The Scattering of the Yidden in Golus to Gather the Sparks of Kedushah

קאטאלאג: PARSHA (English) בהעלותך נומ׳ ⁨3⁩ פאקעט גייד ז׳ 60 תשס"ב (2001–02) ענגליש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 57 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די זיבן "פזר"-טעמים אין פרשת בהעלותך ווייזן אויף דעם פיזור פון אידן אין גלות, וואס דער אויבערשטער פירט כדי יעדער איד זאל, וואו ער פארט, אויפהייבן די ניצוצות פון קדושה וואס געהערן צו זיין נשמה.

דער משגיח עפנט מיט דעם וויץ פון כעלעם וועגן דעם "פזר" וואס האט געפעלט, און זאגט אז אין בהעלותך זענען דא זיבן. נאך דעם ארויפגיין פון פסח ביז שבועות גייט מען יעצט אראפ צו תמוז און אב, וואס זייער שורש איז דער חטא המרגלים, וואס האט געברענגט דעם פיזור פון כלל ישראל צווישן די אומות. בעומק איז דער פשט, אז ניצוצות פון קדושה זענען צעזייט איבער דער גארער וועלט, און אידן ווערן געשיקט אומעטום זיי אויסצולייזן מיט מצוות און ברכות. יעדער האט זיין חלק אין דער בריאה, און דער אויבערשטער פירט יעדן טריט, ווי דער בעל שם טוב'ס משל פון א גלאז וואסער אין שיקאגא. "על פי ה' יחנו" רעדט פון יעדן אידנס רייזעס. די מרגלים האבן נישט אויסגעפירט זייער שליחות, און די זומער-רייזעס קומען דאס צו פארריכטן. תמוז און אב, די חדשים פון די נשיאים וואס האבן געפעלט, טראגן אין זיך דעם שורש פון גאולה. צום סוף זאגט דער משגיח די בחורים אז א וואקאציע איז א שליחות וואס מ'דארף היטן.

ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · גלות אלס הכנה צו גאולה · השגחה פרטית · די מרגלים · די חדשים תמוז און אב

סדר השיעור

  1. 0:00 דער פזר וואס כעלעם האט געפעלט און דער שטייג ביז שבועות

    דער משגיח דערציילט דעם כעלעמער וויץ וועגן א דרינגענדע אסיפה ווייל פינף וואכן האט מען נישט געטראפן קיין "פזר" אין קריאת התורה, און זאגט די בחורים אז די סדרה פון די וואך האט זיבן. דערנאך באשרייבט ער די צייט פון פסח ביז שבועות ווי א פריילעכן שטייג ארויף, וואס איז שוין פארביי.

  2. 4:50 אראפ צו תמוז און אב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח רופט כ' סיון א ווענדפונקט צו די טרויעריגע חדשים תמוז און אב, וואס זייער שורש איז די מרגלים. צוליב זיי זענען אידן צעזייט געווארן צווישן די שבעים אומות, און די זיבן פזר'ס שטייען אנטקעגן די זיבן וואכן ספירה וואס האבן זיי צוזאמענגעקליבן.

  3. 9:08 צעזייטע ניצוצות און פארוואס אידן זענען אומעטום שטייט אינעם קאטאלאג

    לויט די ספרי חסידות ערקלערט דער משגיח אז ניצוצות פון קדושה זענען צעזייט איבער דער וועלט און געפאנגען ביי דער סטרא אחרא, און אידן ווערן אומעטום געשיקט זיי אויסצולייזן מיט מצוות און לערנען. די ניצוצות זענען אין דעם עסן, די קליידער, די הייזער און די גאסן, און יעדער האט זיין חלק.

  4. 13:52 יעדנס חלק אין דער בריאה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט פונעם מבול אז א מענטשנס עבירות ווירקן אויף זיין חלק אין דער בריאה, און נח'ס חלק איז געבליבן. קינדער, א ווייב, אן עפל וואס מ'עסט מיט א ברכה און די וואל פון א רעקל זענען אלע זיין חלק, געברענגט צו אים דורך השגחה פרטית, ווי דער פסוק "מה' מצעדי גבר כוננו".

  5. 19:23 דער גלאז וואסער אין שיקאגא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב'ס לימוד אז א סוחר פארט קיין שיקאגא צוליב א מיטינג, אבער דער אויבערשטער שיקט אים אהין כדי צו מאכן א ברכה אויף א געוויסן גלאז וואסער. אפילו דאס שטאל פון א גוי אין א מינע קומט צום איד וועמענס לעפל עס ווערט, יעדער בלאט וואס פאלט איז אונטער השגחה, און ווען מ'גייט אין ישיבה ווערט דער טראטואר מתוקן.

  6. 24:38 "על פי ה' יחנו": יעדן אידנס רייזעס שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די נסיעות אין בהעלותך זענען נישט קיין היסטאריע נאר דער תורה'ס נצחיות: יעדן אידנס רייזעס ווערן געפירט פונעם אויבערשטן כדי צוזאמצונעמען די צעזייטע ניצוצות. קהילות בלייבן אין א מדינה הונדערטער יארן ביז זיי ענדיגן זייער ארבעט, און דערנאך גייען זיי ווייטער, ווי ביים גירוש ספרד.

  7. 28:25 אן גלות, ווער וואלט צוזאמגענומען די ניצוצות? שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט: ווען די מרגלים וואלטן געברענגט א גוטע ידיעה וואלט נישט געווען קיין גלות, ווער וואלט דען צוזאמגענומען די ניצוצות צווישן די שבעים אומות? ער ברענגט דעם חתם סופר'ס תירוץ פון דער תפילה "קבצנו מן הגוים": די אומות וואלטן אליין געברענגט די ניצוצות קיין ארץ ישראל. ער פארבינדט די פערציג טעג פון די מרגלים מיט פרשת שלח און מיט תמוז.

  8. 32:45 א מענטשנס נאמען איז זיין שליחות שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם מלאך'ס ענטפער צו יעקב אין וישלח ערקלערט דער משגיח אז א נאמען שפיגלט אפ דעם שליחות, און דערפאר גיט מען א חולה וועמענס שליחות איז פארענדיגט א נייעם נאמען. יעדער איד איז א שליח פונעם אויבערשטן, געשטעלט פונקט וואו ער דארף זיין, און ער מוז צוריקקומען מיט א דין וחשבון אז ער האט עס אויסגעפירט.

  9. 35:57 שלוחים וואס האבן געפעלט און שלוחים וואס האבן מצליח געווען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט צי משה רבינו האט געשיקט די מרגלים אדער דער עולם, און ענטפערט אז זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים פונעם עולם מיט פניות, און דערפאר האבן זיי נישט מצליח געווען. די זומער-רייזעס פאלן אין די זעלבע וואכן כדי דאס צו פארריכטן; יהושע און כלב, און די שלוחים קיין יריחו, זענען די גוטע שלוחים, און דער משגיח זאגט די בחורים אויסצוקלייבן וואספארא שליח צו זיין, אפילו ביים קלייבן יאגדעס אויף וואקאציע.

  10. 43:04 תמוז און אב: די חדשים פון ראובן און שמעון

    דער משגיח ערקלערט אז יעדער חודש איז קעגן א שבט, און פרעגט פארוואס יהודה און יששכר זענען די ערשטע און נישט ראובן און שמעון. צוויי פון די צוועלף נשיאים האבן געפעלט, די נשיאים פון ראובן און שמעון, און זייערע חדשים זענען תמוז און אב, דער פערטער און דער פינפטער, וואס זענען געפאלן גלייך נאך די ליכטיגסטע טעג פונעם זומער.

  11. 47:05 דער שורש פון גאולה אין תמוז און אב

    דער משגיח ערקלערט אז דער שטן האט זיך קאנצענטרירט אויף די מרגלים ווייל זייער הצלחה וואלט אפגעהאלטן דעם גלות. פונדעסטוועגן זענען די חדשים דער שורש פון גאולה: ער פארבינדט די פסוקים פון רות מיט שבעה עשר בתמוז, דער מדרש איכה זאגט אז משיח ווערט געבוירן תשעה באב, און דער נביא זכריה זאגט אז די תעניתים וועלן ווערן ימים טובים.

  12. 50:32 וואקאציע אלס א דעליקאטע שליחות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט די בחורים אז אויף וואקאציע טאר מען נישט אראפווארפן עול מלכות שמים, ווי טייל טוען ביים באלשפיל, און באשרייבט א קעסטנבוים וואס ווארט טויזנטער יארן אז א בחור זאל לערנען גמרא אונטער אים. ער מאנט זיך היטן אין לערנען, דאווענען און יעדער מצוה, ערלויבט זיך צו באוועגן פאר א געזונטן גוף אבער נישט אויפן חשבון פון לערנען און דאווענען, און ענדיגט מיטן מוסר פונעם פזר: זיין א געלונגענער שליח און מאכן תמוז און אב פאר ימים טובים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער פזר וואס כעלעם האט געפעלט

0:24

דער משגיח עפנט מיט א וויץ וואס מ'פלעגט דערציילן אין די שטעטלעך פון פוילן און ליטא כדי צו האלטן דעם מצב רוח. די פירער פון כעלעם האבן צוזאמגערופן א דרינגענדע אסיפה: שוין פינף וואכן האט די קריאת התורה נישט געהאט קיין "פזר", א טעם וואס דערפרייט דעם מענטש, און דער עולם דארף איינעם. די גוטע בשורה, זאגט ער די בחורים, איז אז די סדרה פון די וואך האט זיבן.

2:26

אבער ער פרעגט צי דאס איז טאקע א שמחה. די וואכן פון פסח ביז שבועות זענען געווען א פריילעכער שטייג ארויף, איין יום טוב נאכן אנדערן, און יעצט הייבט זיך אן דער וועג אראפ.

אראפ צו תמוז און אב

5:05

כ' סיון, א תענית אין אסאך ערטער פאר די הריגות פון די קרייצצוגן און פון גזירות ת"ח ות"ט, איז א ווענדפונקט: צוויי דריטל פונעם חודש איז פארביי און מ'דערנענטערט זיך צו תמוז. דער טרויער פון תמוז און אב האט זיך אנגעהויבן מיט די מרגלים, ווי די פסוקים אין תהלים ווייזן קלאר. צוליב זיי זענען אידן צעזייט געווארן צווישן די שבעים אומות, דאס היפוך פון די זיבן וואכן ספירה וואס האבן זיי צוזאמענגעקליבן; אויף דעם ווייזן די זיבן פזר'ס. ב

צעזייטע ניצוצות

9:17

בעומק, ערקלערט דער משגיח לויט די ספרי חסידות, זענען ניצוצות פון קדושה צעזייט איבער דער גארער וועלט, געפאנגען ביי דער סטרא אחרא. אידן ווערן געשיקט אין יעדן ווינקל פון דער וועלט, און מיט זייערע מצוות און לערנען לייזן זיי אויס די ניצוצות און ברענגען זיי צוריק צו קדושה. דאס איז דער טיפער פשט אין דער תפילה צו קלייבן די צעזייטע, און דער אמת'ער טעם פונעם גלות.

12:21

די ניצוצות זענען אין דעם עסן, אין די קליידער, אין שטוב און אין די גאסן. ווער עס נוצט זיי פאר קדושה לייזט זיי אויס, און יעדער האט זיין אייגענעם חלק אין דער וועלט.

יעדנס חלק אין דער בריאה

14:01

אין דור המבול האבן די עבירות פון יעדן קאליע געמאכט זיין חלק אין דער בריאה, אזוי אז אפילו די בהמות האבן זיך געמישט מין בשאינו מינו, ווי רש"י ברענגט, און די געוויקסן זענען פאלש געוואקסן. נח'ס חלק איז געבליבן ריין, דערפאר זענען זיינע בהמות געבליבן, און דער מבול איז נישט אראפגעקומען אין ארץ ישראל. ג

16:39

א מענטשנס קינדער און ווייב זענען א חלק פון זיין נשמה. אן עפל וואס מ'דערלאנגט אים האט ניצוצות פון זיין נשמה, וואס ווערן אויסגעלייזט ווען ער מאכט א ברכה; די העלפט וואס ער גיט א חבר איז געווען דעם חבר'ס חלק. אלעס קומט דורך השגחה פרטית, ווי דער פסוק זאגט "מה' מצעדי גבר כוננו". ד

דער גלאז וואסער אין שיקאגא

19:37

דער בעל שם טוב ערקלערט אז יעדער טריט איז באשטימט. א סוחר פארט קיין שיקאגא צוליב א מיטינג און טרינקט דארט א גלאז וואסער. פרעגט מען אים פארוואס ער איז געפארן, זאגט ער צוליב דעם מיטינג; דער אויבערשטער'ס תשובה איז אז דאס וואסער האט געדארפט זיין ברכה.

22:00

אפילו א גוי אין א מינע מאכט שטאל פארן איד וואס מישט דערמיט זיין קאווע. קיין קאמפיוטער קען נישט אויסרעכענען ווי יעדער בלאט וואס פאלט ווערט געפירט, און ווען מ'גייט אין ישיבה צו א דבר מצוה ווערט דער טראטואר מתוקן.

"על פי ה' יחנו"

24:45

בהעלותך עפנט די צייט פון רייזעס מיט "על פי ה' יחנו". די תורה איז נצחי, נישט קיין היסטאריע-ספר, ממילא רעדט דער פסוק פון יעדן אידנס רייזעס אין יעדן דור: זיי ווערן געפירט פונעם אויבערשטן ווייל די ניצוצות זענען צעזייט. קהילות בלייבן אין א מדינה הונדערטער יארן ביז זיי ענדיגן זייער ארבעט, און דערנאך גייען זיי ווייטער; אזוי איז געווען מיט שפאניע, און מיט זכיות וואלט עס געווען אן ווייטאג. א

אן גלות, ווער וואלט צוזאמגענומען די ניצוצות?

29:06

דער משגיח פרעגט: ווען די מרגלים וואלטן געברענגט א גוטע ידיעה וואלט נישט געווען קיין גלות, ווער וואלט דען צוזאמגענומען די ניצוצות אין די שבעים לענדער? ער ברענגט די גמרא אז דער אויבערשטער האט פארטריבן ישראל צווישן די אומות נאר צוליב א תכלית, און דעם חתם סופר'ס תירוץ פון דער תפילה "קבצנו מן הגוים": ווען מ'וואלט זוכה געווען, וואלטן די אומות אליין געברענגט די ניצוצות צו אונז אין ארץ ישראל. ה

32:13

די פערציג טעג פון די מרגלים, וואס מ'לייענט אין פרשת שלח, האבן זיך אנגעהויבן אין תמוז. ו

א נאמען איז א שליחות

32:56

אין וישלח פרעגט דער מלאך פארוואס יעקב וויל וויסן זיין נאמען, ווייל א נאמען איז לויט דעם שליחות. דערפאר קען א חולה זיין נוטה למות ווייל זיין שליחות איז פארענדיגט, און א נייער נאמען גיט אים א נייע. יעדער איד איז א שליח פונעם אויבערשטן, געשטעלט פונקט וואו ער דארף זיין, און ער מוז צוריקברענגען א דין וחשבון. ז

דורכגעפאלענע און געלונגענע שלוחים

36:26

דער משגיח פרעגט ווער האט געשיקט די מרגלים: משה רבינו, ווי אין פרשת שלח, אדער דער עולם, ווי עס שטייט אין דברים "נשלחה אנשים לפנינו"? דאס איז געווען די צרה: אלס שלוחים פון משה וואלטן זיי מצליח געווען, אבער זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים פונעם עולם, מיט פניות, און זענען דורכגעפאלן. די פערציג טעג פון א דורכגעפאלענעם שליחות מוז מען מתקן זיין, דערפאר האט דער אויבערשטער געמאכט אז אלע פארן אין דער זעלבער צייט. ו,ח

38:45

יהושע און כלב, פון אפרים און יהודה, די שבטים פון משיח בן יוסף און משיח בן דוד, זענען נישט דורכגעפאלן. יהושע'ס שלוחים קיין יריחו האבן מצליח געווען. דא, זאגט דער משגיח, זענען צוויי סארטן שלוחים, און מ'קען אויסקלייבן. דער זומער "רייזע-פיבער" איז א דראנג פון דער נשמה, און אויף וואקאציע דארף מען זיך היטן נאך מער. ט

42:12

אפשר איז דער גאנצער טעם פון דער רייזע א יאגדעס-קוסט וואס ווארט אויף זיין ברכה, ער איז דער איינציגער פון ביליאנען מענטשן וואס קען דאס טון.

די חדשים פון ראובן און שמעון

43:04

יעדער חודש איז קעגן א שבט: ניסן פאר יהודה, אייר פאר יששכר. פארוואס נישט ראובן און שמעון? פון די צוועלף נשיאים האבן צוויי געפעלט: אליצור בן שדיאור פון ראובן, און זמרי בן סלוא פון שמעון. זייערע חדשים זענען דער פערטער און דער פינפטער, תמוז און אב, וואס זענען געפאלן גלייך נאך די לענגסטע, ליכטיגסטע טעג.

45:29

זייער קלקול לייענט מען אין די וואכן, אבער נאכדעם קומט פרשת פינחס.

דער שורש פון גאולה

47:15

דער שטן האט זיך קאנצענטרירט אויף די מרגלים ווייל זייער הצלחה וואלט געמיינט קיין גלות. פונדעסטוועגן טראגן די חדשים די גאולה: דער משגיח פארבינדט די פסוקים פון רות מיט שבעה עשר בתמוז, און דער מדרש איכה זאגט אז משיח ווערט געבוירן תשעה באב. מ'דארף גראבן אין זיי, און ווי זכריה הנביא זאגט, וועלן די תעניתים ווערן די שענסטע ימים טובים. י,כ,ל

וואקאציע אלס א דעליקאטע שליחות

50:32

דער משגיח זאגט די בחורים אז דער אויבערשטער איז שטאלץ מיט זיי, און אז אויף וואקאציע טארן זיי נישט פארגעסן עול מלכות שמים. ער האט געזען ווי מענטשן אין קאנטרי ציען אויס דאס העמד און דעם טלית קטן פאר א באלשפיל, גלייך ווי אלעס איז הפקר. דער אויבערשטער שיקט יעדן צו זיין ארט ווייל זיין יאגדע איז דארט; א קעסטנבוים אין ליווינגסטאן מענאר ווארט שוין טויזנטער יארן אז א בחור זאל לערנען זיין גמרא אונטער אים.

54:13

עס איז א דעליקאטע שליחות: לערנען, דאווענען, זיך היטן אין יעדער מצוה. דאס איז דער מוסר פונעם פזר: אידן זענען צעזייט צוליב א תכלית. א געלונגענער שליח וועט הערן "ישראל אשר בך אתפאר". שווימען און זיך באוועגן מאכט א געזונטן גוף, א כלי פאר דער נשמה, אבער נישט אויפן חשבון פון לערנען און דאווענען; תמוז און אב דארפן ווערן ימים פון שמחה. מ

מראי מקומות

תורה

  1. א לכאורה Bamidbar 9:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:45
  2. ו לכאורה Bamidbar 13 מפתח אינעם אויסשרייב: 32:13, 36:26
  3. ז Bereishis 32:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:56
  4. ח Devarim 1:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:26

נביאים

  1. ט לכאורה Yehoshua 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:45
  2. ל Zechariah 8:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:15
  3. מ Yeshayahu 49:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:13

כתובים

  1. ב Tehillim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 5:05
  2. ד Tehillim 37:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:39
  3. י Rus (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:15

תלמוד בבלי

  1. ה לכאורה Pesachim 87b מפתח אינעם אויסשרייב: 29:06

מדרש

  1. כ לכאורה Eichah Rabbah 1:51 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:15

ראשונים

  1. ג לכאורה Rashi Bereishis 6:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:01

עיקרי הדברים

  1. 2:14 די זיבן "פזר"-טעמים אין בהעלותך ווייזן אויף דעם פיזור פון אידן צווישן די אומות, דאס היפוך פון דעם צוזאמענקלייבן פון די זיבן וואכן ספירה.
  2. 9:56 ניצוצות פון קדושה זענען צעזייט איבער דער וועלט, און אידן ווערן געשיקט אומעטום זיי אויסצולייזן מיט תורה און מצוות; דאס איז דער טיפער טעם פון גלות.
  3. 12:55 יעדער מענטש האט זיין אייגענעם חלק אין דער בריאה וואס איז צוגעבונדן צו זיין נשמה, און דער אויבערשטער'ס השגחה פרטית ברענגט אים צו דעם כדי ער זאל עס מתקן זיין.
  4. 25:45 דער פסוק "על פי ה' יחנו" איז נישט נאר היסטאריע: יעדן אידנס רייזעס און אפשטעלן ווערן געפירט פונעם אויבערשטן צוליב א תכלית.
  5. 36:49 די מרגלים האבן נישט מצליח געווען ווייל זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים פונעם עולם מיט פניות; די זומער-רייזעס, וואס פאלן אין דער זעלבער צייט, זענען כדי צו פארריכטן זייער שליחות.
  6. 48:01 תמוז און אב, הגם אויבנאויף זענען זיי חדשים פון חורבן, טראגן אין זיך דעם שורש פון גאולה, און זיי וועלן ווערן די פריילעכסטע טעג פונעם יאר.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 29:02 ווען די מרגלים וואלטן געברענגט א גוטע ידיעה און עס וואלט נישט געווען קיין גלות, ווער וואלט צוזאמגענומען די ניצוצות וואס זענען צעזייט צווישן די שבעים אומות?

    תירוץ: 31:28 דער חתם סופר ענטפערט פון דער תפילה "קבצנו מן הגוים": אנשטאט אז אידן זאלן גיין צו די אומות, וואלטן די אומות געברענגט די ניצוצות צו כלל ישראל אין ארץ ישראל.

  2. קשיא: 36:12 ווער האט געשיקט די מרגלים: משה רבינו, ווי עס שטייט אין פרשת שלח, אדער דער עולם, ווי עס שטייט אין דברים?

    תירוץ: 36:36 דאס איז געווען די צרה: ווען זיי וואלטן געגאנגען אלס שלוחים פון משה וואלטן זיי מצליח געווען, אבער זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים פונעם עולם מיט פניות, און דערפאר האבן זיי נישט מצליח געווען.

  3. קשיא: 20:09 פארוואס איז דער סוחר געפארן קיין שיקאגא?

    תירוץ: 20:22 ער מיינט צוליב א מיטינג, אבער דער אויבערשטער האט אים געשיקט ווייל א געוויסער גלאז וואסער דארט האט געדארפט זיין ברכה.

  4. קשיא: 43:37 פארוואס זענען יהודה און יששכר די ערשטע שבטים פון די חדשים, ווען ראובן און שמעון האבן געדארפט זיין די ערשטע?

    תירוץ: 44:03 צוויי פון די צוועלף נשיאים האבן געפעלט, די פון ראובן און שמעון, און דערפאר זענען זייערע חדשים, תמוז און אב, דער פערטער און דער פינפטער, געפאלן.

מעשיות

  1. 0:24 די חכמים פון כעלעם און דער פזר וואס האט געפעלט

    דער משגיח דערציילט א וויץ וואס מ'האט דערציילט אין די אלטע שטעטלעך אין פוילן און ליטא, כדי צו האלטן דעם מצב רוח. די פירער פון כעלעם האבן צוזאמגערופן א דרינגענדע אסיפה, ווייל פינף וואכן האט די קריאת התורה נישט געהאט קיין איין "פזר", א טעם וואס דערפרייט, און דער עולם האט געדארפט איינעם. דער משגיח זאגט די בחורים די גוטע בשורה אז די סדרה פון די וואך האט זיבן.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 2:14 דער טעם "פזר" (צעזייען) קומט פאר זיבן מאל אין בהעלותך, וואס מ'לייענט גלייך נאך כ' סיון, אנטקעגן די זיבן וואכן ספירה וואס האבן צוזאמענגעקליבן כלל ישראל צו שבועות.
  2. 20:09 דער טעם וואס א מענטש מיינט פאר זיין רייזע איז נישט דעם אויבערשטנס טעם: דער סוחר פארט קיין שיקאגא צוליב א מיטינג, אבער מן השמים שיקט מען אים צוליב איין גלאז וואסער וואס דארף זיין ברכה.
  3. 21:32 אפילו די ארבעט פון א גוי איז פאר א איד: דער גוי וואס גראבט שטאל אין א מינע איז אויף א שטייגער פארבונדן מיטן איד וואס מישט זיין קאווע מיט א לעפל דערפון.
  4. 34:11 א חולה'ס שינוי השם העלפט ווייל א נאמען איז א שליחות: אויב ער גייט אוועק ווייל זיין שליחות איז פארענדיגט, גיט א נייער נאמען אים א נייע שליחות צוליב וואס צו לעבן.
  5. 38:02 דער זומער "רייזע-פיבער" פון תמוז און אב איז א נשמה'ס דראנג צו פארריכטן די מרגלים'ס דורכגעפאלענע רייזע אין דער זעלבער צייט.
  6. 43:50 תמוז און אב געהערן צו ראובן און שמעון, די שבטים וועמענס נשיאים האבן געפעלט, און דערפאר זענען די צוויי חדשים געפאלן, הגם על פי דין האבן ראובן און שמעון געדארפט זיין די ערשטע.
  7. 38:59 יהושע און כלב, וואס האבן זיך נישט אנגעשלאסן אין די מרגלים, זענען געווען פון אפרים און יהודה, די שבטים פון משיח בן יוסף און משיח בן דוד, אזוי אז די געטרייע שלוחים זענען פארבונדן מיט דער גאולה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 41:27 דער משגיח זאגט אז אויף וואקאציע דארף מען זיך היטן נאך מער ווי אינדערהיים, ווייל מ'ווערט יעדן מאמענט געפרואווט.
  2. 50:32 ער זאגט אז מ'טאר נישט אראפווארפן עול מלכות שמים אין קאנטרי, למשל אויסטון דעם טלית קטן כדי צו שפילן באל.
  3. 53:47 ער זאגט די בחורים צו געדענקען אז דער אויבערשטער שיקט זיי אין קאנטרי אויף א שליחות, און דארט צו לערנען, דאווענען און זיך היטן אין יעדער מצוה.
  4. 56:07 ער מוטיגט צו שווימען און זיך באוועגן פאר א געזונטן גוף, א כלי פאר דער נשמה, אבער נישט אויפן חשבון פון לערנען און דאווענען.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, אליצור בן שדיאור, בועז, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער ליובאוויטשער רבי, זכריה הנביא, זמרי בן סלוא, חוה, יהושע בן נון, יעקב אבינו, כלב בן יפנה, משה רבינו, נח, עובד, פינחס, רות, רש"י

ערכים גאולה, גלות, השגחה פרטית, מרגלים, ניצוצות, נשיאים, סטרא אחרא, פיזור, קבלת עול מלכות שמים, קדושה, רבונו של עולם, שליחות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט