וכי ימוך אחיך - נפילה ממדריגתו - אחרי נמכר' גאולה תהיה לו!! (שייכות לשבועות)

קאטאלאג: פרשת השבוע בהר בחקותי נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 11 תשל"א (1970–71) אידיש 1 שעה 9 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 9 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז שבת, ארץ ישראל, יום כיפור, די תורה און די אידישע נשמה האבן איין שורש, אז עבירות ביי א איד זענען נאר א מקרה און נישט זיין עצם, און ממילא קען קיין איד, ווי טיף ער זאל נישט פאלן, נישט אפגעריסן ווערן פון זיין שורש: נאכדעם ווי ער ווערט פארקויפט וועט ער האבן א גאולה.

דער משגיח עפנט מיט רש"י'ס ווארט אז שמיטה איז "לשם ה'" אזוי ווי שבת בראשית, און ער ווייזט אז ביידע זענען נישט צוליב מנוחה. וואס עס געפינט זיך אין זמן געפינט זיך אויך אין מקום און אין נפש: שבת צווישן די טעג, ארץ ישראל צווישן די לענדער און די אידישע נשמה צווישן די פעלקער שטאמען אלע פון איין שורש, צוזאמען מיט דער תורה. ארץ ישראל איז עולם הבא, איר פנימיות איז די אידישע נשמה, ממילא איז זי נישט קיין חפצא של מצוה, נאר דאס לאנד אליין האלט שבת. יום כיפור און יובל ברענגען יעדן איד צוריק צו זיין שורש. דורך דעם מהר"ל, דעם ברית בין הבתרים און אברהם אבינו'ס קשיא ערקלערט ער אז א עבירה ביי א איד איז נאר א מקרה, אזוי ווי שמוץ אויף א דימענט. דער זעלבער תירוץ פארענטפערט ירמיהו'ס קשיא אין דער הפטרה. אפילו א איד וואס איז פארקויפט צו עבודה זרה ווערט אויסגעלייזט, און די ספירה ביז שבועות איז די עבודה אפצורייניגן דעם דימענט, אז דער הימל זאל אראפקומען צו יעדן איד.

ענינים: דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · שמיטה און יובל

סדר השיעור

  1. 0:00 שמיטה לשם ה', נישט צוליב מנוחה

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי קען שמיטה זיין צוליב מנוחה פאר דער ערד, ווען רש"י גלייכט עס צו שבת בראשית, וואס איז געקומען איידער עמיצער האט געדארפט רוען. דערנאך ערקלערט ער אז וואס עס איז דא אין זמן איז דא אין מקום און אין נפש: שבת, ארץ ישראל און די אידישע נשמה זענען אפגעטיילט פון די וואכן־טעג, פון אנדערע לענדער און פון די פעלקער.

  2. 7:27 ארץ ישראל איז עולם הבא

    דער משגיח ערקלערט אז שבת, כנסת ישראל און ארץ ישראל זענען פאראייניגט אין זייער שורש: שבת איז מעין עולם הבא און ארץ ישראל איז אנטקעגן עולם הבא, ממילא האט יעדער איד וואס האט א חלק אין עולם הבא א חלק אין ארץ ישראל. ער ברענגט אז די גאנצע תורה איז אויסגעשריבן איבער ארץ ישראל, און ער ערקלערט דורך עתניאל בן קנז און קרית ספר ווי אזוי פארגעסענע הלכות זענען געווען פארבונדן מיט א פלאץ אין לאנד.

  3. 14:37 די פנימיות און די חיצוניות פון ירושלים

    דער משגיח רופט שבת דעם מקור פון אידישע נשמות און יום כיפור דעם שורש פון דעם שורש, און ער ברענגט די גמרא וואס טיילט צווישן ירושלים של עולם הזה, וואו יעדער קען ארויפגיין, און ירושלים של עולם הבא. טוריסטן זעען נאר די חיצוניות פון לאנד, אזוי ווי די פנימיות פון אסאך אידן איז פארדעקט, און ער גלייכט עס צו אידן וואס קוקן אויפן זייגער שבת, און אנדערע וואס קענען זיך נישט אפשיידן פון שבת.

  4. 20:23 דאס לאנד אליין היט שבת

    דער משגיח ערקלערט אז ווייל די פנימיות פון ארץ ישראל איז די אידישע נשמה, באציט זיך די תורה נישט צום לאנד ווי צו ציצית, א חפצא של מצוה; נאר דאס לאנד אליין היט די מצוה, און איר מצוה איז שבת. אזוי ווי אידן דארפן ארץ ישראל, דארף ארץ ישראל אידן, דערפאר ענדיגט זיך די תוכחה מיט "והארץ אזכר", און יעדער איד האט זיין חלק אין לאנד אזוי ווי ער האט זיין אות אין ספר תורה.

  5. 27:21 יום כיפור און יובל קערן צוריק צום שורש

    דער משגיח ערקלערט אז יום כיפור, דער שורש פון אידישע נשמות, איז דער טאג פון זיך צוריקקערן צום שורש, וואס נאר אידן האבן, און אז אפילו אידן וואס זענען ווייט פון אידישקייט פילן א שייכות דערצו. יובל הייבט זיך אן יום כיפור, ווען יעדער איד קערט זיך אום צו זיין אחוזה, דער שער החמישים.

  6. 31:20 פארוואס מ'האט געצוואונגען די תורה

    דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל'ס קשיא פארוואס דער אייבערשטער האט געדארפט צווינגען די אידן מקבל צו זיין די תורה נאכדעם ווי זיי האבן געזאגט נעשה ונשמע, און זיין תירוץ אז די תורה מוז קומען בדרך הכרח, ווייל א מדריגה פון בחירה קען פארלוירן ווערן, אבער וואס איז מוכרח איז נצחי. ער לייגט צו דעם מדרש וואס גלייכט די אידן צו אן אנוסה וואס מ'קען קיינמאל נישט אוועקשיקן, און ער גייט אריבער צום ברית בין הבתרים, וואו כלל ישראל איז געבוירן געווארן.

  7. 36:36 א עבירה ביי א איד איז נאר א מקרה

    דער משגיח ערקלערט אברהם אבינו'ס קשיא "במה אדע" אז ער האט מורא געהאט אז עבירות וועלן אפרייסן זיינע קינדער פון לאנד, און דעם אייבערשטנס תירוץ, קרבנות, אז עס איז מגלה אז א עבירה ביי א איד איז א מקרה און נישט זיין עצם, נישט אזוי ווי ביי די גוים. ער ברענגט א משל פון טינט וואס מ'גיסט אריין אין וואסער אנטקעגן שמוץ אויף א מענטש אדער אויף א דימענט, ער ברענגט דעם מדרש אויף יעקב "איש חלק", און ער ווייזט אז יום כיפור און יובל זענען מגלה די זעלבע זאך.

  8. 43:57 אפילו פארקויפט צו עבודה זרה, ווערט ער אויסגעלייזט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט "וכי ימוך אחיך" ווי די מדריגות פון א איד וואס פאלט, ביז ער ווערט פארקויפט "לעקר משפחת גר", וואס רש"י זאגט אז דאס איז עבודה זרה אליין. דווקא דארט רופט די תורה די עבודה זרה "עקר", וואס וועט אויסגעריסן ווערן, ווייל דער שורש פון א איד קען קיינמאל נישט אפגעריסן ווערן, און די עבירה איז ביי אים נאר א מקרה.

  9. 48:11 ירמיהו קויפט א פעלד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט דורך די הפטרה: ווען ירושלים איז באלעגערט הייסט דער אייבערשטער ירמיהו קויפן דאס פעלד פון זיין שוועסטערקינד חנמאל, אלס א סימן אז מ'וועט נאכאמאל קויפן פעלדער אין לאנד. ירמיהו פרעגט ווי אזוי דאס גייט צוזאמען, און דער משגיח ערקלערט אז זיין קשיא איז די זעלבע קשיא ווי אברהם אבינו'ס: אויב עבירות ברענגען גלות און תשובה ברענגט צוריק, פארוואס זאגט מען צו די גאולה יעצט, אינמיטן די עבירות.

  10. 55:35 דעם אייבערשטנס תירוץ און דער קרוב וואס לייזט אויס שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם אייבערשטנס תירוץ צו ירמיהו: עבירות ביי אידן זענען נאר א מקרה, און דער אייבערשטער וועט זיי אייננעמען, געבן א לב אחד און זיי איינפלאנצן אין לאנד. ער לערנט די גאולה דורך א קרוב ווי א גאולה דורך א צדיק פון דעם זעלבן שורש הנשמה, און ער ענדיגט אז ביים יובל ווערט דער שורש נתגלה: יעדע אידישע נשמה איז איינגעבונדן אין יום כיפור, אין שבת, אין ארץ ישראל און אין דער תורה.

  11. 1:01:09 שבועות, דער יום החמישים, און דער הימל קומט אראפ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גלייכט שבועות מיט יום כיפור, ווען מ'האט געגעבן די ערשטע און די לעצטע לוחות, ביידע דער שער החמישים; די לוחות זענען צובראכן געווארן נאר אין דער חיצוניות. די ספירה איז די עבודה אפצורייניגן דעם דימענט, אז דער הימל זאל אראפקומען צו יעדן איד, וואס איז אליין א הר סיני. ער ענדיגט אז די תורה איז געגעבן געווארן אין מדבר כדי צו ווייזן אז ווען אידן קענען נישט קומען צום שורש, קומט דער שורש צו זיי.

דער שיעור, אויסגעשריבן

שמיטה לשם ה', נישט צוליב מנוחה

0:36

דער משגיח עפנט מיטן פסוק אז די ערד זאל רוען א שבת "לה'", און מיט רש"י'ס ווארט אז דאס איז אזוי ווי ביי שבת בראשית. אויב דער תכלית פון שבת וואלט געווען מנוחה ווייל עס איז געזונט פארן מענטש, פרעגט ער, וואלט דער ערשטער שבת געדארפט קומען ערשט נאכדעם ווי די באשעפענישן האבן זיך אביסל אנגעארבעט; אבער ער איז געקומען גלייך נאכדעם ווי דער מענטש איז באשאפן געווארן פרייטאג. ממילא איז אויך שמיטה לשם ה', און נישט צוליב מנוחה פאר דער ערד. ב,א

3:59

דערנאך לייגט ער אוועק אז אלץ וואס געפינט זיך אין זמן געפינט זיך אויך אין מקום און אין נפש, און אלץ איז כלול אין דער תורה, לויט וואס די וועלט איז באשאפן געווארן. אזוי ווי עס זענען דא אידישע נשמות און נשמות פון די אומות, זענען דא אידישע טעג און אנדערע טעג, און אן אידיש לאנד: דער אייבערשטער האט באשאפן זעקס טעג און געהייליגט דעם זיבעטן, און זעקס לענדער און געהייליגט דאס זיבעטע, ארץ ישראל. ממילא, זאגט ער, איז שבת א איד און ארץ ישראל א איד, און זונטאג און אמעריקע זענען א גוי. ג

ארץ ישראל איז עולם הבא

7:45

אלץ קערט זיך צוריק צו זיין שורש, גייט ער ווייטער, און דארט ווערן שבת, כנסת ישראל און ארץ ישראל פאראייניגט. די גמרא רופט שבת מעין עולם הבא, און ארץ ישראל, ווי דער רמב"ן ברענגט פון חז"ל, איז אנטקעגן עולם הבא, אזוי ווי דער בית המקדש של מטה איז אנטקעגן דעם בית המקדש של מעלה. איר פנימיות איז די אידישע נשמה און די תורה, וואס דער זוהר זאגט אז זיי זענען איינס מיטן אייבערשטן. דערפאר רופט די משנה עולם הבא "ארץ": ווייל יעדע נשמה איז א שטיקל כסא הכבוד, האט יעדער איד א חלק אין עולם הבא און אין ארץ ישראל. ד,ה,ו

11:39

אין ספרים שטייט אז ווער עס האט ליכטיגע אויגן זעט די גאנצע תורה אויסגעשריבן איבער ארץ ישראל. על פי זה ערקלערט דער משגיח די גמרא אז עתניאל בן קנז האט צוריקגעברענגט די דריי טויזנט הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן אין די ימי האבל פון משה, ווען ער האט איינגענומען קרית ספר: יענע הלכות זענען געווען פארבונדן מיט יענעם ארט, און ווער עס האט אים איינגענומען האט זיי געקענט צוריקברענגען. ט,ח

די פנימיות און די חיצוניות פון ירושלים

14:39

שבת איז דער מקור פון אידישע נשמות, און יום כיפור, שבת שבתון, איז דער שורש פון דעם שורש; אזוי איז ארץ ישראל, און אין איר ירושלים, עולם הבא. דער משגיח ברענגט די גמרא אז צו ירושלים של עולם הזה קען יעדער ארויפגיין, אבער אין ירושלים של עולם הבא קומען נאר די וואס זענען געלאדנט. טוריסטן וואס שווימען אין ים המלח, באקוקן די אויסגראבונגען און כאפן בילדער, זעען נאר די חיצוניות פון לאנד, אזוי ווי אסאך אידן ווייזן נישט ארויס די ליכטיגע נשמה וואס איז אין זיי, א מצב וואס איז נאר פאר א צייט, אין גלות. כ

18:57

ער גלייכט עס צו שבת: געוויסע קוקן אויפן זייגער ווען מ'מעג שוין אנצינדן, און אנדערע לייגן צו צום שבת פון פאראויס און פון הינטן, ווייל זיי קענען זיך נישט אפשיידן פון זיין זיסקייט.

דאס לאנד אליין היט שבת

20:39

ווייל די פנימיות פון ארץ ישראל איז די אידישע נשמה אליין, און אדם הראשון איז גענומען געווארן פון מקום המזבח, איז דאס לאנד מער ווי א חפצא של מצוה. די תורה באציט זיך צו ציצית, תפילין און אנדערע מצוות ווי צו א חפץ וואס ווערט הייליג דורך דעם וואס מ'נוצט עס פאר דער מצוה. ביי ארץ ישראל איז נישט אזוי: די תורה זאגט אז דאס לאנד אליין זאל היטן שבת, און איר מצוה איז שבת, וואס איז מגלה די אחדות פון דעם אייבערשטן און פון כלל ישראל. מ,ב

25:07

ממילא, זאגט דער משגיח, דארפן נישט נאר אידן ארץ ישראל, נאר ארץ ישראל דארף אידן, אזוי ווי שבת דארף אידן, און דערפאר ענדיגט זיך די תוכחה מיטן געדענקען דעם ברית פון די אבות און דאס לאנד. און אזוי ווי יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, האט יעדער איינער זיין שטיקל לאנד, צוגעטיילט מיט א גורל פון הימל און צוגעבונדן צו אים ווי א זיווג. ס

יום כיפור און יובל קערן צוריק צום שורש

27:23

יום כיפור איז דער שורש פון וואו אלע אידישע נשמות קומען ארויס, דער טאג וואס איז מערסטנס מסוגל זיך אומצוקערן; תשובה איז נאר דא ביי אידן, און מ'זעט בחוש אז אפילו אידן אן קיין שייכות צו אידישקייט פילן זיך צוגעבונדן צו יום כיפור. דערפאר הייבט זיך יובל אן יום כיפור, ווען יעדער איד קערט זיך אום צו זיין אחוזה און צו זיין משפחה. א איד וואס איז אפגעריסן פון זיין לאנד איז ווי א בוים וואס מ'האט ארויסגעריסן מיט די ווארצלען, און אין יענעם טאג עפנט זיך דער שער החמישים. ע

פארוואס מ'האט געצוואונגען די תורה

31:29

דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל'ס קשיא, פארוואס האט דער אייבערשטער געדארפט צווינגען די אידן מקבל צו זיין די תורה נאכדעם ווי זיי האבן געזאגט נעשה ונשמע. דער מהר"ל ענטפערט אז זייער ווילן האט געוויזן זייער מדריגה, אבער א מדריגה פון בחירה איז נישט נצחי; די תורה האט געמוזט קומען בדרך הכרח, אזוי ווי דאס לעבן אליין, כדי זי זאל קיינמאל נישט בטל ווערן. א מדרש לייגט צו אז די אידן זענען געמאכט געווארן ווי אן אנוסה, וואס מ'קען קיינמאל נישט אוועקשיקן. דאס זעלבע, זאגט דער משגיח, איז געווען ביים געבורט פון כלל ישראל ביים ברית בין הבתרים, וואו ארץ ישראל איז געגעבן געווארן. צ,ר

א עבירה ביי א איד איז נאר א מקרה

37:01

דארט האט אברהם אבינו געפרעגט "במה אדע". דער משגיח ערקלערט אז ער האט מורא געהאט אז זיינע קינדער וועלן זינדיגן און ווערן פארטריבן, ווייל דאס לאנד קען נישט סובל זיין קיין עבירות. דער אייבערשטער האט געענטפערט מיט די בהמות וואס, ווי רש"י זאגט, זענען א רמז אויף קרבנות: א עבירה איז נישט דער עצם פון א איד נאר א מקרה, אבער ביי די גוים איז זי בעצם, און דערפאר העלפט ביי זיי נישט קיין תשובה. ר,ש

38:10

אז מ'גיסט טינט אין וואסער ווערט דאס גאנצע וואסער פארבט, אבער שמוץ אויף א מענטש אדער אויף א דימענט וואשט זיך אפ, און דער דימענט איז די גאנצע צייט געבליבן א דימענט. אזוי זאגט אויך דער מדרש אויף יעקב "איש חלק", אז די עבירות רוטשן אראפ פון אים. יום כיפור, אזוי ווי א קרבן, איז יעדעס יאר מגלה אז די עבירה פון א איד איז א מקרה, ממילא קען דער גלות וואס זי ברענגט נישט בלייבן אויף אייביג. אא,ת

אפילו פארקויפט צו עבודה זרה, ווערט ער אויסגעלייזט

44:16

דער משגיח גייט אריבער צו דער סדרה: "וכי ימוך אחיך" באשרייבט ווי א איד פאלט טריט ביי טריט, ביז ער ווערט פארקויפט "לעקר משפחת גר", וואס רש"י זאגט אז דאס איז עבודה זרה אליין. אבער נאר דא רופט די תורה עבודה זרה "עקר", א זאך וואס וועט אויסגעריסן ווערן: ווען א אידישע נשמה קומט אן ביז עבודה זרה, שווייגט דער אייבערשטער מער נישט, ווייל א עבירה איז ביי דער נשמה נאר א מקרה. אג,אד

ירמיהו קויפט א פעלד

48:42

די הפטרה, מערקט דער משגיח אן, רעדט פון דער צייט ווען אידן ווערן פארטריבן. ווען די כשדים באלעגערן ירושלים הייסט דער אייבערשטער ירמיהו קויפן דאס פעלד פון זיין שוועסטערקינד חנמאל, און פון די פסוקים לערנט מען ארויס די דינים פון קנין. דער קויף איז א סימן אז מ'וועט נאכאמאל קויפן הייזער און פעלדער אין לאנד. אה

51:14

דערנאך פרעגט ירמיהו דעם אייבערשטן, פון וועמען קיין זאך איז נישט פארבארגן, פארוואס קויפן א פעלד ווען די שטאט ווערט שוין איבערגעגעבן. דער משגיח ערקלערט אז דאס איז אברהם אבינו'ס קשיא: אויב עבירות טרייבן ארויס די אידן און תשובה ברענגט זיי צוריק, פארוואס זאגט מען צו די צוריקקומען יעצט, אינמיטן די עבירות, ווען עס איז נישט די צייט פאר אזא נבואה? אה

דעם אייבערשטנס תירוץ און דער קרוב וואס לייזט אויס

56:14

דעם אייבערשטנס תירוץ איז אז ער וועט זיי אייננעמען פון אלע לענדער, זיי צוריקברענגען מיט זיכערהייט, זיי געבן א לב אחד צו האבן מורא פאר אים, און זיי איינפלאנצן אין לאנד בכל לבו ובכל נפשו: די עבירה, וואס ירמיהו האט געמיינט אז זי איז בעצם, איז נאר א מקרה. דער משגיח לייגט צו אז דער גואל איז א קרוב, ווייל א צדיק פון דעם זעלבן שורש הנשמה לייזט אויס די וואס זענען צו אים צוגעבונדן; און ביים יובל ווערט דער שורש נתגלה, אז יעדע אידישע נשמה איז איינגעבונדן אין יום כיפור, אין שבת, אין ארץ ישראל און אין דער תורה. או,אג

שבועות, דער יום החמישים, און דער הימל קומט אראפ

1:01:29

יובל און יום כיפור זענען דער שער החמישים, און אזוי אויך שבועות: שבועות האט מען געגעבן די ערשטע לוחות, פאר דעם חטא, און יום כיפור די לעצטע, נאך דעם חטא. נאך זיבן וואכן פון זיך אפרייניגן זענען די אידן אנגעקומען צום יום החמישים, וואס איז אזוי הויך אז מ'קען אים נישט ציילן, און מקבל געווען די תורה, דעם שורש פון יעדער נשמה. די לוחות זענען צובראכן געווארן נאר אין דער חיצוניות; וואס זיי האבן אינגעהאלטן איז קיינמאל נישט בטל געווארן.

1:03:35

די עבודה פון ספירה, זאגט דער משגיח, איז אראפצונעמען דעם שמוץ וואס פארדעקט דעם דימענט, אז דער הימל זאל זיך קענען אנרירן מיט דער ערד ווי ביים הר סיני, ווייל יעדער איד איז א הר סיני. א מדרש זאגט אז הר המוריה האט זיך פארבונדן מיטן הר סיני, און די תורה איז געגעבן געווארן אין מדבר כדי צו ווייזן אז ווען אידן קענען נישט קומען צו זייער שורש, קומט דער שורש צו זיי, ווי דער חידושי הרי"ם לערנט ארויס פון "לא בשמים היא". אח,אכ,אי

מראי מקומות

תורה

  1. ב Vayikra 25:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:36, 20:39
  2. ז Devarim 8:8 10:34 טעקסט מפתח
  3. מ Bamidbar 15:38 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:39
  4. ס Vayikra 26:42 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:07
  5. ע Vayikra 25:9-10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:23
  6. ק Devarim 22:29 34:31 טעקסט מפתח
  7. ר Bereishis 15:8-9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:29, 37:01
  8. ת Bereishis 27:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:10
  9. אב Vayikra 16:30 42:26 טעקסט מפתח
  10. אג Vayikra 25:47-54 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 44:16, 56:14
  11. אז Shemos 19:20 1:04:07 טעקסט מפתח
  12. אי Devarim 30:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:35

נביאים

  1. ח לכאורה Yehoshua 15:15-17 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:39
  2. ל לכאורה Yeshayahu 2:2 16:00 מפתח
  3. אה Yirmiyahu 32:6-25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:42, 51:14
  4. או Yirmiyahu 32:36-41 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 56:14

משנה

  1. ו Mishnah Sanhedrin 10:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45

תלמוד בבלי

  1. ד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45
  2. ט Temurah 16a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:39
  3. כ Bava Basra 75b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:39

מדרש

  1. צ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 31:29
  2. אא Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 38:10
  3. אח Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:03:35

זוהר און קבלה

  1. ג Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:59
  2. ה Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45

ראשונים

  1. א Rashi on Vayikra 25:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:36
  2. ש Rashi on Bereishis 15:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:01
  3. אד Rashi on Vayikra 25:47 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 44:16

אחרונים און חסידות

  1. י Shaarei Kedushah (מקום נישט באשטימט) 13:00 מפתח
  2. אכ Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:35

תפילה און פיוט

  1. נ Siddur (Shabbos Minchah) (מקום נישט באשטימט) 24:25 מפתח
  2. פ Musaf of Yom Tov (מקום נישט באשטימט) 29:53 מפתח
  3. אט Shabbos zemiros (מקום נישט באשטימט) 1:06:10 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 2:12 שמיטה, אזוי ווי שבת בראשית, איז "לשם ה'" און נישט צוליב מנוחה, ווייל דער ערשטער שבת איז געקומען גלייך נאך די ששת ימי בראשית, ווען קיינער איז נאך נישט געווען מיד.
  2. 5:57 שבת אין זמן, ארץ ישראל אין מקום און די אידישע נשמה צווישן די פעלקער זענען איינס אנטקעגן דעם אנדערן, און אין שורש זענען זיי אלע איינס מיט דער תורה און מיטן אייבערשטן.
  3. 9:07 ארץ ישראל איז אנטקעגן עולם הבא, און איר פנימיות איז די אידישע נשמה, וואס טוריסטן וואס זעען נאר די חיצוניות דערגרייכן נישט.
  4. 37:49 א עבירה איז נישט דער עצם פון א איד נאר א מקרה, אזוי ווי שמוץ אויף א דימענט, און דערפאר קענען קרבנות, יום כיפור און יובל עס אפווישן.
  5. 46:03 ווי טיף א איד זאל נישט פאלן, אפילו ביז ער ווערט פארקויפט צו עבודה זרה אליין, קען ער נישט אפגעריסן ווערן פון זיין שורש, און ער וועט אויסגעלייזט ווערן.
  6. 1:03:35 די עבודה פון די ימי הספירה ביז שבועות איז אראפצונעמען דעם שמוץ וואס פארדעקט דעם דימענט, אז דער הימל זאל קענען אראפקומען צו יעדן איד.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:00 אויב שמיטה און שבת זענען צוליב מנוחה, פארוואס איז דער ערשטער שבת געקומען גלייך נאך בריאת העולם, איידער עפעס האט געדארפט רוען?

    תירוץ: 2:43 ווייל, אזוי ווי רש"י זאגט, זענען ביידע "לשם ה'", און נישט צוליב מנוחה פאר מענטש אדער ערד.

  2. קשיא: 13:48 פארוואס זענען די דריי טויזנט פארגעסענע הלכות צוריקגעברענגט געווארן דווקא דורך עתניאל בן קנז ווען ער האט איינגענומען קרית ספר?

    תירוץ: 13:29 ווייל די גאנצע תורה איז אויסגעשריבן איבער ארץ ישראל, און יענע הלכות זענען געווען פארבונדן מיט יענעם פלאץ; ווער עס האט אים איינגענומען האט זיי געקענט צוריקברענגען.

  3. קשיא: 31:24 פארוואס האט דער אייבערשטער געדארפט צווינגען די אידן מקבל צו זיין די תורה, נאכדעם ווי זיי האבן שוין געזאגט נעשה ונשמע?

    תירוץ: 31:42 נעשה ונשמע האט געוויזן די מדריגה פון די אידן, אבער א מדריגה פון בחירה איז נישט נצחי; די תורה האט געמוזט קומען בדרך הכרח, אזוי ווי דאס לעבן, כדי זי זאל קיינמאל נישט בטל ווערן.

  4. קשיא: 36:14 ווי אזוי האט אברהם אבינו געקענט פרעגן "במה אדע", נאכדעם ווי דער אייבערשטער האט אים צוגעזאגט דאס לאנד?

    תירוץ: 37:31 ער האט מורא געהאט אז זיינע קינדער וועלן זינדיגן און ווערן אפגעריסן פון זייער שורש; דער אייבערשטער האט געענטפערט מיט קרבנות, און מגלה געווען אז א עבירה איז ביי א איד נאר א מקרה, וואס מ'קען אפווישן.

  5. קשיא: 51:34 פארוואס הייסט דער אייבערשטער ירמיהו קויפן א פעלד אלס א סימן פון צוריקקומען, גראדע ווען די שטאט פאלט צוליב די עבירות?

    תירוץ: 53:42 דאס איז נאכאמאל אברהם אבינו'ס קשיא, און דער תירוץ איז דער זעלבער: א עבירה ביי אידן איז נאר א מקרה, ממילא וועט דער אייבערשטער זיי אייננעמען, געבן א לב אחד און זיי איינפלאנצן אין לאנד.

געדאנקען

  1. 6:53 דער משגיח נעמט דעם פאראלעל פון זמן, מקום און נפש אזוי ממשות'דיג, אז ער זאגט אז שבת איז א איד, ארץ ישראל איז א איד און א איד איז א איד, און זונטאג און אמעריקע זענען א גוי.
  2. 21:36 ווייל די פנימיות פון ארץ ישראל איז די אידישע נשמה, איז דאס לאנד נישט קיין חפצא של מצוה ווי ציצית; דאס לאנד אליין טוט די מצוה, און איר מצוה איז שבת.
  3. 25:07 נישט נאר אידן דארפן ארץ ישראל; ארץ ישראל דארף אידן, אזוי ווי שבת דארף אידן, און דערפאר ענדיגט זיך די תוכחה מיט דעם געדענקען פון לאנד.
  4. 33:46 דאס וואס מ'האט געצוואונגען די תורה ביים הר סיני איז א גרעסערער כבוד ווי מקבל זיין מיט בחירה: וואס קומט מיט בחירה איז א מדריגה וואס קען פארלוירן ווערן, אבער וואס איז מוכרח, אזוי ווי דאס לעבן אליין, איז נצחי, אזוי ווי ביי אן אנוסה וואס מ'קען קיינמאל נישט אוועקשיקן.
  5. 38:05 קרבנות קענען מכפר זיין נאר ווייל א עבירה איז ביי א איד א מקרה: טינט וואס מ'גיסט אריין אין וואסער ווערט איינס דערמיט, אבער שמוץ אויף א מענטש אדער אויף א דימענט וואשט זיך אפ, און דאס איז געווען דער תירוץ אויף אברהם אבינו'ס קשיא ביים ברית בין הבתרים.
  6. 53:37 ירמיהו'ס קשיא וועגן קויפן א פעלד ערב החורבן איז די זעלבע קשיא ווי אברהם אבינו'ס "במה אדע", און ביידע ווערן פארענטפערט מיט דעם זעלבן יסוד אז א עבירה ביי אידן איז נאר א מקרה.
  7. 1:06:07 די תורה איז געגעבן געווארן אין מדבר און נישט אין ארץ ישראל אלס א נחמה לדורות: ווען אידן קענען נישט קומען צו זייער שורש, קומט דער שורש צו זיי, אזוי ווי הר המוריה איז געקומען צום הר סיני.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:03:35 דער משגיח זאגט אז די עבודה פון די ימי הספירה ביז שבועות איז זיך אפצורייניגן, אראפצונעמען דעם שמוץ וואס פארדעקט דעם דימענט, כדי צו דערגרייכן דעם שורש און מקבל זיין די תורה.
  2. 1:06:45 דער משגיח זאגט אז א איד אין גלות זאל נישט מיינען אז ווייל ער קען נישט קומען קיין ארץ ישראל איז ער אפגעריסן פון זיין שורש, ווייל דער שורש קומט צו אים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דער חידושי הרי"ם, דער מהר"ל פון פראג, חנמאל בן שלום, יעקב אבינו, ירמיהו הנביא, משה רבינו, עתניאל בן קנז, רש"י

ערכים ברית בין הבתרים, חיצוניות, יובל, מעין עולם הבא, מעמד הר סיני, מקרה, ספירת העומר, פנימיות, רבונו של עולם, שער החמישים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט