“ויפח באפיו נשמת חיים.” נשמות ישראל עלו במחשבה. חילוקי מדריגות בנשמות ישראל.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH ב נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 73 ענגליש 1 שעה

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז א אידישע נשמה איז אריינגעבלאזן פון דער פנימיות פון רבונו של עולם און איז ארויפגעקומען אין זיין מחשבה אלס דער תכלית פון דער בריאה, און פארוואס עס זענען דא אזויפיל מדריגות אין נשמות כאטש זיי זענען אלע איינס.

דער משגיח לערנט תניא פרק ב: די נפש השנית, וואס איז נאר ביי אידן, איז א חלק אלוק ממעל, אזוי ווי די תורה זאגט אז דער אייבערשטער האט "אריינגעבלאזן" א נשמה אין אדם. דער אטעם קומט פון אינעווייניג, ממילא קומט די נשמה פון דער פנימיות פונעם אייבערשטן, און יעדער איד זאגט דאס אויף זיך יעדן אינדערפרי. יעדער אטעם ברענגט נייע חיות און א נייע שליחות, און דערביי דערציילט ער די מעשה ווי דער בעל התניא האט געזאגט פארן קיסר וויפיל דער זייגער איז. דערנאך ערקלערט ער אז נשמות ישראל זענען ארויפגעקומען אין דער מחשבה, און צוליב זיי איז די גאנצע וועלט באשאפן געווארן, אזוי ווי א מענטש בויט א הויז ווייל ער וויל דארט וואוינען, און ער גלייכט עס צו א קינד וואס נעמט זיך פונעם מוח פונעם פאטער. נאכן מסביר זיין אז די חכמה פונעם אייבערשטן איז העכער פון מענטשליכן שכל, פרעגט ער ווי אזוי קען זיין מדריגות אין נשמות וואס זענען אלע איינס, און ער ערקלערט עס דורך דעם בנין פון אדם הראשון, די דורות ביז עקבתא דמשיחא, און די חדשים ביז אדר.

ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · אדם הראשון און גן עדן

סדר השיעור

  1. 0:00 א נשמה אריינגעבלאזן פון אינעווייניג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט תניא פרק ב וועגן דער נפש השנית וואס איז נאר ביי אידן, א חלק אלוק ממעל, און ערקלערט פארוואס די תורה זאגט "ויפח": דער אטעם קומט פון דער פנימיות. ער לייגט צו אז יעדער איד זאגט דאס אויף זיך יעדן אינדערפרי, און אז יעדער אטעם איז נייע חיות פונעם אייבערשטן.

  2. 6:19 דער בעל התניא זאגט פארן קיסר דעם זייגער מעשה

    דער משגיח דערמאנט דעם יארצייט פונעם בעל התניא און דערציילט ווי דער קיסר איז פארשטעלט געקומען צו אים אין תפיסה, ווי ער האט אים דערקענט, און ווי ער האט געוואוסט די פונקטליכע צייט אן א זייגער דורך די צירופים פונעם שם וואס פירן יעדע שעה, מינוט און סעקונדע.

  3. 10:50 א נייע עבודה אין יעדע רגע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט ארויס פון דער מעשה אז יעדע רגע פאדערט אן אנדער אופן פון עבודת השם: א מאל מיט שמחה, א מאל מיט האלטן זיך ביי דער אמונה. דאס לעבן איז נישט שטייענדיג, און מיט יעדן אטעם נעמט דער מענטש אריין נייע חיות און א נייע שליחות.

  4. 14:16 נשמות ישראל עלו במחשבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט "נשמות ישראל עלו במחשבה" מיטן משל פון א מענטש וואס בויט א הויז: אלע ציגל און ארבעטער דינען זיין ערשטע מחשבה צו וואוינען דארט. אזוי איז די גאנצע וועלט באשאפן געווארן נאר ווייל דער אייבערשטער האט געוואלט כלל ישראל, ווי דער פסוק רופט ישראל "בני בכורי".

  5. 18:00 די תורה איז דער פלאן פון דער טבע

    אין א צדדיגן ענין ערקלערט דער משגיח אז דער אייבערשטער האט אריינגעקוקט אין דער תורה און באשאפן די וועלט, ממילא איז די גאנצע טבע אין דער תורה, און די גדולי חכמים האבן פון איר געלערנט רפואה און חכמות. ער שטעלט דאס אקעגן די וויסנשאפטלער וואס ווייסן נאר דעם אויבערפלאך, מיט דער קשיא פארוואס א מעסער שניידט א חלה און נישט פארקערט.

  6. 24:27 ווי א קינד פונעם מוח פונעם פאטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא: א קינד נעמט זיך פונעם מוח פונעם פאטער, וואס גייט אראפ און ווערט גשמיות, און אזוי קומען אידישע נשמות פון דער מחשבה פונעם אייבערשטן, ווי די פסוקים רופן ישראל זיין זון און זיינע קינדער. ער באטאנט אז דאס איז נאר א משל, ווייל דעם אייבערשטנס מחשבה איז נישט ווי אונזערע, און אז דאס גייט אויף יעדן איד באזונדער.

  7. 29:31 ער איז דער יודע און דער ידוע שטייט אינעם קאטאלאג

    מיט פתח אליהו און דעם רמב"ם ערקלערט דער משגיח אז דעם אייבערשטנס חכמה איז נישט א כח וואס ער האט נאר ער אליין, וואס דער מענטשליכער מוח, באשאפן פאר דער וועלט ווי פלוספעדערן פאר וואסער, קען נישט באגרייפן. מיטן משל פון "זען" א סימפאניע ווייזט ער אז דער שכל איז נישט דער ריכטיגער חוש דערפאר; נאר א טיפערער חוש פון אמונה, און ביי נביאים נבואה, דערגרייכט עס.

  8. 35:38 אויב אלע זענען איינס, פארוואס מדריגות? שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט: אויב יעדער איד איז א חלק אלוק ממעל, און אלקות איז איינס און נישט צעטיילט, ווי אזוי קען זיין העכערע און נידעריגערע נשמות? ער ענטפערט אז אין שורש זענען אלע גלייך, און דער חילוק איז אין די לבושים פון תורה און מצוות, ווי מ'וועט זען ביים מחול פון די צדיקים, און דערנאך לערנט ער דעם תניא וועגן די אומצאליגע מדריגות פון די אבות און משה רבינו ביז די דורות פאר משיח.

  9. 40:22 אדם הראשון, די חלה פון דער וועלט

    פאר ער גייט ווייטער, ערקלערט דער משגיח אז אדם הראשון איז געווען דאס אויסגעקליבענע שטיקל וואס דער אייבערשטער האט ארויסגענומען פונעם "טייג" פון דער ערד, פונעם מקום המזבח, און דערפאר הייסט ער די חלה פון דער וועלט. דאס איז דער טעם וואס ער גיט אויפן מנהג וואס דער רמ"א ברענגט אז ווייבער באקן חלה לכבוד שבת יעדן פרייטאג, ווייל חוה האט אויף אים געברענגט מיתה אום א פרייטאג, און אין דער "חלה" זענען אלע אידישע נשמות כלול.

  10. 44:57 נשמות אין די אברים פון אדם הראשון שטייט אינעם קאטאלאג

    מיט א מדרש ערקלערט דער משגיח אז יעדע נשמה האט איר ארט אינעם גוף פון אדם הראשון: נשמות פונעם קאפ זענען די דענקער און תלמידי חכמים, ווי משה רבינו; נשמות פונעם הארץ זענען די בעלי הרגש, בעלי תפילה און פייטנים, ווי דוד המלך; דערנאך די הענט און די פיס. יעדער דור האט אין זיך דעם גאנצן בנין, פון די ראשים ביז די עקבים.

  11. 48:45 פונעם דור המדבר ביז די עקבים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אויך אין דער היסטאריע איז דער דור פון משה רבינו געווען דער "ראש" פון כלל ישראל, אן אסיפה פון ראשים, און די דורות גייען אראפ ביז עקבתא דמשיחא, די "עקבים", וואס ווי די פיס-פאדעשווע האבן זיי ווייניג געפיל פאר הויכע הרגשים. ער זאגט אז דער דור וועט זיך איבערדרייען צום ראש, און ער ברענגט דעם משל פון א פארן-געוויקס, וואס יעדער צווייג איז א קליין בילד פונעם גאנצן.

  12. 54:08 עולם, שנה, און דער הסתר פון אדר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט דעם זעלבן בנין אין עולם, וואו די ערד האט א ראש, א לב און נידעריגע טיילן, און אין שנה, וואו ניסן איז דער ראש פון די חדשים און אדר דער נידעריגסטער, דער חודש פון הסתר פנים, ווי די גמרא געפינט אסתר אין "ואנכי הסתר אסתיר", און אין דער מגילה איז נישטא דעם אייבערשטנס נאמען און קיין נסים גלוים. אונזער צייט איז דער "אדר" פון דער היסטאריע, און ער קערט זיך אום צום תניא וועגן די נשמות פון די אבות און פון עקבתא דמשיחא, און לייגט צו אז אויך יעדער יחיד האט אין זיך פארשידענע מדריגות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

א נשמה אריינגעבלאזן פון אינעווייניג

0:00

דער משגיח עפנט תניא פרק ב: חוץ די נפש הבהמית וואס מ'האט משותף מיט אלע באשעפענישן, האט א איד א נפש השנית, "חלק אלוק ממעל ממש". ביי אדם שטייט נישט "ויעש" ווי ביי אלע נבראים, נאר "ויפח באפיו נשמת חיים". און יעדער איד זאגט אויף זיך יעדן אינדערפרי "ואתה נפחת בי". א,ב,ג

2:09

לויטן זוהר ערקלערט ער אז דער אטעם קומט פון דער פנימיות פונעם מענטש, ממילא איז די נשמה נישט קיין מעשה ידיו נאר פון דער פנימיות פונעם אייבערשטן. דער אייבערשטער האט נישט קיין גוף, ווי מ'זאגט אין די י"ג עיקרים; מ'נוצט נאר א לשון וואס מיר קענען. יעדער אטעם איז נייע חיות פונעם אייבערשטן, און פאר יעדן אטעם דארף מען אים דאנקען. ד,ה

דער בעל התניא און דער קיסר

7:32

דער משגיח דערמאנט דעם יארצייט פונעם בעל התניא, און דערציילט ווי דער קיסר איז פארשטעלט ווי א באאמטער געקומען צו אים אין תפיסה. דער בעל התניא איז אויפגעשטאנען, ווייל ער האט דערשפירט זיין מלכות; יעדער מלך, אפילו א גוי, טראגט א נקודה פון מלכות שמים, ווי מ'האט משה רבינו געזאגט ווי זיך צו פירן מיט פרעה מלך מצרים. געפרעגט וויפיל דער זייגער איז, אין א צימער אן פענצטער, האט ער געזאגט די פונקטליכע מינוט: יעדע שעה ווערט געפירט דורך איינע פון די 24 צירופים פונעם שם, די מינוטן און סעקונדעס דורך אנדערע שמות, און ער דינט דעם אייבערשטן מיט כוונה אויפן צירוף פון יעדער רגע. ו

א נייע עבודה אין יעדע רגע

10:58

דער משגיח זאגט אז דערפון זעט מען אז יעדע רגע פאדערט אן אנדער אופן פון עבודת השם. א מענטש גייט דורך פארשידענע שטימונגען, א מאל ברענט ער, א מאל איז ער אראפגעפאלן, און ער דארף דינען דעם אייבערשטן אין יעדן מצב: א מאל מיט שמחה, א מאל מיט זיך האלטן ביי דער אמונה ווען עס איז שווער. מיט יעדן אטעם נעמט ער אריין נייע חיות און א נייע שליחות, ווי ביי דער בריאה.

נשמות ישראל עלו במחשבה

14:26

דער משגיח גייט צו די ווייטערדיגע ווערטער פונעם תניא, אז נשמות ישראל זענען ארויפגעקומען אין דער מחשבה. א מענטש וואס וויל א הויז נעמט ציגל, באלקנס און ארבעטער, אבער קיינס דערפון איז נישט דער תכלית; אלעס דינט זיין ערשטע מחשבה צו וואוינען אין א הויז. ז

16:24

אזוי האט דער אייבערשטער באשאפן די זון, די לבנה, די שטערן און די גאנצע טבע צוליב איין זאך: ער האט געוואלט כלל ישראל. דערפאר רופט דער פסוק ישראל "בני בכורי". ח

די תורה איז דער פלאן פון דער טבע

18:00

דער משגיח גייט אוועק אויף א צד: דער מדרש זאגט אז דער אייבערשטער האט אריינגעקוקט אין דער תורה און באשאפן די וועלט, ממילא איז אלעס וואס איז אויף דער וועלט, אפילו די נייע מאשינען, ערגעץ אין דער תורה. דער רמב"ן אין זיין הקדמה צו דער תורה ערקלערט אז שלמה המלך און די חכמים האבן געוואוסט די טבע פון לערנען תורה בעמקות. ער ברענגט פון רבי נחמן אז אין די ווערטער "ורפא ירפא" ליגט די גאנצע חכמת הרפואה. ט,י,כ

20:58

די וויסנשאפטלער טוישן אבער אלע פאר יאר זייערע שיטות, ווייל זיי ווייסן נאר דעם אויבערפלאך. דער משגיח ברענגט פונעם רבי'ן רש"ב אז זיי נעמען אן וואס זיי זעען ווי א יסוד. פרעגט מען פארוואס א מעסער שניידט א חלה, ענטפערן זיי אז אייזן איז הארט און שארף, אבער נישט פארוואס דאס הארטע זאל שניידן דאס ווייכע און נישט פארקערט. פון דער תורה ווייסט מען דעם שורש: ברויט גיט לעבן, א מעסער נעמט צו לעבן, און אין דער וועלט איז איין מדה מתגבר אויף דער אנדערער.

ווי א קינד פונעם מוח פונעם פאטער

24:46

צוריק צום משל פונעם תניא, ערקלערט דער משגיח אז א קינד הייבט זיך אן אינעם מוח פונעם פאטער: וואס איז דארט רוחניות, גייט אראפ און ווערט גשמיות, ווי פארע ווערט אייז. אזוי אין רוחניות קומען אידישע נשמות פון דער מחשבה פונעם אייבערשטן, דער ערשטער רצון צו באשאפן.

26:49

אבער דאס איז נאר א משל: ביי אונז איז די מחשבה איינע פון די כחות פונעם גוף, און דער אייבערשטער איז אליין די מחשבה, וואס מיר קענען נישט באגרייפן. דערפאר שטייט "בני בכורי ישראל" און "בנים אתם לה' אלקיכם": ווי דער בן איז נמשך פונעם מוח פונעם אב, אזוי קומט די נשמה פון יעדן איד באזונדער, נישט נאר פון כלל ישראל, פון דער חכמה פונעם אייבערשטן. ח,מ,ל

ער איז דער יודע און דער ידוע

29:36

דער משגיח ברענגט פון פתח אליהו אז דער אייבערשטער איז א חכם, אבער נישט מיט א חכמה ידועה. ביים מענטש איז חכמה איינער פון זיינע כחות, אבער דער אייבערשטער און זיין חכמה זענען איינס, און ווי דער רמב"ם שרייבט, ער איז דער יודע און דער ידוע. אונזער מוח איז באשאפן, ווי די הענט, די פלוספעדערן פון א פיש און די פליגל פון א פויגל, צו פירן זיך אויף דער וועלט, און ער כאפט נאר וואס האט א שייכות צו איר. נ,ס

32:27

באגרייפן דעם אייבערשטן מיטן שכל איז ווי "זען" א סימפאניע אדער "הערן" א בילד. יעדער איד האט טיף אינעווייניג א זעקסטן חוש פון אמונה, און נביאים האבן געזען, ווי ישעיה זאגט "ואראה את ה'". מיטן שכל אליין, ווי דער פסוק זאגט, זענען זיינע מחשבות נישט אונזערע. ע,פ

אויב אלע זענען איינס, פארוואס מדריגות?

35:43

דא פרעגט דער תניא א קשיא: אויב יעדער איד איז א חלק אלוק ממעל, און אלקות איז איינס און נישט צעטיילט, ווי אזוי קען זיין מדריגות, איינע העכער פון דער אנדערער? דער משגיח ענטפערט אז אין שורש זענען אלע גלייך, ווי מ'זאגט אין שמע "ה' אחד"; דער חילוק איז אין די לבושים פון תורה און מצוות, ווי א קבצן און א גביר זענען אנדערש אנגעטאן. צ

38:11

לעתיד לבא וועט דער אייבערשטער מאכן א מחול פאר די צדיקים, וואו אלע שטייען אין איין מדריגה ארום אים. אבער אויף דער וועלט, זאגט דער תניא, זענען דא רבי רבבות מדריגות, ווי די אבות און משה רבינו שטייען הויך העכער די דורות פאר משיח, וואס זענען ווי עקבים. ק,ר

אדם הראשון, די חלה פון דער וועלט

40:31

פאר ער גייט ווייטער, ברענגט דער משגיח דעם אייבערשטנס ווארט אין איוב "איפה היית ביסדי ארץ", און ערקלערט אז דער אייבערשטער האט געמאכט די ערד ווי א גרויסן טייג און ארויסגענומען דערפון אן אויסגעקליבן שטיקל, אדם הראשון, ווי די תורה זאגט "ראשית עריסותיכם חלה". רש"י זאגט אז דער עפר איז גענומען געווארן פונעם מקום המזבח, ווי עס שטייט "מזבח אדמה". ש,ת,אב,אג

42:05

דערמיט ערקלערט ער דעם מנהג וואס דער רמ"א ברענגט, און זאגט אז מ'זאל אים נישט מבטל זיין, אז ווייבער באקן חלה יעדן פרייטאג: חוה האט געגעסן פונעם עץ הדעת אום א פרייטאג און געברענגט מיתה אויף דער חלה פון דער וועלט. אין דער חלה זענען אלע אידישע נשמות כלול. אא

נשמות אין די אברים פון אדם הראשון

45:06

דער מדרש לערנט אז יעדע נשמה געהערט צו א טייל פון אדם הראשון. נשמות פונעם קאפ זענען די דענקער, תלמידי חכמים אדער וויסנשאפטלער, און משה רבינו קומט פונעם מוח. נשמות פונעם הארץ זענען בעלי הרגש און בעלי תפילה, ווי דוד המלך און די פייטנים פון כלל ישראל. אד

47:46

נשמות פון די הענט געבן צדקה און טוען; נשמות פון די פיס גייען ארום און דינען דעם אייבערשטן. יעדער דור האט זיינע ראשים, עיניים, לב, הענט און פיס, ביז די עקבים.

פונעם דור המדבר ביז די עקבים

49:06

די היסטאריע האט דעם זעלבן בנין. דער דור פון משה רבינו איז געווען דער ראש פון כלל ישראל, ווי דער פסוק זאגט "ויהי בישורון מלך בהתאסף ראשי עם". דערנאך גייען די דורות אראפ ביז דער תקופה וואס די גמרא רופט עקבתא דמשיחא, די עקבים, אונזערע גאר קליינע נשמות. אה,או

51:11

די פיס-פאדעשווע שפירט דאס ווייניגסטע, און אזוי פעלן דעם דור די הויכע הרגשים פון אהבה, יראה און רוח הקודש וואס פריערדיגע דורות האבן געהאט; אבער ער וועט זיך איבערדרייען צום ראש. ווי א פארן-געוויקס, וואס יעדער צווייג איז א קליינער פארן, האט אויך יעדער דור אין זיך דעם גאנצן בנין.

עולם, שנה, און דער הסתר פון אדר

54:15

עולם און שנה גייען אויך אזוי. די ערד איז צעטיילט ווי א מענטש בצלם אלקים, מיט א ראש, א לב, און אפילו איר נידעריגסטן טייל, מצרים. ביי די חדשים איז ניסן דער ראש, און די חדשים גייען אראפ ביז אדר, דער נידעריגסטער. אז,אח

55:27

אדר איז הסתר פנים: די גמרא געפינט אסתר אין "ואנכי הסתר אסתיר", און אין דער מגילה איז נישטא דעם אייבערשטנס נאמען און קיין נס גלוי. אונזער צייט איז דער אדר פון דער היסטאריע. צוריק צום תניא, ענדיגט דער משגיח אז יעדער דור, און יעדער יחיד, האט אין זיך זיינע מדריגות. אט,אי,ר

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ו לכאורה Shemos 6:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:32
  3. ח Shemos 4:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:24, 26:49
  4. כ לכאורה Shemos 21:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:00
  5. מ Devarim 14:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:49
  6. צ Devarim 6:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:43
  7. ת לכאורה Bamidbar 15:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:31
  8. אג Shemos 20:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:31
  9. אה Devarim 33:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:06
  10. אז לכאורה Bereishis 1:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 54:15
  11. אח לכאורה Shemos 12:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 54:15
  12. אי לכאורה Devarim 31:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 55:27

נביאים

  1. ע Yeshayahu 6:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:27
  2. פ Yeshayahu 55:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:27

כתובים

  1. ש Iyov 38:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:31

תלמוד בבלי

  1. ק לכאורה Taanis 31a מפתח אינעם אויסשרייב: 38:11
  2. או לכאורה Sotah 49b מפתח אינעם אויסשרייב: 49:06
  3. אט לכאורה Chullin 139b מפתח אינעם אויסשרייב: 55:27

מדרש

  1. ט לכאורה Bereishis Rabbah 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:00
  2. אד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 45:06

זוהר און קבלה

  1. ד Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:09
  2. נ לכאורה Tikkunei Zohar, introduction (Patach Eliyahu) מפתח אינעם אויסשרייב: 29:36

ראשונים

  1. י לכאורה Ramban, introduction to his commentary on the Torah מפתח אינעם אויסשרייב: 18:00
  2. ס לכאורה Hilchos Yesodei HaTorah 2:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:36
  3. אב לכאורה Rashi on Bereishis 2:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:31

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ז לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:26
  3. ל לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:49
  4. ר לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:11, 55:27
  5. אא לכאורה Orach Chaim 242:1 (Rama) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:05

תפילה און פיוט

  1. ג Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ה Thirteen Principles of Faith (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:09

עיקרי הדברים

  1. 0:41 די תורה זאגט "ויפח" כדי צו לערנען אז א אידישע נשמה קומט פון דער פנימיות פונעם אייבערשטן און נישט ווי א מעשה ידיו, און דאס גילט ביי יעדן איד.
  2. 4:26 יעדער אטעם איז נייע חיות פונעם אייבערשטן, און יעדער רגע ברענגט אן אנדער אופן פון עבודת השם.
  3. 14:26 נשמות ישראל זענען ארויפגעקומען צוערשט אין דער מחשבה פונעם אייבערשטן, און די גאנצע וועלט איז באשאפן געווארן נאר צוליב זיי.
  4. 29:36 די חכמה פונעם אייבערשטן איז נישט א כח וואס ער פארמאגט ווי ביים מענטש; ער איז דער יודע און דער ידוע, און דער מענטשליכער שכל איז נישט באשאפן געווארן דאס צו באגרייפן.
  5. 36:55 אלע אידישע נשמות זענען גלייך אין זייער שורש; דער חילוק איז אין די לבושים פון תורה און מצוות, און אין דעם ארט וואס יעדע נשמה פארנעמט אין דעם בנין פון אדם הראשון.
  6. 49:06 די דורות גייען אראפ פונעם דור המדבר, דער "ראש", ביז עקבתא דמשיחא, די "עקבים", און די חדשים גייען אזוי אויך אראפ ביז אדר.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:09 פארוואס באשרייבט די תורה דאס געבן די נשמה אין אדם מיטן לשון "ויפח"?

    תירוץ: 2:19 כדי צו ווייזן אז די נשמה קומט נישט פון זיינע "הענט" נאר פון זיין פנימיות, אזוי ווי דער אטעם קומט פון אינעווייניג פונעם מענטש.

  2. קשיא: 18:51 פון וואו האבן די חכמים און שלמה המלך געוואוסט די כללים פון דער טבע?

    תירוץ: 19:15 פון דער תורה, וואס זיי האבן געלערנט מיט אזא עמקות אז זיי האבן פון איר פארשטאנען די טבע, ווייל אלעס וואס איז אין דער וועלט איז אין דער תורה.

  3. קשיא: 22:18 פארוואס שניידט א הארטער מעסער א ווייכע חלה און נישט פארקערט?

    תירוץ: 23:39 די וויסנשאפט נעמט עס נאר אן אלס א פאקט; פון דער תורה ווייסט מען די שורשים: ברויט גיט לעבן, דער מעסער פארניכטעט לעבן, און אין דער וועלט איז איין מדה מתגבר אויף דער אנדערער.

  4. קשיא: 36:15 אויב יעדער איד איז א חלק אלוק ממעל, און אלקות איז איינס, ווי אזוי קען זיין פארשידענע מדריגות אין נשמות?

    תירוץ: 36:55 אין שורש זענען אלע נשמות גלייך; דער חילוק איז אין די לבושים פון תורה און מצוות, און וויפיל יעדער איינער אנטוויקלט זיין נשמה.

  5. קשיא: 42:05 פארוואס איז דא א מנהג אז ווייבער זאלן באקן חלה לכבוד שבת יעדן פרייטאג?

    תירוץ: 42:34 אדם הראשון איז געווען די חלה פון דער וועלט, און חוה האט אויף אים געברענגט מיתה אום א פרייטאג, דערפאר מאכן ווייבער דאס גוט פרייטאג מיט אפשיידן און באקן חלה.

מעשיות

  1. 6:39 דער בעל התניא און דער פארשטעלטער קיסר

    די צארישע רעגירונג האט איינגעזעצט דעם בעל התניא, ווייל זיי האבן געמיינט אז ער בויט א מלוכה אין א מלוכה. ווען דער קיסר האט געהערט וואס מ'דערציילט וועגן אים, האט ער זיך פארשטעלט און איז אריינגעקומען ווי א באאמטער פון דער תפיסה, אבער דער בעל התניא איז פאר אים אויפגעשטאנען, און ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס, האט ער געזאגט אז ער איז דער קיסר, ווייל ער האט דערשפירט זיין מלכות. דערנאך האט דער קיסר אים געפרואווט און געפרעגט וויפיל דער זייגער איז, און כאטש ער איז געזעסן אין א צימער אן פענצטער מיט נאר א ליכט, האט ער געזאגט די פונקטליכע מינוט. ער האט ערקלערט אז יעדע פון די 24 שעה ווערט געפירט דורך אן אנדער צירוף פונעם שם אדנות, און די מינוטן און סעקונדעס דורך אנדערע שמות, און ווייל ער דינט דעם אייבערשטן מיט כוונה אויפן צירוף פון יעדער רגע, ווייסט ער אלעמאל די צייט.

    אין דער מעשה: דער בעל התניא

געדאנקען

  1. 5:03 אטעמען איז נישט קיין איינמאליגע מתנה: יעדער אטעם איז א נייער "ויפח", וואס ברענגט נייע חיות און א נייע שליחות פאר יענער רגע, און דערפאר דארף די עבודת השם זיך טוישן פון רגע צו רגע.
  2. 8:14 אפילו א גוי'אישער מלך טראגט אין זיך א נקודה פון מלכות שמים; דערמיט האט דער בעל התניא דערשפירט אז דער פארשטעלטער גאסט איז דער קיסר, און דערפאר האט מען באפוילן משה רבינו צו האלטן כבוד פון פרעה אלס מלך.
  3. 23:39 א מעסער שניידט א חלה און נישט פארקערט ווייל זייער שורש איז אנדערש: ברויט גיט לעבן און איז ווייך, אייזן פארניכטעט לעבן און איז הארט, ווייל אין דער וועלט איז איין מדה מתגבר אויף דער אנדערער.
  4. 32:27 פרובירן צו באגרייפן דעם אייבערשטן מיטן שכל איז ווי צו "זען" א סימפאניע אדער "הערן" א בילד: דער שכל איז נישט דער ריכטיגער חוש, בשעת אמונה איז א זעקסטער חוש וואס יעדער איד האט טיף אין זיין הארץ.
  5. 41:51 אדם הראשון איז די "חלה" פון דער וועלט, דער אפגעזונדערטער הייליגער טייל פונעם טייג פון דער ערד, און דאס באקן חלה פרייטאג איז א תיקון אויף חוה'ס חטא אום פרייטאג, וואס האט געברענגט מיתה אויף יענער חלה.
  6. 52:28 די דורות, די ערד און די חדשים זענען איין בנין ווי א פארן-געוויקס, וואו יעדער טייל איז ווי דער גאנצער: אונזער צייט איז סיי די "עקבים" פון דער היסטאריע סיי איר "אדר", א צייט פון הסתר פנים, און פונדעסטוועגן וועלן די עקבים ווערן דער ראש.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 4:37 דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאנקען דעם אייבערשטן פאר יעדן אטעם, ווייל יעדער אטעם איז נייע חיות פון אים.
  2. 11:52 דער משגיח זאגט אז א איד דארף דינען דעם אייבערשטן אין יעדן מצב וואו מ'שטעלט אים, א מאל מיט שמחה און א מאל מיט זיך האלטן שטארק ביי דער אמונה ווען די אומשטענדן זענען שווער.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דוד המלך, דונש בן לברט, דער בעל התניא, דער רבי רש"ב, דער רמ"א, דער רמב"ם, דער רמב"ן, חוה, ישעיהו הנביא, משה רבינו, פרעה, רב נחמן, רבי יהודה הלוי, רבי עקיבא, רבי שלמה אבן גבירול, רש"י, שלמה המלך

ערכים אדם הראשון, הסתר פנים, ויפח באפיו נשמת חיים, חלק אלוק ממעל, חלתו של עולם, מקום המקדש, נפש השנית, עקבתא דמשיחא, פנימיות, צירוף, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט