השייכות בין יובל ושמיטה לספירה ושבועות - בחינת חמישים
קאטאלאג: פרשת השבוע בהר בחקותי נומ׳ 5 פאקעט גייד ז׳ 11 תשמ"ו (1985–86) אידיש 1 שעה 15 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז שמיטה און יובל זענען די זעלבע זאך ווי ספירה און שבועות: שמיטה איז דער שבת און דער ירושלים פון זמן, און יובל, דער פופציגסטער, איז דער קודש הקדשים וואס איז למעלה מן הזמן ולמעלה מן המקום, די מדריגה פון רבי שמעון בן יוחאי און פון מתן תורה.
דער משגיח עפנט מיט רש"י'ס קשיא, מה ענין שמיטה אצל הר סיני, און ענטפערט אז שמיטה און יובל לערנען אז די גאנצע תורה איז פון סיני: די זיבן מאל זיבן יאר מיטן פופציגסטן יאר זענען ממש ווי ספירה און שבועות, דער טאג פון חירות וואס איז געווען חרות על הלוחות. דערנאך בויט ער א משל: וואס שבת איז אין זמן, איז ירושלים אין מקום. ירושלים איז הפקר, נישט צעטיילט צו די שבטים, דער ארט פון כהנים, פון תורה און פון די ארימע; אין שמיטה ווערט גאנץ ארץ ישראל ירושלים און יעדער איד א כהן. יובל איז נאך העכער: דער בית המקדש און דער קודש הקדשים, למעלה מן הזמן והמקום, ווי יום כיפור און ווי דער פופציגסטער טאג וואס מ'ציילט נישט. רבי שמעון בן יוחאי איז דער שבת פון נפש און דער יובל צווישן מענטשן, און דאס איז דער פשט פון ל"ג בעומר אין ספירה. צום סוף רעדט ער וועגן דער וואך פון הוד, ווען די שערי החמישים זענען אפן און מ'דארף זיך נאר צוהערן.
ענינים: שמיטה און יובל · ירושלים און דער כותל · ספירת העומר
סדר השיעור
-
0:00 שמיטה, הר סיני און דער חשבון פון פופציג שטייט אינעם קאטאלאג
נאכדעם וואס ער זאגט אז די שערי שמים זענען אפן אין די וואכן, ברענגט דער משגיח רש"י'ס קשיא מה ענין שמיטה אצל הר סיני. ער ווייזט אז די זעקס יאר מיט שמיטה און די זיבן שמיטות מיט יובל זענען די זעלבע זאך ווי די זיבן וואכן פון ספירה מיט שבועות, און אז יובל איז, אזוי ווי שבועות, דער זמן פון חירות וואס איז חרות על הלוחות.
-
4:05 שמיטה און יובל אלס תורה מסיני שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז שמיטה, אזוי ווי שבת, מאכט די אידן פריי צו לערנען, און יובל איז א העכערע מדריגה פון תורה. ער פארגלייכט דעם מחנה ארום הר סיני און דעם משכן אינמיטן, און דעם כהן גדול וואס גייט אריין אין קודש הקדשים יום כיפור פון יובל, צו משה רבינו וואס איז ארויף אויפן בארג, און ער ענדיגט אז די גאנצע תורה קומט פון די חמישים שערי בינה.
-
8:33 שבת אין זמן, ירושלים אין מקום שטייט אינעם קאטאלאג
דער רבונו של עולם האט באשאפן אלעס אין מקום, אין זמן און אין נפש; שבת איז די סוכת שלום אין זמן, און ירושלים, די סוכה וואס דער אייבערשטער האט געמאכט אין דער וועלט, איז די זעלבע זאך אין מקום. דער משגיח ניצט די דינים פון מחיצות פון סוכה און פון רשות היחיד צו ערקלערן אז ביידע זענען דעם רבונו של עולם'ס רשות, אפגעזונדערט פון עולם הזה.
-
14:16 שמיטה פארשפרייט ירושלים איבערן לאנד שטייט אינעם קאטאלאג
אין שמיטה פארשפרייט זיך ירושלים, וואו מ'טאר גארנישט פלאנצן, איבער גאנץ ארץ ישראל, אזוי ווי שבת וועט זיך לעתיד פארשפרייטן איבער דער גאנצער צייט. דאס זעקסטע יאר ברענגט א טאפלטע ברכה ווי דער מן פון ערב שבת. שבת און שמיטה דערמאנען דעם פויער אז דער רבונו של עולם איז דער בעל הבית און נישט ער; כי לי הארץ, און דערפאר ווערט דאס פעלד הפקר.
-
22:08 ירושלים, א שמיטה אן א סוף שטייט אינעם קאטאלאג
ירושלים איז נישט צעטיילט געווארן צו די שבטים און מ'האט נישט פארדינגען קיין הייזער, ממילא איז עס א שמיטה כסדר. שמיטה איז פאר די ארימע לייט, נישט ווי די קאמוניסטישע קליפה וואס האט געברענגט עבדות. ירושלים איז אויך איינגעשטעלט פאר די ארימע דורך מעשר שני און קרבנות, און עס איז דער ארט פון תורה: הקהל אין שמיטה יאר, די מלמדי תינוקות און די סנהדרין.
-
28:11 כהנים, די שבטים און יעקב אבינו שטייט אינעם קאטאלאג
ירושלים איז דער ארט פון די כהנים און לוים, וואס האבן נישט קיין נחלה; אין שמיטה ווערט יעדער איד א כהן. די צוועלף שבטים, אזוי ווי ראש חודש און די צוועלף וואכעדיגע ברכות פון שמונה עשרה, זענען א וואכעדיגער באגריף, און יעקב אבינו, דער שטאם איבער די צווייגן, איז שבת און געהערט צו ירושלים.
-
36:07 עסן "ישן" און דער טרעפ צו יובל שטייט אינעם קאטאלאג
די תורה זאגט אז אין שמיטה עסט מען "ישן", וואס דער תרגום טייטשט "עתיקא", ווי די סעודות פון שבת וואס זענען סעודתא דעתיקא קדישא, און ווי די אלטע שטאט; אין שמיטה עסט גאנץ ארץ ישראל פונעם רבונו של עולם'ס טיש, א מעין פון לעתיד. דערנאך זאגט דער משגיח אז יובל איז נאך העכער, דער בית המקדש, און די שבטים וואס קומען קיין ירושלים ווערן דערהויבן.
-
42:02 רבי שמעון בן יוחאי, דער שבת פון נפש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט וואס פאר א שייכות האט רבי שמעון בן יוחאי מיט ספירה און שבועות. אזוי ווי שבת איז אין זמן און ירושלים אין מקום, איז דער כהן, און יעדער וואס גיט זיך אוועק צו תורה ווי דער רמב"ם שרייבט, די זעלבע זאך אין נפש. רבי שמעון האט געהייסן שבת; ער האט געהאלטן אז מ'דארף כסדר לערנען, ווי די גמרא דערציילט נאך דער מערה, און ער איז שבת שבתון, דער פופציגסטער.
-
49:24 יום כיפור, יובל און דער קודש הקדשים שטייט אינעם קאטאלאג
דער שופר פון יובל אום יום כיפור באפרייט יעדן עבד און יעדער גייט צוריק צו זיין נחלה; עס אנטפלעקט א בחינה למעלה מן המקום ולמעלה מן הזמן, די חמישים שערי בינה, וואס איז אויך נמשך געווארן ביי הר סיני. דער קודש הקדשים איז אויך למעלה מן המקום: דער ארון האט נישט פארנומען קיין ארט, און מ'רעכנט עס נישט צווישן די נסים ווייל דארט איז עס טבעי.
-
54:16 דער פופציגסטער וואס מ'ציילט נישט, און ל"ג בעומר שטייט אינעם קאטאלאג
יובל ווערט נישט גערעכנט אין דעם נייעם חשבון פון יארן, און דער פופציגסטער טאג פון ספירה ווערט אויך נישט געציילט, ווייל עס איז למעלה מן הזמן. רבי שמעון בן יוחאי'ס נשמה קומט פון דעם סוד החמישים; דערפאר הייבט זיך אן די הארה פון שבועות ל"ג בעומר, ווען צוויי דריטל פון ספירה איז שוין אדורך.
-
58:14 פרשת אמור און די קדושה פון ירושלים וואס בלייבט שטייט אינעם קאטאלאג
ל"ג בעומר פאלט געווענליך אין דער וואך פון פרשת אמור, וואס רעדט וועגן די כהנים און דעם כהן גדול, די בחינה פון רבי שמעון. דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אז די קדושה פון ארץ ישראל וואס איז געקומען דורך כיבוש איז בטל געווארן, אבער ירושלים און דער מקדש האלטן זייער קדושה, ווייל זיי זענען הייליג דורך דער שכינה, וואס קיין כיבוש קען נישט מבטל זיין.
-
1:01:58 קביעות'דיגע קדושה, ראש חודש און ממלכת כהנים שטייט אינעם קאטאלאג
ראש חודש, אזוי ווי די שבטים און ארץ ישראל, דארף האבן קידוש בית דין, אבער שבת און ירושלים זענען קבועים וקיימים פונעם אייבערשטן. דער משגיח בינדט צוזאמען פרשת אמור און פרשת בהר מיטן רמב"ם אז יעדער איד קען ווערן הייליג, און ערקלערט אז שבועות גייט יעדער איד אריין אין דעם פופציגסטן, ווי דער בעל הטורים טייטשט "ממלכת כהנים" אויף כהנים גדולים.
-
1:08:19 די וואך פון הוד: די אפענע טויערן
דער משגיח לייגט צו אז די בחינה פון יובל קומט עטליכע מאל אין יאר, ווי ביי יציאת מצרים, ווען אידן זענען אריין אין די חמישים שערים. די דרייסיג טעג פון פסח זענען די טויערן אפן, אבער אין דער וואך פון הוד רופט מען עס אויס; מיט דעם בעל שם טוב'ס ווארט אויף דער בת קול וואס גייט ארויס יעדן טאג, זאגט ער אז מ'דארף זיך צוהערן, און ער ענדיגט מיט א ברכה פאר ל"ג בעומר, ראש חודש סיון און שבועות.
דער שיעור, אויסגעשריבן
שמיטה, הר סיני און דער חשבון פון פופציג
דער משגיח זאגט אז אין די וואכן עפענען זיך די שערי שמים פאר יעדן וואס וויל אריינגיין. דערנאך ברענגט ער רש"י'ס קשיא: מה ענין שמיטה אצל הר סיני? ס'איז מער ווי א שייכות, זאגט ער. זעקס יאר מיט שמיטה, זיבן שמיטות מיט יובל, איז ממש ווי די זיבן וואכן פון ספירה מיט שבועות, און יובל איז, אזוי ווי שבועות, דער זמן פון חירות, ווען יעדער גייט צוריק צו זיין שורש. א
שמיטה און יובל אלס תורה מסיני
דער משגיח ברענגט פון די ראשונים אז שמיטה מאכט די אידן פריי צו לערנען, ווי א שבת פון א גאנץ יאר, און יובל איז א העכערע מדריגה פון תורה. דער מחנה ארום הר סיני, מיטן בארג אינמיטן, האט זיך געצויגן ווייטער ביים מחנה ארום דעם משכן. דער כהן גדול וואס גייט אריין אין קודש הקדשים יום כיפור פון יובל איז ווי משה רבינו וואס איז ארויף אויף הר סיני נעמען די לוחות. ממילא קומט די גאנצע תורה פון סיני, פון די חמישים שערי בינה.
שבת אין זמן, ירושלים אין מקום
אלעס וואס דער רבונו של עולם האט באשאפן אין מקום, זאגט דער משגיח, האט ער אויך באשאפן אין זמן און אין נפש. שבת איז דער זמן פון סוכת שלום, און עס שטייט אין מדרש אז דער אייבערשטער האט זיך געמאכט א סוכה אין דער וועלט, און דאס איז ירושלים. ו
א סוכה איז א בנין וואס איז אפגעזונדערט; די גמרא זאגט אז מחיצות וואס זענען גוט פאר סוכה זענען נישט תמיד גוט פאר שבת. ירושלים איז אזוי א ארט אויף דער וועלט וואס איז נישט די וועלט, וואו עס בלייבט נאך הימל. שבת איז די זעלבע זאך אין זמן: א רשות היחיד פון יחידו של עולם, נישט ווי דער צעטיילטער רשות הרבים פון דער וואך. ז
שמיטה פארשפרייט ירושלים איבערן לאנד
אין שמיטה, ערקלערט דער משגיח, פארשפרייט זיך ירושלים איבער גאנץ ארץ ישראל, פונקט ווי לעתיד וועט זיך שבת פארשפרייטן איבער דער גאנצער צייט. דאס זעקסטע יאר ברענגט א טאפלטע תבואה, ווי יוסף'ס כח פון צוויי און ווי דער טאפלטער מן ערב שבת. אין ירושלים אליין, זאגט די גמרא אין בבא קמא, טאר מען גארנישט פלאנצן, ווייל דארט איז כסדר שמיטה. ט,י
דאס איז דער גאנצער ענין פון שבת: א גאנצע וואך ארבעט א מענטש און מיינט אז דאס פעלד איז זיינס. קומט שבת, זאגט אים דער רבונו של עולם ער זאל אוועקלייגן זיין געצייג, ווייל ער, דער אייבערשטער, איז דער בעל הבית, און שבת איז דער סימן אז ער האט באשאפן די וועלט. שמיטה טוט דאס זעלבע א גאנץ יאר: כי לי הארץ, און דאס פעלד ווערט הפקר, יעדער מעג אריינקומען נעמען די פירות. כ,ל
ירושלים, א שמיטה אן א סוף
די גמרא זאגט אז ירושלים איז קיינמאל נישט צעטיילט געווארן צו די שבטים און מ'האט נישט פארדינגען די הייזער פאר די עולי רגלים; ממילא איז עס א שמיטה אן א סוף. שמיטה איז פאר די ארימע לייט, ווי דער פסוק זאגט, און נישט ווי די קאמוניסטישע קליפה וואס האט געברענגט עבדות אנשטאט פרייהייט. ירושלים איז אויך איינגעשטעלט פאר די ארימע, דורך מעשר שני און קרבנות. מ,נ
כהנים, די שבטים און יעקב אבינו
די וואס וואוינען אין ירושלים זענען די כהנים און לוים, וואס האבן נישט קיין נחלה, און אהין גייט מען ארויף צום כהן פאר א משפט. דערפאר רופט דער משגיח ירושלים דער כהן פון דער וועלט, און שמיטה דער כהן פונעם לוח: אין שמיטה ווערט יעדן אידנס לאנד הפקר, און יעדער איד ווערט א כהן, פריי פאר תורה. פ,צ
די שבטים, לאידך גיסא, זענען א וואכעדיגער באגריף, ווי ראש חודש, ווען מ'מעג ארבעטן. "שבט" מיינט א צווייג; דער שטאם איז יעקב אבינו, וואס איז שבת, ווי עס שטייט "נחלת יעקב אביך", און אין מדרש שטייט אז שבת שטייט נאר ביי יעקב. אזוי אויך זענען די צוועלף מיטלסטע ברכות פון שמונה עשרה וואכעדיגע בקשות, און שבת שטייט אויף זייער ארט איין ברכה פון שבת. ק,ר
עסן "ישן" און דער טרעפ צו יובל
רבי שמעון בן יוחאי, דער שבת פון נפש
דער משגיח פרעגט וואס האט רבי שמעון בן יוחאי צו טאן מיט ספירה און שבועות. זמן, מקום און נפש האבן יעדעס זיין הייליגע נקודה: שבת, ירושלים, און אין נפש דער כהן. דער רמב"ם שרייבט אז יעדער איד וואס גיט זיך אוועק צו תורה קען ווערן הייליג ווי די כהנים. די גמרא רופט א תלמיד חכם שבת, און דער זוהר רופט רבי שמעון שבת, ביי אים איז א גאנץ יאר שבת. אד,אה,או
דערפאר האלט רבי שמעון אין ברכות אז מ'זאל לערנען און נישט אקערן, און נאך צוועלף יאר אין דער מערה האט ער זיך געוואונדערט אויף מענטשן וואס פארנעמען זיך מיט חיי שעה; אבער אסאך האבן געטון ווי ער און עס איז זיי נישט געלונגען. יום כיפור איז "שבת שבתון", און דאס איז רבי שמעון: דער שבת פון אלע שבתים, דער פופציגסטער. אז,אח,אט
יום כיפור, יובל און דער קודש הקדשים
יום כיפור פון יובל באפרייט דער שופר יעדן עבד און יעדער גייט צוריק צו זיין נחלה. ווי עס איז מבואר אין ספר שערי אורה, אנטפלעקט זיך דעמאלט א בחינה למעלה מן המקום ולמעלה מן הזמן, די חמישים שערים, פון וואו עס קומט כפרה און חירות; ביי הר סיני שטייט אויך "במשוך היובל". דער קודש הקדשים איז אויך למעלה מן המקום: מקום ארון אינו מן המדה, און מ'רעכנט עס נישט צווישן די נסים ווייל דארט איז עס טבעי. אי,אכ,אמ
דער פופציגסטער וואס מ'ציילט נישט
יובל ווערט נישט גערעכנט אלס ערשטע יאר פון דעם נייעם חשבון, ווי די חכמים האלטן קעגן רבי יהודה, און דער פופציגסטער טאג פון "תספרו חמישים יום" ווערט אויך נישט געציילט, ווייל ער איז למעלה מן הזמן. רבי שמעון'ס נשמה קומט פון דעם סוד החמישים; דערפאר הייבט זיך אן ל"ג בעומר, ווען צוויי דריטל פון ספירה איז אדורך, די הארה פון שבועות. אנ,אס
פרשת אמור און די קדושה פון ירושלים
ל"ג בעומר פאלט געווענליך אין דער וואך פון פרשת אמור, וואס רעדט פון די כהנים און פונעם כהן גדול, וואס ער איז דער מקדש און דער יובל. דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם: די קדושה פון ארץ ישראל וואס איז געקומען דורך כיבוש איז בטל געווארן ביים חורבן, אבער ירושלים און דער מקדש זענען הייליג אפילו היינט, ווייל זייער קדושה קומט פון דער שכינה, און די שכינה קען מען נישט כובש זיין. אע
קביעות'דיגע קדושה און ממלכת כהנים
לויט דעם, זענען די שבטים און ארץ ישראל קעגן די חדשים, וואס זייער קדושה דארף האבן א בית דין, און דער רמב"ם ווייזט אז די חדשים ווערן קובע דורך אידן אין ארץ ישראל. שבת דארף נישט קיין בית דין; דער אייבערשטער האט אים געהייליגט, און אזוי אויך ירושלים. ווי די גמרא זאגט, "והנצח" זו ירושלים און "וההוד" זה בית המקדש, און דאס איז רבי שמעון. אפ,אצ
אמור רעדט פון כהנים, בהר פון שמיטה און יובל, און דער רמב"ם ענדיגט די הלכות מיט דעם אז יעדער איד קען ווערן הייליג. שבועות גייט יעדער איד אריין אין דעם פופציגסטן: "ממלכת כהנים", זאגט דער בעל הטורים, מיינט כהנים גדולים, ווייל ביי הר סיני איז משה רבינו אריין אין דעם הימלישן קודש הקדשים. אד,אק,אר
די וואך פון הוד: די אפענע טויערן
דער משגיח לייגט צו אז די בחינה פון יובל קומט עטליכע מאל אין יאר. ביי יציאת מצרים האט מען די אידן ארויסגענומען פון טומאה אריין אין די שערי קדושה, און דער זוהר טייטשט "וחמושים" אין יענעם פסוק אויף פופציג, און ציילט פופציג מאל יציאת מצרים אין דער תורה. דער זוהר זאגט אויך אז דרייסיג טעג פון פסח בלייבן די טויערן אפן, אבער אין דער וואך פון הוד רופט מען עס אויס. את,בא,בב
אויף דער שאלה ווער עס הערט די בת קול וואס גייט ארויס יעדן טאג, ווי די משנה זאגט, ברענגט ער דעם בעל שם טוב: יעדע אידישע נשמה הערט עס, נאר נישט מיט די אויערן. יעצט רופט מען הויך; מ'דארף נאר צוהערן. ער ענדיגט מיט א ברכה אז די קומענדיגע טעג, ל"ג בעומר, ראש חודש סיון און שבועות, זאלן ברענגען תורה פאר'ן גאנצן לעבן. בג
מראי מקומות
תורה
- ב Vayikra 25:3 2:16 טעקסט מפתח
- ג Shemos 32:16 2:51 טעקסט מפתח
- ה Vayikra 25:9 6:49 טעקסט מפתח
- ט Vayikra 25:20-21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:53
- כ Shemos 31:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:08
- ל Vayikra 25:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:08
- מ Shemos 23:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:14
- ס Devarim 31:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:22
- פ לכאורה Devarim 17:8-9 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:47
- צ Devarim 18:1-2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:47
- ש Bereishis 33:18 31:42 טעקסט מפתח
- ת Devarim 33:10 35:03 טעקסט מפתח
- אא לכאורה Vayikra 25:22 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:18
- אט לכאורה Vayikra 23:32 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:36
- אכ Shemos 19:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:29
- אס Vayikra 23:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:43
- אק Shemos 19:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:50
- את לכאורה Shemos 13:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:08:56
נביאים
כתובים
תרגום
משנה
תלמוד בבלי
- ז Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:12
- י לכאורה Bava Kamma 82b מפתח אינעם אויסשרייב: 14:53
- נ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:14
- ע לכאורה Bava Basra 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 26:22
- אה Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:21
- אז Berachos 35b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:36
- אח Shabbos 33b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:36
- אמ לכאורה Yoma 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 49:29
- אנ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 54:43
- אצ Berachos 58a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:02
- אש Gemara (מקום נישט באשטימט) 1:06:32 מפתח
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
- א Rashi on Vayikra 25:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:14
- ח Tosafos (מקום נישט באשטימט) 13:36 מפתח
- אד Rambam Hilchos Shemitah veYovel 13:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:21, 1:04:50
- אי Shaarei Orah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 49:29
- אע Rambam Hilchos Beis HaBechirah 6:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 58:23
- אפ לכאורה Rambam Hilchos Kiddush HaChodesh 1:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:02
- אר לכאורה Baal HaTurim on Shemos 19:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:50
עיקרי הדברים
- 1:57 שמיטה און יובל זענען אויסגעקליבן געווארן צו לערנען אז די גאנצע תורה איז פון סיני, ווייל זייער חשבון פון זיבן מאל זיבן מיטן פופציגסטן איז די זעלבע זאך ווי ספירה און שבועות.
- 10:17 שבת איז די סוכת שלום אין זמן און ירושלים איז די זעלבע זאך אין מקום: א רשות היחיד פונעם רבונו של עולם אינמיטן דער וועלט.
- 14:53 אין שמיטה ווערט דאס לאנד הפקר און ירושלים פארשפרייט זיך איבער גאנץ ארץ ישראל, און דער מענטש דערמאנט זיך אז דאס לאנד געהערט צום רבונו של עולם.
- 29:45 אין שמיטה ווערט יעדער איד ווי א כהן, וואס האט נישט קיין נחלה און דער אייבערשטער איז זיין נחלה.
- 39:39 יובל איז העכער פון שמיטה: עס איז דער בית המקדש און דער קודש הקדשים, למעלה מן הזמן והמקום, און עס ווערט נישט גערעכנט אין חשבון פון די יארן.
- 45:09 רבי שמעון בן יוחאי איז דער שבת און דער יובל פון נפש, און דערפאר פאלט זיין טאג אין ספירה ווען די הארה פון שבועות הייבט זיך אן.
- 1:09:53 אין דער וואך פון הוד זענען די שערי החמישים אפן און מ'רופט עס אויס, און דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך צוהערן און אויסנוצן די טעג.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 0:40 פארוואס בינדט די תורה דווקא שמיטה צו הר סיני, ווען אלע מצוות זענען דארט געגעבן געווארן?
תירוץ: 5:49 ווייל שמיטה און יובל, וואס זייער חשבון איז ווי ספירה און שבועות, זענען דער עצם ענין פון תורה מסיני, וואס קומט פון די חמישים שערים.
-
קשיא: 42:17 וואס פאר א שייכות האט רבי שמעון בן יוחאי מיט ספירה און שבועות?
תירוץ: 56:07 זיין נשמה קומט פון סוד החמישים; ער איז דער יובל און דער קודש הקדשים פון נפש, און דערפאר הייבט זיך אן אויף זיין טאג די הארה פון שבועות.
-
קשיא: 53:30 פארוואס רעכנט מען נישט צווישן די צען נסים פונעם בית המקדש דאס וואס דער ארון האט נישט פארנומען קיין ארט?
תירוץ: 53:44 ווייל אין קודש הקדשים, למעלה מן המקום והזמן, איז דאס נישט געווען קיין נס נאר די טבע.
-
קשיא: 1:00:03 פארוואס איז די קדושה פון ירושלים און פונעם מקדש געבליבן, ווען די קדושה פון ארץ ישראל איז בטל געווארן?
תירוץ: 1:01:36 ארץ ישראל איז געהייליגט געווארן דורך כיבוש, וואס א צווייטער כיבוש קען מבטל זיין; ירושלים איז הייליג דורך דער שכינה, וואס מ'קען נישט כובש זיין.
-
קשיא: 1:07:20 פון וואו ווייסט דער בעל הטורים אז "ממלכת כהנים" מיינט כהנים גדולים?
תירוץ: 1:07:28 ווייל דער פסוק איז געזאגט געווארן ביי מתן תורה, ווען משה רבינו איז אריין אין קודש הקדשים אויפן שפיץ פון הר סיני, וואו נאר א כהן גדול גייט אריין.
-
קשיא: 1:12:07 אויב א בת קול גייט ארויס יעדן טאג, ווי די משנה זאגט, ווער הערט עס?
תירוץ: 1:12:19 לויט דעם בעל שם טוב הערט עס די נשמה פון יעדן איד, נאר נישט מיט די אויערן; מ'דארף זיך צוהערן.
מעשיות
-
45:57 רבי שמעון גייט ארויס פון דער מערה
דער משגיח דערציילט אז רבי שמעון בן יוחאי איז געווען צוועלף יאר אין דער מערה. ווען ער איז ארויס און האט געזען מענטשן פארנומען מיט אקערן און שניידן, האט ער געזאגט אז זיי לאזן איבער חיי עולם און פארנעמען זיך מיט חיי שעה. דער משגיח ברענגט דאס צו ווייזן אז ביי רבי שמעון איז יעדער טאג געווען שבת.
אין דער מעשה: רבי שמעון בר יוחאי
געדאנקען
- 1:57 שמיטה און יובל זענען נישט סתם א משל אז די תורה איז פון סיני: זייער סדר פון זיבן מאל זיבן מיטן פופציגסטן איז דער זעלבער סדר ווי ספירה און שבועות, און זיי זענען דער ענין פון סיני אליין.
- 10:23 ירושלים איז אין מקום וואס שבת איז אין זמן: דעם רבונו של עולם'ס רשות היחיד אינמיטן דער וועלט, און דערפאר האט מען דארט נישט פארדינגען קיין הייזער און נישט געפלאנצט, אזוי אז עס איז א שמיטה אן א סוף.
- 30:56 די צוועלף שבטים, די צוועלף חדשים און די צוועלף מיטלסטע ברכות פון שמונה עשרה זענען אלע וואכעדיגע באגריפן, און יעקב אבינו, דער שטאם פון וואס עס וואקסן ארויס די צוועלף צווייגן, איז דער שבת איבער זיי.
- 39:39 ס'איז דא דריי מדריגות: וואכעדיג (די שבטים, ארץ ישראל), שבת (שמיטה, ירושלים, דער כהן), און יובל (דער בית המקדש, דער כהן גדול, יום כיפור, רבי שמעון בן יוחאי), וואס איז למעלה מן הזמן והמקום.
- 1:01:38 די קדושה פון ארץ ישראל איז געקומען דורך כיבוש פון מענטשן און האט געקענט בטל ווערן, ווי ראש חודש וואס דארף האבן א בית דין; די קדושה פון ירושלים, ווי שבת, קומט פון דער שכינה און ווערט קיינמאל נישט בטל.
- 53:30 דאס וואס דער ארון האט נישט פארנומען קיין ארט ווערט נישט גערעכנט צווישן די צען נסים פונעם מקדש, ווייל אין קודש הקדשים, וואס איז למעלה מן המקום, איז דאס פשוט די טבע.
- 45:19 רבי שמעון בן יוחאי, וואס האט געהאלטן אז מ'דארף כסדר לערנען, איז "שבת", ביי וועמען יעדער וואכעדיגער טאג איז שבת, און נאך מער "שבת שבתון", דער פופציגסטער, און דערפאר טראגט זיין טאג די הארה פון שבועות.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 1:13:01 דער משגיח זאגט אז אין דער וואך פון הוד, ווען מ'רופט אויס די אפענע טויערן, דארף מען זיך צוהערן און אויסנוצן די טעג, ביז ל"ג בעומר און שבועות, כדי זוכה צו זיין צו תורה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער בעל הטורים, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ם, יהושע בן נון, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, משה רבינו, עזרא הסופר, רבי יהודה בר אילעאי, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י
ערכים יובל, ל"ג בעומר, מעמד הר סיני, ספירת העומר, עתיקא קדישא, קודש הקדשים, רבונו של עולם, רשות היחיד, שבת שבתון, שמיטה, שער החמישים