יש צדיק שמדריגתו למעלה מדורו. ביאור חילוק בין צדיק וטוב לו לצדיק ורע לו.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH י נומ׳ 23 פאקעט גייד ז׳ 75 ענגליש 51 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
ביים לערנען תניא פרק י ערקלערט דער משגיח דעם חילוק צווישן א צדיק וואס האט איבערגעקערט זיין רע צו טוב און א צדיק וואס עס בלייבט נאך אין אים א באהאלטענער שמץ רע, און ער רעדט וועגן די ספעציעלע צדיקים, העכער פון זייער דור, וואס האבן שוין נישט קיין יצר הרע.
דער משגיח עפנט תניא פרק י און זאגט אז דא הייבט דער בעל התניא אן צו ענטפערן די קשיות פון פרק א: וואס איז צדיק וטוב לו און צדיק ורע לו. ס'זענען דא צדיקים וואס האבן נישט קיין יצר הרע, ווי דוד המלך וואס זיין הארץ איז געווען "חלל", ליידיג. ער רעדט וועגן די ספעציעלע צדיקים וואס זענען אראפגעקומען נאענט צו ימות המשיח, דער אריז"ל און די צדיקים פון דעם בעל שם טוב'ס צייט, וואס האבן געדענקט זייערע פריערדיגע גלגולים, און ער ערקלערט פארוואס א פשוטער מענטש פארגעסט: כדי ער זאל האבן בחירה. פרעה האט פארלוירן זיין בחירה אלס שטראף, און א מעשה מיטן צאר ניקאלאי ווייזט אז אפילו דער מפלה פון א רשע קען מקדש שם שמים זיין. א צדיק שאינו גמור טרייבט אוועק דעם רע, אבער ווי דוד ביי אבימלך גייט עס אוועק פון זיך אליין און קען צוריקקומען. א צדיק גמור האט איבערגעקערט דעם רע און עקלט זיך מיט תענוגי עולם הזה, ווי דער אפטער רב, חוץ וואו די הנאה אליין איז די מצוה, ווי ביי אכילת מצה.
סדר השיעור
-
0:00 צדיקים אן א יצר הרע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט תניא פרק י און זאגט אז יעצט הייבט דער בעל התניא אן צו ענטפערן די קשיות פון פרק א וועגן צדיק וטוב לו און צדיק ורע לו. ער ערקלערט אז ס'זענען דא צדיקים אן א יצר הרע, ווי דוד המלך זאגט אז זיין הארץ איז "חלל", דאס הייסט ליידיג, אזוי ווי חילול שבת נעמט ארויס די קדושה פון שבת.
-
4:21 אויסערגעווענליכע צדיקים נאענט צו משיח'ס צייטן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז הגם די דורות ווערן קלענער, זענען דא נאענט צו ימות המשיח צדיקים העכער פונעם געווענליכן סדר, ווי דער אריז"ל, וועגן וועמען ר' חיים וויטאל שרייבט אז ער האט משיג געווען מער ווי די נביאים. ער ערקלערט אז מ'דארף אזעלכע מענטשן ווייל דער מצב פון כלל ישראל היינט איז אזוי נידעריג, און ער ברענגט דעם אור החיים וועגן אריינפאלן אין די נ' שערי טומאה.
-
8:47 צדיקים וואס האבן געדענקט פריערדיגע גלגולים מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט די צייט פונעם בעל שם טוב, ווען גרויסע נשמות זענען אראפגעקומען און האבן אפן גערעדט וועגן זייערע פריערדיגע גלגולים: דער אוהב ישראל פון אפטא און דער ישמח משה, וואס האט געדענקט מתן תורה און די מחלוקת פון קרח און האט געזאגט פאר זיין אייניקל אז ער איז געבליבן נייטראל. ער לייגט צו אז קרח איז געווען א גרויסער מענטש מיט רוח הקודש, און דערמאנט ר' שמעלקע פון ניקאלשבורג מיט זיין ברודער אין מעזריטש.
-
12:55 פארוואס מ'פארגעסט: כדי צו האבן בחירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז געווענליכע מענטשן געדענקען נישט פריערדיגע גלגולים ווייל זייער תפקיד איז צו קעמפן מיטן יצר הרע, און דאס געדענקען וואלט צוגענומען די בחירה. צדיקים גמורים האבן שוין אויפגעטון זייער אייגענעם תפקיד און לעבן נאר כדי צו פירן אנדערע, ממילא מעגן זיי געדענקען; ער באקלאגט אז היינט איז נישטא אזא הנהגה.
-
16:03 פרעה, דער צאר ניקאלאי און דער תכלית פון א רשע
פארקערט, פרעה האט פארלוירן זיין בחירה אלס א שטראף וואס ער האט זיך אליין צוגעברענגט. דער משגיח דערציילט ווי א צדיק האט ערקלערט פארוואס דער צאר ניקאלאי איז געשטארבן א נאטירלעכן טויט: ער איז געווען צו גרויס א רשע צו זוכה זיין צו א קידוש השם דורך זיין מפלה, משא"כ פרעה איז דערצו זוכה געווען. ער ברענגט דעם פסוק אז אפילו דער רשע איז באשאפן געווארן ליום רעה, און שטעלט אקעגן דוד המלך וואס איז מקדש שם שמים מיט זיין לעבן.
-
21:07 דער צדיק וואס אין אים בלייבט נאך רע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אויס די פיר מדריגות וואס דער תניא וועט ערקלערן: צדיק גמור און צדיק שאינו גמור, רשע גמור און רשע שאינו גמור. ער לערנט ווי א מענטש קעמפט ביז ער טרייבט ארויס דעם רע פונעם לינקן חלל, אבער עס איז נישט איבערגעקערט געווארן; ס'בלייבט א קליינער אונטערגעדריקטער שמץ, דאס איז דער צדיק ורע לו פון דער גמרא, און דער צדיק מיינט אז עס איז אוועק. דערנאך פרעגט ער צי דער בעל התניא נוצט א פסוק נאר אלס מליצה.
-
26:20 ויגרשהו וילך: דער רע וואס גייט אוועק פון זיך אליין שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט וואס איז מליצה, נוצן א פסוק ארויס פון זיין ענין, און זאגט אז דער בעל התניא מיינט יעדעס ווארט פונקטליך. ער דערציילט ווי דוד האט זיך געמאכט משוגע פאר אבימלך, און ווייזט אן אויף דעם איבריגן ווארט אינעם פסוק: אבימלך האט געמיינט אז ער טרייבט ארויס דוד'ן, אבער דוד איז אוועק מיט זיין אייגענעם ווילן. אזוי אויך מיינט דער צדיק שאינו גמור אז ער האט ארויסגעטריבן דעם יצר הרע, אבער ער איז אוועק פון זיך אליין און איז גרייט צו אטאקירן נאכאמאל.
-
31:45 דער צדיק גמור און דעם אפטער רב'ס מצה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ביים צדיק גמור איז דער רע איבערגעקערט געווארן צו טוב, ממילא עקלט ער זיך מיט תענוגי עולם הזה וואס זענען נישט לשם עבודת השם. ער דערציילט וועגן דעם אפטער רב, וואס האט געקענט אויפעסן א גאנצע גאנדז נאך א סעודה, און פונדעסטוועגן האט ער אין זיינע לעצטע יארן געזאגט אז אלע מאכלים האבן ביי אים א טעם פון שטויב, חוץ די מצה פון ליל הסדר.
-
36:48 אכילה מיינט הנאה: דער גוף שפירט די מצוה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח איז מסביר אז די מצוה ביי מצה איז אכילה, וואס מיינט הנאה האבן פונעם עסן, און ער ברענגט א ראיה אז מ'דארף עס עסן מיט אפעטיט. ער לייגט צו אז הנאה לאזט איבער א רושם אויפן גוף: די גמרא זאגט אז א מתעסק אין חלבים איז חייב ווייל ער האט געהאט הנאה, און פסח איז די צייט צו מקדש זיין דעם גוף, אז ער זאל שפירן די מצוה.
-
41:53 צוויי טעמים פארוואס דער צדיק האסט דעם רע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדע תאוה קומט פון דער סטרא אחרא, און דער צדיק גמור האסט עס צוליב צוויי טעמים: וויל דער רבונו של עולם האסט עס, און וויל זיין הארץ איז אזוי פול מיט אהבת השם אז ס'בלייבט נישט קיין פלאץ פאר אן אנדער ליבשאפט, ווי דער פסוק "אוהבי השם שנאו רע". ער פרעגט ווי אזוי קען מען דאן אויך ליב האבן א איד, און ענטפערט אז מ'האט ליב דעם חלק אלוק אין אים, ממילא איז די אהבה נישט צעטיילט.
-
46:45 תכלית שנאה: שנאה און מיאוס שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דוד המלך'ס ווערטער אז ער האסט די רשעים מיט תכלית שנאה און בעט דעם רבונו של עולם ער זאל אויספארשן זיין הארץ, א ראיה אז לפי די מאס פון זיין אהבה איז די מאס פון זיין שנאה צום רע. ער מאכט א חילוק צווישן מיאוס, וואס מ'שפירט צו א חפץ, און שנאה צו מענטשן, און ערקלערט אז דעם צדיק'ס נפש עקלט זיך מיטן רע אזוי ווי די חושים עקלען זיך מיט פארדארבענעם עסן. ער שטעלט זיך אפ ביים צדיק גמור.
דער שיעור, אויסגעשריבן
צדיקים אן א יצר הרע
דער משגיח עפנט תניא פרק י און זאגט אז דא הייבט דער בעל התניא אן צו ענטפערן די קשיות פון פרק א: וואס איז צדיק וטוב לו און וואס איז צדיק ורע לו. ס'זענען דא צדיקים וואס האבן בטל געמאכט דעם יצר הרע. דוד המלך זאגט אז זיין הארץ איז "חלל" אין אים, און חלל מיינט ליידיג, אזוי ווי חילול שבת נעמט ארויס די קדושה פון שבת. ביי דוד איז מער נישט געבליבן קיין יצר הרע, ממילא האט ער נישט געהאט קיין בחירה. א,ב
אויסערגעווענליכע צדיקים נאענט צו משיח'ס צייטן
הגם די דורות ווערן אלץ קלענער, זאגט דער משגיח, זענען דא נאענט צו ימות המשיח צדיקים וואס שטייען אויסער דעם סדר און געהערן צו די קדמונים. ר' חיים וויטאל שרייבט אז זיין רבי, דער אריז"ל, האט משיג געווען מער ווי די נביאים. מ'דארף אזעלכע מענטשן ווייל מיר זענען אזוי נידעריג. ער ברענגט דעם אור החיים: אין מצרים, ווען אידן וואלטן אריינגעפאלן אין שער הנ' פון טומאה, וואלטן זיי מער נישט ארויסגעקומען, אבער פאר משיח וועלן זיי אריינפאלן און מיטן כח התורה ארויסגעצויגן ווערן. יענער שער, זאגט ער, איז אפיקורסות, וואס איז היינט פארשפרייט, צוזאמען מיט התבוללות און מחלוקת. ג
צדיקים וואס האבן געדענקט פריערדיגע גלגולים
דער בעל שם טוב און זיין דור האבן אריינגעגעבן כלל ישראל א כח אז זיין הארץ זאל ווייטער קלאפן. גרויסע נשמות זענען אראפגעקומען און האבן אפן גערעדט וועגן פריערדיגע גלגולים. דער ישמח משה האט געדענקט מתן תורה, און האט געזאגט פאר זיין אייניקל אז ביי דער מחלוקת פון קרח איז ער געבליבן נייטראל; ווען דער אייניקל וואלט דארט געווען, וואלט ער געהאלטן מיט קרח. קרח, ערקלערט דער משגיח, איז געווען א גאר גרויסער מענטש, וואס האט געזען מיט רוח הקודש, ווי רש"י זאגט, דעם גרויסן אייניקל וואס וועט פון אים ארויסקומען. ד
פארוואס מ'פארגעסט: כדי צו האבן בחירה
מיר געדענקען נישט אזעלכע זאכן, ערקלערט דער משגיח, ווייל מיר זענען נישט קיין צדיקים גמורים און אונזער חוב איז צו פירן מלחמה מיטן יצר הרע. ווען א מענטש וואלט געדענקט פארוואס מ'האט אים צוריקגעשיקט, וואלט יעדער געווען א צדיק, ממילא היט דאס פארגעסן אפ די בחירה. צדיקים גמורים האבן שוין אויפגעטון זייער תפקיד און לעבן נאר כדי אונז צו פירן און אריינצוגעבן אמונה, דערפאר מעגן זיי געדענקען.
פרעה, דער צאר ניקאלאי און דער תכלית פון א רשע
פארקערט איז געשען מיט פרעה, וואס האט אויך נישט געהאט קיין בחירה. ער האט זיך אליין צוגעברענגט צו דעם מצב בשעת ער האט נאך געקענט וועלן; דאס פארלירן די בחירה איז שוין געווען דער אנהייב פון זיין עונש, און ער איז זוכה געווען עס צו באקומען אויף דער וועלט.
מ'האט געפרעגט א צדיק פארוואס דער צאר ניקאלאי, וואס האט געכאפט אידישע קינדער אויף צענדליגע יארן אין מיליטער, איז געשטארבן אן א קענטיגן עונש. ער האט געענטפערט אז געוויסע רשעים זענען זוכה צו א קידוש השם דורך זייער מפלה, אבער ניקאלאי האט אפילו דעם זכות נישט געהאט. פרעה האט יא געהאט א זכות, ווייל ער האט געזאגט "השם הצדיק". אלעס דינט דעם רבונו של עולם, לייגט דער משגיח צו, אפילו דער רשע ליום רעה. ה,ו
דער צדיק וואס אין אים בלייבט נאך רע
דער משגיח שטעלט אויס די מדריגות וואס דער תניא וועט ערקלערן: דער צדיק גמור, דער צדיק וואס האט נאך א יצר הרע, דער רשע גמור אן קיין גוטס, און דער רשע וואס אין אים שיינט נאך ארויס א גוטע נקודה. א מענטש קעמפט מיט דער נפש הבהמית ביז ער טרייבט ארויס דעם רע פונעם לינקן חלל פונעם הארץ, ווי דער פסוק זאגט "ובערת הרע מקרבך". אבער דער רע איז נישט איבערגעקערט געווארן: ס'בלייבט א קליינטשיקער שמץ, אונטערגעדריקט און בטל. דאס איז דער צדיק ורע לו פון דער גמרא, וואס מיינט אז זיין יצר הרע איז אוועק. ז,ח
ויגרשהו וילך
דער בעל התניא נוצט דא די ווערטער פון א פסוק, און דער משגיח ערקלערט אז דאס איז נישט סתם מליצה, א פסוק ארויסגענומען פון זיין ענין; דער תניא מיינט יעדעס ווארט פונקטליך. דער פסוק זאגט ביי דוד "ויגרשהו וילך". אנטלויפנדיג פון שאול האט דוד זיך געמאכט משוגע, און אבימלך האט אים אוועקגעשיקט. אבימלך האט געמיינט אז ער טרייבט ארויס דוד'ן, אבער דוד איז אוועק מיט זיין אייגענעם ווילן ווייל זיין צייט דארט איז געווען אויס. ט
אזוי אויך מיינט דער צדיק שאינו גמור אז ער האט ארויסגעטריבן דעם יצר הרע און ער דארף מער נישט אכטונג געבן. אבער דער יצר הרע איז אוועק פון זיך אליין און איז גרייט צו אטאקירן נאכאמאל.
דער צדיק גמור און דעם אפטער רב'ס מצה
ביי א צדיק גמור, ווי דוד המלך אדער דער ישמח משה, איז דער רע אליין איבערגעקערט געווארן צו טוב, און ס'בלייבט נישט קיין שמץ. ער עקלט זיך מיט תענוגי עולם הזה וואס זענען נישט לשם עבודת השם. דער אפטער רב האט איינמאל אויפגעגעסן א גאנצע געבראטענע גאנדז נאכדעם וואס אלע זענען שוין געווען זאט. פונדעסטוועגן, אין זיינע לעצטע יארן, שטארק קראנק, האט ער ליל הסדר געוואלט עסן מצה, און האט געזאגט פאר זיינע דערשראקענע קינדער אז א גאנץ יאר האט זיין עסן א טעם פון שטויב, און די מצה איז זיין איינציגער טעם.
אכילה מיינט הנאה
צוויי טעמים פארוואס דער צדיק האסט דעם רע
יעדע תאוה קומט פון דער סטרא אחרא, און דער צדיק גמור האסט עס צוליב צוויי טעמים: וויל דער רבונו של עולם האסט עס, און וויל זיין הארץ איז אזוי פול מיט אהבת השם אז ס'בלייבט נישט קיין פלאץ פאר אן אנדער אהבה. ווי דער פסוק זאגט, "אוהבי השם שנאו רע", ווייל די צוויי זענען הפכים. ל
די מפרשים פרעגן ווי אזוי קען מען דאן אויך ליב האבן א איד. דער תירוץ איז אז מ'האט ליב דעם חלק אלוק אין אים, ממילא איז די אהבה נישט צעטיילט.
שנאה און מיאוס
דוד המלך זאגט אז ער האסט די רשעים מיט תכלית שנאה, און בעט דעם רבונו של עולם ער זאל אויספארשן זיין הארץ און זען אז זי איז אינגאנצן זיינס. לפי די מאס פון דעם צדיק'ס אהבה איז די מאס פון זיין שנאה צום רע. דער משגיח מאכט א חילוק צווישן מיאוס, א חפץ ווי פארדארבן עסן, און שנאה צו מענטשן; דעם צדיק'ס נפש עקלט זיך מיטן רע ווי די חושים עקלען זיך מיט א שטינקעדיגע זאך. דא שטעלט ער זיך אפ, ביים צדיק גמור. מ
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 1:48 ס'זענען דא צדיקים וואס האבן בטל געמאכט זייער יצר הרע; דוד המלך האט געזאגט אז זיין הארץ איז "חלל", ליידיג דערפון, און ממילא האט ער מער נישט געהאט קיין בחירה.
- 5:08 נאענט צו ימות המשיח שיקט השם יתברך אראפ אויסערגעווענליכע צדיקים, העכער פונעם געווענליכן ירידת הדורות, ווי דער אריז"ל און די צדיקים פון דעם בעל שם טוב'ס צייט, כדי אויפצוהאלטן כלל ישראל.
- 13:03 א געווענליכער מענטש געדענקט נישט זיינע פריערדיגע גלגולים כדי ער זאל בלייבן א בעל בחירה; צדיקים גמורים, וואס לעבן נאר כדי צו פירן אנדערע, מעגן געדענקען.
- 22:36 דער צדיק שאינו גמור האט ארויסגעטריבן דעם רע פונעם לינקן חלל פונעם הארץ, אבער עס איז נישט איבערגעקערט געווארן; ס'בלייבט א קליינטשיקער שמץ, אונטערגעדריקט און בטל.
- 32:43 ביים צדיק גמור איז דער רע איבערגעקערט געווארן צו טוב, ממילא עקלט ער זיך מיט תענוגי עולם הזה וואס זענען נישט לשם עבודת השם.
- 42:41 דער צדיק גמור האסט דעם רע צוליב צוויי טעמים: וויל דער רבונו של עולם האסט עס, און וויל זיין הארץ איז אזוי אנגעפילט מיט אהבת השם אז ס'בלייבט נישט קיין פלאץ פאר אן אנדער ליבשאפט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 12:51 פארוואס געדענקען געווענליכע מענטשן נישט זייערע פריערדיגע גלגולים?
תירוץ: 13:18 כדי זיי זאלן בלייבן מיט בחירה אין דער מלחמה מיטן יצר הרע; צדיקים גמורים, וואס לעבן פאר אנדערע, מעגן געדענקען.
-
קשיא: 16:14 ווי אזוי קען מען שטראפן פרעה אז ער האט נישט געהאט קיין בחירה?
תירוץ: 16:23 ער האט זיך אליין צוגעברענגט צו דעם מצב בשעת ער האט נאך געהאט בחירה; דאס פארלירן איז שוין געווען דער אנהייב פון זיין עונש, אויף דער וועלט.
-
קשיא: 17:42 פארוואס האט דער צאר ניקאלאי נישט באקומען קיין קענטיגן עונש?
תירוץ: 18:19 ער איז געווען צו גרויס א רשע צו זוכה זיין צו א קידוש השם דורך זיין מפלה, וואס איז אליין א זכות.
-
קשיא: 29:48 פארוואס זאגט דער פסוק ביי דוד און אבימלך סיי "ויגרשהו" און סיי "וילך"?
תירוץ: 30:00 אבימלך האט געמיינט אז ער טרייבט ארויס דוד'ן, אבער דוד איז אוועק מיט זיין אייגענעם ווילן ווייל זיין צייט דארט איז געווען אויס.
-
קשיא: 45:11 ווי אזוי קען מען ליב האבן א איד אז די גאנצע אהבה געהערט צום רבונו של עולם?
תירוץ: 45:45 מ'האט ליב דעם חלק אלוק אין יענעם, ממילא איז עס איין אומצעטיילטע אהבת השם.
מעשיות
-
10:12 דער ישמח משה געדענקט די מחלוקת פון קרח
דער ישמח משה האט געזאגט אז ער געדענקט מתן תורה און נעבן וועמען ער איז דארט געשטאנען. זיין אייניקל האט אים געפרעגט צי ער געדענקט די מחלוקת פון קרח, און האט אנגענומען אז ער האט געהאלטן מיט משה רבינו; ער האט געענטפערט אז ער איז געווען נייטראל. ווען דער אייניקל האט זיך געוואונדערט, האט ער געזאגט אז ווען דער אייניקל וואלט דארט געווען וואלט ער געהאלטן מיט קרח, ווייל קרח איז געווען א גאר גרויסער מענטש, נישט קיין שטיפערישער בעל מחלוקת.
אין דער מעשה: דער ישמח משה, קרח, משה רבינו, יעקב אבינו, דער ייטב לב, דער אפטער רב
-
17:31 פארוואס דער צאר ניקאלאי איז געשטארבן א נאטירלעכן טויט
מ'האט געברענגט פאר א גרויסן צדיק, אפשר פון טשארטקאוו אדער סאדיגורא (דער משגיח געדענקט נישט פונקטליך), די ידיעה אז דער צאר ניקאלאי איז געשטארבן. מ'האט אים געפרעגט פארוואס דער טיראן, וואס האט גוזר געווען אז מ'זאל כאפן אידישע קינדער אויף צענדליגע יארן אין מיליטער, האט נישט באקומען קיין קענטיגן עונש מן השמים. דער צדיק האט געענטפערט אז ס'זענען דא רשעים וואס זענען זוכה מקדש שם שמים צו זיין דורך זייער מפלה, אבער ער איז געווען אזא רשע אז ער האט אפילו דעם זכות נישט געהאט, ממילא איז ער געשטארבן א נאטירלעכן טויט.
אין דער מעשה: דער צאר ניקאלאי
-
34:42 דער אפטער רב און די מצה פון ליל הסדר
דער אפטער רב פלעגט עסן א סך. איינמאל ביי א סעודה מיט גרויסע צדיקים, נאכדעם וואס אלע זענען שוין געווען זאט פונעם ערשטן גאנג, האט מען געברענגט א געבראטענע גאנדז און ער האט זי אליין אויפגעגעסן. אין זיינע לעצטע יארן, ווען ער איז געווען שטארק קראנק און מ'האט אים ערלויבט נאר פליסיגקייטן, האט ער ליל הסדר גענומען א שטיקל מצה ווי יעדעס יאר; זיינע קינדער האבן אים געווארנט אז עס איז א סכנה, און ער האט געענטפערט אז א גאנץ יאר האט אלעס וואס ער עסט א טעם פון שטויב, און דער איינציגער טעם וואס ער האט איז די מצה פון פסח ביינאכט.
אין דער מעשה: דער אפטער רב
געדאנקען
- 3:22 "חלל" מיינט ליידיג: א טויטער הייסט א חלל ווייל ער איז אויסגעליידיגט פון זיין נפש, און חילול שבת מיינט ארויסנעמען די קדושה פון שבת; אזוי איז דוד'ס הארץ געווען ליידיג פונעם יצר הרע.
- 5:15 די צדיקים פון דעם בעל שם טוב'ס צייט זענען אראפגעשיקט געווארן נאענט צו ימות המשיח, אויסער דעם געווענליכן ירידת הדורות, כדי אריינצוגעבן כלל ישראל א כח אז זיין הארץ זאל ווייטער קלאפן.
- 13:37 דאס פארגעסן די פריערדיגע גלגולים איז וואס מאכט מעגליך די בחירה: ווער עס וואלט געדענקט פארוואס מ'האט אים צוריקגעשיקט וואלט זיכער געווען א צדיק; צדיקים גמורים, וואס לעבן נאר פאר אנדערע, האבן נישט קיין בחירה צו שוצן און מעגן געדענקען.
- 18:19 אפילו א רשע'ס מפלה איז א זכות, ווייל עס ברענגט א קידוש השם; דער צאר ניקאלאי איז געווען אזא רשע אז מ'האט אים אפילו דאס נישט געגעבן, און ער איז געשטארבן א נאטירלעכן טויט.
- 30:00 די צוויי ווערטער ביי דוד און אבימלך, אז מ'האט אים ארויסגעטריבן און אז ער איז געגאנגען, באשרייבן דעם יצר הרע פונעם צדיק שאינו גמור: ער מיינט אז ער האט אים ארויסגעטריבן, אבער ער איז אוועק מיט זיין אייגענעם ווילן און איז גרייט צו אטאקירן נאכאמאל.
- 36:54 די מצוה פון מצה איז אכילה, און אכילה מיינט הנאה האבן פונעם עסן; דערפאר האט דער אפטער רב, וואס האט א גאנץ יאר נישט געשפירט קיין טעם, נישט געוואלט אפלאזן די מצה פון ליל הסדר, און דערפאר דארף דער גוף אליין שפירן די מצוה פסח.
- 49:20 מיאוס שפירט מען צו א חפץ און שנאה צו מענטשן; דוד'ס תכלית שנאה צו די רשעים איז דעם נפש'ס מיאוס פון זייער רוחניות'דיגער מציאות, אזוי ווי די חושים עקלען זיך מיט פארדארבענעם עסן.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 13:03 דער משגיח זאגט אז וויבאלד מיר זענען נישט קיין צדיקים גמורים, איז אונזער חוב צו פירן מלחמה מיטן יצר הרע און אים מנצח זיין.
- 31:03 דער משגיח זאגט אז ווער עס איז נישט קיין צדיק גמור טאר נישט מיינען אז ער איז שוין פטור פון דער מלחמה, ווייל דער יצר הרע וואס זעט אויס אוועק איז גרייט צו אטאקירן נאכאמאל.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אבימלך, דוד המלך, דער אפטער רב, דער בעל התניא, דער הייליגער אור החיים, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ישמח משה, דער מעזריטשער מגיד, דער צאר ניקאלאי, משה רבינו, פרעה, קרח, רבי חיים ויטאל, רבי שמעלקע ניקלשבורגער, רש"י, שאול המלך
ערכים בחירה, גלגול, יצר הרע, סטרא אחרא, צדיק גמור, צדיק ורע לו, קליפת נוגה, שנאה