אהרן והכהנים הם בחינת מדת הוד - קודש הקדשים - בחינת רשב"י

קאטאלאג: פרשת השבוע אמור נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 11 תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 14 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 14 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון דער גמרא וועגן מאכן א ברכה אויף א שלמה, ערקלערט דער משגיח אז דער שם ה' רוט נאר אויף שלימות, אז יעדער איד איז צוגעבונדן צו עולם הבא, שבת און ארץ ישראל, און אז די וואכן פון ספירה זענען די עבודה צו ווערן גאנץ פאר שבועות.

דער משגיח עפנט מיט דער גמרא אין ברכות צי מ'מאכט די ברכה אויף א פרוסה אדער אויף א שלמה. ער ערקלערט אז מ'מאכט א ברכה אויף דעם חשוב'סטן מאכל ווייל דאס וועקט אויף מער דאנקבארקייט, אבער די מעלה פון א שלמה איז אן אנדערע: פון דעם כהן בעל מום אין דער סדרה ווייזט ער אז דער שם ה', שלום, רוט נאר אויף א זאך וואס איז גאנץ. דערנאך נעמט ער דעם מנהג צו זאגן "כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא" פאר פרקי אבות, און לויט דעם מהר"ל ערקלערט ער אז יעדע אידישע נשמה קומט פון עולם הבא און מוז זיך דארט אומקערן; שבת, תורה, ארץ ישראל און עולם הבא זענען איין שורש, און אידן האבן מצוות צוליב דעם קשר, נישט פארקערט. דורך דעם חוזה מלובלין שטעלט ער פאר די זיבן וואכן פון ספירה ווי א כיבוש פון די שבעה עממים, די זיבן מידות, אינעווייניג אין זיך. ער שליסט מיט דער שלימות פון די כהנים, די שדים וואס זענען באשאפן געווארן אן שלימות, און דעם רוף צו דערגרייכן תמימות ביז שבועות.

ענינים: ספירת העומר · שכר ועונש, עולם הבא און תחיית המתים

סדר השיעור

  1. 0:00 א פרוסה אדער א שלמה פאר דער ברכה

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות צי מ'מאכט המוציא אויף די גרעסערע פרוסות אדער אויף דער שלמה, מיט רש"י און תוספות, און רבי יוחנן'ס מאמר אז א שלמה איז מצוה מן המובחר. ער פרעגט פארוואס רבי יוחנן נוצט אן אנדער לשון, און ברענגט דעם סוף אז א ירא שמים יוצא ידי שניהם.

  2. 6:44 דאנקבארקייט, און די מעלה פון א שלמה

    דער משגיח ערקלערט אז מ'מאכט די ברכה אויף דעם חשוב'סטן מאכל ווייל דאס וועקט אויף מער דאנקבארקייט, און פרעגט וואס איז די מעלה פון א שלמה, וויבאלד זי איז נישט געשמאקער. ער ענטפערט פונעם כהן בעל מום אין דער סדרה: דער שם ה', שלום, רוט נאר אויף שלימות.

  3. 12:12 רב הונא און רבי יוחנן: צוויי חשבונות

    דער משגיח מאכט א חילוק צווישן דער גשמיות'דיגער מעלה וואס וועקט אויף דאנקבארקייט, און דער רוחניות'דיגער מעלה פון שלימות וואו דער שם שמים רוט, וואס מ'לערנט ארויס פון עבודת הקרבנות. רב הונא רעכנט מיט דאנקבארקייט, און רבי יוחנן ברענגט אריין אן אנדער חשבון, און דאס ערקלערט זיין לשון.

  4. 16:37 כל ישראל פאר פרקי אבות

    דער משגיח גייט איבער צום מנהג צו זאגן די משנה "כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא" פאר יעדן פרק פון פרקי אבות. לויט דעם מהר"ל ערקלערט ער אז זי קומט נאך די משניות פון די חייבי מיתות בית דין צו לערנען אז יעדער איד מוז אנקומען צו עולם הבא ווייל זיין נשמה קומט פון דארט, און אז מ'לערנט עס שבת ווייל שבת, תורה און עולם הבא זענען איין זאך.

  5. 22:27 שבת, ארץ ישראל, יום כיפור און יובל

    דער משגיח ערקלערט אז אידישע נשמות, שבת און תורה זענען אלע אויסגעהאקט פון עולם הבא, און אזוי ווי עס זענען דא אידישע און גוי'אישע טעג, איז ארץ ישראל דאס אידישע לאנד, כנגד ארץ ישראל של מעלה, און דערפאר האלט עס אויך שבת. שבת האט אליין א שבת, יום כיפור, און דאס לאנד האט יובל, ווען יעדער קערט זיך אום צו זיין שורש, אזוי ווי יעדער איד קערט זיך אום צו עולם הבא.

  6. 30:02 פארוואס די תורה הייבט זיך אן מיט בראשית

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז תורה, ארץ ישראל און עולם הבא ווערן געגעבן דורך יסורים, און רש"י'ס קשיא פארוואס די תורה הייבט זיך נישט אן מיט דער ערשטער מצוה. דורך אברהם אבינו'ס שאלה ווי אזוי ער וועט וויסן אז זיינע קינדער וועלן בלייבן מיטן לאנד, וואס מ'האט געענטפערט מיט קרבנות, און דעם באשאפן פונעם מענטש פונעם מקום המזבח, ערקלערט ער אז דאס ווארט בראשית איז מרמז אויף ישראל, תורה און שבת, און אז אידן האבן מצוות צוליב זייער קשר, נישט פארקערט.

  7. 37:48 נצר מטעי: דעם אייבערשטנס פלאנץ און זיין קינד

    צוריק צום פסוק פון דער משנה ערקלערט דער משגיח "לעולם יירשו ארץ": אידן זענען א פלאנץ וואס דער אייבערשטער אליין האט געפלאנצט, און וואס קען נאר וואקסן אויף איר אייגענע ערד, ארץ ישראל. א איד איז א בן למקום און קען קיינמאל נישט אויפהערן צו זיין א בן; דער אייבערשטער בארימט זיך מיט יעדן איד, אפילו מיטן נידריגסטן.

  8. 45:10 די שבעה עממים און די זיבן וואכן פון ספירה

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי האבן אידן באקומען ארץ ישראל, און ענטפערט: דורך כובש זיין די שבעה עממים. ער ברענגט דעם חוזה מלובלין אז די שבעה עממים זענען די זיבן מידות, און ערקלערט די זיבן וואכן פון ספירה ווי די עבודה זיי מכניע צו זיין אין זיך, וואך נאך וואך, ביז יעדער טאג ווערט שבת; ער פארבינדט דאס מיטן למנצח וואס מ'זאגט אין ספירה.

  9. 52:41 ספירה, טעג פון מלחמה און הכנה

    דער משגיח שילדערט די ימי הספירה ווי טעג פון מלחמה און פון דין, און ווייזט אן אז פאר קיין אנדער יום טוב הייסט די תורה נישט זיך צוגרייטן ווי פאר שבועות. שבועות איז דער יום החמישים, ווי דער מקום המקדש אליין, און ארץ ישראל איז די הכנה צום הר הבית.

  10. 58:35 פארוואס די שדים זענען געבליבן אן גופים

    דער משגיח ברענגט אז די שדים זענען באשאפן געווארן ערב שבת פונקט פאר שבת און זענען געבליבן אן גופים, און ערקלערט אז דאס איז נישט ווייל עס האט געפעלט צייט, נאר זייער מציאות: זיי זענען באשאפן געווארן נישט גאנץ, כדי זיי זאלן נישט האבן קיין שייכות מיט שבת, וואס איז שלימות.

  11. 1:01:59 די כהנים, דער כהן גדול און דער קודש הקדשים שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי דער סדרה ערקלערט דער משגיח אז די כהנים, בני אהרן, זענען א שבת קטן, און דער כהן גדול, וואס גייט אריין אין קודש הקדשים, א שבת הגדול. זיינע ספעציעלע הלכות, דער כהן בעל מום און דער קרבן בעל מום, ווייזן אלע אז די עבודה פאדערט שלימות.

  12. 1:05:39 די מועדים, "תמימות", און דער מקלל

    דער משגיח מערקט אן אז די פרשה פון די מועדים הייבט זיך אן מיט שבת, וואס איז שלימות, און אז די וואכן פון ספירה דארפן זיין "תמימות". ער פארבינדט דאס מיט די תלמידי רבי עקיבא און מיט דעם וואס האט "נוקב" געווען דעם שם ה', וואס איז שלום און שלימות, און זאגט אז יעדער איד דארף אנקומען צו שבועות אינגאנצן מיט תמימות.

  13. 1:09:33 די אידישע נשמה ווי א קרבן אן א מום

    דער משגיח שליסט מיט דעם אז מיכאל ברענגט די נשמות פון אידן פאר'ן אייבערשטן ווי קרבנות, און ממילא מוז די נשמה, ווי א קרבן, זיין גאנץ. די ימי הספירה זענען שווער און זענען א מלחמה; מ'דארף ליב האבן דעם רבונו של עולם, די תורה און יעדן איד, און איבערגעבן אלע זיבן מידות צום אייבערשטן, כדי צו דערגרייכן תמימות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

א פרוסה אדער א שלמה פאר דער ברכה

0:51

דער משגיח עפנט מיט דער גמרא אין ברכות ביי א סעודה מיט פרוסות און מיט שלימות: אויף וואס מאכט מען המוציא? רב הונא זאגט מ'מאכט די ברכה אויף די פרוסות און מ'פטר'ט די שלימות; ווי רש"י ערקלערט איז א גרויסע פרוסה געשמאקער און חשוב'ער. רבי יוחנן זאגט אז א שלמה איז מצוה מן המובחר. א,ב

2:29

דער משגיח פרעגט פארוואס זאגט רבי יוחנן נישט פשוט פארקערט, אז מ'מאכט די ברכה אויף דער שלמה און מ'פטר'ט די פרוסות. ער דערמאנט דעם פשט פון תוספות, און דעם סוף פון רב נחמן בר יצחק: מ'לייגט די פרוסה אריין אין דער שלמה און מ'ברעכט, אזוי אז א ירא שמים איז יוצא ידי שניהם. א,ג

דאנקבארקייט, און די מעלה פון א שלמה

6:50

דער משגיח ערקלערט אז ווען מ'עסט עטליכע מינים איז איין ברכה פוטר אלעס, פארט מאכט מען זי אויף דעם חשוב'סטן. א ברכה איז א דאנק צום אייבערשטן, און וואס חשוב'ער דער מאכל וואס מ'האלט אין דער האנט, אלץ שטערקער איז די דאנקבארקייט צום בורא פון דעם מין.

10:01

אבער א שלמה איז נישט געשמאקער ווי א גרויסע פרוסה, איז וואס איז איר מעלה? ער ענטפערט פון דער סדרה: א כהן בעל מום טאר נישט מקריב זיין קרבנות, ווייל דער נאמען פונעם אייבערשטן איז שלום, און ער רוט נאר אויף א זאך וואס איז גאנץ. ד

רב הונא און רבי יוחנן

12:16

דער משגיח מאכט א חילוק צווישן צוויי סארטן מעלות. די מעלות וואס די גמרא רעכנט אויס זענען גשמיות'דיג און וועקן אויף דאנקבארקייט; שלימות איז א רוחניות'דיגע מעלה, אז דער שם שמים רוט דארט, ווי מ'לערנט ארויס פון עבודת הקרבנות וועגן עבודת השם.

14:05

רב הונא האלט אז דער עיקר פון דער ברכה איז אויפוועקן דאנקבארקייט. רבי יוחנן ברענגט אריין אן אנדער חשבון, אז צו זיין א מקום פאר'ן שם שמים איז וויכטיגער, און דערפאר רעדט ער פון מצוה מן המובחר. א

כל ישראל פאר פרקי אבות

16:52

דער משגיח גייט איבער צום מנהג צו זאגן די משנה "כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא" פאר פרקי אבות אין די וואכן פון ספירה. דער מהר"ל ערקלערט אז זי קומט נאך די פרקים פון די חייבי מיתות בית דין, כדי א בעל עבירה זאל נישט מיינען אז ער האט פארלוירן זיין וועלט און זיך מייאש זיין. יעדער איד וועט אנקומען צו עולם הבא, אפילו ערשט נאך עונשים. ה

20:09

מצוות און עבירות, ערקלערט דער משגיח, מאכן נאר דעם וועג גרינגער אדער שווערער, ווייל יעדע אידישע נשמה קומט פון עולם הבא און מוז זיך דארט אומקערן. דער מהר"ל לייגט צו אז מ'לערנט עס שבת, ווייל שבת, תורה און עולם הבא זענען איין זאך.

שבת, ארץ ישראל, יום כיפור און יובל

22:34

אידישע נשמות, זאגט דער משגיח, זענען אויסגעהאקט פון עולם הבא, און אזוי אויך שבת, א מעין עולם הבא וואס הייסט עונג, און פון דארט קומט די תורה. אזוי ווי עס זענען דא אידישע און גוי'אישע נשמות, זענען דא אידישע און גוי'אישע טעג: די וואכנטעג זענען ווי די גוים, און שבת איז דער איד.

24:54

יעדע זאך למטה האט א כנגד למעלה, און ארץ ישראל של מטה איז מכוון כנגד ארץ ישראל של מעלה, וואס דאס איז עולם הבא. ס'איז דאס אידישע לאנד, וואס איר פנימיות איז תורה און שבת, און ממילא האלט עס אויך שבת, פונקט ווי א איד.

27:34

שבת אליין האט א שבת, יום כיפור, ווען די נשמה קערט זיך אום צו איר שורש ריין פון עבירות; דאס לאנד האט יובל, ווען יעדער קערט זיך אום צו זיין אחוזה. אזוי קערט זיך יעדער איד אום צו עולם הבא, וואו קיין עבירה קלעבט זיך נישט צו זיין נשמה.

פארוואס די תורה הייבט זיך אן מיט בראשית

30:02

דער משגיח ברענגט די גמרא אז תורה, ארץ ישראל און עולם הבא ווערן געגעבן דורך יסורים, ווייל זיי זענען העכער פון דער וועלט. דערנאך ברענגט ער רש"י'ס קשיא פארוואס די תורה הייבט זיך נישט אן מיט "החודש הזה לכם", דער ערשטער מצוה, כדי די אומות זאלן נישט קענען זאגן אז אידן זענען גזלנים. ז,ח,כ

32:20

ער דערמאנט אברהם אבינו'ס שאלה "במה אדע כי אירשנה": ווי אזוי וועט ער וויסן אז דאס לאנד וועט בלייבן ביי זיי טראץ עבירות? דער אייבערשטער האט געענטפערט מיט קרבנות, וואס העלפן נאר פאר אידן; מ'קען זיי צייטווייליג פארטרייבן, אבער זיי זענען אויף אייביג פארבונדן מיטן לאנד. דער משגיח לייגט צו אז דער מענטש איז באשאפן געווארן פונעם מקום המזבח. ט

34:39

מיט רש"י אז די וועלט איז באשאפן געווארן בשביל ישראל און בשביל דער תורה, וואס הייסן ביידע ראשית, ווייזט דער משגיח אז בראשית איז מרמז אויף ישראל, תורה און שבת. ווי דער מהר"ל זאגט, קומען אידן נישט צו דעם קשר דורך מצוות; ווייל זיי האבן אים, דערפאר האבן זיי מצוות. י

נצר מטעי: דעם אייבערשטנס פלאנץ און זיין קינד

38:23

צוריק צום פסוק פון דער משנה, "לעולם יירשו ארץ", ערקלערט דער משגיח אז אידן זענען פארבונדן מיט ארץ ישראל ווייל זיי האבן שבת און עולם הבא; ווי א מענטש וואס קערט זיך אום צו זיין אחוזה אין יובל, מוזן זיי זיך אומקערן אהין. ו

39:13

דער טעם איז "נצר מטעי": כלל ישראל איז א פלאנץ וואס דער אייבערשטער אליין האט געפלאנצט, און ס'פעלט אים גארנישט, און ער האט פאר אים צוגעגרייט איין ערד וואו ער קען נאר וואקסן, ארץ ישראל. ו

40:51

ווען א איד לערנט די משנה, געפינט ער אויס אז ער איז א בן למקום. א זון הערט קיינמאל נישט אויף צו זיין א זון; פאר עבירות באקומט ער עונש, אבער ער בלייבט א קינד. דער אייבערשטער בארימט זיך מיט יעדן איד, אפילו מיטן נידריגסטן, און זאגט אים אז ער איז זיין קינד.

די שבעה עממים און די זיבן וואכן פון ספירה

45:13

דער משגיח פרעגט ווי אזוי האבן אידן באקומען ארץ ישראל, און ענטפערט: דורך כובש זיין די שבעה עממים. ער ברענגט דעם חוזה מלובלין, וואס האט געלערנט אז די שבעה עממים זענען כנגד די זיבן מידות, חסד, גבורה און די אנדערע.

46:33

ממילא, ערקלערט ער, דארף יעדער איד אין די זיבן וואכן פון ספירה מכניע זיין זיבן "אומות" אין זיך. די ערשטע וואך לייטערט ער אויס זיין חסד, אז עס זאל בלייבן אן אידישער חסד; אפילו זונטאג דארף ווערן אידיש, ביז אלץ ווערט אריינגעצויגן צו שבת און צו קדושה. די צווייטע וואך טוט מען דאס זעלבע מיט גבורה, און אזוי ווייטער.

48:38

דערנאך, ביי שבועות, איז מען זוכה צו ארץ ישראל און עולם הבא. דער משגיח פארבינדט דאס מיטן למנצח וואס מ'זאגט אין ספירה, וואס בעט אז די אומות אליין זאלן ווערן גוט, און וואס ענדיגט זיך מיטן ווארט "ארץ". ל

ספירה, טעג פון מלחמה און הכנה

52:45

די גאנצע עבודה פון ספירה, זאגט דער משגיח, איז צו גיין אין מלחמה, און דאס זענען ימי הדין. פאר קיין אנדער יום טוב הייסט די תורה נישט זיך צוגרייטן, אבער פאר שבועות שטייט אז מ'זאל זיין גרייט דריי טעג, און דאס ציילן איז די הכנה. מ

55:19

שבועות איז דער יום החמישים, דער מקום המקדש אליין, אזוי ווי יום כיפור. ארץ ישראל, זאגט ער, איז די הכנה צום הר הבית, וואס מ'דערגרייכט דורך כובש זיין די אומות אין די וואכן פון ספירה.

פארוואס די שדים זענען געבליבן אן גופים

58:53

דער משגיח ברענגט אז די שדים זענען באשאפן געווארן ערב שבת פונקט פאר שבת, און זענען געבליבן אן גופים. פארשטייט זיך, זאגט ער, אז עס האט נישט געפעלט צייט; קדושה רוט נישט אויף א זאך וואס איז חסר, און זיי זענען באשאפן געווארן נישט גאנץ כדי זיי זאלן נישט האבן קיין שייכות מיט שבת, וואס איז שלימות. ער לייגט צו אז שבת דארף א איד שפירן אז ס'פעלט אים גארנישט.

די כהנים און דער קודש הקדשים

1:02:06

ביי דער סדרה ערקלערט דער משגיח אז די כהנים, בני אהרן, זענען א שבת קטן, און דער כהן גדול, וואס גייט אריין אין קודש הקדשים, איז דער שבת הגדול. זיינע ספעציעלע הלכות ווייזן אז עצבות און חסרון פאסן נישט פאר אים, ווייל שבת האט נישט קיין חסרון. ס

1:04:45

אזוי אויך טאר א כהן בעל מום נישט עובד זיין, און א בהמה בעל מום איז נישט קיין קרבן, ווייל די עבודה פאדערט שלימות; און דערפאר מאכט מען די ברכה אויף דער שלמה.

די מועדים, "תמימות", און דער מקלל

1:05:39

די פרשה פון די מועדים, מערקט דער משגיח אן, הייבט זיך אן מיט שבת, וואס איז שלימות, און דערנאך קומט ספירת העומר, וואס אירע וואכן דארפן זיין "תמימות". ספירה איז אן ארבעט צום אמת, כדי יעדער איד זאל אנקומען צו זיין פנימיות און צו זיין חלק אין עולם הבא. ע

1:07:08

ער פארבינדט דאס מיט די תלמידי רבי עקיבא, און מיט דעם וואס האט "נוקב" געווען דעם שם ה', וואס איז שלום און שלימות; ווער עס מאכט אזא לאך מוז עס גאנץ מאכן, און יעדער איד דארף אנקומען צו שבועות אינגאנצן מיט תמימות. פ,צ

די אידישע נשמה ווי א קרבן אן א מום

1:11:12

דער משגיח שליסט מיטן פסוק "כי היום ה' נראה אליכם" און מיט דעם אז מיכאל ברענגט די נשמות פון אידן פאר'ן אייבערשטן ווי קרבנות. די נשמה איז דער קרבן, און ווי א קרבן מוז זי זיין גאנץ, אן א מום. ק

1:12:15

ער זאגט אז די ימי הספירה זענען שווער און זענען א מלחמה, און מ'דארף ליב האבן דעם רבונו של עולם, די תורה און א איד, און, ווי "לך ה' הגדולה", איבערגעבן אלע זיבן מידות צום אייבערשטן, כדי צו דערגרייכן תמימות. ר

מראי מקומות

תורה

  1. ד Vayikra 21:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:01
  2. ט Bereishis 15:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:20
  3. כ Shemos 12:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:02
  4. מ Shemos 19:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 52:45
  5. ס לכאורה Vayikra 21:10-15 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:06
  6. ע Vayikra 23:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05:39
  7. צ Vayikra 24:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:08
  8. ק Vayikra 9:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:12

נביאים

  1. ו Yeshayahu 60:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:23, 39:13

כתובים

  1. ל Tehillim 67 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:38
  2. ר Divrei Hayamim I 29:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:15

משנה

  1. ה Sanhedrin 10:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:52

תלמוד בבלי

  1. א Berachos 39b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:51, 2:29, 14:05
  2. ז Berachos 5a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:02
  3. פ לכאורה Yevamos 62b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:08

ראשונים

  1. ב לכאורה Rashi on Berachos 39b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:51
  2. ג לכאורה Tosafos on Berachos 39b מפתח אינעם אויסשרייב: 2:29
  3. ח Rashi on Bereishis 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:02
  4. י לכאורה Rashi on Bereishis 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:39
  5. נ לכאורה Rashi on Shemos 20:9 1:00:30 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 8:38 מ'מאכט די ברכה אויף דעם חשוב'סטן מאכל ווייל ווען מ'האלט עס אין דער האנט וועקט עס אויף א גרעסערע געפיל פון דאנקבארקייט צום אייבערשטן.
  2. 11:12 דער נאמען פונעם אייבערשטן איז שלום, און ער רוט נאר אויף א זאך וואס איז גאנץ; דערפאר איז א כהן אדער א קרבן מיט א מום פסול צו דער עבודה.
  3. 20:05 יעדער איד מוז סוף כל סוף אנקומען צו עולם הבא, ווייל יעדע אידישע נשמה קומט פון דארט; מצוות און עבירות מאכן נאר דעם וועג גרינגער אדער שווערער.
  4. 21:59 שבת, תורה, ארץ ישראל און עולם הבא זענען אלץ איין זאך, און כלל ישראל איז איינגעווארצלט אין זיי אלע.
  5. 41:03 א איד איז דעם אייבערשטנס קינד און קען קיינמאל נישט אויפהערן צו זיין זיין קינד; עבירות ברענגען עונש, אבער זיי מעקן נישט אפ דעם קשר.
  6. 52:19 די ימי הספירה זענען טעג פון מלחמה, ווען א איד דארף זיך צוגרייטן צו שבועות דורך אויסלייטערן זיינע זיבן מידות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:29 פארוואס זאגט רבי יוחנן "שלמה מצוה מן המובחר" און נישט פשוט פארקערט ווי רב הונא?

    תירוץ: 14:27 ווייל ער רעדט בכלל נישט פון דער מעלה פונעם ברויט אדער פון דאנקבארקייט, נאר ער ברענגט אריין אן אנדער חשבון: די שלימות וואו דער שם שמים רוט.

  2. קשיא: 10:01 וואס איז די מעלה פון א שלמה, אז זי איז נישט געשמאקער ווי א גרויסע פרוסה?

    תירוץ: 10:46 דער שם ה' איז שלום און רוט אויף א זאך וואס איז גאנץ, ווי די סדרה לערנט ביים כהן בעל מום.

  3. קשיא: 17:28 פארוואס קומט די משנה "כל ישראל" גלייך נאך די דינים פון די חייבי מיתות בית דין?

    תירוץ: 18:15 כדי איינער וואס האט געזינדיגט זאל נישט מיינען אז ער האט פארלוירן זיין וועלט און זיך מייאש זיין; יעדער איד וועט סוף כל סוף אנקומען צו עולם הבא.

  4. קשיא: 31:35 פארוואס הייבט זיך די תורה אן מיט בראשית און נישט מיט דער ערשטער מצוה?

    תירוץ: 36:45 ווייל דער קשר פון אידן מיט תורה, שבת און ארץ ישראל קומט פריער און איז די סיבה פון די מצוות, און בראשית איז מרמז אויף די אלע זאכן.

  5. קשיא: 59:06 זענען די שדים געבליבן אן גופים ווייל דער אייבערשטער האט נישט געהאט צייט פאר שבת?

    תירוץ: 59:26 ניין; זייער מציאות איז אז זיי האבן נישט קיין שלימות, כדי זיי זאלן זיך נישט קענען אנכאפן אין שבת.

געדאנקען

  1. 9:03 דער דין צו מאכן די ברכה אויף דעם חשוב'סטן מאכל איז נישט ווייל מ'האלט חשוב די בעסערע סחורה, נאר ווייל דער חשוב'סטער מאכל וועקט אויף א שטערקערע געפיל פון דאנקבארקייט, וואס דאס איז דער ענין פון א ברכה.
  2. 12:42 די מעלה פון א שלמה איז פון אן אנדער סארט: נישט דאנקבארקייט נאר שלימות, וואו דער שם שמים רוט, ווי מ'לערנט ארויס פונעם כהן און קרבן בעל מום; דערפאר נוצט רבי יוחנן אן אנדער לשון ווי רב הונא.
  3. 36:35 אידן קומען נישט צו זייער קשר מיט עולם הבא, תורה און ארץ ישראל דורך די מצוות; פונקט פארקערט: ווייל זיי האבן דעם קשר, דערפאר האבן זיי מצוות. דערפאר הייבט זיך די תורה אן מיט בראשית און נישט מיט דער ערשטער מצוה.
  4. 25:48 אזוי ווי א איד און א גוי, און שבת און די וואכנטעג, זענען אנדערש אין זייער מהות, אזוי איז ארץ ישראל דאס "אידישע לאנד" וואס איר פנימיות איז תורה און שבת; דערפאר האלט עס אויך שבת, און איר יובל איז כנגד יום כיפור, דער שבת שבתון.
  5. 46:01 די שבעה עממים זענען די זיבן מידות; כובש זיין דאס לאנד מיינט אויסלייטערן די אייגענע מידות אין די זיבן וואכן פון ספירה, ביז אפילו די וואכנטעג ווערן "אידיש" און אלץ ווערט אריינגעצויגן אין שבת.
  6. 59:22 די שדים זענען געבליבן אן גופים נישט ווייל עס האט געפעלט צייט, נאר ווייל זיי זענען באשאפן געווארן אן שלימות, כדי זיי זאלן נישט האבן קיין שייכות מיט שבת, וואס איז שלימות.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 18:19 דער משגיח זאגט אז איינער וואס האט געזינדיגט טאר זיך נישט מייאש זיין און מיינען אז ער האט שוין פארלוירן זיין וועלט, ווייל יעדער איד וועט אנקומען צו עולם הבא.
  2. 52:27 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך צוגרייטן צו שבועות אין די ימי הספירה און גיין אין מלחמה קעגן די אייגענע מידות.
  3. 1:12:59 דער משגיח זאגט אז מ'דארף ליב האבן וואס מ'דארף ליב האבן: דעם רבונו של עולם, די תורה און א איד, און איבערגעבן אלע זיבן מידות צום אייבערשטן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אהרן הכהן, דער לובלינער חוזה, דער מהר"ל פון פראג, דער מלאך מיכאל, רב הונא, רב נחמן בר יצחק, רבי יוחנן, רבי עקיבא, רש"י

ערכים בעל מום, יובל, מזיקים, מעין עולם הבא, ספירת העומר, עולם הבא, קודש הקדשים, תמימות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט