ערכים אצילות, הסתר פנים, חבלי משיח, חכמה עילאה, חלק אלוק ממעל, כרת, לבושים, מוח האב, נפש רוח נשמה, עולם הבא, עולם שנה נפש, עקבתא דמשיחא, קליפה, רבונו של עולם, תרגום, תרדמה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט