טבע נשמות ישראל להיות בטל להקב"ה לגמרי י"ט כדי להתאחד באור אין סוף ב"ה וב"ש.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH נומ׳ ⁨38⁩ פאקעט גייד ז׳ 77 ענגליש 56 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 56 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח: ווייל השם יתברך איז מלובש אין דער חכמה פון יעדער אידישער נשמה, האט אפילו דער פשוטסטער איד אן אמונה פון טבע, העכער פון שכל, וואס מאכט אים גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן אבי נישט צו לייקענען אין אחדות השם.

דער משגיח הייבט אן מיט די מדריגות פונעם פריערדיגן פרק, און פרעגט ווי אזוי דער פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" גייט אן א איד וואס קען אפילו מיט'ן שכל נישט באגרייפן גדלות הבורא. דער ענטפער הייבט זיך אן מיט די אבות, וועמענס מדות די קינדער ירשענען. דערנאך ערקלערט ער אז חכמה איז דער קוואל פונעם שכל: דער פלוצעמדיגער פונק פון אויבן וואס בינה בויט אויס, ענליך צו די תפילין וואס זענען העכער פונעם מוח. ווייל קיין מחשבה קען נישט תופס זיין דעם אויבערשטן, איז אמונה העכער פון שכל, אזוי ווי א קינד ווייסט ווער עס איז זיין טאטע און מאמע. ער ברענגט דעם חתם סופר אז א זון טאר נישט הרגענען זיין טאטן וואס קומט במחתרת, ווייל די ליבשאפט פון א טאטן צום זון איז פון טבע. מיט "פתי יאמין לכל דבר", "בהמות הייתי עמך" און "ידע שור קונהו" ווייזט ער אז די אמונה איז א טבע. דערפאר האבן אפילו די קלים שבקלים מוסר נפש געווען, נישט ווי סאלדאטן וואס מ'האט אריינגעדרילט, און כמעט אלע אידן היטן מילה און עסן נישט קיין חמץ.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · מסירת נפש

סדר השיעור

  1. 0:00 די דריטע מדריגה און די ירושה פון די אבות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער די מדריגות פונעם פריערדיגן פרק, און פרעגט ווי אזוי דער פסוק "כי קרוב אליך" גייט אן א איד וואס קען אפילו מיט'ן שכל נישט באגרייפן גדלות הבורא. ער ערקלערט אז די אבות זענען געווען א מרכבה, און די קינדער האבן זייערע מדות, אנטפלעקט אדער באהאלטן.

  2. 5:44 חכמה, דער קוואל פונעם שכל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז חכמה מיינט נישט קלוגשאפט, נאר דער מקור פונעם פלוצעמדיגן פונק וואס בינה בויט אויס. ער גלייכט עס צו תפילין וואס זענען העכער פונעם מוח, ברענגט פתח אליהו, און טייטשט חכמה "כח מה", א כח וואס מ'קען נישט באגרייפן.

  3. 14:46 ריינער שכל און אמונה העכער פון שכל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז קיין מחשבה קען נישט תופס זיין דעם אויבערשטן, רעדט פון דער גמרא אז ביי נשים איז דא בינה יתירה אבער נישט קיין ריינער שכל, און לייגט צו אז ביי רוב מענער איז דער שכל אויך באאיינפלוסט פון תאוות. אמונה איז העכער פון שכל, ווי א קינד וואס ווייסט ווער עס זענען זיינע עלטערן.

  4. 20:45 דער חתם סופר וועגן א טאטע און א זון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אז א זון טאר נישט הרגענען זיין טאטן וואס קומט במחתרת, אפילו ווען דער טאטע דערקענט אים נישט, ווייל א טאטע וועט פון טבע נישט הרגענען זיין זון. מיט ר' חיים בריסקער'ס ווארט אויפ'ן רא"ש ערקלערט ער אז א פסק אן א ראיה קומט פון א מוח וואס די תורה האט געפורעמט.

  5. 28:01 דער פתי, די בהמה און דער שור שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט "פתי יאמין לכל דבר" און זאגט אז די גרעסטע חכמה ביי אמונה איז פשטות. ער ערקלערט "בהמות הייתי עמך" און "ידע שור קונהו": א בהמה ווייסט פון טבע ווער איר בעל הבית איז, און אזוי אויך א איד.

  6. 34:45 מסירות נפש פון טבע, נישט פון מחשבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אפילו די קלים שבקלים לאזן זיך פייניגן אבי נישט צו לייקענען, אן קלערן דערין, אזוי ווי א בהמה וואס באשיצט אירע קינדער. ער שטעלט עס אקעגן סאלדאטן וואס מ'האט אויסגעלערנט צו געבן דאס לעבן פארן מלך.

  7. 38:11 דער חסיד און דער געשמיסענער סאלדאט מעשה

    דער משגיח דערציילט פון א חסיד וואס איז געקומען צום בעל התניא נאך יארן; ער האט געזען ווי מ'שמייסט א סאלדאט וואס איז צוריקגעקומען פון וואך מיט פארפרוירענע אויערן, און דאס האט אים אויפגעוועקט אין דאווענען יארן לאנג. ער ערקלערט אז היינט איז נישטא קיין יראת המלך, און ווי מ'האט סאלדאטן געדרילט ביז זיי זענען גרייט געווען צו שטארבן פארן מלך.

  8. 42:27 אידן אן דריל וואס האבן מוסר נפש געווען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז קיין איד וועט זיך נישט אויפרייסן פאר א פאליטישן פירער, און פונדעסטוועגן ווייזט די היסטאריע אז אידן וואס זענען געווען פושעים האבן זיך געלאזט הרגענען אין די צייטן פון די קרייצצוגן אבי נישט צו שמד'ן. ער לייגט צו אז ווער עס זאגט קריאת שמע מיט כוונה און איז זיך מוסר נפש, ווי דער זוהר זאגט, האט זיך צוגעגרייט דערצו.

  9. 45:56 די אויסנאמען, און מילה און חמץ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם צמח צדק אז עבירות וואס האבן א שייכות מיט גויים, ווי חלב עכו"ם, יין נסך אדער חמץ בפסח, טויטן אפ דאס געפיל פון מסירות נפש. ער דערמאנט א סטאטיסטיק אין ארץ ישראל אז כמעט יעדער היט מילה און עסט נישט קיין חמץ, און ערקלערט אז "ה' אחד" באלייכט די גאנצע נפש דורך דער חכמה.

  10. 50:52 מילה העכער פון דעת; עבודה זרה ווי זעלבסטמארד פון דער נשמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם ויכוח פון ישמעאל און יצחק וועגן מילה און ערקלערט אז מילה איז העכער פון דעת, אין בלוט פון א איד. עבודה זרה איז א זעלבסטמארד פאר דער נשמה, דערפאר גיט א איד אוועק דעם גוף, ווי די האנט וואס שיצט דאס אויג; ער ענדיגט מיט א ווארט וועגן דער גריכישער קולטור.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די דריטע מדריגה און די ירושה פון די אבות

0:34

דער משגיח דערמאנט די מדריגות פונעם פריערדיגן פרק: דער העכערער בינוני וועמענס חכמה און בינה זענען מוליד אמת'ע אהבה און יראה, און דער וואס זיין נשמה איז נאך בבחינת עיבור און האט נאר אהבה און יראה שכליים. יעצט רעדט דער תניא פון א דריטער מדריגה, איינער וואס קען אפילו מיט'ן שכל נישט באגרייפן גדלות הבורא. ווייל יעדער פסוק גייט אן יעדן איד, פרעגט ער ווי אזוי "כי קרוב אליך הדבר מאד" גייט אן אים. א,ב

4:56

דער ענטפער הייבט זיך אן ביי די אבות, וואס זענען געווען א מרכבה, דבוק אינעם רבונו של עולם. מיר זענען זייערע קינדער און האבן זייערע מדות, בהתגלות אדער בהעלם, און דערפאר קענען פשוט'ע עלטערן געבוירן א הויכע נשמה.

חכמה, דער קוואל פונעם שכל

5:44

אויף די ווערטער פונעם תניא אז חכמה איז דער מקור פונעם שכל, ערקלערט דער משגיח אז חכמה מיינט דא נישט קלוגשאפט. א לערנער זיצט איבער א רמב"ם מיט א סתירה, און פלוצלינג באקומט ער א פונק פון אויבן; ווען ער בויט עס אויס צו א געביידע פון סברות, איז דאס בינה, פון "בנין". חכמה איז דער אבא, בינה די אמא. א

7:53

אזוי ווי דער אויבערשטער האט באשאפן די וועלט מיט עשר ספירות, האט ער אריינגעשטעלט אין דער נפש צען כחות, און דער כח קעגן חכמה איז דער מקור פון יענעם פונק. דער מוח באקומט אים אבער קען אים נישט באגרייפן, אזוי ווי א זייגער פארשטייט נישט דעם זייגער-מאכער. דער משגיח גלייכט עס צו תפילין, דער כתר, א טייל פונעם מענטש און פונדעסטוועגן העכער פונעם מוח, וואו עס שטייט "ה' אחד"; ער ברענגט פתח אליהו, וואו די ספירות זענען אויסגעשטעלט אויף די אברים פונעם מענטש. ד,ס

13:33

ער טייטשט חכמה "כח מה", א כח וואס איז א פראגע, און דערמאנט דעם תרגום יונתן אז די וועלט איז באשאפן געווארן מיט חכמה. ערשט ווען עס קומט אראפ צו בינה, הייבט מען אן צו פארשטיין. ה

ריינער שכל און אמונה העכער פון שכל

15:21

קיין מחשבה, זאגט דער משגיח, קען נישט תופס זיין דעם אויבערשטן. ער ברענגט די גמרא פון "ויבן ה'" אז ביי נשים איז דא מער בינה, א חוש צווישן שכל און געפיל, און דערפאר ווערט א מיידל פריער בת מצוה; פונדעסטוועגן האבן זיי נישט קיין ריינעם שכל. רוב מענער אויך נישט, ווייל זייער מחשבה איז געבויגן פון זייערע תאוות, און אוודאי נישט די עמי הארץ. ו,ז

19:40

פונדעסטוועגן גלייבן זיי, ווייל אמונה איז העכער פון הבנה, און ביי אמונה זענען אלע פתאים. א קינד פארשטייט נישט פארוואס דאס איז זיין טאטע און מאמע, אבער ער ווייסט.

דער חתם סופר וועגן א טאטע און א זון

20:45

דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אין אנהייב פסחים. א גנב וואס קומט במחתרת מעג מען הרגענען, ווייל ער איז גרייט צו הרגענען דעם בעל הבית וואס שטעלט זיך אנטקעגן; אבער א זון טאר נישט הרגענען זיין טאטן וואס קומט גנב'ענען, ווייל א טאטע וועט נישט הרגענען זיין זון. דער חתם סופר פסק'נט אזוי אפילו ווען דער טאטע ווייסט נישט אז ס'איז זיין זונס דירה, ווייל דער טבע האלט אים אפ, און ער ברענגט קיין ראיה נישט. ח

23:39

דער משגיח ערקלערט עס מיט ר' חיים בריסקער'ס ווארט, אז ווען דער רא"ש פסק'נט אן א ראיה איז דער פסק שטארקער, ווייל זיין ראיה איז דער גאנצער ש"ס וואס האט געפורעמט זיין מוח. אזוי האט דער חתם סופר, וואס האט געלערנט תניא, געוואוסט אז די קשר פון טאטע און זון קען מען נישט רירן, און דאס זאגט דא דער בעל התניא. א

דער פתי, די בהמה און דער שור

28:01

אזעלכע אידן, זאגט דער תניא, גלייבן ווי "פתי יאמין לכל דבר". אזוי ווי א קינד קען זיינע עלטערן אן א טעם, קען א איד דעם אויבערשטן מיט א חוש. ביי אמונה, זאגט דער משגיח, איז דער וואס קלערט צי צו גלייבן דער גרעסטער פתי, און אמונה פשוטה איז די גרעסטע חכמה; דער ערום, לאידך גיסא, גלייבט נאר וואס ער פארשטייט. ט,א

31:10

ווייל לית מחשבה תפיסא ביה, טייטשט ער דוד המלך'ס ווערטער "בהמות הייתי עמך": א בהמה ווייסט ווער איר בעל הבית איז. ווי ישעיה זאגט, א שור קען זיין קונה, ווייל קנין שטייט אין דער תורה, דער פלאן פון דער בריאה; אפילו דער חמור ווייסט פון זיין בעל הבית'ס אבוס. דערפאר, "ואני תמיד עמך". י,כ,ל

מסירות נפש פון טבע, נישט פון מחשבה

35:00

דערפאר לאזן זיך אפילו די קלים שבקלים פייניגן אבי נישט צו לייקענען, כאטש זיי ווייסן ווייניג פון גדלות הבורא און האבן קיינמאל נישט געקלערט דערין. דער משגיח גלייכט עס צו א בהמה וואס שטעלט זיך איין פאר אירע קינדער פון טבע און נישט פון מחשבה, נישט ווי א מענטש וואס מ'האט אים איינגערעדט צו זיין א געטרייער סאלדאט פונעם מלך.

דער חסיד און דער געשמיסענער סאלדאט

38:11

דער משגיח דערציילט פון א חסיד וואס איז געקומען צום בעל התניא נאך יארן. אין די קאזארמעס האט ער געזען ווי מ'שמייסט א סאלדאט וואס איז צוריקגעקומען פון ווינטער-וואך מיט פארפרוירענע אויערן, ווייל א קנעכט פונעם מלך דארף ברענען מיט מסירות; דאס האט אים אויפגעוועקט אין דאווענען זעקס יאר. היינט, זאגט דער משגיח, איז נישטא קיין יראת המלך, און דערפאר פעלט יראת שמים; אמאל האט מען סאלדאטן יעדן טאג געדרילט ביז זיי זענען גרייט געווען צו שטארבן פארן מלך.

אידן אן דריל וואס האבן מוסר נפש געווען

42:33

קיין איד, מערקט אן דער משגיח, וועט זיך נישט אויפרייסן פאר א פאליטישן פירער. פונדעסטוועגן האבן אין די צייטן פון די קרייצצוגן גאנצע קהילות פון אידן וואס האבן געזינדיגט זיך געלאזט דערטרינקען אדער פארברענען אבי נישט צו שמד'ן. ווער עס זאגט קריאת שמע מיט כוונה און איז זיך מוסר נפש, ווי דער זוהר זאגט, האט זיך צוגעגרייט ווי דער סאלדאט, אבער רוב האבן עס געטון אן דעם. מ

די אויסנאמען, און מילה און חמץ

45:59

די אויסנאמען ערקלערט דער צמח צדק: עבירות וואס האבן א שייכות מיט גויים, ווי חלב עכו"ם, יין נסך אדער חמץ בפסח, טויטן אפ דאס געפיל פון אמונה. דער משגיח דערמאנט א סטאטיסטיק אין ארץ ישראל אז כמעט יעדער, אפילו די חילונים, היט מילה און עסט נישט קיין חמץ. זיי טוען עס פון טבע אן א טעם, ווייל "ה' אחד" באלייכט די גאנצע נפש דורך איר חכמה.

מילה העכער פון דעת; עבודה זרה ווי זעלבסטמארד פון דער נשמה

50:55

דער משגיח שטעלט אקעגן ישמעאל, וואס האט זיך געבארעמט ווייל ער האט זיך מל געווען ביי דרייצן, מיט יצחק, און ערקלערט אז מילה איז העכער פון דעת; ער ברענגט "מי יעלה לנו השמימה", וואס די ראשי תיבות זענען מילה. עס איז אין בלוט פון א איד, נישט אויסגעארבעט. נ

53:09

א נארמאלער מענטש קען זיך נישט טון קיין זעלבסטמארד, און עבודה זרה איז א זעלבסטמארד פון דער נשמה; דערפאר גיט א איד אוועק דעם גוף כדי צו ראטעווען די נשמה, אזוי ווי מ'שטעלט אוועק די האנט אן קלערן כדי צו שיצן דאס אויג.

מראי מקומות

תורה

  1. ב לכאורה Devarim 30:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:34
  2. ז Bereishis 2:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:21
  3. נ Devarim 30:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:55
  4. ס Devarim 6:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:53

נביאים

  1. ל Yeshayah 1:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:10

כתובים

  1. ט Mishlei 14:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:01
  2. כ Tehillim 73:22-23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:10

תרגום

  1. ה לכאורה Targum Yonasan, Bereishis 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:33

תלמוד בבלי

  1. ג Gemara Berachos (מקום נישט באשטימט) 4:40 מפתח
  2. ו לכאורה Niddah 45b מפתח אינעם אויסשרייב: 15:21

זוהר און קבלה

  1. ד לכאורה Tikkunei Zohar, Introduction (Pasach Eliyahu) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:53
  2. י לכאורה Tikkunei Zohar, Introduction 17a מפתח אינעם אויסשרייב: 31:10
  3. מ Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:33

אחרונים און חסידות

  1. א Tanya ch. 18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:34, 5:44, 23:39, 28:01
  2. ח לכאורה Chiddushei Chasam Sofer, beginning of Pesachim מפתח אינעם אויסשרייב: 20:45

עיקרי הדברים

  1. 6:17 חכמה איז דער מקור פונעם שכל: א פונק פון אויבן וואס דער מוח באקומט אבער קען נישט באגרייפן, און בינה בויט עס אויס צו א הבנה.
  2. 19:40 אמונה איז העכער פון שכל; ביי אמונה איז יעדער איינער ווי א פתי, און די גרעסטע חכמה ביי אמונה איז אמונה פשוטה.
  3. 20:00 א איד קען דעם אויבערשטן מיט א טבע, אזוי ווי א קינד ווייסט ווער עס איז זיין טאטע און מאמע אן קענען ערקלערן פארוואס.
  4. 35:19 אפילו די קלים שבקלים האבן מוסר נפש געווען אבי נישט צו לייקענען אין אחדות השם, נישט פון מחשבה אדער דרילן, נאר פון א טבע, ווי א בהמה וואס באשיצט אירע קינדער.
  5. 53:14 עבודה זרה איז ווי א זעלבסטמארד פאר דער נשמה, דערפאר גיט א איד אוועק דעם גוף כדי צו ראטעווען די נשמה, אזוי ווי די האנט שיצט אן מחשבה דאס אויג.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 3:48 ווי אזוי גייט דער פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" אן א איד וואס קען אפילו מיט'ן שכל נישט באגרייפן גדלות הבורא?

    תירוץ: 4:56 יעדער איד ירשנט די אבות'ס דביקות, און השם יתברך איז מלובש אין דער חכמה פון יעדער נשמה, וואס גיט אן אמונה העכער פון שכל.

  2. קשיא: 7:45 אויב חכמה איז העכער פונעם מוח, פון וואנעט קומט דער פונק פון השגה?

    תירוץ: 8:53 פון א כח וואס דער אויבערשטער האט אריינגעשטעלט אינעם מענטש קעגן דער ספירה פון חכמה, א מקור וואס דער מוח באקומט אבער קען נישט פארשטיין.

  3. קשיא: 22:14 פארוואס טאר א זון נישט הרגענען זיין טאטן וואס קומט במחתרת, כאטש יעדן אנדערן מעג מען?

    תירוץ: 22:24 ווייל א טאטע וועט נישט הרגענען זיין זון, איז נישטא קיין זעלבסט-פארטיידיגונג; דער חתם סופר זאגט אז אזוי איז אפילו ווען דער טאטע דערקענט אים נישט, ווייל ס'איז א טבע.

  4. קשיא: 45:56 פארוואס זענען דא אידן וואס וואלטן נישט מוסר נפש געווען?

    תירוץ: 46:04 דער צמח צדק זאגט אז עבירות וואס האבן א שייכות מיט גויים, ווי חלב עכו"ם, יין נסך אדער חמץ בפסח, טויטן אפ דאס געפיל פון אמונה.

מעשיות

  1. 38:11 דער חסיד און דער סאלדאט מיט די פארפרוירענע אויערן

    א חסיד איז געקומען צום בעל התניא נאכדעם וואס ער איז עטליכע יאר נישט געווען דארט, און געבעטן עפעס וואס זאל אים אויפוועקן צו יראת השם און אהבת השם ביים דאווענען. דער רבי האט געפרעגט פון וואס ער האט געלעבט ביז יעצט. ער האט געזאגט אז ער האט געהאנדלט מיט דער רוסישער רעגירונג, און איינמאל אין די קאזארמעס האט ער געזען ווי מ'שמייסט א סאלדאט וואס איז צוריקגעקומען פון נאכט-וואך אין קאלטן רוסישן ווינטער מיט פארפרוירענע אויערן: א קנעכט פונעם מלך דארף זיין אזוי מסור אז דאס בלוט זאל אים זידן. דער אנבליק האט אים געגעבן התעוררות אין דאווענען זעקס יאר, און יעצט איז עס אויסגעגאנגען, האט ער געבעטן נאך.

    אין דער מעשה: דער בעל התניא

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 12:24 חכמה ווערט געטייטשט "כח מה", א כח וואס איז א פראגע-צייכן: מ'באקומט אירע בליצן אבער מ'ווייסט נישט פון וואנעט זיי קומען, אזוי ווי א זייגער קען נישט פארשטיין דעם זייגער-מאכער.
  2. 9:57 תפילין זענען דער כתר פונעם מענטש: א טייל פון אים, און פונדעסטוועגן העכער פונעם מוח, דער מקור פון וואו דער מוח באקומט זיינע בליצן.
  3. 29:06 ביי אמונה דרייט זיך עס איבער: דער "חכם" וואס קלערט צי צו גלייבן איז דער גרעסטער פתי, און דער וואס גלייבט מיט אמונה פשוטה האט די גרעסטע חכמה.
  4. 23:39 ר' חיים בריסקער'ס ווארט אז א פסק פונעם רא"ש אן א ראיה איז שטארקער ווי מיט א ראיה, ווייל דער מקור איז דער גאנצער ש"ס וואס האט געפורעמט זיין מוח, ערקלערט פארוואס דער חתם סופר האט געקענט פסקענען וועגן דעם טאטנס טבע אן א ראיה.
  5. 32:29 ווייל קנין שטייט אין דער תורה, וואס איז דער פלאן פון דער בריאה, איז עס איינגעבויט אין דער בריאה אליין, און דערפאר ווייסט א שור ווער עס איז זיין בעל הבית.
  6. 51:11 ישמעאל'ס טענה אז ער איז גרעסער ווייל ער האט זיך מל געווען ביי דרייצן ווייזט פונקט פארקערט: מילה איז העכער פון דעת, און א מילה פון א דערוואקסענעם מיט בחירה פעלט אין איר עיקר.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אליהו הנביא, דוד המלך, דער בעל התניא, דער חתם סופר, דער צמח צדק, דער רא"ש, יצחק אבינו, ישמעאל, ישעיהו הנביא, ר' חיים בריסקער

ערכים בינה, חכמה, חלב עכו"ם, יין נסך, כח מה, כתר, מסירות נפש, מרכבה, ספירה, עם הארץ, קל שבקלים, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט