יובל - Returning to the Roots

קאטאלאג: PARSHA (English) בהר-בחקתי נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 59 תשס"ב (2001–02) ענגליש 49 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 49 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יובל, אזוי ווי שבועות, מיינט צוריקקומען צום שורש, אז אפילו א איד וואס איז פארקויפט געווארן צו דינען א עבודה זרה, און א אידישע נשמה ווי רות וואס איז געבוירן צווישן די גוים, קומט צוריק צום רבונו של עולם.

דער משגיח עפנט מיט א פארגלייך צווישן יובל און שבועות: נאך זיבן מאל זיבן קומט דער פופציגסטער, דער אנהייב פון אן אכטע וואך וואס איז העכער פון טבע, און יובל מיינט צוריקקומען צום שורש. דערנאך נעמט ער דעם איד אין פרשת בהר וואס איז פארקויפט געווארן צו זיין א שמש פאר א עבודה זרה, א נפילה וואס איז געקומען פון סחורה מיט פירות שביעית, און ער פרעגט פארוואס נאר דא רופט די תורה עבודה זרה "עקר", עפעס וואס וועט אויסגעריסן ווערן. דער תירוץ איז אז ווען דער רבונו של עולם זעט ווי זיין קינד איז איינגעשלונגען געווארן ביי דער עבודה זרה, זאגט ער אז זי וועט אויסגעריסן ווערן און דער איד מוז אויסגעלייזט ווערן. ער ברענגט דעם בעל הטורים אז אין דער סדרה שטייט ניינצן מאל דער שורש פון גאולה, אקעגן די ניינצן ברכות פון שמונה עשרה. דערנאך ווייזט ער ווי רות, א אידישע נשמה באהאלטן צווישן די גוים, איז צוריקגעקומען קיין בית לחם, דער ארט פון יובל, פון מלכות בית דוד און פון קבר רחל, און ער שליסט מיט שבועות אלס א חתונה פון חתן און כלה וואס קומען זיך ווידער צוזאמען.

ענינים: שמיטה און יובל · נצח ישראל · מגילת רות

סדר השיעור

  1. 0:00 יובל, שבועות און די אכטע וואך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארגלייכט דעם ציילן פון שמיטה און יובל מיט ספירה: דער פופציגסטער טאג איז אויך דער ערשטער פון אן אכטע וואך, העכער פון די זיבן טעג פון טבע. יובל מיינט צוריקקומען צום שורש, ווען דער עבד גייט צוריק צו זיין משפחה און די פעלדער צו זייערע בעלי בתים, און אויף שבועות קומט א איד צוריק צום רבונו של עולם.

  2. 4:08 פארקויפט צו א עבודה זרה, און פארוואס "עקר" נאר דא

    דער משגיח לערנט דעם פסוק פון א איד וואס ווערט פארקויפט צו א גוי און צו "עקר", וואס רש"י טייטשט אז ער דינט ווי א שמש פאר א עבודה זרה, א גאר גרויסע ירידה. ער ברענגט א מדרש אז עס הייסט "עקר" ווייל עס וועט אויסגעריסן ווערן, און פרעגט פארוואס די תורה זאגט עס צום ערשטן מאל דא, און פארבינדט עס מיט שבועות ווען דער הימל קומט אראפ אויף דער ערד.

  3. 11:48 פארוואס ער איז געפאלן, און ווי יובל ברענגט אים צוריק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פון דער גמרא אז דער מענטש איז פארקויפט געווארן ווייל ער האט געהאנדלט מיט פירות שביעית, ביז ער האט פארלוירן זיין קדושת ישראל. ווייל ער האט מחלל געווען שמיטה, שפירט ער נישט די קדושה פון שבת און וויל נישט אז שמיטה זאל אים באפרייען, אבער די נקודה אין יעדן איד וואס ווערט קיינמאל נישט פארלוירן צינדט זיך אן ביים יובל און ברענגט אים צוריק צו דער משפחה פון כלל ישראל.

  4. 18:42 דער אויבערשטער פראטעסטירט: די עבודה זרה וועט אויסגעריסן ווערן

    דער משגיח ערקלערט אז ווען א איד פאלט אזוי טיף אז ער קען פארטראגן צו דינען א עבודה זרה, ווערט דער רבונו של עולם ברוגז אויף דער עבודה זרה פארוואס זי האט איינגעשלונגען זיין קינד, און זאגט אז זי וועט אויסגעריסן ווערן. ער פארבינדט עס מיט דער ברכה פון ולמלשינים וואס מ'האט צוגעלייגט צו שמונה עשרה אין די צייטן פון רבן גמליאל, וואס רעדט אויך פון אויסרייסן.

  5. 22:01 ניינצן מאל גאולה און די ברכות פון שמונה עשרה

    דער משגיח ברענגט דעם בעל הטורים אז דער שורש גאולה שטייט ניינצן מאל אין דער סדרה, אקעגן די ניינצן ברכות פון שמונה עשרה. ער ציילט זיי און טרעפט אז די גאולה פונעם איד וואס איז פארקויפט צו דער עבודה זרה איז די צוועלפטע, דער וואס לייזט אים אויס איז די דרייצנטע, על הצדיקים, און די ווייטערדיגע זענען אקעגן ירושלים און מלכות בית דוד, אזוי אז די סדרה אליין איז א תפילה אויף דער גאולה.

  6. 26:54 דער סוף פון ספירה, און רות'ס אידישע נשמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ספירה טיילט זיך אויף דריי חלקים און איז שוין כמעט פארטיג, אזוי אז די איבעריגע וואכן זענען הכנה צו שבועות, דער טאג פון יובל. אויף שבועות ליינט מען רות, און ער ברענגט פונעם חיד"א און פונעם אלשיך אז א גר האט פון אנהייב א אידישע נשמה, דערפאר שטייט ביי רות אז זי איז "צוריקגעקומען" פון מואב; א אידישע נשמה וואס איז געבוירן ביי גוים האט נישט קיין מנוחה ביז זי קומט צוריק צו איר שורש.

  7. 31:49 א דימענט אין מיסט; יובל אין בית לחם

    דער משגיח ערקלערט אז די נשמה פון מלכות בית דוד איז באהאלטן געווען אין רות, אינעם הויז פון עגלון מלך מואב, כדי דער שטן זאל נישט חושד זיין, אזוי ווי מ'באהאלט א דימענט אין א מיסט-קאסטן. דערנאך ברענגט ער פון ספרים אז ארץ ישראל איז א ספר תורה, און ער זאגט פון זיך אליין אז די פרשה פון יובל איז געשריבן אין בית לחם יהודה, דערפאר איז רות דארט צוריקגעקומען.

  8. 36:17 רחל, די מאמע באגראבן אויפן וועג

    דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז רחל, די עקרת הבית, איז די מאמע און דער שורש פון גאנץ כלל ישראל. זי איז באגראבן געווארן אויפן וועג קיין בית לחם, דער ארט פון יובל און מלכות, כדי ווען די אידן גייען אין גלות זאל זי וויינען, און דער רבונו של עולם האט איר געענטפערט מיט דער הבטחה אז די קינדער וועלן צוריקקומען.

  9. 39:37 דער מאלפע'ס נאכמאכן און דאס אויסטרייסלען

    דער משגיח ברענגט אז די סטרא אחרא מאכט נאך די קדושה אזוי ווי א מאלפע מאכט נאך א מענטש. דער סימן פונעם רמב"ם אויף משיח אמת איז אז ער זאמלט צוזאם די נדחי ישראל, א יובל; די גוים, וואס שפירן אז בית לחם איז דער ארט פון יובל, האבן זיך אויסגעטראכט א משיח וואס איז דארט געבוירן. צום סוף וועט דער רבונו של עולם אויסטרייסלען אלע טומאה פון ארץ ישראל, און ביי קבר רחל קען מען שפירן רחל'ס געוויין און דעם אויבערשטנס הבטחה אז די קינדער וועלן צוריקקומען.

  10. 44:55 דער רשב"ם, און שבועות ווי א חתונה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די סדרה איז דער שטאף פון וואס דער שבת איז געוועבט, ממילא איז דער שבת א שמונה עשרה. יובל איז שוין באהאלטן געווען אין משפטים, וואו דער רשב"ם טייטשט "לעולם" כפשוטו; דער משגיח ערקלערט אז דאס איז וואס דער עבד וואלט פארדינט, אבער יובל ראטעוועט אים פארט. שבועות איז א תשובה פון צוריקקומען און א חתונה פון דעם אויבערשטן מיט כלל ישראל, און ער שליסט אז די איבעריגע וואכן זענען צו פאלירן די מדות אלס הכנה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יובל, שבועות און די אכטע וואך

1:14

דער משגיח עפנט מיט א פארגלייך צווישן יובל און שבועות. אזוי ווי מ'ציילט זיבן שמיטות און דאס פופציגסטע יאר איז יובל, אזוי הייסט די תורה ציילן זיבן וואכן, און דער פופציגסטער טאג איז סיי דער פופציגסטער סיי דער ערשטער פון אן אכטע וואך. ווייל די וועלט איז באשאפן געווארן אין זיבן טעג, איז אכט העכער פון טבע, ממילא איז שבועות באמת א גאנצע הייליגע וואך, דערפאר קען מען מאכן תשלומין אלע זיבן טעג. א

2:31

יובל, ערקלערט ער, מיינט צוריקקומען צום שורש: דער עבד גייט צוריק צו זיין משפחה און די פעלדער קומען צוריק צו זייערע בעלי בתים. אזוי אויך אויף שבועות, נאך זיבן וואכן פון טהרה, קומט א איד צוריק צום רבונו של עולם.

פארקויפט צו א עבודה זרה

4:11

דער משגיח לערנט דעם פסוק פון א איד וואס ווערט ארעם און ווערט פארקויפט צו א רייכן גוי, און נאך ערגער, צו "עקר משפחת גר". רש"י טייטשט אז ער איז פארקויפט געווארן צו זיין א שמש ביי א עבודה זרה; נישט אז ער זאל זי דינען, נאר טון איר ארבעט, א גאר גרויסע השפלה. נאכדעם וואס ער איז פארקויפט, מוז מען אים אויסלייזן. ב,ג

6:51

ער ברענגט א מדרש אז די עבודה זרה הייסט "עקר" ווייל צום סוף וועט זי אויסגעריסן ווערן פון ארץ ישראל און פון דער וועלט. עבודה זרה קומט פיל מאל פאר אין חומש מיט אלערליי נעמען, אבער נאר דא הייסט זי "עקר". פארוואס דווקא דא, צום סוף פון ספר ויקרא?

8:25

ער שטעלט אוועק דעם רקע: די וואכן זענען א הכנה צו שבועות, וואס איז ווי עולם הבא, העכער פון דער גשמיות'דיגער וועלט. חז"ל זאגן אז ביי מתן תורה האט דער רבונו של עולם אראפגעבויגן דעם הימל אויף דער ערד, און דאס חזר'ט זיך איבער יעדן שבועות. דער גוף שפירט עס נישט, אבער די נשמה ווייסט, און גרויסע צדיקים האבן עס געשפירט.

פארוואס ער איז געפאלן, און ווי יובל ברענגט אים צוריק

11:55

די גמרא ערקלערט פארוואס דער מענטש איז פארקויפט געווארן: ער האט געהאנדלט מיט פירות שביעית, וואס דארפן זיין הפקר. ער איז געגאנגען פון עבירה צו עבירה, ביז ער איז אזוי טיף געפאלן אז ער האט פארלוירן זיין קדושת ישראל און איז אפילו מותר אין א שפחה כנענית. ד

14:31

ווייל ער האט מחלל געווען שמיטה, ערקלערט דער משגיח, האט ער פארלוירן זיין שייכות צו שבת. א ריינער איד שפירט שבת א קירבה צום אויבערשטן וואס מ'קען נישט אראפשרייבן, אבער מענטשן האבן זיך באקלאגט פארן משגיח אז שבת איז דער ערגסטער טאג אין דער וואך, און זיי שטייען ביים פענצטער און ווארטן אויף די שטערן. דערפאר וויל דער מענטש נישט אז שמיטה זאל אים באפרייען.

16:57

פונדעסטוועגן האט יעדער איד א נקודה וואס ווערט קיינמאל נישט פארלוירן; ביים יובל צינדט זי זיך אן און ציט אים ארויס. די תורה וואס איז געגעבן געווארן אין פערציג טעג האט געמאכט די אידישע משפחה; ווער עס פארלירט דעם מ' בלייבט מיט "שפחה". יובל ברענגט אים צוריק צו דער משפחה פון כלל ישראל.

דער אויבערשטער פראטעסטירט

18:50

ווען א איד פאלט אזוי טיף אז ער קען פארטראגן צו דינען א עבודה זרה, זאגט דער משגיח, ווערט דער רבונו של עולם ברוגז אויף דער עבודה זרה פארוואס זי האט איינגעשלונגען זיין קינד, אן אייניקל פון די אבות, און זאגט אז זי וועט אויסגעריסן ווערן און דער איד וועט אויסגעלייזט ווערן. דערפאר שטייט דאס ווארט נאר דא.

20:21

די ברכה פון ולמלשינים, וואס מ'האט צוגעלייגט אין די צייטן פון רבן גמליאל ווען אסאך זענען אריינגעפאלן צום קריסטנטום, רעדט אויך פון אויסרייסן. ה

ניינצן מאל גאולה און שמונה עשרה

22:09

דער בעל הטורים זאגט אז דער שורש גאולה קומט פאר ניינצן מאל אין פרשת בהר, אקעגן די ניינצן ברכות פון שמונה עשרה. דער משגיח ציילט זיי: די גאולה פונעם איד וואס איז פארקויפט צו דער עבודה זרה איז די צוועלפטע, ולמלשינים; דער וואס לייזט אים אויס איז די דרייצנטע, על הצדיקים, ווייל גארנישט העלפט א געפאלענעם איד אזוי ווי זיך מחובר זיין צו א צדיק. ו,ב

25:33

די פערצנטע איז אקעגן ירושלים און בית דוד, און "ממשפחתו יגאלנו" אקעגן את צמח דוד. די סדרה אליין, שליסט ער, איז א שמונה עשרה וואס בעט אויף דער גאולה פון כלל ישראל. ח,ז

דער סוף פון ספירה, און רות'ס נשמה

26:55

דער משגיח ערקלערט אז ספירה טיילט זיך אויף דריי חלקים, און מיט די מדות ביז הוד איז זי כמעט פארטיג; יסוד און מלכות זענען א פאלירונג. יעצט גרייט מען זיך צו שבועות, דער טאג פון יובל.

29:17

אויף שבועות ליינט מען רות. דער חיד"א און דער אלשיך זאגן אז א גר האט פון אנהייב א אידישע נשמה, דערפאר שטייט אז רות איז "צוריקגעקומען" פון שדה מואב, הגם זי איז קיינמאל נישט געווען אין ארץ ישראל. אזא נשמה וואס איז געבוירן ביי גוים האט נישט קיין מנוחה ביז זי קומט צוריק צו איר שורש. ט,י

א דימענט אין מיסט; יובל אין בית לחם

31:54

דער שטן האט אלעמאל געקלאגט ווען דער אויבערשטער האט געוואלט אראפשיקן דעם הייליגן ניצוץ פון מלכות בית דוד, דערפאר איז ער באהאלטן געווארן אין רות, אינעם הויז פון עגלון מלך מואב, דעם זון פון בלק. א דימענט באהאלט מען אין מיסט, וואו א גנב זוכט קיינמאל נישט. רות האט געשפירט אז עפעס איז נישט אין ארדענונג, האט נישט געהאט קיין מנוחה, און האט מגייר געווען.

34:26

די ספרים זאגן אז ארץ ישראל איז א ספר תורה, יעדער ארט האט א חלק דערפון. דער משגיח זאגט, און ער זאגט אז ער האט עס נישט געזען אין קיין ספר, אז די פרשה פון יובל איז געשריבן אין בית לחם יהודה; יובל איז מלכות בית דוד, דערפאר איז רות דארט צוריקגעקומען.

רחל, די מאמע באגראבן אויפן וועג

36:18

ביי קבלת שבת רעדט מען פון משיח, בן ישי פון בית לחם. דער מהר"ל זאגט אז רחל, די עקרת הבית, איז די מאמע און דער שורש פון גאנץ כלל ישראל, דערפאר קומט פון איר זון יוסף משיח בן יוסף. כ

38:11

זי איז באגראבן געווארן אויפן וועג, כדי ווען אידן גייען אין גלות זאל זי וויינען, און דער רבונו של עולם האט איר געענטפערט אז די קינדער וועלן צוריקקומען צו זייער גבול. בית לחם, דער ארט פון יובל און מלכות, איז וואו זי ליגט, און וואו רות איז צוריקגעקומען. ל

דער מאלפע'ס נאכמאכן און דאס אויסטרייסלען

39:48

דער זוהר לערנט אז די סטרא אחרא מאכט נאך די קדושה אזוי ווי א מאלפע מאכט נאך א מענטש. דער סימן פונעם רמב"ם אויף משיח אמת איז אז ער זאמלט צוזאם די נדחי ישראל, דאס איז יובל: יעדער קומט צוריק צו דער תורה און צו ארץ ישראל. די גוים האבן אויך געוואלט א משיח, און ווייל זיי שפירן אז בית לחם איז דער ארט פון יובל, האבן זיי געזאגט אז זייערער איז דארט געבוירן; היינט איז בית לחם אין די נייעס. מ,נ

42:36

אבער דאס איז נאר דער מאלפע. ווי חז"ל זאגן, וועט דער אויבערשטער אויפהייבן ארץ ישראל ווי א טוך און ארויסטרייסלען אלע טומאה, און אידן וועלן צוריקקומען ווי ער האט צוגעזאגט רחל'ן. ווער עס איז ביי קבר רחל, זאגט דער משגיח, שפירט ווי זי וויינט מיט אים און הערט דעם אויבערשטנס הבטחה אז מ'וועט צוריקקומען. ל

דער רשב"ם, און שבועות ווי א חתונה

45:13

יעדע סדרה איז דער שטאף פון איר שבת, ממילא איז דער שבת א שמונה עשרה. יובל איז שוין באהאלטן געווען אין משפטים, וואו דער עבד דינט "לעולם". רש"י טייטשט ביז יובל; דער רשב"ם טייטשט כפשוטו. דער משגיח ערקלערט אז דער רשב"ם קריגט זיך נישט מיט דער הלכה: ווער עס האט נישט געוואלט ארויסגיין ביי שמיטה פארדינט פארלוירן צו ווערן אויף אייביג, אבער דער רבונו של עולם לאזט אים נישט פארלוירן ווערן, און יובל ראטעוועט אים. ס,ע,פ

46:49

שבועות איז יובל און תשובה, א צוריקקומען; אזוי ווי א חתן און כלה וואס זענען אמאל געווען פאראייניגט אין אדם הראשון, קומען זיך דער אויבערשטער און כלל ישראל ווידער צוזאמען. דער משגיח שליסט אז אין די איבעריגע וואכן דארף א איד פאלירן די מדות און זיך גרייטן מיט קדושה און תורה.

מראי מקומות

תורה

  1. א Vayikra 23:15-16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:14
  2. ב Vayikra 25:47 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11, 22:09
  3. ז Vayikra 25:49 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:33
  4. ס Shemos 21:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:13

נביאים

  1. ל לכאורה Yirmiyahu 31:15-16 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:11, 42:36

כתובים

  1. ט Rus 1:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:17

תלמוד בבלי

  1. ד לכאורה Kiddushin 20a מפתח אינעם אויסשרייב: 11:55

זוהר און קבלה

  1. מ Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:48

ראשונים

  1. ג לכאורה Rashi on Vayikra 25:47 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11
  2. ו לכאורה Ba'al HaTurim on Vayikra 25 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  3. נ לכאורה Rambam, Hilchos Melachim 11:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:48
  4. ע לכאורה Rashi on Shemos 21:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:13
  5. פ לכאורה Rashbam on Shemos 21:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:13

אחרונים און חסידות

  1. י לכאורה Alshich on Rus 1:22 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:17

תפילה און פיוט

  1. ה לכאורה Shemoneh Esrei, bracha of VeLamalshinim מפתח אינעם אויסשרייב: 20:21
  2. ח לכאורה Shemoneh Esrei, brachos of Yerushalayim and Tzemach David מפתח אינעם אויסשרייב: 25:33
  3. כ לכאורה Lecha Dodi, stanza Hisna'ari מפתח אינעם אויסשרייב: 36:18

עיקרי הדברים

  1. 1:25 שבועות, דער פופציגסטער טאג און דער אנהייב פון דער אכטער וואך וואס איז העכער פון טבע, איז דער יובל פונעם יאר, און יובל מיינט צוריקקומען צום שורש.
  2. 12:02 דער איד וואס איז פארקויפט געווארן צו דינען א עבודה זרה איז אזוי טיף געפאלן ווייל ער האט מחלל געווען די קדושה פון שביעית, און דערפאר קען שמיטה אים נישט באפרייען; נאר יובל נעמט אים ארויס.
  3. 7:51 נאר דא רופט די תורה עבודה זרה "עקר", ווייל ווען א איד ווערט איינגעשלונגען ביי איר זאגט דער רבונו של עולם אז זי וועט אויסגעריסן ווערן און זיין קינד וועט אויסגעלייזט ווערן.
  4. 22:09 לויט דעם בעל הטורים איז די סדרה מיט אירע ניינצן מאל גאולה אליין א שמונה עשרה, א תפילה פאר דער גאולה פון כלל ישראל.
  5. 29:54 רות איז געווען א אידישע נשמה באהאלטן צווישן די גוים, און זי איז צוריקגעקומען דווקא קיין בית לחם, דער ארט פון יובל און פון מלכות בית דוד.
  6. 46:49 שבועות איז א תשובה פון צוריקקומען און א חתונה: דער אויבערשטער און כלל ישראל, וואס זענען אמאל געווען פאראייניגט, קומען זיך ווידער צוזאמען.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:51 פארוואס רופט די תורה עבודה זרה "עקר", עפעס וואס וועט אויסגעריסן ווערן, צום ערשטן און איינציגן מאל דא?

    תירוץ: 18:55 ווייל דא איז א איד אריינגעפאלן צו איר דינסט, און דער רבונו של עולם, ברוגז אז זי האט איינגעשלונגען זיין קינד, זאגט אז זי וועט אויסגעריסן ווערן און דער איד אויסגעלייזט.

  2. קשיא: 30:01 פארוואס שטייט אז רות איז "צוריקגעקומען" פון מואב, אז זי איז קיינמאל נישט געווען אין ארץ ישראל?

    תירוץ: 30:14 ווייל, ווי דער אלשיך זאגט, האט זי געהאט א אידישע נשמה וואס געהערט צו ארץ ישראל.

  3. קשיא: 46:08 וויאזוי קען דער רשב"ם זאגן אז דער עבד ארבעט אויף אייביג, קעגן דער הלכה אז יובל באפרייט אים?

    תירוץ: 46:25 דער רשב"ם זאגט וואס ער פארדינט ווייל ער האט נישט געוואלט ארויסגיין ביי שמיטה; אבער דער רבונו של עולם לאזט אים נישט פארלוירן ווערן, און יובל נעמט אים ארויס.

געדאנקען

  1. 1:52 שבועות איז איין טאג אבער באמת א גאנצע וואך, די אכטע וואך העכער פון טבע, דערפאר קען מען ברענגען אירע קרבנות אלע זיבן טעג.
  2. 15:06 א מענטש וואס האט מחלל געווען שמיטה פארלירט זיין שייכות צו שבת, און שבת קומט אים אויס ווי א תפיסה; דערפאר קען שמיטה אים נישט באפרייען, נאר יובל.
  3. 17:20 די תורה איז געגעבן געווארן אין פערציג טעג, דער מ' פון "משפחה"; א איד וואס פארלירט עס בלייבט מיט "שפחה", און יובל ברענגט אים צוריק צו דער משפחה.
  4. 23:44 ווען מ'ציילט די ניינצן גאולות פון בהר אקעגן שמונה עשרה, פאלט די גאולה פונעם איד וואס איז פארקויפט צו דער עבודה זרה אויף דער צוועלפטער, ולמלשינים, און דער וואס לייזט אים אויס אויף דער דרייצנטער, על הצדיקים.
  5. 31:56 די נשמה פון מלכות בית דוד איז באהאלטן געווען ביי מואב ווי א דימענט אין א מיסט-קאסטן, וואו דער שטן וואלט קיינמאל נישט געזוכט.
  6. 35:37 דער משגיח זאגט, און ער זאגט אז ער האט עס נישט געזען אין קיין ספר, אז די פרשה פון יובל איז געשריבן אין בית לחם יהודה, און דאס ערקלערט פארוואס רות איז דארט צוריקגעקומען און פארוואס רחל ליגט דארט.
  7. 46:08 דער רשב"ם'ס "לעולם" קריגט זיך נישט מיט דער הלכה; עס זאגט וואס א עבד וואס האט נישט געוואלט ארויסגיין ביי שמיטה וואלט פארדינט, און יובל ראטעוועט אים פארט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 48:14 דער משגיח זאגט אז אין די איבעריגע וואכן פאר שבועות דארף א איד זיך גרייטן, פאלירן די מדות, מיט קדושה און מיט תורה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען בלעם, בלק, דוד המלך, דער אלשיך הקדוש, דער בעל הטורים, דער חיד"א, דער מהר"ל פון פראג, דער רמב"ם, דער רשב"ם, עגלון מלך מואב, רבן גמליאל, רות, רחל אמנו, רש"י

ערכים גאולה, יובל, סטרא אחרא, עבודה זרה, עקרת הבית, קדושת ישראל, רבונו של עולם, שמונה עשרה, שמיטה, שפחה כנענית

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט