כל א' מישראל הוא אות בספר תורה של הקב"ה
קאטאלאג: פרשת השבוע במדבר נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 11 תשל"ט (1978–79) אידיש 1 שעה 23 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז דאס ציילן די אידן אין פרשת במדבר איז די הכנה צו שבועות, ווייל יעדער איד איז אן אות אין דעם רבונו של עולם'ס ספר תורה, און ער ווערט געציילט מיט זיין נאמען, ביי זיין שורש.
דער משגיח ערקלערט פארוואס מ'ליינט פרשת במדבר אלס הכנה צו שבועות. יעדן שבועות איז א נייע קבלת התורה, און יעדער איד באקומט לויט זיין הכנה, זיין אמונה און זיין מסירות נפש. ער פרעגט פארוואס משה רבינו אליין האט געדארפט ציילן די אידן, און ענטפערט מיטן רמב"ן אז יעדער איד וואס איז געקומען פאר משה און אהרן מיט זיין נאמען איז דורכגעקוקט געווארן ביז זיין שורש און באקומען א ברכה; דאס ציילן קומט ווידער פאר יעדן שבת פאר שבועות. די זעקס הונדערט טויזנט נשמות זענען כנגד די זעקס הונדערט טויזנט אותיות פון דער תורה, ממילא איז יעדער איד אן אות אין דעם רבונו של עולם'ס ספר תורה, געציילט מיט א נאמען און נישט מיט א נומער. די לוים, די מחנה שכינה, זענען למעלה מן המספר אזוי ווי דער פופציגסטער טאג, דערפאר ציילט מען נאר דעם חלק פון די בכורים וואס אין זיי. צום סוף רעדט ער וועגן צוגרייטן דעם אות אין די ימי הספירה און בעטן אויף תורה שבועות.
ענינים: הכנה צו קבלת התורה · די מעלה פון יעדן איד
סדר השיעור
-
0:00 במדבר און א נייע מתן תורה יעדעס יאר
דער משגיח עפנט אז במדבר ליינט מען אלעמאל פאר שבועות אלס הכנה. פון "משה ידבר" אין לשון עתיד ערקלערט ער אז יעדן שבועות רעדט משה מיט יעדן איד, און יעדער איז מקבל די תורה פון דאס נייע לויט זיין הכנה, זיין אמונה אין זיין הייליגע נשמה און דאס פייער וואס ער ברענגט.
-
4:27 דער שבת פאר שבועות און די הכנות פון דער נאכט
דער משגיח ערקלערט אז דער שבת פאר שבועות איז די הכנה צום יום טוב, און דערנאך באשרייבט ער די הכנות פון דער נאכט: אויפבלייבן מיט תורה, די מקוה אויפן פופציגסטן טאג, די בענקשאפט ביי אהבה רבה, און אז גלייך פאר קריאת התורה דארף מען נאך א הכנה.
-
10:46 אקדמות, מסירות נפש און שטיין ביים הר סיני
אקדמות דערמאנט די מסירות נפש פון כלל ישראל כדי יעדער זאל עס נעמען אויף זיך; דער משגיח ערקלערט אז מסירות נפש מיינט אוועקגעבן דעם רצון. ער דערציילט פונעם זון פונעם צאנזער רב וואס האט געזען די קולות וברקים אין בעלזא, און לערנט אז מ'דארף גלייבן אז מ'שטייט ביים הר סיני און מקבל זיין די תורה אויך אויף שווערע צייטן.
-
16:00 פארוואס משה רבינו אליין האט געציילט די אידן
דער משגיח פרעגט פארוואס דאס ציילן די אידן איז די הכנה צו מתן תורה, און פארוואס משה רבינו האט עס געדארפט טון. ער ענטפערט מיטן רמב"ן: יעדער איד איז געקומען פאר משה און אהרן מיט זיין נאמען, און אזוי ווי א צדיק וואס קוקט אין א קוויטל האט משה געזען זיין שורש און זיין צוקונפט און אים געבענטשט.
-
20:15 יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט אז שבועות איז א גרעסערער יום הדין ווי ראש השנה, אויף רוחניות, ממילא באשטימט דער שבת פאר שבועות, ווען משה ציילט די אידן, דאס גאנצע יאר. די זעקס הונדערט טויזנט זענען כנגד די זעקס הונדערט טויזנט אותיות פון דער תורה: יעדער איד איז אן אות, און איין אות וואס פעלט אדער איז פסול מאכט פסול די גאנצע ספר תורה.
-
24:21 די דגלים און די מחנות פון דער שכינה
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אויף "שובי שובי השולמית": די אומות רופן די אידן זיך צו מישן מיט זיי, און כנסת ישראל ענטפערט אז גארנישט איז גלייך צו "מחולת המחנים", די דגלים פון דער פרשה. די דגלים זענען כנגד די פיר מחנות מלאכים ארום דעם כסא הכבוד וואס זענען אראפגעקומען ביי מתן תורה, און דער מדרש לערנט אז דער הויכער איז אראפגעקומען צום נידעריגן.
-
29:13 רבינו בחיי אויף די נעמען פון די נשיאים
ביי מתן תורה זענען אראפגעקומען צוויי גרופעס מלאכים, כנגד די זעקס הונדערט טויזנט פון ישראל און די צוויי און צוואנציג טויזנט לוים וואס ווערן געציילט אין דער פרשה. דער משגיח ברענגט רבינו בחיי: די פיר נשיאים וועמענס נעמען ענדיגן זיך מיט "אל" שטייען אויפן צווייטן, פינפטן, אכטן און עלפטן ארט, און צוזאמען ווייזן זיי אויפן שם הוי"ה, די מחנה שכינה.
-
33:01 פארוואס די פרשה פון די לוים איז מפסיק אינמיטן ציילן
די לוים ווערן נישט געציילט מיט אלע אידן, און צווישן די צוויי ציילונגען שטעלט די תורה "ואני הנה לקחתי את הלוים תחת כל בכור". דער משגיח פרעגט פארוואס דאס דארף דא שטיין און פארוואס "אני ה'"; ער ברענגט דעם ישמח משה אז לעתיד לבוא וועלן די בכורים צוריקנעמען די עבודה און די לוים וועלן בלייבן.
-
36:52 געציילט מיט נעמען, נישט מיט נומערן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אז די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט די אותיות פון דער תורה, און ערקלערט די חשיבות: משה האט געציילט "במספר שמות", מיט נעמען און נישט ווי א צענזוס פון נומערן, ווייל א נאמען איז דער שורש פון א נשמה, און יעדע נשמה איז אן אות. פון דעם ערקלערט ער דאס קוקן אויף די אותיות ביי הגבהה, די חשיבות פון אן עליה, און פארוואס מ'רופט אויף מיטן נאמען און מיטן טאטנ'ס נאמען.
-
44:00 די פיר מחנות און די פינף חומשים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז די פיר מחנות זענען כנגד פיר ספרים פון חומש, און ספר ויקרא, תורת כהנים, איז אינמיטן כנגד די מחנה פון די לוים און די שכינה. די אידישע מחנה איז א ספר תורה, ממילא טאר קיינער נישט אריבערגיין צו אן אנדער דגל. שמיני עצרת האט יעדער איד אן עליה; שבועות ווערט דאס אויפגעטון דורך משה'ס ציילן אין במדבר.
-
47:58 דער שורש וואס איז למעלה מן המספר און מן הזמן שטייט אינעם קאטאלאג
די זעקס הונדערט טויזנט אותיות האבן זייער שורש אין די צוויי און צוואנציג אותיות פון אלף בית, כנגד די צוויי און צוואנציג טויזנט לוים, די מחנה שכינה. א שורש איז למעלה מן המספר און למעלה מן הזמן און נאר דער רבונו של עולם ציילט עס: דערפאר ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג און שבועות האט נישט קיין באשטימטן טאג, און דערפאר זענען די לוים, דער ארון און ירושלים העכער פון א מאס. דערנאך פרעגט דער משגיח א קשיא פון ספר ויקרא.
-
52:37 צוויי קדושות אין לוי: זיין אייגענע און די פונעם בכור
דער משגיח ענטפערט אז די לוים האבן איבערגענומען די קדושה פון די בכורים, אזוי ווי א כהן ביי פדיון הבן, און מיטן ישמח משה ערקלערט ער אז א לוי האט צוויי קדושות: זיין אייגענע, וואס ער האט פארדינט ביים עגל, וואס מ'קען נישט ציילן, און די פונעם בכור, וואס מ'קען יא ציילן. דערמיט איז מתורץ פארוואס מ'האט געציילט די לוים פון א חודש און פארוואס די פרשה פון לקיחת הלוים שטייט צווישן די צוויי ציילונגען.
-
1:00:55 פארוואס די תורה ציילט נאכאמאל און נאכאמאל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס די תורה ציילט יעדן שבט, יעדן דגל און דעם סך הכל, ווען א פשוטער חשבון וואלט גענוג געווען. ער ענטפערט אז דאס איז א ציילן פון שמות, און אז ווען אידן קומען זיך צוזאמען ווערט א נייע מציאות, אזוי ווי דריי צו זימון און צען צו א מנין. דער רבונו של עולם לערנט די ספר תורה פון כלל ישראל, און יעדער איד ווערט געציילט מיט זיין שליחות.
-
1:05:32 ספירה גרייט צו דעם קלף שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ספירה גרייט צו יעדן אידנס גוף אזוי ווי דעם קלף וואס אויף אים ווערט געשריבן זיין אות. אפילו אין גלות גייט די שכינה מיט די מחנות. מיט "ביום חתונתו", וואס די משנה טייטשט אויף מתן תורה, באשרייבט ער דעם רבונו של עולם'ס חיבה צו כלל ישראל און דאס באצירן די תורה, און זאגט אז יעדער איד דארף מאכן זיין אות שיין, ווייל זיין קליין אות קען פסול מאכן די גאנצע תורה.
-
1:11:13 באנייאונג שבועות און בעטן אויף תורה
דער משגיח ברענגט דעם קדושת לוי אז דער נשר ווארפט אראפ די אלטע פעדערן און באקומט נייע, און אזוי שבועות, יום הבכורים, ווארפט א איד אראפ דאס אלטע און באנייט זיך; יעדער איד איז די "מנחה חדשה" פארן רבונו של עולם. ער לייגט צו אז מ'דארף אויך בעטן דעם רבונו של עולם מ'זאל זוכה זיין צו תורה און צו איר עמקות.
-
1:16:36 פארוואס די אידן האבן פארשלאפן, און די שבועה פון שבועות
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די אידן האבן פארשלאפן אינדערפרי פון מתן תורה, און ערקלערט אז זיי האבן געוואלט רוען כדי צו קענען דאווענען מיט א קלארן מוח, און פונדעסטוועגן קען מען זיך נישט פארלאזן אויף די אייגענע הכנה. מ'דארף זיך צוגרייטן די גאנצע ספירה און זיך פארט פארלאזן אויפן רבונו של עולם. שבועות איז א שבועה צווישן כלל ישראל און דעם רבונו של עולם; ער שליסט מיט זאגן תהלים און בעטן אויף תורה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
במדבר און א נייע מתן תורה יעדעס יאר
דער שבת פאר שבועות און די הכנות פון דער נאכט
דער שבת פאר שבועות, ערקלערט דער משגיח, איז די הכנה צום יום טוב. שבועות ביינאכט בלייבט מען אויף מיט תורה, און אויפן פופציגסטן טאג, נאך זיבן גאנצע וואכן, גייט מען אין מקוה, ווייל דער טאג אליין איז טהרה.
ער ברענגט פון ספרים פון די ערשטע תלמידי הבעל שם טוב אז די בענקשאפט פון אהבה רבה שפירט מען מערסטנס שבועות, און דעם מדרש אז ווען מ'ליינט "בחודש השלישי" איז עס ווי מ'איז מקבל די תורה. דערפאר טאר מען נישט כאפן אנהייבן ליינען נאך אלע הכנות, נאר מ'מאכט נאך א הכנה, אזוי ווי דער אייבערשטער האט באפוילן דריי טעג הכנה. ג,ד
אקדמות, מסירות נפש און שטיין ביים הר סיני
פארוואס משה רבינו אליין האט געציילט די אידן
דער משגיח פרעגט פארוואס ציילן די אידן איז א הכנה צו מתן תורה, און פארוואס משה אליין האט געדארפט ציילן. ער ענטפערט מיטן רמב"ן אז יעדער איד איז געקומען פאר משה און אהרן מיט זיין נאמען. אזוי ווי א צדיק וואס קוקט אין א קוויטל, האט משה געזען זיין שורש און אלעס וואס וועט מיט אים פאסירן, זיינע שטארקע און שוואכע פונקטן, און אים געבענטשט מיט כח פאר זיינע נסיונות. ט
יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה
דער משגיח ברענגט פון תורת אבות, בשם רבי מרדכי פון לעכאוויטש, אז שבועות איז א גרעסערער יום הדין ווי ראש השנה, ווייל עס באשטימט רוחניות. דערפאר ציילט משה און קוקט דורך יעדן איד דעם שבת פאר שבועות. י
די זעקס הונדערט טויזנט וואס ווערן געציילט זענען כנגד די זעקס הונדערט טויזנט אותיות פון דער תורה, אזוי ווי דער נאמען ישראל ווייזט אן. יעדער איד איז אן אות, און אויב איין קליין אות איז פסול, איז די גאנצע ספר תורה פסול.
די דגלים און די מחנות פון דער שכינה
רבינו בחיי אויף די נעמען פון די נשיאים
ביי מתן תורה, זאגט דער משגיח, זענען אראפגעקומען צוויי גרופעס מלאכים: זעקס הונדערט טויזנט כנגד ישראל און צוויי און צוואנציג טויזנט כנגד די לוים, וואס ביידע ווערן געציילט אין דער פרשה. ער ברענגט א סוד נפלא פון רבינו בחיי: די פיר נשיאים וועמענס נעמען ענדיגן זיך מיט "אל", נתנאל, שלומיאל, גמליאל און פגעיאל, שטייען צווייטע, פינפטע, אכטע און עלפטע, און צוזאמען ווייזן זיי אויפן שם הוי"ה, די מחנה שכינה. צ
פארוואס די פרשה פון די לוים איז מפסיק
די לוים זענען נישט געציילט געווארן מיט ישראל, און צווישן די צוויי ציילונגען שטעלט די תורה "ואני הנה לקחתי את הלוים תחת כל בכור... אני ה'", כאטש דער פדיון שטייט שפעטער. דער משגיח פרעגט פארוואס עס איז דא מפסיק און וואס "אני ה'" לייגט צו. ער ברענגט דעם ישמח משה: לעתיד לבוא וועלן די בכורים צוריקנעמען די עבודה, און די לוים וועלן פארט האלטן זייער קדושה, און ביידע וועלן דינען. ק,ר,ש
געציילט מיט נעמען, נישט מיט נומערן
דער משגיח ברענגט די גמרא אז די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט די אותיות פון דער תורה, און פרעגט וואס איז די גדולה. מ'קען ציילן מענטשן ווי א צענזוס, מיט נומערן, אדער ווי משה האט געציילט, "במספר שמות", מיט נעמען. א נומער איז א כלל; א נאמען איז דער יחיד. די דייטשן האבן אנגעשריבן נומערן אויף אידנס הענט כדי זיי צו דערנידעריגן. ת,אא
א נאמען איז דער שורש פון דער נשמה, און יעדע נשמה איז אן אות אין דער תורה, דערפאר זאל מען צוגיין נאנט ביי הגבהה צו זען די אותיות. אן עליה בינדט א מענטש צו זיין אות, אזוי ווי משה'ס ציילן, דערפאר רופט מען אים אויף מיט זיין און זיין טאטנ'ס נאמען. אין ספרים שטייט אז אין יענעם מאמענט ווייסט מען אז מ'איז נישט אין "עולם הדמיון".
די פיר מחנות און די פינף חומשים
דער משגיח זאגט אז די פיר מחנות זענען כנגד פיר ספרים פון חומש, און ספר ויקרא, תורת כהנים, איז אינמיטן ווי די מחנה פון די לוים און די שכינה. די אידישע מחנה איז א ספר תורה, יעדער אין זיין דגל, זיין חומש און זיין ווארט, דערפאר האט קיינער נישט געקענט אריבערגיין צו אן אנדער שבט. שמיני עצרת האט יעדער אן עליה; שבועות טוט דאס משה'ס ציילן אין במדבר.
דער שורש וואס איז למעלה מן המספר
די זעקס הונדערט טויזנט אותיות האבן זייער שורש אין די צוויי און צוואנציג אותיות פון אלף בית, כנגד די צוויי און צוואנציג טויזנט לוים, די מחנה שכינה. א שורש איז למעלה מן המספר און מן הזמן, און נאר דער רבונו של עולם ציילט עס. דערפאר ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג און שבועות האט נישט קיין באשטימטן טאג אין סיון; אזוי אויך ציילט מען נישט די לוים, דער ארון האט נישט פארנומען קיין ארט, און אין ירושלים האט קיינער נישט געזאגט אז ס'איז צו ענג. דערנאך פרעגט דער משגיח ווי אזוי ווערט ספר ויקרא געציילט צווישן די אותיות. אב,אג
צוויי קדושות אין לוי
דער משגיח ענטפערט אז די לוים האבן איבערגענומען די קדושה פון די בכורים, וואס האבן פארלוירן די עבודה דורכן חטא, אזוי ווי ביי פדיון הבן נעמט דער כהן איבער די עקסטרע קדושה פונעם בכור. ממילא, ווי דער ישמח משה זאגט, האט א לוי צוויי קדושות. ש
זיין אייגענע קדושה האט דער לוי פארדינט מיט "מי לה' אלי", און זי איז גרעסער ווי די פונעם בכור, וואס קומט נאר פון געבורט. יענע קדושה קען מען נישט ציילן; דעם חלק פונעם בכור קען מען יא, דערפאר האט מען די לוים געציילט פון א חודש, אזוי ווי א בכור.
פארוואס די תורה ציילט נאכאמאל און נאכאמאל
דער משגיח פרעגט פארוואס די תורה ציילט יעדן שבט, יעדן דגל און דעם סך הכל, ווען יעדער קען עס אליין צונויפרעכענען; אויך די מסורה ציילט די פסוקים פון יעדער פרשה. דאס איז א ציילן פון שמות: ווען אידן קומען זיך צוזאמען ווערט א נייע קדושה, אזוי ווי דריי מאכן א זימון און צען א מנין. "כל בניך למודי ה'": דער רבונו של עולם לערנט די ספר תורה פון כלל ישראל, און יעדער איד ווערט געציילט מיט זיין שליחות. אד
ספירה גרייט צו דעם קלף
ספירה, ערקלערט דער משגיח, גרייט צו די ספר תורה: יעדן אידנס גוף איז ווי דער קלף וואס אויף אים שרייבט מען די אותיות, און די וואכן פון ציילן רייבן און פאלירן אים, כדי די קדושה פון דער תורה זאל דארט געשריבן ווערן, יעדער אות אויף זיין ארט. אפילו אין גלות גייט די שכינה מיט די מחנות, ווי ספרים לערנען אין "אלה מסעי". אה
באנייאונג שבועות און בעטן אויף תורה
דער משגיח ברענגט דעם קדושת לוי: דער נשר ווארפט אראפ די אלטע פעדערן און באקומט נייע, און אזוי שבועות, יום הבכורים, ווארפט א איד אראפ דאס אלטע און באנייט זיך. יעדער איד איז די "מנחה חדשה" פארן רבונו של עולם, און ער שטעלט זיך פאר מיט זיין אות שיין אין יעדן פרט. אט,אי
ער לייגט צו אז מ'דארף זיך מטריח זיין אין תורה, אבער אויך בעטן דעם רבונו של עולם מ'זאל זוכה זיין צו איר עמקות און זיסקייט, ווייל וואס גרעסער א מענטש קען ווערן, אלץ מער שטערט מען אים.
פארוואס די אידן האבן פארשלאפן, און די שבועה פון שבועות
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די אידן האבן פארשלאפן אינדערפרי פון מתן תורה. נאך אלע הכנות האבן זיי געוואלט אביסל רוען כדי צו קענען דאווענען און הערן די תורה מיט א קלארן מוח, אזוי ווי צדיקים פירן זיך, און זענען איינגעשלאפן און געקומען שפעט. אכ
דערפאר דארף מען זיך צוגרייטן די גאנצע ספירה, און פארט וויסן אז מ'איז קיינמאל נישט גרייט און מ'דארף זיך פארלאזן אויפן רבונו של עולם. שבועות איז א שבועה: כלל ישראל שווערט צו זיין ערליכע אידן, און דער רבונו של עולם שווערט אז ער וועט נישט אויסטוישן זיין פאלק. דער משגיח שליסט מיטן מנהג צו זאגן תהלים, וואס דוד המלך האט געמאכט, און צו בעטן מ'זאל זוכה זיין צו תורה.
מראי מקומות
תורה
- א Shemos 19:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:40
- ב לכאורה Shemos 19:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 2:48
- ד לכאורה Shemos 19:10-12 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:13
- ו לכאורה Bereishis 23:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 10:46
- ק Bamidbar 1:47 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:12
- ר Bamidbar 3:12-13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:12, 58:32
- אא Bamidbar 1:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:52
- אה לכאורה Bamidbar 33:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05:35
- אי לכאורה Bamidbar 28:26 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:36
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 0:40 פרשת במדבר איז די הכנה צו שבועות, און יעדן שבועות רעדט משה רבינו פון דאס נייע מיט יעדן איד לויט זיין הכנה.
- 12:17 מקבל זיין די תורה פאדערט מסירות נפש, אוועקגעבן דעם רצון, און אמונה אז מ'שטייט יעצט טאקע ביים הר סיני.
- 17:00 משה רבינו'ס ציילן האט געמיינט אז יעדער איד איז געקומען פאר אים מיט זיין נאמען, איז דורכגעקוקט געווארן ביז זיין שורש און באקומען א ברכה, און דאס באנייט זיך דעם שבת פאר שבועות.
- 22:37 די זעקס הונדערט טויזנט אידן זענען כנגד די זעקס הונדערט טויזנט אותיות פון דער תורה; יעדער איד איז אן אות, און אויב איין אות פעלט אדער איז פסול, איז די גאנצע ספר תורה פסול.
- 38:02 אידן ווערן געציילט מיט נעמען און נישט מיט נומערן, ווייל דער נאמען פון א מענטש איז דער שורש פון זיין נשמה.
- 50:28 די לוים, די מחנה שכינה, זענען למעלה מן המספר אזוי ווי דער פופציגסטער טאג פון ספירה; וואס מ'ציילט ביי זיי איז נאר די קדושה וואס זיי האבן איבערגענומען פון די בכורים.
- 1:05:35 אין די ימי הספירה גרייט יעדער איד צו דעם קלף פון זיין גוף, אז זיין אות זאל געשריבן ווערן שיין, און שבועות דארף מען בעטן אויף תורה.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 16:34 פארוואס איז ציילן די אידן די הכנה צו מתן תורה, און פארוואס האט משה רבינו אליין געדארפט ציילן?
תירוץ: 17:00 לויטן רמב"ן איז יעדער איד געקומען פאר משה און אהרן מיט זיין נאמען; משה האט געזען זיין שורש און אלעס וואס וועט פאסירן מיט אים, און אים געבענטשט מיט כח פאר זיינע נסיונות.
-
קשיא: 37:07 וואס איז די גדולה וואס די ראשונים האבן געציילט אלע אותיות פון דער תורה?
תירוץ: 37:38 יעדער אות איז דער שורש פון אן אידישע נשמה, ממילא איז ציילן די אותיות ציילן נשמות מיט נעמען, אזוי ווי משה האט געטון.
-
קשיא: 35:23 פארוואס לייגט די תורה צו "אני ה'" נאכדעם וואס זי נעמט די לוים אנשטאט די בכורים?
תירוץ: 35:48 דער ישמח משה ערקלערט אז לעתיד לבוא וועלן די בכורים צוריקנעמען די עבודה, און די לוים וועלן פארט נישט פארלירן זייער קדושה; ביידע וועלן דינען, ווייל דער אייבערשטער איז נצחי.
-
קשיא: 34:32 פארוואס איז די פרשה פון לקיחת הלוים מפסיק צווישן דעם מנין פון ישראל און דעם מנין פון די לוים?
תירוץ: 57:47 די לוים זענען למעלה מן המספר און מ'קען זיי נישט ציילן; נאר די קדושה פון די בכורים וואס זיי האבן איבערגענומען קען מען ציילן, דערפאר זאגט די תורה פריער אז זיי האבן עס איבערגענומען, און דערנאך ציילט מען זיי פון א חודש, אזוי ווי א בכור.
-
קשיא: 1:01:00 פארוואס ציילט די תורה יעדן שבט, יעדן דגל און דעם סך הכל, ווען א חשבון וואלט גענוג געווען?
תירוץ: 1:02:11 דאס איז א ציילן פון שמות, נישט קיין חשבון: ווען אידן קומען זיך צוזאמען ווערט א נייע סארט קדושה, אזוי ווי דריי צו זימון און צען צו א מנין, ממילא איז יעדע גרופע אן אנדער מציאות.
-
קשיא: 1:17:00 פארוואס האבן די אידן פארשלאפן אינדערפרי פון מתן תורה נאך אזויפיל הכנות?
תירוץ: 1:17:01 זיי האבן געוואלט אביסל רוען כדי צו קענען דאווענען און מקבל זיין די תורה מיט א קלארן מוח, און זענען איינגעשלאפן; פון דעם זעט מען אז מ'קען זיך נישט פארלאזן אויף די אייגענע הכנה און מ'דארף זיך פארלאזן אויפן רבונו של עולם.
מעשיות
-
13:44 דער זון פונעם צאנזער רב און די ברקים אין בעלזא
דער משגיח דערציילט אז א זון פונעם צאנזער רב איז געפארן קיין בעלזא אויף שבועות און האט דארט ממש געזען די ברקים פון מתן תורה. דעם קומענדיגן שבועות האט ער ווידער געוואלט פארן, און ער האט געזאגט אז אין בעלזא זעט ער די ברקים. מ'האט אים געענטפערט אז דא קען מען עס אויך זען. דער משגיח לייגט צו אז דאס איז א מתנה וואס מ'גיט איינעם, און נאך בעסער איז צו גלייבן אז די ברקים זענען דא.
אין דער מעשה: דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער שר שלום פון בעלזא, דער שינאווער רב
געדאנקען
- 1:01 פון "משה ידבר" אין לשון עתיד לערנט דער משגיח אז משה רעדט מיט יעדן איד יעדן שבועות, נישט נאר ביי דעם ערשטן מתן תורה.
- 12:19 מסירות נפש מיינט אוועקגעבן דעם רצון, ווייל "נפש" איז טייטש רצון, אזוי ווי "אם יש את נפשכם".
- 20:26 שבועות איז א גרעסערער יום הדין ווי ראש השנה, ווייל ראש השנה ווערט מען געמשפט אויף גשמיות און שבועות באשטימט די רוחניות פון דעם קומענדיגן יאר.
- 42:27 וואס מ'רופט אויף א מענטש צו דער תורה מיט זיין נאמען און זיין טאטנ'ס נאמען איז כנגד משה'ס ציילן "למשפחותם לבית אבותם", און עס בינדט אים צו דעם אות פון זיין שורש.
- 49:20 דעם פופציגסטן טאג ציילט מען נישט און שבועות האט נישט קיין באשטימטן דאטום, ווייל ער איז דער שורש, למעלה מן הזמן און מן המספר, אזוי ווי מ'ציילט נישט די לוים, די מחנה שכינה.
- 45:28 די פיר מחנות זענען כנגד פיר ספרים פון חומש, און ספר ויקרא, דער ספר פון כהנים און לוים, איז אינמיטן אזוי ווי די מחנה שכינה.
- 1:05:34 די ימי הספירה גרייטן צו דעם גוף ווי א קלף, מ'רייבט און מ'פאלירט אים, כדי דעם רבונו של עולם'ס ספר תורה זאל קענען געשריבן ווערן אויף יעדן איד.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 10:24 דער משגיח זאגט אז אפילו נאך אלע הכנות דארף מען גלייך פאר קריאת התורה שבועות מאכן נאך א הכנה, און נישט כאפן אנהייבן.
- 14:52 דער משגיח זאגט אז ביי קבלת התורה זאל יעדער מקבל זיין מסירות נפש, צו דינען דעם רבונו של עולם אפילו ווען ער שפירט נישט קיין טעם אין אידישקייט, אין תורה און אין דאווענען.
- 23:54 דער משגיח זאגט אז יעדער איד דארף וויסן אז ער דארף זיך צוגרייטן צו שבועות אז זיין אייגענער אות אין ספר תורה זאל זיין גאנץ און שיין.
- 1:15:14 דער משגיח זאגט אז מ'דארף שבועות בעטן דעם רבונו של עולם מ'זאל זוכה זיין צו תורה און שפירן איר זיסקייט און עמקות.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אהרן הכהן, גמליאל בן פדהצור, דוד המלך, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער ישמח משה, דער רמב"ם, דער רמב"ן, משה רבינו, נחשון בן עמינדב, נתנאל בן צוער, פגעיאל בן עכרן, רבי לוי יצחק בארדיטשובער, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רבינו בחיי, רות, שלומיאל בן צורישדי
ערכים ביכורים, דגלים, כסא הכבוד, למעלה מן הזמן, מחול, מחנה, מסירות נפש, מתן תורה, קולות וברקים, רבונו של עולם, שבועות