ביאור חכמה ובינה. חכמה - שורש מחשבתו - י"ח כח מה. צריך להיות פתי בענין אמונה.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH נומ׳ 37 פאקעט גייד ז׳ 76 ענגליש 56 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
ביים אנהייב פון תניא פרק י"ח ערקלערט דער משגיח דעם "דרך קצרה" פאר קליינע מוחות: די אהבה מסותרת און די אמונה וואס יעדער איד ירשנט פון די אבות, וואס איר שורש איז די חכמה אינעם פנימיות פון דער נשמה, וואס איז פארבונדן מיט דעם אור אין סוף.
דער משגיח ענדיגט קודם דעם פריערדיגן פרק: א בעל תשובה, וואס איז אראפגעפאלן ביז די טיפענישן פון טומאה, הייבט אויף ניצוצות פון קדושה וואס קיין צדיק קען נישט דערגרייכן, און ער ברענגט דערצו די מעשה פונעם ב"ח אין גיהנום. דערנאך גייט ער איבער צו פרק י"ח: ער חזר'ט איבער דעם "דרך ארוכה" פון התבוננות מיט חכמה ובינה, און ער שטעלט פאר דעם "דרך קצרה" פאר קליינע נשמות וואס קענען נישט טראכטן לאנג פון גדלות הבורא. יעדער איד האט א פארבארגענע אהבה און א נאטורליכע אמונה, א ירושה פון די אבות, וואס זענען ממש טאטעס. א איד וואס לייקנט איז ווי א קראנקער מאגן וואס האט פארלוירן דעם אפעטיט. די אבות זענען געווען א מרכבה צום אייבערשטן און האבן דאס איבערגעגעבן צו אלע זייערע קינדער, ביז די נידעריגסטע נשמה, וואס איר פנימיות איז חכמה, פארבונדן מיט דעם אור אין סוף, ווייל נשמות זענען נישט באשאפן יש מאין. פונעם ספר הגלגולים ערקלערט ער ווי אזוי א רשע קען געבוירן א צדיק, און ווי אזוי דער ייחוס פון משיח איז באהאלטן געווארן אין קליפה פונעם שטן.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה
סדר השיעור
-
0:00 דער בעל תשובה הייבט אויף פארלוירענע ניצוצות
דער משגיח ענדיגט דעם פריערדיגן פרק און ערקלערט אז ניצוצות פון קדושה וואס זענען צעשפרייט געווארן דורכן חטא פון אדם הראשון ווערן אויפגעהויבן ווען מ'נוצט זיי פאר גוטס, אז וואס העכער די קדושה אלץ טיפער איז זי אריינגעזונקען, און אז א רשע וואס טוט תשובה הייבט אויף ניצוצות וואס קיין צדיק קען נישט דערגרייכן.
-
8:10 דער ב"ח אין גיהנום מעשה
דער משגיח דערציילט ווי דער ב"ח, וואס מ'האט נישט געפונען ביי אים קיין עבירה, האט געמוזט א רגע דורכגיין גיהנום ווייל זיין נאסן האט אנגערירט א וואגן מיט אן אקס און א פערד, און דארט האט ער גוזר געווען אז דאס פייער זאל פארלאשן ווערן פערציג טעג, און ער האט אויפגעהויבן די רשעים מיט זיך.
-
11:20 פונעם דרך ארוכה צום דרך קצרה שטייט אינעם קאטאלאג
ביים אנהייב פון פרק י"ח חזר'ט דער משגיח איבער די פריערדיגע פרקים: אהבה ויראה וואס ווערן געבוירן פון חכמה ובינה, אדער כאטש א מוח וואס פארשטייט. דערנאך שטעלט ער פאר די פרקים פאר קליינע נשמות וואס קענען נישט איינשפאנען דעם מוח, און דעם תניא'ס דערמאנונג אז מ'וואלט מוסר נפש געווען אויף עבודה זרה, אלס דעם "דרך קצרה" וואס ווערט צוגעזאגט אינעם שער בלאט.
-
18:35 "קרוב מאד": א דריטער אופן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק י"ח אויפן פסוק "קרוב אליך הדבר מאד": אפילו איינער וואס קען נישט מתבונן זיין אין גדלות השם און אויך נישט פארשטיין מיטן מוח, האט א דריטן אופן, די אמונה, און די אהבה אין זיין הארץ איז אמת'דיג, נישט קיין דמיון.
-
22:24 א ירושה פון די אבות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די אהבה מסותרת איז א ירושה פון די אבות, וואס הייסן טאטעס און נישט זיידעס ווייל זייער נאנטקייט ווערט קיינמאל נישט שוואכער. יעדער איד גלייבט; איינער וואס לייקנט איז ווי א מענטש וואס האט קאליע געמאכט דעם מאגן און פארלוירן דעם אפעטיט, אבער דער חשק איז נאך אלץ דארט.
-
28:42 די אבות אלס א מרכבה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט וואס איז דער שורש פון דער אהבה, און ערקלערט אז די אבות זענען געווען א מרכבה צום אייבערשטן, ווי די מרכבה וואס יחזקאל האט געזען, און זענען קיין רגע נישט אפגעטיילט געווען פון אים; דערפאר האבן זיי איבערגעגעבן אלע כוחות פון די עשר ספירות צו יעדן אייניקל, אפילו צו די פושעי ישראל.
-
33:10 חכמה אינעם פנימיות פון יעדער נשמה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט די מדריגות פון נשמות, פון אצילות ביז נפש דנפש דמלכות דעשיה, און ערקלערט אז ווייל די ספירות זענען פארבונדן אין איינעם, האט אפילו די נידעריגסטע נשמה אין זיך חכמה, איר פנימיות, וואס אין איר רוט דער אור אין סוף, אזוי ווי די פסוקים זאגן אז השם האט באשאפן די וועלט מיט חכמה.
-
37:09 נישט יש מאין נאר א המשכה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די גאנצע בריאה קומט פונעם אייבערשטן אלס יש מאין, אבער א אידישע נשמה איז א המשכה גלייך פון אים, ווי א קינד. אזוי ווי דאס לעבן פילט אן יעדן אבר פונעם גוף, אזוי גיט די אלקות'דיגע חכמה לעבן צו יעדן איד, הויך אדער נידעריג.
-
42:15 א רשע וואס געבוירט א צדיק שטייט אינעם קאטאלאג
פונעם ספר הגלגולים פונעם אריז"ל פרעגט דער משגיח ווי אזוי א רשע קען געבוירן א צדיק, אז יעדע באשעפעניש געבוירט איר אייגענעם מין, און ער ענטפערט אז די פנימיות פונעם רשע איז פארבונדן מיט דעם אין סוף. דערנאך ערקלערט ער אז יעקב און עשו זענען געבוירן געווארן צוזאמען, כדי דער ס"מ זאל נישט האבן קיין טענה אויפן גלייכגעוויכט פון גוט און שלעכט.
-
47:00 צוויי סארטן אדמוני
דער משגיח שטעלט אנטקעגן עשו דעם אדמוני, א שופך דמים וואס האט ליב רויט, מיט דוד המלך, אן אדמוני עם יפה עינים וואס האט פארגאסן בלוט נאר מיט רשות פון סנהדרין, און ער דערמאנט דעם מנהג נישט צו טראגן רויט. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז דער שטן היט אפ אז משיח זאל נישט געבוירן ווערן, דערפאר קומט עס באהאלטן, ווי ביי מואב, וואס דער שטן האט קיינמאל נישט חושד געווען.
-
51:15 גרויסע נשמות באהאלטן אין קליפה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גייט ווייטער מיט רות און דוד, וועמען דער שטן האט געהאלטן פאר זיינס, און מיטן אריז"ל'ס ביאור ווי אזוי אברהם אבינו איז געבוירן געווארן, און ער ענדיגט אז א רשע קען ממשיך זיין א הייליגע נשמה באהאלטן אין קליפה, ווייל אפילו ער האט אין זיך חכמה פארבונדן מיט דעם אין סוף. אויף א שאלה צום סוף מאכט ער א חילוק צווישן א מדה, וואס מ'קען טוישן מיט געוואוינהייט, און א מציאות, ווי די אהבת השם וואס יעדער איד האט.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער בעל תשובה הייבט אויף פארלוירענע ניצוצות
דער משגיח לייגט צו א נקודה צום סוף פונעם פריערדיגן פרק תניא, וועגן דעם בעל תשובה וואס צעברעכט די רוח הטומאה. ווען אדם הראשון האט געגעסן פונעם עץ הדעת, וואס האט צונויפגעמישט גוט און שלעכט, זענען ניצוצות פון קדושה צעשפרייט געווארן איבער דער גאנצער בריאה, און דער תכלית פון דער עבודה איז זיי אויסצוקלייבן און אויפצוהייבן. אפילו א מענטש אויפן וועג וואס קויפט זיך א טרונק, הייבט אויף די ניצוצות דערין ווען ער נוצט עס פאר א גוטן צוועק. א
וואס העכער די קדושה, אלץ טיפער איז זי געפאלן, ווי א שווערע זאך וואס מ'ווארפט אראפ פון א דאך אין בלאטע: כדי זי ארויסצונעמען מוז מען אראפגיין טיפער. געוויסע עבודות קען א צדיק נאר טון ווען ער פאלט אראפ פון זיין מדריגה, און געוויסע קען נאר א רשע טון. ווייל ער איז אריינגעזונקען וואו קיין צדיק קומט נישט אהין, ווען ער טוט תשובה כאפן זיך די ניצוצות ארום אים אן אין אים, ווי אין די פאלעס פון זיין רעקל, און גייען ארויף מיט אים.
דער ב"ח אין גיהנום
דאס ווייזט ער מיט א מעשה. ווען דער ב"ח איז נסתלק געווארן האט מען ביי אים נישט געפונען קיין עבירה, נאר א מלאך האט געטענה'ט אז ווען ער איז געגאנגען פארטיפט אין לערנען, האט זיין נאסן דערשרעקט אן אקס און א פערד וואס זענען געווען צוזאמען איינגעשפאנט, און דער וואגן האט זיך גערירט. דערפאר איז ער א רגע דורך גיהנום; עס איז אים נישט געפעלן, האט ער גוזר געווען אז דאס פייער זאל פארלאשן ווערן פערציג טעג, און די רשעים זענען אויפגעגאנגען מיט אים.
פונעם דרך ארוכה צום דרך קצרה
ביים אנהייב פון פרק י"ח אין תניא חזר'ט דער משגיח איבער די פריערדיגע פרקים: א מוח וואס טראכט פון גדלות השם מיט חכמה ובינה, וועקט אויף דאס הארץ צו אהבה ויראה. איינער וועמענס נשמה קען זיי נישט ארויסברענגען בהתגלות, זאל פונדעסטוועגן מתבונן זיין, און דער אייבערשטער איז מצרף די מחשבה צום מעשה, אזוי אז דער רעזולטאט איז דער זעלבער. ג
יעצט רעדט דער בעל התניא צו קליינע נשמות וואס קענען נישט איינשפאנען דעם מוח אין אזעלכע מחשבות. זייער עצה איז א חשבון הנפש: ער וואלט מוסר נפש געווען איידער דינען עבודה זרה, ממילא קען ער זיכער געבן די קלענערע מסירות נפש פון זיך אפהאלטן פון א עבירה. דאס איז דער "דרך קצרה" וואס ווערט צוגעזאגט אינעם שער בלאט, נאכן "דרך ארוכה" פון התבוננות. ב
"קרוב מאד": א דריטער אופן
דער פרק עפנט זיך מיטן פסוק אז די זאך איז "קרוב מאד" צו דיר. א מענטש קען זאגן אז כאטש עס איז נאנט, איז עס העכער פון אים. ענטפערט דער בעל התניא אז ווער עס קען נישט גיין אין די ערשטע צוויי אופנים, האט א דריטן: צו וויסן די אמונה. אפילו אן התבוננות און אן פארשטאנד איז עס אין זיין מויל און אין זיין הארץ, אן אמת'ע אהבה און נישט קיין דמיון. ג,ד
א ירושה פון די אבות
די אהבה מסותרת געהערט צו כלל ישראל אלס א ירושה פון די אבות. דער משגיח ערקלערט אז זיי הייסן טאטעס און נישט זיידעס, ווייל זייער נאנטקייט צו יעדן איד ווערט קיינמאל נישט שוואכער. זיי האבן איבערגעלאזט א נאטורליכע אהבה און אמונה וואס איז אין אונז, נישט איינגעקויפט. יעדער איד גלייבט; ווער עס לייקנט, טוט עס ווייל דער יצר פירט אים, כדי ער זאל קענען זינדיגן אן חרטה.
ער גלייכט עס צו א מענטש וואס האט געגעסן עפעס שעדליכס און פארלוירן דעם אפעטיט: דער חשק איז נאך דא, נאר דער מאגן דארף מען היילן. אזוי מאכט אן עבירה די נשמה קראנק, אבער די אמונה איז נאך אלץ דארט, און א מענטש דארף וויסן אז ער גלייבט אפילו ווען ער פילט עס נישט.
די אבות אלס א מרכבה
דערנאך פרעגט דער משגיח וואס איז דער שורש פון דער אהבה. די אבות זענען געווען א מרכבה צום אייבערשטן, ווי די מרכבה וואס יחזקאל האט געזען, און ווי דער רמב"ם זאגט, זענען זיי קיין רגע נישט אפגעטיילט געווען פון אים. ממילא האבן זיי פארמאגט אלע כוחות פון די עשר ספירות און זיי איבערגעגעבן צו יעדן איד לויט זיין מדריגה, אפילו צו די פושעי ישראל. ה
חכמה אינעם פנימיות פון יעדער נשמה
נשמות גייען פון אצילות, ווי משה רבינו, דוד המלך און דער בעל שם טוב, ביז נפש דנפש דמלכות דעשיה. אבער די ספירות זענען פארבונדן אין איינעם, ממילא האט אפילו די נידעריגסטע נשמה די חכמה אלס איר קערן, וואו עס רוט דער אור אין סוף, ווי די פסוקים זאגן אז השם האט מיט חכמה געגרינדעט די ערד און אלעס מיט חכמה געמאכט. ז,ח
נישט יש מאין נאר א המשכה
דער משגיח ערקלערט דעם חילוק: די גאנצע בריאה קומט פונעם אייבערשטן אלס יש מאין, אבער אידישע נשמות זענען מער ווי א בריאה. כאטש דער גוף איז באשאפן, איז דער קשר פון דער נשמה צום אייבערשטן א המשכה גלייך פון אים, ווי ביי א קינד. ווייל מיר זענען קינדער פון די אבות, וואס זענען געווען א מרכבה, האט אפילו דער ערגסטער איד אונטער אלע שיכטן דעם כח פונעם אין סוף.
אזוי ווי דאס לעבן פילט אן יעדן אבר פונעם גוף, אזוי גיט די חכמה לעבן צו יעדן איד, פון דער העכסטער מדריגה ביז דער נידעריגסטער.
א רשע וואס געבוירט א צדיק
פונעם ספר הגלגולים פונעם אריז"ל פרעגט דער משגיח: א קו געבוירט א קו, ווי אזוי קען א רשע האבן א צדיק פאר א זון? ווייל די פנימיות פונעם רשע איז פארבונדן מיט דעם אין סוף, קען ער ממשיך זיין א נשמה וואס איז אסאך העכער פון זיינע. ט
אויף דעם אופן ערקלערט ער פארוואס יעקב און עשו זענען געבוירן געווארן צוזאמען. דער אייבערשטער האלט גוט און שלעכט אין גלייכגעוויכט און הערט אויס די טענה פונעם ס"מ, דערפאר האט די ריינע קדושה פון יעקב געמוזט קומען מיט עשו.
צוויי סארטן אדמוני
גרויסע נשמות באהאלטן אין קליפה
אזוי אויך ביי רות און דוד: ווען דער שטן האט געזען אן אדמוני, האט ער געמיינט אז דאס איז זיינס. אברהם אבינו'ס געבורט האט ער דורכגעלאזט, ווי דער אריז"ל ערקלערט, ווייל ער האט נישט געגלייבט אז קדושה קען זיך באווייזן אין אזא מצב. ממילא קען א רשע ממשיך זיין גרויסע נשמות באהאלטן אין קליפה, ווייל אפילו ער האט חכמה פארבונדן מיט דעם אין סוף.
אויף א שאלה צום סוף זאגט דער משגיח אז מיט געוואוינהייט קען מען טוישן א מדה, אבער די אהבת השם איז א מציאות וואס יעדער איד האט.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
מדרש
- מ Midrash (מקום נישט באשטימט) 47:44
אחרונים און חסידות
אנדערע
עיקרי הדברים
- 14:03 תניא פרק י"ח הייבט אן א "דרך קצרה" פאר מענטשן וועמענס מוח קען נישט לאנג טראכטן פון גדלות השם, נאכן "דרך ארוכה" פון חכמה ובינה אין די פריערדיגע פרקים.
- 22:24 יעדער איד האט א פארבארגענע אהבה און א נאטורליכע אמונה אין השם יתברך, א ירושה פון די אבות און נישט עפעס וואס מ'קויפט זיך איין.
- 30:21 ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה צום אייבערשטן, האבן זיי איבערגעגעבן די כוחות צו אלע זייערע קינדער, אפילו צו דער נידעריגסטער נשמה פון נפש דנפש דמלכות דעשיה.
- 35:49 באהאלטן אין יעדער נשמה איז די חכמה, איר פנימיות, וואס אין איר איז מלובש דער אור אין סוף.
- 37:51 אידישע נשמות זענען, נישט אזוי ווי די גאנצע בריאה, נישט באשאפן יש מאין, נאר זיי זענען א המשכה גלייך פונעם אייבערשטן, ווי קינדער.
- 43:23 ווייל אפילו די פנימיות פון א רשע איז פארבונדן מיט דעם אין סוף, קען א רשע אמאל געבוירן א צדיק וואס איז אסאך העכער פון אים.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 19:04 ווי אזוי קען יראת שמים זיין "קרוב מאד" צו א מענטש וועמענס מוח קען עס נישט דערגרייכן?
תירוץ: 19:32 חוץ די ערשטע צוויי אופנים איז דא א דריטער: די אמונה און די אהבה מסותרת וואס יעדער איד האט באמת אין הארצן.
-
קשיא: 23:09 פארוואס הייסן די אבות טאטעס און נישט זיידעס?
תירוץ: 23:23 ווייל זייער נאנטקייט צו יעדן איד ווערט נישט שוואכער מיט די דורות; זיי זענען ממש טאטעס וואס לאזן איבער א ירושה.
-
קשיא: 24:26 אז יעדער איד גלייבט, פארוואס לייקענען טייל אינעם אייבערשטן?
תירוץ: 24:52 דער יצר הרע פירט אים צו לייקענען כדי ער זאל קענען זינדיגן אן חרטה, און די עבירה מאכט די נשמה קראנק ווי א קאליע געמאכטער מאגן, אבער די אמונה בלייבט בכח.
-
קשיא: 42:57 אז יעדע באשעפעניש געבוירט איר אייגענעם מין, ווי אזוי קען א רשע האבן א קינד וואס איז א צדיק?
תירוץ: 43:33 אין דער פנימיות פונעם רשע איז דא א קשר מיט דעם אין סוף, און דורך דעם קען ער ממשיך זיין א נשמה וואס איז אסאך העכער פון זיינע.
-
קשיא: 45:03 פארוואס זענען יעקב און עשו געבוירן געווארן צוזאמען?
תירוץ: 45:10 דער אייבערשטער האלט גוט און שלעכט אין גלייכגעוויכט און הערט אויס די טענה פונעם ס"מ, דערפאר האט די ריינע קדושה פון יעקב געמוזט קומען צוזאמען מיט עשו.
-
קשיא: 50:03 ווי אזוי איז דער ייחוס פון משיח געקומען אויף דער וועלט, אז דער שטן היט דאס אפ?
תירוץ: 50:34 עס קומט אלעמאל אויף א באהאלטענעם אופן, אין ערטער וואס דער שטן האט נישט חושד, ווי ביי מואב און דוד, און ווען עס איז שוין געשען איז שוין צו שפעט.
מעשיות
-
8:10 דער ב"ח און דאס פייער פון גיהנום
ווען דער ב"ח איז נסתלק געווארן, האט מען דורכגעקוקט זיינע מעשים און נישט געפונען קיין עבירה, און ער האט געדארפט גיין גלייך אין גן עדן. איז געקומען א מלאך מיט א טענה: ווען דער ב"ח איז געגאנגען פארטיפט אין זיין לערנען, האט ער גענאסן, און צוויי בהמות פון כלאים, אן אקס און א פערד צוזאמען איינגעשפאנט, האבן זיך דערשראקן און געגעבן דעם וואגן א קליין שטופ. דערפאר האט ער געמוזט א רגע דורכגיין גיהנום, כדי אפילו דער קלענסטער פגם זאל אים נישט אפהאלטן פון זיין הויכן ארט. עס איז אים דארט נישט געפעלן, און ער האט גוזר געווען אז דאס פייער זאל פארלאשן ווערן פערציג טעג, און די רשעים דארט זענען אויפגעגאנגען מיט אים.
אין דער מעשה: דער ב"ח
געדאנקען
- 3:51 אזוי ווי א שווערע זאך וואס מ'ווארפט אראפ פון א דאך אין בלאטע, אזוי איז א ניצוץ פון קדושה, וואס העכער ער איז, אלץ טיפער איז ער אריינגעזונקען; דערפאר הייבט א רשע וואס איז אריינגעזונקען אין טומאה און טוט תשובה אויף ניצוצות וואס א צדיק קען נישט דערגרייכן.
- 23:09 די אבות הייסן טאטעס און נישט זיידעס, ווייל ביי געווענליכע אבות ווערט דער קשר שוואכער מיט יעדן דור, אבער זייער קשר צו יעדן איד בלייבט נאנט ווי א טאטנס.
- 25:55 א איד וואס לייקנט אינעם אייבערשטן איז ווי א מענטש וואס האט געגעסן עפעס שעדליכס און פארלוירן דעם אפעטיט: דער חשק איז נישט אוועק, דער מאגן איז נאר צייטווייליג קאליע, און אזוי האלט די נשמה וואס איז פארגיפט מיט א עבירה נאך אלץ אירע אמונה.
- 38:08 די וועלט איז א בריאה, יש מאין, אבער א אידישע נשמה נישט; כאטש איר גוף איז באשאפן, איז איר קשר צום אייבערשטן א המשכה גלייך פון אים, ווי א קינד צו א טאטן.
- 50:03 דער שטן היט אפ אז משיח זאל נישט געבוירן ווערן, דערפאר קומט די גרויסע קדושה באהאלטן אין ערטער וואס ער האט קיינמאל נישט חושד, ווי א דימענט באהאלטן אין א מיסט קאסטן; דוד'ס רויטקייט האט דעם שטן אפילו געמאכט מיינען אז ער געהערט צו אים.
- 55:00 מיט געוואוינהייט קען מען טוישן א מדה, ווי אן אכזר וואס טוט אלעמאל חסד ווערט געטוישט, אבער די אהבת השם אין א איד איז א מציאות, וואס איז אדער דא אדער נישט, און דער תניא לערנט אז ביי יעדן איז זי דא.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 15:23 לויטן תניא זאגט דער משגיח אז א מענטש זאל מאכן א חשבון הנפש אז ער וואלט מוסר נפש געווען איידער ער זאל דינען עבודה זרה, און ממילא קען ער זיכער געבן די קלענערע מסירות נפש וואס מ'דארף כדי זיך אפצוהאלטן פון יעדע עבירה.
- 28:08 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף וויסן, אפילו ווען ער פילט עס נישט, אז ער גלייבט אינעם אייבערשטן און האט אים ליב מיט דער אהבה מסותרת פון כלל ישראל.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דוד המלך, דער ב"ח, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ם, יחזקאל הנביא, יעקב אבינו, מואב, משה רבינו, עשו, רות, תרח
ערכים אהבה מסותרת, אין סוף, בעלי תשובה, חב"ד, חשבון הנפש, יש מאין, מסירות נפש, מרכבה, ניצוצות, סמאל, עץ הדעת, פושעי ישראל, קליפה