דער משגיח ערקלערט אז די תיבה פון נח איז געווען א הייליגער אינדזל פון דער פארריכטער וועלט, וואו אפילו דער לייב האט געגעסן גראז, ביז דער חטא פון חם האט צוריקגעברענגט די קללה, און אז השם יתברך האט פונדעסטוועגן געדענקט נח באהבה ווייל פון אים וועט ארויסקומען אברהם אבינו און כלל ישראל.
דער משגיח ערקלערט אז דער מענטש פירט די גאנצע וועלט, צום גוטן אדער צום שלעכטן, און אז נח, וואס איז געשעדיגט געווארן דורך דעם חטא פון חם אין דער תיבה, איז ניצול געווארן נאר מיט רחמים און אין זכות פון אברהם אבינו.
דער משגיח ערקלערט אז מיט אברהם אבינו איז געשאפן געווארן א נייע מין אויף דער וועלט, א איד וואס גלייבט אין השם פון זיין נאטור, און אז כלל ישראל מוז עקזיסטירן נישט צוליב עמעצנס זכות.
דער משגיח לערנט אז די תורה הייבט אויף דעם וואס לערנט איר העכער פון צייט און ארט, אז ווער ס'לערנט די סדרות פון בראשית מיט קדושה לעבט צוזאמען מיט די אבות, און ער ווייזט פון דעם וואס די תורה שווייגט וועגן אברהם אבינו'ס זכותים, אז כלל ישראל איז דא ווייל די בריאה האט עס געמוזט האבן.
דער משגיח ערקלערט אז ביי דער עקידה האט אברהם אבינו מיט מסירות נפש איבערגעשטיגן זיין אהבה צו יצחק אין א צייט פון הסתר פנים, און דערמיט האט ער אריינגעגעבן כח אין די אידן פונעם לעצטן דור פאר משיח צו האלטן זייער אמונה.
דער משגיח ווייזט אז פרשת וירא איז א זמן פון פקידת עקרות, און אז דורך דעם וואס אברהם אבינו האט זיך מוסר נפש געווען פאר די אורחים, האבן אדם און חוה געמוזט אריינלאזן שרה אין מערת המכפלה כאטש עס איז זיי געווען אומבאקוועם.
דער משגיח ערקלערט אז די מסירות נפש פון אברהם אבינו ביי דער עקידה איז גאר אנדערש ווי די מסירות נפש פון די אומות און להבדיל פון היינטיגע מערדער, ווייל א אידס אהבה צום אייבערשטן איז א נאטורליכע אהבה עצמית, און דאס זעט מען אין דער שמחה און רואיגקייט פון אברהם און יצחק.
דער משגיח ערקלערט אז יצחק האט ליב געהאט עשו ווייל דאס עסן וואס עשו האט אים געברענגט האט באמת יעקב צוגעגרייט מיט קדושה, און יצחק האט געמיינט אז עשו איז א פארבארגענער צדיק.
דער משגיח ווייזט אז פרשת תולדות, די ערשטע סדרה פון כסלו, איז פול מיט ברכה, און ער טייטשט "ויגדלו הנערים" דורך די צוויי קעגנזייטיגע שיטות פונעם צדיק און פונעם רשע, און דעם כח פונעם לעצטן טאג פון א צדיק.
דער משגיח ערקלערט אז יעקב און עשו זענען "געוואקסן" דעם טאג וואס אברהם אבינו איז נפטר געווארן, יעדער האט איינגעזאפט די אטמאספער פון א פטירה, און ער לערנט ארויס אז א סביבה פון קדושה, אדער להבדיל פון טומאה, פועל'ט אויפן מענטש, און א איד דארף אריינברענגען קדושה אין די ערטער פון חושך, אזוי ווי די חנוכה ליכט.
דער משגיח ווייזט פונעם בעל הטורים אז די מפלה פון ישמעאל, וואס דער פריערדיגער סדרה ענדיגט מיט איר, איז א סימן אז משיח פון די קינדער פון יצחק קומט, און ער בינדט עס צו מיט דעם פאל פון ישמעאלס נשיאים אין זיינע טעג, מיט חודש כסלו וואס איז א חודש פון ברכה, און מיט יעקב און עשו וואס זענען יעדער געוואקסן דעם טאג פון א פטירה.
דער משגיח ערקלערט אז יעקב אבינו, דער גרעסטער פון די אבות, איז געוואקסן אין לבנ'ס הויז דורכדעם וואס ער האט געדינט השם יתברך מיט די ערדישע זאכן, און אז א איד דארף אזוי אויך מקדש זיין זיין געשעפט און זיין גשמיות'דיגן לעבן נאכן דאווענען.
דער משגיח ערקלערט אז די שנאה פון די אומות העולם צו אידן איז א טבעיות'דיגע גזירה פון הר סיני וואס האט נישט קיין שכל'דיגע סיבה, און זי היט אפ כלל ישראל פון זיך מתבולל זיין; ער ווייזט עס שוין ביי די קינדער פון לבן, וואס האבן געטענה'ט אז יעקב האט זיך באווייבט פון זייער טאטנס פארמעגן.
דער משגיח ערקלערט אז וואס יעקב אבינו האט גענומען די שאף פון לבן איז נישט געווען קיין שווינדל, נאר א גאולה און א רייניגונג פון גרויסע נשמות, א הכנה צו יציאת מצרים און א בילד פון דעם כלל ישראל'ס היסטאריע אין גלות.
דער משגיח ערקלערט אז די 580 בהמות וואס יעקב האט געשיקט צו עשו זענען אידישע נשמות וואס זענען אריבער אונטער עשו'ס הערשאפט, און אז די מנחה, אזוי ווי דינה וואס שכם האט צוגענומען, מוז זיך צוריקקערן צו יעקב'ס סטאדע.
פון דעם מדרש אז יצחק אבינו איז אויך געווען מגייר גרים, ערקלערט דער משגיח צוויי וועגן פון מקרב זיין אידן: אברהם'ס אפענע וועג פון ארויסגיין צו מענטשן, און יצחק'ס באהאלטענע השפעה דורך זיין אייגענע קדושה; און ער ווייזט אן אז חנוכה איז די באהאלטענע וועג וויאזוי די שכינה קומט אראפ צו די נשמות וואס קענען זיך נישט אויפהייבן צו שבת.
דער משגיח ערקלערט פארוואס די הלכה אז ווער עס האדעוועט א קינד ווערט גערעכנט ווי דער טאטע אדער די מאמע איז געווען באהאלטן אפילו פון יעקב אבינו: נאר אזוי האט יוסף געקענט שטיין אין די נסיונות פון אשת פוטיפר און ווערן יוסף הצדיק, וועמענס קדושה האט באשיצט כלל ישראל און שטייט הינטער חנוכה.
דער משגיח ווייזט פון פרשת ויגש אז אין די פינצטערסטע מינוטן פון כלל ישראל ליגט שוין דער זריעה פון דער גאולה: "אני יוסף" איז געקומען אין דעם ביטערסטן מאמענט, און די זיבעציגסטע נשמה וואס איז אראפ קיין מצרים, שרח מיט אליהו הנביא אין איר אדער יוכבד די מאמע פונעם גואל, ווייזט אז ס'איז נישטא קיין גלות אן גאולה.
דער משגיח ערקלערט אז יוסף האט געבעטן מ'זאל אויך זיינע עצמות אריבערטראגן קיין ארץ ישראל אלס א הידור אין כיבוד אב, ווייל די עצמות פון א זון זענען א המשך פונעם טאטן, און דערפון אז יעקב אבינו לא מת, ווייל יעדער איד טראגט א חלק פון אים.
דער משגיח ערקלערט אז יוסף האט געבעטן מ'זאל ארויפברענגען זיינע עצמות, דער חלק וואס קומט פונעם טאטן, לכבוד יעקב, ווייל א זון איז די המשך פונעם טאטן, און יעדער איד טראגט נאך אין זיך עפעס פון יעקב אבינו.
דער משגיח ערקלערט אז יוסף הצדיק, וואס איז דערהויבן געווארן פון א שבט צו איינער פון די שבעה רועים, איז דער מדת היסוד און סדר טהרות, און דאס איז די ירושה וואס ספר בראשית לאזט איבער פאר די זעקס וואכן שובבים.
דער משגיח ערקלערט אז דער נאמען פון א איד איז די האנטהאב פון זיין נשמה און דער סוד פון זיין שליחות אויף דער וועלט, און אז ספר שמות, דער ספר פון נעמען, איז דער ספר פון גאולה.
דער משגיח ערקלערט אז יעדע פון די עשר מכות האט אנטפלעקט איינע פון די עשרה מאמרות פון בריאת העולם, און אז ברד, די זיבעטע מכה, איז געווען א רעגן פון מלכות שמים וואס משה רבינו האט מתפלל געווען זאל בלייבן הענגען פאר די אידן פונעם דור פאר משיח.
דער משגיח ערקלערט אז די צפרדע, וואס לעבט סיי אויף דער יבשה און סיי אין וואסער און איז ממילא א תערובות פון טוב און רע, זינגט "ברוך שם כבוד מלכותו", דער באהאלטענער יחוד אז השם יתברך גיט חיות אפילו דער טומאה, און דאס וועט ווערן די גרעסטע שירה ווען משיח וועט קומען.
דער משגיח ערקלערט די ד' לשונות של גאולה אלס די ד' גליות, ווייזט ווי די עשר מכות דרייען צוריק די עשרה מאמרות פון בריאת העולם, און זעט אין מכת ברד, דער "שבת" פון די מכות, א רעגן פון יראת שמים וואס שייכט זיך צו דער מלחמה קעגן אמונה פאר משיח'ס צייטן.
דער משגיח ערקלערט על פי דעם רמב"ם אז די אמונה פון אידן שטייט אויף מעמד הר סיני און אויף דער מסורה וואס איז איבערגעגאנגען פון דור צו דור, פארוואס דערפאר איז "החודש הזה לכם" די ערשטע מצוה, און אז די ערשטע מצוה לערנט התחדשות.
דער משגיח ערקלערט אז שבת שירה לערנט אמונה: ווער ס'גלייבט זעט די גאנצע בריאה און היסטאריע, אפילו די ליידיגע הפסקות און די קשיות אן א תירוץ, ווי איין שיינע שירה צום אייבערשטן.
דורך דעם חתם סופר'ס פשט פארוואס די נשים צדקניות האבן געזאגט נאר איין פסוק פון דער שירה, ווייזט דער משגיח אז פרשת בשלח איז אן אוצר פון אמונה, און ער פארבינדט שבת שירה מיט ט"ו בשבט און מיטן ארויפגיין צו מתן תורה.
דער משגיח ערקלערט אז קריעת ים סוף איז געווען א התגלות פון עלמא דאתכסיא, און דערפון ערקלערט ער שידוכים, באהאלטענע אידישע נשמות, און דעם תיקון פון דתן ואבירם ביי דער צווייטער קריעת ים סוף לעתיד לבוא.
דער משגיח ווייזט פון יתרו, פון די וואס זענען פארשפעטיגט געווען ביי קריעת ים סוף און ביי עמלק, און פון דער הפטרה פון ישעיה, אז השם יתברך דערנעענטערט יעדן איד און אז ס'איז קיינמאל נישט צו שפעט צו קומען צו דער תורה.
דער משגיח ערקלערט אז שבת יתרו איז א נייע מתן תורה פאר די וואס זענען פארשפעטיגט, און אז דער וואס גיט זיך אינגאנצן אוועק פאר תורה שטייט, אזוי ווי דער קודש הקדשים, העכער פון אלע חשבונות.
דער משגיח ערקלערט אז שבת פרשת יתרו ברענגט די מתנה פון מתן תורה אן הכנה, ווייל די תורה שטייט העכער פונעם לוח, און אז פרשת יתרו, אזוי ווי דער ארון אין קודש הקדשים, שטייט העכער פון חשבונות.
דער משגיח ערקלערט, לויט דעם זוהר אז פרשת משפטים טראגט אין זיך דעם סוד פון גלגול, אז יעדער משפט פון השם יתברך און פון א בית דין איז אינגאנצן יושר, אפילו ווען מ'זעט נישט דאס גאנצע בילד.
דער משגיח ערקלערט אז די ארבעה אבות נזיקין זענען די פיר כוחות פון טומאה קעגן די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה, און אז א מענטשנס בהמה איז נאר א מזיק ווייל דעם בעל הבית'ס מדות גייען אריין אין איר, ממילא הייבט זיך שמירה אן ביי זיך אליין און ביים בעטן דעם אייבערשטן ער זאל אים היטן.
דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געמאכט פונעם איבריגן זילבער, ווייל עס איז געקומען פון די אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט, די "פארגעסענע", און אז רבי עקיבא, וואס איז דורש אפילו די תגין אויף די אותיות, בינדט זיי צוריק צו, אזוי ווי פורים אין דעם דרייצנטן חודש.
דער משגיח ערקלערט אז אליהו הנביא וועט פארענטפערן די קשיות אין תורה, ווייל יעדע קשיא אין תורה שטייט אנטקעגן א אידישע נשמה, און אז מ'פארענטפערט די קשיא ברענגט מען די נשמה צו תשובה.
דער משגיח לערנט די קינדער אז וואס א איד עסט באשטימט זיין גאנצע אידישקייט: מאכלות אסורות פארשטאפן די נשמה, און מצה און זהירות אין כשרות ברענגען אמונה און א שמירה מן השמים.
דער משגיח ערקלערט אז די טומאה פון א יולדת קומט פונעם אויסליידיגן פון קדושה, און אז דער ברית, דורך אליהו הנביא, שניידט אפ די טומאה, און ער בינדט עס צו חודש ניסן, דער חודש פון חסד און פון אליהו.
דער משגיח ערקלערט אז דער מגדף האט אפגעלייקנט אז יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה און אז דעם אייבערשטנס אהבה צו יעדן שבט בלייבט ווארעם ווי דאס לחם הפנים, און אז ל"ג בעומר, דער טאג פון רבי שמעון בר יוחאי, אנטפלעקט די באהאלטענע חשיבות פון יעדן איד.
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד איז א שבת, אן אות אין דער תורה און איינער פון די מועדים פון פרשת אמור, און אז דאס לחם הפנים וואס איז געבליבן ווארעם און פריש ווייזט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו דעם נידעריגסטן איד ווערט קיינמאל נישט אלט.
דער משגיח ערקלערט אז ספירה און דער עומר אין פרשת אמור זענען ווי השם יתברך רייניגט און הייבט אויף יעדן איד וואס איז געפאלן, ביז דעם נידעריגסטן און פארגעסענעם, און אז רבי שמעון בר יוחאי, פורים און אפילו תשעה באב געהערן צו דעם אויפהייבן.
דער משגיח ערקלערט אז דער עבד עברי וואס איז פארקויפט געווארן צו עבודה זרה, וואס די תורה רופט "עקר", קען קיינמאל נישט אויסגעריסן ווערן פון זיין ארט אין כלל ישראל, ווייל דער אייבערשטער פראטעסטירט און זאגט צו אז ער וועט אויסגעלייזט ווערן, און ער פארבינדט די צוריקקער מיט יובל און מיט שבועות.
דער משגיח ערקלערט אז שמיטה איז פארבונדן מיט הר סיני, ווייל אזוי ווי מתן תורה איז זי א מופת וואס אלע זעען, וואס גייט אריבער די טבע און באווייזט אז די תורה איז אמת, נאר זי בלייבט אין יעדן דור.
דער משגיח ערקלערט אז פרשת נשא, קאפיטל קי"ט אין תהלים און מסכת בבא בתרא האבן יעדע קע"ו, אכט מאל די כ"ב אותיות, ווייל די תורה געהערט צו דעם מספר אכט וואס איז העכער פון טבע, און ער פארבינדט דאס מיט דעם נזיר, מיט שמשון און מיט משיח.
דער משגיח לערנט אז יעדע נסיעה פון א איד אין גלות האט א באהאלטענע תכלית פון הימל, און אז די חדשים תמוז, אב און אלול, אזוי ווי דער מחנה דן וואס איז געווען מאסף לכל המחנות, זענען א צייט פון צוריקברענגען וואס איז פארלוירן געגאנגען אויפן וועג צו דער גאולה.
דער משגיח ערקלערט אז די זיבן פזר'ס אין פרשת בהעלותך ווייזן אויף דעם צעשפרייטן גלות און אויף די זומער־רייזעס פון תמוז, און אז יעדער איד, וואו ער פארט, איז א שליח פון השם יתברך וואס טאר נישט פארגעסן זיין שליחות.
דער משגיח ערקלערט אז די זיבן "פזר"-טעמים אין פרשת בהעלותך ווייזן אויף דעם פיזור פון אידן אין גלות, וואס דער אויבערשטער פירט כדי יעדער איד זאל, וואו ער פארט, אויפהייבן די ניצוצות פון קדושה וואס געהערן צו זיין נשמה.
דער משגיח ערקלערט אז אדם הראשון איז באשאפן געווארן פון דער ערד פון ארץ ישראל אונטער דעם מזבח, ממילא ציט זיך יעדער איד צו ארץ ישראל ווי צו זיין מקור, און דער חטא המרגלים איז געווען אומגעטריישאפט צו דעם מקור, וואס ווערט מתוקן דורך די מצוות פון נסכים און חלה.
דער משגיח ווייזט אן אז פרשת בלק, וואס מ'לייענט פאר שבעה עשר בתמוז, טראגט אין זיך דעם זריעה פון משיח, און אז חודש תמוז, וואס האט פארלוירן זיין ארט אזוי ווי ראובן, וועט זיך איבערדרייען פון ביטערקייט צו די גרעסטע שמחה.
דער משגיח ערקלערט אז דער זריעה פון משיח, דער צמח דוד, וואקסט אלעמאל ארויס פון די נידריגסטע ערטער, מענטשן און צייטן, און דערפאר האלט דער נידריגער דור און די ימי בין המצרים משיח באהאלטן ווי א קערנדל אינעם קליפה פון בלק און מואב.
דער משגיח טראגט אויס די דריי נעמען פונעם נשיא פון שבט שמעון, שלומיאל בן צורישדי, שאול בן הכנענית און זמרי בן סלוא, אלס זיין גרויסקייט, זיין ירידה און זיין קומענדיגער תיקון, און ווייזט ווי אזוי דאס שטימט מיט חודש אב, דער חודש פון שמעון.
דער משגיח ערקלערט אז בני ראובן ובני גד האבן געשפירט אז דאס לאנד עבר הירדן מזרחה האט אין זיך די באהאלטענע העכערע קדושה פון קיני קניזי וקדמוני, וואס איז אקעגן די דריי וואכן, וועמענס פארבארגענע קדושה וועט זיך אנטפלעקן ווען משיח וועט קומען.
דורך די זעלטענע טעמים אויף "אלפים באמה" ווייזט דער משגיח אז דער חורבן פון אב איז געווארצלט אין דער גאולה פון ניסן, און אז דאס צעשפרייטן אין גלות און די פארגעסענע נשמות פונעם גיד הנשה זענען דא כדי מ'זאל זיי צוריק צונויפנעמען.
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד, אזוי ווי יעדער שידוך, ציט זיך צוריק צו זיין שורש אין ארץ ישראל, און אז די בני מכיר און בנות צלפחד, די משפחה וואס האט באקומען דעם גלעד, טראגן אין זיך דעם כח פון יובל, פון צוריקקערן, וואס אליהו הנביא וועט מבשר זיין ביי דער גאולה.
פון די צוויי פסוקים ווער עס האט געשיקט די מרגלים לערנט דער משגיח ארויס אז יעדער איד איז א שליח פונעם רבונו של עולם מיט א שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און אז אין די טעג פון תמוז און אב, און אין אחרית הימים, דארף ער זיך האלטן אין אמונה און נישט פארגעסן וועמענס שליח ער איז.
דער משגיח ערקלערט אז ביכורים, די ערשטע צייטיגע פירות, ווערן געברענגט צום בית המקדש, דעם ארט וואו די בריאה האט זיך אנגעהויבן, און פון דארט מאנט ער מ'זאל זיך אויפכאפן אין אלול און אויסנוצן די ימי התשובה פאר ראש השנה.