אהבה ויראה שכליות מביאה את האדם לתשובה. רשע ורע לו אין לו אפשרות להיות עובד ה' אלא ע"י תשובה תתאה.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH י"ז נומ׳ 35 פאקעט גייד ז׳ 76 ענגליש 56 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט ווי אזוי א בינוני וואס קען נישט אויפוועקן אין הארץ א געפילטע אהבת השם קען פונדעסטוועגן דינען דעם אייבערשטן מיט אן אהבה און יראה וואס ער פארשטייט מיטן מוח, און ווי אזוי דער אייבערשטער צופט די אהבה צו צו זיינע מצוות אז זיי זאלן ארויפפליען.
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק ט"ז אין תניא: דער כלל גדול פאר א בינוני איז אז דער מוח זאל הערשן איבערן הארץ, אז דורך קלערן אין דער גדלות פונעם אייבערשטן זאל ער אויפוועקן אהבה און יראה. די מערסטע מענטשן אבער פארשטייען עס נאר, און פילן עס נישט; די הגהה אינעם תניא ערקלערט אז זייער נשמה איז נאך אין בחינת עיבור און איז נאך נישט "געבוירן". פונדעסטוועגן פארשטייט אזא מענטש אז זיין נשמה וואלט געדארפט בענקען ארויסצוגיין פונעם גוף, אזוי ווי אן "אלמנות חיות", און אז דער איינציגער קשר איז דורך תורה און מצוות. דער משגיח ברענגט מעשיות פון נשמות וואס זענען כמעט ארויס פון דביקות, און דעם ענין פון רצוא ושוב. ווען ער טוט מצוות לויט די שכלדיגע אהבה, באקומען זיי די צוויי פליגל, אהבה און יראה. ווייל א מחשבה איז צו הויך זיך צו באקליידן אין א גשמיותדיגן מעשה, איז דער אייבערשטער "מצרף" זי צום מעשה העכער פון טבע, און די מצוות גייען ארויף ביז עולם הבריאה.
ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות
סדר השיעור
-
0:00 דער מוח זאל הערשן איבערן הארץ
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פונעם פרק, דעם כלל גדול פאר א בינוני אז דער מוח פירט דאס הארץ. ער שטעלט אוועק א "שכל נבדל", א שכל וואס די געפילן רירן נישט אן, קעגן דעם געווענליכן מצב ווען פוילקייט בייגט דעם שכל צו מאכן א תירוץ אפצולייגן דאס דאווענען.
-
6:17 די וואס פארשטייען אבער פילן נישט
דער משגיח שילדערט דעם געוואונטשענעם וועג, ווען דאס קלערן פונעם מוח וועקט אויף אהבת השם אינעם הארץ, און זאגט אז די מערסטע מענטשן קענען דאס נישט דערגרייכן. ער ערקלערט אז נשמות גייען דורך מדריגות ווי עיבור און לידה, און א נשמה וואס ווערט אראפגעשיקט פאר איר "לידה" קען נישט ארויסגעבן א געפילטע אהבה, און זי דינט דעם אייבערשטן נאר פונעם פארשטאנד.
-
13:42 אהבה באהאלטן אינעם מוח: א נשמה פון עיבור
לויטן תניא ערקלערט דער משגיח אז ביי אזא מענטש בלייבט די אהבה באהאלטן און פלאקערט נישט אויף אינעם הארץ. די הגהה אינעם תניא גיט די סיבה: זיין נשמה איז פון בחינת עיבור, נאך נישט אנטפלעקט. פונדעסטוועגן פארשטייט ער אז זיין נשמה וואלט געדארפט בענקען ארויסצוגיין פונעם גוף און זיך מדבק זיין אינעם אייבערשטן.
-
19:25 רצוא ושוב: נשמות וואס זענען כמעט ארויסגעפלויגן מעשה
דער משגיח ערקלערט אז דער אייבערשטער האט באשאפן די וועלט אויף "רצוא ושוב", לויפן און צוריקקערן, און מ'טאר נישט לאזן די נשמה ארויסלויפן פון אהבה. ער דערציילט פון א צדיק וואס האט געשפילט מיט זיין זייגער אין שמונה עשרה כדי די נשמה זאל בלייבן אינעם גוף, און ער ברענגט א ספר אז אברהם אבינו'ס ווערטער "מיר וועלן צוריקקומען" האבן אים געהאלטן ביי דער עקידה, בשעת שרה'ס נשמה איז ארויס ווען זי האט דערפון געהערט.
-
25:41 די נשמה ווי אן "אלמנות חיות"
דער משגיח ערקלערט אז די נשמה, וואס קומט פונעם כסא הכבוד, ווערט געהאלטן אינעם גוף קעגן איר ווילן, ווי אן "אלמנות חיות" וואס איר מאן לעבט אבער מחיצות לאזן איר נישט צוריקקערן צו אים. ער לייגט צו אז אין גלות בענקען די צדיקים צום אייבערשטן מער ווי בזמן בית המקדש, ווי א דורשטיגער אין מדבר אן וואסער.
-
30:00 תורה און מצוות: דער איינציגער קשר
דער משגיח ערקלערט אז די נשמה אינעם גוף קען נאר כאפן דעם אייבערשטן דורך תורה און מצוות, און ברענגט דעם משל פון די פריערדיגע פרקים פון איינעם וואס האלדזט דעם קעניג דורך זיינע קליידער. ווער עס פארשטייט דאס מיטן מוח און לאזט זיין מויל און אברים טון דערלויט, גיט פליגל צו זיינע מצוות אפילו אן א געפילטע אהבה.
-
35:13 די צוויי פליגל און דעם בעל שם טוב'ס שול
דער משגיח ברענגט דעם זוהר אז אהבה און יראה זענען די צוויי פליגל וואס הייבן אויף די מצוות, און דערציילט פונעם בעל שם טוב וואס האט נישט געקענט אריינגיין אין א שול וואס איז געווען פול מיט מצוות אן אהבה און יראה. ער ערקלערט אז א שכלדיגע אהבה ווערט אויך גערעכנט פאר די פליגל, און דערפאר רעדט חסידות אזויפיל פון דער גדלות פונעם אייבערשטן; אן דעם וואלט דער מענטש נאכגעלאפן די הנאות פונעם גוף.
-
41:02 פארוואס "מצרפה למעשה"
דער משגיח ברענגט דעם מאמר חז"ל אז דער אייבערשטער איז מצרף א מחשבה טובה צום מעשה, און פרעגט פארוואס זיי זאגן נישט פשוט אז ער רעכנט עס ווי ער וואלט עס געטון. ער ערקלערט אז א געפילטע אהבה און יראה גיבן חיות צו דער מצוה, ווייל דאס הארץ איז א גשמיותדיגער אבר וואס האט אויך אין זיך רוחניותדיגע געפילן, ממילא קען עס זיין דער שליח פון די אברים, אזוי ווי די גמרא ווייזט פון די כהנים וואס זענען שלוחים פונעם אייבערשטן.
-
46:05 פארוואס דער מוח קען נישט זיין דער שליח
לויטן תניא ערקלערט דער משגיח אז דאס הארץ, וואס איז גשמי ווי די אנדערע אברים אבער פנימי, קען אריינטראגן אהבה און יראה אינעם מעשה. אן אהבה וואס בלייבט אינעם מוח איז אסאך העכער פונעם מעשה און קען זיך נישט באקליידן אין אים, ממילא קען זי על פי טבע נישט אויפהייבן די מצוה; זי טוט עס נאר ווייל דער אייבערשטער איז עס מצרף.
-
50:01 דער אייבערשטער פארבינדט מחשבה מיט מעשה
דער משגיח ענטפערט די קשיא: דער אייבערשטער, וואס קען אלעס, גייט העכער פון טבע און פארבינדט די שכלדיגע אהבה מיטן מעשה, אזוי ווי דער רמ"א ערקלערט אז ער פארבינדט די רוחניותדיגע נשמה מיטן גשמיותדיגן גוף. מצוות וואס מ'טוט אזוי דערגרייכן עולם הבריאה, און מצוות וואס מ'טוט פון געוואוינהייט, מיטן קאפ אין געשעפט, גייען נאר ארויף ביז א נידעריגערע וועלט.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער מוח זאל הערשן איבערן הארץ
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק ט"ז אין תניא, דעם כלל גדול אין עבודת השם פון א בינוני: די מעשים פונעם מענטש זאלן נישט ארויסקומען פונעם הארץ, וואו די געפילן זענען, נאר פונעם מוח, וואס פירט דאס הארץ און הערשט איבער די געפילן. א
ער מערקט אן אז עס קען אויך גיין פארקערט. געוויסע צדיקים האבן געהאט א "שכל נבדל", א שכל וואס קיין שום תאווה רירט נישט אן, אזוי ווי דער אבני נזר האט געזאגט אויף גרויסע אידן. געווענליך בייגן די געפילן דעם שכל: א פוילער מענטש, ווען עס קומט די צייט צו דאווענען, טראכט אויס תירוצים פארוואס מ'קען עס אפלייגן. דער תניא פארלאנגט אבער אז דאס קלערן פונעם מוח זאל אויפוועקן אהבת השם. ב
די וואס פארשטייען אבער פילן נישט
דער ריכטיגער וועג, ערקלערט דער משגיח, איז אז דער מוח, אריינגעטון אין דער גדלות פונעם אייבערשטן, שיקט אראפ א בשורה און דאס הארץ גיט ארויס אהבת השם. ביי צדיקים איז די אהבה פון זיך אליין; א בינוני מוז זי אויפוועקן. אבער די מערסטע מענטשן קענען נישט. זיי פארשטייען מיט א קאלטן שכל, זיי קענען לערנען חסידות א גאנצן טאג, אבער די געפילן זענען נישט "אנגעשלאסן", און דאס דאווענען בלייבט קאלט.
די סיבה ליגט אין דער נשמה. נשמות זענען אויך בריאות, און אזוי ווי דאס לעבן גייען זיי דורך מדריגות: עיבור, לידה, יניקה און אויסוואקסן. א נשמה וואס ווערט אראפגעשיקט פאר איר "לידה" איז נאך נישט ארויס אויף דער וועלט און קען נישט ארויסגעבן קיין אהבה. אזעלכע מענטשן זאלן כאטש טון וואס דער מוח באשליסט, אז דער אייבערשטער איז גרויס, און לערנען, טון מצוות און דאווענען פון דעם שכל; ביי זיי איז דאס אויך אנגענומען.
אהבה באהאלטן אינעם מוח
ווייטער אינעם תניא ערקלערט דער משגיח אז ביי אזא מענטש קומט די אהבה קיינמאל נישט ארויף צום הארץ ווי פלאמען פון פייער; זי בלייבט באהאלטן אינעם מוח. די הגהה אינעם תניא גיט די סיבה: זיין נשמה איז פון בחינת עיבור, ווי א קינד אין מוטערס לייב, נאך נישט געבוירן און נישט אנטפלעקט אויף דרויסן. ג
פונדעסטוועגן פארשטייט ער אז אלעס איז ווי גארנישט קעגן דעם אייבערשטן, און אז עס פאסט פאר זיין נשמה צו בענקען ארויסצוגיין פונעם גוף וואס הילט זי איין און זיך מדבק זיין אינעם אייבערשטן. ער ווייסט אז אזוי דארף עס זיין, כאטש ער קען עס נישט ארויסברענגען.
רצוא ושוב: נשמות וואס זענען כמעט ארויסגעפלויגן
דער אייבערשטער לאזט נישט א מענטש ארויסלויפן מיט זיין לעבן צו אים, זאגט דער משגיח, ווייל ער האט באשאפן די וועלט אויף "רצוא ושוב": טאג און נאכט, זומער און ווינטער, און דער דופק וואס שטופט ארויף דאס בלוט און לאזט עס צוריקגיין. גרויסע צדיקים האבן געהאט די סכנה. איינער, וואס דער משגיח געדענקט נישט ווער, האט געשפילט מיט זיין זייגער אין שמונה עשרה; צדיקים האבן פארשטאנען אז אן אנרירן עפעס גשמי וואלט זיין נשמה ארויסגעפלויגן.
ער ברענגט א ספר אז אברהם אבינו איז ביי דער עקידה געקומען צו אזא דביקות אז זיין נשמה וואלט געדארפט ארויסגיין, נאר ווייל ער האט געזאגט "מיר וועלן צוריקקומען" איז עס נישט געשען. ווען שרה האט געהערט אז איר זון איז געווען גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן, איז זי אזוי אנגעפילט געווארן מיט אהבה אז איר נשמה איז ארויס.
די נשמה ווי אן "אלמנות חיות"
דער בינוני פארשטייט אז זיין נשמה, וואס קומט פונעם כסא הכבוד, ווערט געהאלטן אינעם גוף קעגן איר ווילן ווי אן "אלמנות חיות", א פרוי וואס איר מאן לעבט אבער מחיצות לאזן איר נישט צוריק צו אים. זי ווייסט אז זי וועט זיך ווידער פאראייניגן, און די ווייטקייט מאכט נאר די בענקשאפט טיפער.
תורה און מצוות: דער איינציגער קשר
א מחשבה אינעם גוף קען נישט כאפן דעם אייבערשטן, ערקלערט דער משגיח, סיידן זי איז מלובש אין תורה און מצוות, אזוי ווי די פריערדיגע פרקים האבן געלערנט: די תורה איז דעם אייבערשטנס חכמה, און א מצוה טון איז ווי מ'האלדזט דעם קעניג דורך זיינע ארבל, וואס איז דאך א אמת'ער חיבוק. ממילא ווערט די בענקשאפט באפרידיגט נאר דורך תורה און מצוות. ה
ווער עס קען די אהבה נישט פילן, אבער פארשטייט זי מיטן גאנצן מוח און לאזט זיין מויל און אברים טון לויט דעם פארשטאנד, גיט פליגל צו זיין תורה און מצוות ארויפצופליען, גלייך ווי ער וואלט זיי געטון מיט א געפילטע אהבה און יראה.
די צוויי פליגל און דעם בעל שם טוב'ס שול
דער זוהר זאגט אז אהבה און יראה זענען די צוויי פליגל וואס הייבן אויף די מצוות צום אייבערשטן. דער משגיח דערציילט אז דער בעל שם טוב איז אמאל געשטאנען ביי דער טיר פון א שול און האט נישט געקענט אריינגיין: זי איז געווען פול מיט תורה און מצוות פון געוואוינהייט, אן אהבה און יראה, און זיי זענען געבליבן אונטן. ביים בינוני מאכט אויך א שכלדיגע אהבה און יראה די פליגל. ו
אזא מענטש טוט מצוות ווייל זיין פארשטאנד, וואס ער האט דערגרייכט דורך התבוננות אין דער גדלות פונעם אייבערשטן, פארלאנגט עס. דערפאר, ערקלערט דער משגיח, לערנען ליובאוויטשער חסידים אזויפיל חסידות וועגן דער גדלות. אן דעם פארשטאנד וואלט ער נאכגעלאפן דעם גוף, וואס געפינט מער הנאה אין עולם הזה ווי אין תורה.
פארוואס "מצרפה למעשה"
דער משגיח ברענגט דעם מאמר חז"ל אז דער אייבערשטער איז מצרף א מחשבה טובה צום מעשה, און פרעגט פארוואס די גמרא זאגט נישט פשוט אז ער רעכנט עס ווי געטון. א געפילטע אהבה און יראה קומען ארויף פונעם הארץ און באקליידן זיך אין דער מצוה, און גיבן איר חיות. מצוות טוט מען אין דער גשמיותדיגער וועלט, און דאס הארץ איז א גשמיותדיגער אבר וואס האט אויך רוחניותדיגע געפילן, ממילא קען עס זיין דער שליח. ז
פארוואס דער מוח קען נישט זיין דער שליח
דער תניא זאגט אז דאס הארץ איז גשמי ווי די אנדערע אברים, אבער פנימי, און גיט זיי חיות; ממילא קען עס זיך באקליידן אין זיי און אויפהייבן דעם מעשה. אן אהבה און יראה באהאלטן אינעם מוח איז אנדערש. דער מוח, וואו די שכינה רוט אינעם מענטש, איז אסאך העכער פון גשמיותדיגע מעשים, און על פי טבע קען ער זיך נישט באקליידן אין א גשמיותדיגער מצוה און זיין אירע פליגל. ט
דער אייבערשטער פארבינדט מחשבה מיט מעשה
דאס ענטפערט די קשיא. א שכלדיגע אהבה האט על פי טבע קיין שייכות נישט צום מעשה, אבער דער אייבערשטער, וואס קען אלעס, גייט העכער פון טבע און איז עס מצרף. דער משגיח פארגלייכט דעם רמ"א אויף "ומפליא לעשות": דער אייבערשטער האלט וואונדערליך די רוחניותדיגע נשמה אינעם גשמיותדיגן גוף, און אזוי פארבינדט ער מוח מיט מצוה. י
מצוות אן אהבה און יראה בלייבן שטיין אין א נידעריגערע וועלט; די מיט א שכלדיגע אהבה דערגרייכן עולם הבריאה, ווי דער תניא וועט שפעטער ערקלערן. איינער וואס לויפט אין שול און טראכט פון געשעפטן האט קיין אהבה נישט, אפילו נישט אינעם מוח. ווער עס פארשטייט אז מ'דינט נישט דעם אייבערשטן נאר מיטן מויל, און דאוונט מיט כוונה, דערגרייכט וואו א געפילטע אהבה דערגרייכט. כ
מראי מקומות
כתובים
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
- א לכאורה Tanya ch. 16 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:04
- ב Avnei Nezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:00
- ג לכאורה Tanya ch. 16, note מפתח אינעם אויסשרייב: 14:15
- ה לכאורה Tanya ch. 4 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:00
- ט לכאורה Tanya ch. 16 מפתח אינעם אויסשרייב: 46:05
- י לכאורה Orach Chaim 6:1, Rema מפתח אינעם אויסשרייב: 50:08
- כ Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 53:18
עיקרי הדברים
- 1:14 דער משגיח ערקלערט דעם כלל פאר א בינוני: די מעשים זאלן ארויסקומען פונעם מוח, וואס קלערט אין דער גדלות פונעם אייבערשטן און שיקט אראפ צום הארץ אז עס זאל אויפוואכן אהבה און יראה.
- 7:50 די מערסטע מענטשן קענען נישט מאכן פון זייער פארשטאנד א געפילטע אהבה, ווייל זייער נשמה איז פון בחינת עיבור, נאך באהאלטן ווי א קינד אין מוטערס לייב, און נאך נישט אנטפלעקט.
- 26:02 אזא מענטש פארשטייט פונדעסטוועגן אז זיין נשמה, וואס איז אראפגעשיקט געווארן פונעם כסא הכבוד, איז ווי אן "אלמנות חיות" וואס בענקט צו איר מאן, און אז איר איינציגער קשר מיטן אייבערשטן איז דורך תורה און מצוות.
- 35:38 ווען ער טוט מצוות צוליב דער שכלדיגער אהבה און יראה, ווערן זיי די צוויי פליגל וואס הייבן אויף די מצוות למעלה, גלייך ווי ער וואלט געפילט אן אמת'ע אהבה.
- 46:07 על פי טבע קען אן אהבה וואס איז נאר אינעם מוח נישט זיין דער שליח פון א גשמיותדיגן מעשה, ווייל נאר דאס הארץ איז סיי גשמי סיי רוחני; דער אייבערשטער איז עס מצרף צום מעשה העכער פון טבע.
- 53:18 מצוות וואס מ'טוט פון געוואוינהייט, אן אהבה און יראה אפילו אינעם מוח, בלייבן שטיין אין א נידעריגערע וועלט, און די וואס מ'טוט מיט שכלדיגער אהבה און יראה דערגרייכן עולם הבריאה.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 15:07 פארוואס קענען אסאך מענטשן נישט ארויסגעבן א געפילטע אהבת השם, ווי ווייט זיי זאלן נישט קלערן אין זיין גדלות?
תירוץ: 15:26 זייער נשמה איז פון בחינת עיבור, נאך באהאלטן ווי א קינד אין מוטערס לייב און נאך נישט "געבוירן" און אנטפלעקט, ממילא בלייבט די אהבה באהאלטן.
-
קשיא: 20:45 פארוואס האט דער צדיק געשפילט מיט זיין זייגער אין מיטן שמונה עשרה?
תירוץ: 21:05 זיין דביקות איז געווען אזוי גרויס אז אן אנרירן עפעס גשמי וואלט זיין נשמה ארויסגעגאנגען.
-
קשיא: 28:16 פארוואס בענקען די צדיקים אין גלות מער צום אייבערשטן ווי בזמן בית המקדש?
תירוץ: 28:30 אזוי ווי א דורשטיגער אין מדבר אן וואסער, מאכט די ווייטקייט די בענקשאפט אסאך שטארקער.
-
קשיא: 41:27 פארוואס זאגט די גמרא אז דער אייבערשטער איז "מצרף" א מחשבה טובה צום מעשה, און נישט אז ער רעכנט עס ווי ער וואלט עס געטון?
תירוץ: 50:12 א שכלדיגע אהבה פונעם מוח האט על פי טבע קיין שייכות נישט צום גשמיותדיגן מעשה און איז נישט קיין פאסיגער שליח דערפאר, ממילא מוז דער אייבערשטער עס פארבינדן מיטן מעשה העכער פון טבע.
-
קשיא: 48:05 ווי אזוי קען אן אהבה און יראה וואס איז נאר אינעם מוח זיין פליגל פאר א גשמיותדיגער מצוה?
תירוץ: 49:28 על פי טבע קענען זיי נישט, ווייל דער מוח איז אסאך העכער פונעם גשמיותדיגן מעשה; דער אייבערשטער, וואס קען אלעס, פארבינדט זיי פונדעסטוועגן.
מעשיות
-
20:39 דער צדיק מיט זיין זייגער
א גרויסער צדיק, וואס דער משגיח געדענקט נישט ווער, האט ארויסגענומען זיין זייגער אין מיטן שמונה עשרה און געשפילט דערמיט. געוויסע מענטשן האבן געקוקט מיט א קרומע אויג, אבער צדיקים וואס האבן עס געזען האבן פארשטאנען. ער איז געקומען צו אזא דביקות אז אן א פארבינדונג מיט עפעס גשמיות וואלט זיין נשמה ארויסגעפלויגן, ממילא האט ער געמוזט טון עפעס גשמי כדי צו האלטן די נשמה אונטן.
-
24:20 אברהם, שרה און די עקידה
לויט א ספר וואס דער משגיח ברענגט, איז אברהם אבינו ביי דער עקידה געקומען צו אזא דביקות אז זיין נשמה וואלט געדארפט ארויסגיין, נאר ווייל ער האט געזאגט "מיר וועלן צוריקקומען" איז ער נישט זוכה געווען אז זי זאל ארויסלויפן צום אייבערשטן. ווען שרה האט געהערט אז איר זון איז געווען גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן פארן אייבערשטן, איז זי אזוי אנגעפילט געווארן מיט אהבת השם אז איר נשמה איז ארויס.
אין דער מעשה: אברהם אבינו, שרה אמנו
-
35:59 דער בעל שם טוב ביי דער שול טיר
דער בעל שם טוב איז אמאל געקומען צו א שול, געשטאנען ביי דער טיר און געזאגט אז ער קען נישט אריינגיין. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס, האט ער ערקלערט אז די שול איז פול מיט תורה און מצוות וואס מ'האט געטון אן אהבה און יראה, נאר פון געוואוינהייט; אזעלכע מצוות פליען נישט ארויף נאר בלייבן אונטן און פילן אן די שול.
אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב
געדאנקען
- 10:17 דער משגיח פארגלייכט די אנטוויקלונג פון א נשמה צו עיבור, לידה און יניקה: א נשמה וואס ווערט אראפגעשיקט פאר איר "לידה" איז נאך נישט ארויסגעקומען אויף דער וועלט, ממילא קען זי נישט ארויסגעבן א געפילטע אהבה, ווי ווייט זי זאל נישט קלערן.
- 21:39 ער ווייזט אז "רצוא ושוב" איז דער סדר פון דער גאנצער בריאה: טאג און נאכט, זומער און ווינטער, און דער דופק וואס שטופט ארויף דאס בלוט און לאזט עס צוריקגיין ביזן נעקסטן קלאפ.
- 24:20 לויט א ספר ערקלערט ער אז אברהם אבינו'ס ווערטער "מיר וועלן צוריקקומען" ביי דער עקידה האבן אפגעהאלטן זיין נשמה פון ארויסגיין פון גרויס דביקות, בשעת שרה, ווען זי האט געהערט אז איר זון איז געווען גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן, איז אזוי אנגעפילט געווארן מיט אהבה אז איר נשמה איז ארויס.
- 28:22 ער ערקלערט אז אין גלות בענקען די צדיקים צום אייבערשטן מער ווי בזמן בית המקדש, אזוי ווי א מענטש אין מדבר אן וואסער דורשט מער ווי איינער וואס האט וואסער לעבן זיך.
- 44:41 דער משגיח ניצט דעם כלל פון דער גמרא אז א שליח קען נאר טון וואס דער משלח קען טון: דאס הארץ קען זיין דער שליח פון די אברים ווייל עס איז גשמי ווי זיי, אבער דער מוח, וואס איז העכער, איז נישט קיין פאסיגער שליח.
- 38:50 ער ערקלערט אז ווייל דער בעל התניא האלט אז אלע תורה און מצוות דארפן ארויסקומען פון התבוננות אין דער גדלות פונעם אייבערשטן, דערפאר לערנען ליובאוויטשער חסידים אזויפיל חסידות וואס רעדט פון דער גדלות.
- 52:09 ער פארבינדט "הקב"ה מצרפה למעשה" מיטן רמ"א אויף "ומפליא לעשות": אזוי ווי דער אייבערשטער פארבינדט וואונדערליך די רוחניותדיגע נשמה מיטן גשמיותדיגן גוף, אזוי פארבינדט ער די אהבה פונעם מוח מיט דער גשמיותדיגער מצוה.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 12:02 דער משגיח זאגט אז ווער עס קען נישט אויפוועקן א געפילטע אהבה, זאל כאטש טון לויט וואס זיין מוח פארשטייט: ווייל דער אייבערשטער איז גרויס, לערנט ער תורה, טוט מצוות און דאוונט צוליב דעם שכל.
- 55:02 דער משגיח זאגט אז מ'דינט נישט דעם אייבערשטן נאר מיטן מויל: דאס דאווענען דארף זיין מיט כוונה פונעם מוח, נישט פון געוואוינהייט בשעת מ'טראכט פון געשעפטן.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דער אבני נזר, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמ"א, שרה אמנו
ערכים אהבה מסותרת, בינוני, דביקות, התבוננות, כסא הכבוד, מוח שליט על הלב, עולם הבריאה, עולם היצירה, רבונו של עולם, רצוא ושוב, שכל נבדל, שליחות