Remembering the Forgotten Jew
קאטאלאג: PARSHA (English) פקודי נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 58 תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 13 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געמאכט פונעם איבריגן זילבער, ווייל עס איז געקומען פון די אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט, די "פארגעסענע", און אז רבי עקיבא, וואס איז דורש אפילו די תגין אויף די אותיות, בינדט זיי צוריק צו, אזוי ווי פורים אין דעם דרייצנטן חודש.
דער משגיח עפנט מיט דעם חשבון פון פקודי: די מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן איז געווארן די הונדערט אדנים, און די טויזנט זיבן הונדערט פינף און זיבעציג איבריגע שקלים זענען געווארן ווים פאר די עמודים. ווען די לצני הדור האבן געשפעט, האט משה רבינו געגעבן א פולן חשבון, נאר ער האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט דעם איבריגן, ביז לויט דעם מגלה עמוקות די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט. דערנאך ערקלערט ער פארוואס די עקידה איז געווען דער גרויסער נסיון: דער אייבערשטער האט זיך געדאכט ווייט און די הבטחה האט אויסגעזען צובראכן, און אברהם אבינו האט פונדעסטוועגן געגלייבט. לויט דעם כלל פונעם רמב"ן אז מעשה אבות סימן לבנים, איז דער לעצטער נסיון פאר משיח דער זעלבער: א דור פון א טאפלטן הסתר, דער דרייצנטער חודש. די איבריגע נדבנים זענען די אידן אינדרויסן, די פארגעסענע, דערפאר איז זייער זילבער אויך פארגעסן געווארן. רבי עקיבא, וואס איז דורש די תגין, בינדט זיי צוריק; די ווים מיינען א חיבור. און פורים, וואס פאלט היי יאר אין א דרייצנטן חודש, איז דער טאג פאר די אידן.
ענינים: דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · דער משכן און די כהנים · עקידת יצחק
סדר השיעור
-
0:00 דער חשבון פונעם זילבער פונעם משכן
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פקודי, מערקט אן אז בצלאל פון שבט יהודה האט זיך משתתף געווען מיט אהליאב פון שבט דן, און גייט דורך דעם חשבון פונעם זילבער: די מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט האבן געמאכט הונדערט אדנים, און די איבריגע שקלים זענען געווארן ווים פאר די עמודים.
-
6:19 די לצנים, און דאס זילבער וואס משה האט פארגעסן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די לצני הדור האבן געזאגט אז משה רבינו איז רייך געווארן פון די נדבות, ער ווארנט פון דער סכנה פון ליצנות, און דערציילט ווי משה האט געגעבן א פולן חשבון און פארגעסן וואס ער האט געטון מיט דעם איבריגן זילבער, ביז לויט דעם מגלה עמוקות די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט.
-
12:37 עקב: דער נסיון פונעם לעצטן דור
דער משגיח גייט אריבער צו "והיה עקב תשמעון" און טייטשט עס אויף דעם סוף, ווען אלע וועלן הערן, און אויף א שמחה פאר דעם לעצטן דור, וועמענס נסיון איז זיך אנצוהאלטן אין אמונה אין א וועלט וואס איז געבויט אויף אפיקורסות; ער דערציילט ווי דער בעל שם טוב איז אראפ פון א וואגן ווייל דער בעל עגלה האט נישט געהאט קיין שום אמונה.
-
18:12 פארוואס די עקידה הייסט דער נסיון
דער משגיח פרעגט פארוואס נאר די עקידה ווערט אנגערופן א נסיון, שטעלט עס אקעגן דעם ערשטן נסיון אין אור כשדים, ערקלערט אז נסיון מיינט סיי א פרובירונג סיי אן אויפהייבונג, און פרעגט פארוואס דער לעצטער נסיון זאל זיין שווערער ווען דער ערשטער, פאר אברהם האט געהאט נבואה, זעט אויס שווערער.
-
26:23 דעם אייבערשטן זען פון דער ווייטנס
מיטן זוהר ענטפערט דער משגיח אז ביי דער עקידה האט זיך דער אייבערשטער געדאכט ווייט: דער ציווי איז געגאנגען קעגן דער הבטחה אויף יצחק, און אברהם האט געמוזט גלייבן מיט קשיות אן א תירוץ. ער פרעגט פארוואס אברהם האט אליין נישט געזען דעם פשוטן תירוץ פונעם מלאך, און ענטפערט אז ביי א נסיון פארמאכט דער אייבערשטער די אויגן אפילו פון א חכם.
-
33:45 דער נסיון פון דער עקידה אין אונזער דור
דער משגיח ברענגט דעם כלל פונעם רמב"ן אז וואס עס איז געשען מיט די אבות איז א סימן פאר די קינדער, און לערנט ארויס אז דער לעצטער נסיון פונעם פאלק פאר משיח איז דער נסיון פון דער עקידה, צו גלייבן מיט קשיות, ווי די קשיות נאך דעם חורבן אייראפע. נאר תורה און מצוות שפייזן די אמונה, און דער תירוץ וועט זיין קלאר ווען משיח קומט, ווי דער משל פונעם חזון איש פון דעם שניידער.
-
42:13 א טאפלטער הסתר און די וואס זענען אינדרויסן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די צען נסיונות קומען צוריק אין ארט און אין צייט, אז אונזער דור איז דער טאפלטער הסתר פון "הסתר אסתיר", דער דרייצנטער חודש, און אז עס איז דא א דרייצנטער חלק אויסער די שבטים, ארויסגעווארפן פון די ענני כבוד און אויסגעשטעלט צו עמלק. דערנאך שילדערט ער דעם קדושה'דיגן חצר פונעם משכן, און ווי די מחצית השקל פון די זעכס הונדערט טויזנט זענען געווארן די אדנים וואס אלעס איז געשטאנען דערויף.
-
49:29 די פארגעסענע אידן און זייערע ווים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די איבריגע אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט זענען נישט געווען ראוי צו זיין די אדנים; זייער זילבער איז געווארן ווים וואס שטעקן ארויס אינדרויסן פון די קלעים, וואו די שכינה רוט נישט. זיי זענען "פארגעסן" ווייל זיי האבן פארגעסן דעם אייבערשטן, ממילא האט משה רבינו פארגעסן זייער זילבער. דער צדיק בינדט זיי צו צו די אותיות, אזוי ווי די תגין אויף די אותיות שעטנ"ז ג"ץ.
-
56:40 רבי עקיבא איז דורש די תגין שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אין מנחות וואו משה רבינו זעט ווי רבי עקיבא איז דורש די תגין פון די אותיות, און דעם מהר"ל'ס הסבר: משה, די נשמה הכללית וואס נעמט אריין אלע זעכס הונדערט טויזנט, האלט זיך ביים גוף התורה, און רבי עקיבא איז דורש די צווייגן. דערפאר דערגרייכט רבי עקיבא די אפגעשטויסענע אידן, בינדט זיי צו און נעמט אוועק דעם שליטה פונעם שטן, און ער האט דערמאנט משה רבינו אז דאס איבריגע איז געווארן ווים, א חיבור.
-
1:05:22 פורים אין דעם דרייצנטן חודש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז פורים, וואס פאלט היי יאר אין א דרייצנטן חודש אויסער די צוועלף, איז דער טאג פון די אפגעשטויסענע, ווען אסאך זענען געווארן אידן. ער דערציילט וואס רבי יוסף חיים זאנענפעלד האט געענטפערט רבי איסר זלמן מלצר וועגן גיין אין מקוה, ווענדט עס אן אויף פורים, און ערקלערט אז דאס טרינקען פורים ווייזט אז אפילו אין זיין נידעריגסטן מצב איז א איד באליבט ביים אייבערשטן.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער חשבון פונעם זילבער פונעם משכן
דער משגיח עפנט מיט די ערשטע ווערטער פון פקודי, דער חשבון פונעם משכן (שמות ל"ח, כ"א). געבויט האט אים בצלאל פון שבט יהודה, דער חשובסטער שבט, און מיט אים אהליאב פון שבט דן, דער נידעריגסטער פון די שבטים (שמות ל"ח, כ"ב-כ"ג). כאטש מ'האט פריער גערעדט נישט שיינע זאכן אויף דן, בלייבט ער א טייל פון כלל ישראל און שטיצט זיך אויף זיין ברודער. א,ב
דערנאך רעכנט משה רבינו איבער דאס זילבער (שמות ל"ח, כ"ה-כ"ח). די מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן האבן געמאכט הונדערט ככר, א ככר פאר יעדן פון די הונדערט אדנים. ווייל עס זענען געווען מער ווי זעכס הונדערט טויזנט, איז געבליבן טויזנט זיבן הונדערט פינף און זיבעציג שקלים, און דערפון האט משה געמאכט ווים פאר די עמודים און זילבערנע רייפן ארום זיי. ג
די לצנים, און דאס זילבער וואס משה האט פארגעסן
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די לצני הדור האבן געוויצלט אז משה, דער גבאי פון די נדבות, איז דערפון רייך געווארן, כאטש קיינער האט נישט באמת געצווייפלט אין זיין ערליכקייט; ווען אלע האבן געזאמלט דעם רכוש פון מצרים, האט משה געזוכט די עצמות פון יוסף. איין שפעטישע ווארט, ווארנט דער משגיח, קען אוועקנעמען א מענטשנס חשיבות, און די גמרא רעכנט די לצים צווישן די פיר כתות וואס מקבלים נישט פני השכינה (סוטה מ"ב.). ד,ה
עקב: דער נסיון פונעם לעצטן דור
דער משגיח גייט אריבער צו "והיה עקב תשמעון" (דברים ז', י"ב) און טייטשט: צום סוף וועט איר הערן; נאך אלע צרות וועלן אלע טון תשובה, פארוואס זשע ווארטן? א צווייטער פשט טייטשט "והיה" אויף שמחה, וואס איז אנגעגרייט פאר דעם עקב, דער לעצטער דור פאר משיח, די פיאטע פונעם גוף. ח
דער נסיון פון יענעם דור, זאגט ער, איז זיך אנצוהאלטן אין אמונה אין א וועלט וואס איז אויסגעשטעלט צו פארפירן דעם מאמין, מיט גאנצע מלוכות געבויט אויף אפיקורסות. ער דערמאנט דעם בעל שם טוב, וואס איז אראפ פונעם וואגן ווייל דער בעל עגלה האט נישט געמאכט קיין צלם פארן גלח, א סימן אז ער האט בכלל נישט קיין אמונה.
פארוואס די עקידה הייסט דער נסיון
ביי דער עקידה מערקט דער משגיח אן אז נאר דא זאגט די תורה בפירוש אז דער אייבערשטער האט געפרובירט אברהם (בראשית כ"ב, א'), ממילא מוז דער צענטער נסיון זיין עפעס באזונדער. ביים ערשטן נסיון, אין אור כשדים, איז אברהם מיט זיין שכל אליין געקומען צו דער הכרה אז איין באשעפער האט אלעס באשאפן, האט עס מפרסם געווען קעגן נמרוד, און איז ארויס פונעם כבשן האש אן א שאדן; ערשט דערנאך האט זיך דער אייבערשטער אנטפלעקט צו אים אין נבואה. ט
נסיון, ערקלערט ער, מיינט סיי א פרובירונג סיי אן אויפהייבונג, ווי א נס, א פאן: מ'פרובירט כדי ארויפצוברענגען, און נאך צען נסיונות איז אברהם דורכגעגאנגען. ממילא דארף דער לעצטער זיין דער שווערסטער, און עס זעט אויס פארקערט: ווער עס זעט דעם אייבערשטן פאלגט אים, אבער אוועקגעבן דאס לעבן נאר פון א הכרה איז פיל שווערער. פארוואס זשע דער גאנצער טומל ארום דער עקידה?
דעם אייבערשטן זען פון דער ווייטנס
דער משגיח ענטפערט מיטן זוהר אז אברהם האט געזען דעם אייבערשטן פון דער ווייטנס: ביי דער עקידה האט זיך דער אייבערשטער געדאכט ווייט. דער אייבערשטער טוישט נישט זיין ווארט, ווי "לא איש א-ל ויכזב" (במדבר כ"ג, י"ט), און נאכן צוזאגן א פאלק פון יצחק, הייסט ער אים שחט'ן. אברהם האט פארשלאסן די טיר פאר די ספיקות; ווען דער שטן האט געזאגט אז א ווידער וועט קומען אנשטאט יצחק, האט ער אים נישט געגלייבט, ווי דער מדרש דערציילט. י,כ,ל
זיין נסיון איז געווען צו גלייבן אן פארשטיין, בשעת אין כבשן האש האט ער געפילט דעם אייבערשטן נאענט. דער משגיח פרעגט פארוואס אברהם האט נישט געכאפט דעם פשוטן תירוץ פונעם מלאך, אז מ'האט נאר געהייסן ארויפברענגען יצחק, וואס א קינד פון זעקס יאר פארשטייט. ער ענטפערט אז ביי א נסיון פארמאכט דער אייבערשטער די אויגן אפילו פון א חכם.
דער נסיון פון דער עקידה אין אונזער דור
דער משגיח ברענגט דעם כלל פונעם רמב"ן אז מעשה אבות סימן לבנים (רמב"ן בראשית י"ב, ו'): אברהם'ס נידערגיין קיין מצרים ביים הונגער, שרה'ס געפאנגענשאפט, די נגעים פון פרעה און איר ארויסגיין מיט מתנות, האבן אנגעזאגט די געשיכטע פונעם פאלק. ממילא האט דאס פאלק אויך צען נסיונות, און דער לעצטער פאר משיח איז דער נסיון פון דער עקידה, צו גלייבן מיט קשיות. מ
קיין דור האט נישט געהאט אזויפיל קשיות ווי אונזערער, זאגט ער: פארוואס די זעקס מיליאן, פארוואס האט ער געשוויגן. די וועמענס אידישקייט איז נאר טעאריע און ארטיקלען פאלן דורך, ווייל נאר תורה און מצוות שפייזן די אמונה; יעדע מצוה, יעדער בלאט גמרא, תפילין און שבת איז א פיל פון אמונה. ווען משיח וועט קומען וועט דער תירוץ זיין אזוי פשוט אז מ'וועט לאכן, ווי דעם חזון איש'ס משל פונעם שניידער וואס צעשניידט זייד. היינט, אינעם צענטן נסיון, פילט די פיאטע גארנישט.
א טאפלטער הסתר און די וואס זענען אינדרויסן
די צען נסיונות גייען פון ליכט צו פינסטערניש, זאגט דער משגיח, און זיי חזר'ן זיך איבער אין ערטער און אין לוח. דער פינסטערסטער איז דער טאפלטער הסתר וואס די גמרא געפינט אין "הסתר אסתיר" (חולין קל"ט:): א דרייצנטער חודש, דער ווייטסטער פון דער גאולה פון ניסן. אונזער דור איז דער דרייצנטער חודש. נ
אזוי אויך איז דא א דרייצנטער חלק אויסער די צוועלף שבטים: חוטאים וואס די ענני כבוד האבן ארויסגעווארפן, און עמלק האט געהאט א שליטה אויף זיי. דער משכן שפיגלט עס אפ. די קלעים האבן אפגעטיילט קודש פון חול, די נדבות זענען אריין אינעווייניג, און די מחצית השקל פון די זעכס הונדערט טויזנט זענען געווארן די אדנים וואס דער משכן איז געשטאנען דערויף; יעדער האט געגעבן פונקט א האלב, כדי יעדער זאל געציילט ווערן פארן אייבערשטן.
די פארגעסענע אידן און זייערע ווים
די אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט, ערקלערט דער משגיח, זענען נישט געווען ראוי צו האלטן דעם משכן. זייער מחצית השקל האט ארויסגעברענגט ווער זיי זענען, מענטשן אינדרויסן פונעם מחנה, ממילא איז זייער זילבער געווארן ווים וואס שטעקן ארויס הינטער די קלעים, וואו די שכינה רוט נישט. אין דוד המלך'ס לשון זענען זיי פארגעסן ביים אייבערשטן, ווייל זיי האבן אים פארגעסן; און ווייל געלט איז א פארלענגערונג פון דער נשמה, האט משה, וואס האט גארנישט פארגעסן פון דער תורה, פארגעסן זייער זילבער. ס
עס זענען דא זעכס הונדערט טויזנט אותיות קעגן זעכס הונדערט טויזנט נשמות, און די אידן געהערן נישט צו די אותיות. אבער דער צדיק בינדט זיי צו, ווי די תגין אויף די אותיות שעטנ"ז ג"ץ: דינע שטריכלעך צוגעבונדן צום אות, וואס פארדארבן אים נישט.
רבי עקיבא איז דורש די תגין
דער משגיח ברענגט די גמרא אין מנחות (כ"ט:): משה רבינו האט געזען ווי רבי עקיבא איז דורש די תגין, נישט פארשטאנען, און איז געווען צופרידן ווען רבי עקיבא האט געזאגט אז עס איז הלכה למשה מסיני. דער מהר"ל ערקלערט אז דאס איז נישט קיין חסרון ביי משה: אלס די נשמה הכללית פון אלע זעכס הונדערט טויזנט איז ער די אותיות פון דער תורה און האלט זיך ביים גוף, און רבי עקיבא איז אוועק צו די צווייגן. פ
דערפאר קען רבי עקיבא דעם סוד פון יעדן איד, אפילו פון די ארויסגעווארפענע, און בינדט זיי צוריק צו כלל ישראל; צומאל האבן זיי טיפערע סודות ווי די אותיות. דער שטן הערשט אויף די זיבן אותיות מיט תגין, און צובינדן די תגין נעמט אים אוועק די כח; אזוי ברענגען די אפגעשטויסענע אידן, ווען מ'דערגרייכט זיי, ארויס קדושה וואס די אותיות אליין ברענגען נישט.
דערפאר האט רבי עקיבא דערמאנט משה: דאס איבריגע איז געווארן ווים, און א ו' בינדט צוזאמען, ווי "און". אינדרויסן, אבער צוגעבונדן און געקרוינט, א סימן פון דעם אייבערשטנס ליבשאפט צו די אידן.
פורים אין דעם דרייצנטן חודש
פורים, וואס פאלט היי יאר אין א דרייצנטן חודש אויסער די צוועלף, איז דער חודש פון די אפגעשטויסענע, זאגט דער משגיח, ווען דער אייבערשטער עפנט די שערי רחמים. רבי יוסף חיים זאנענפעלד האט געענטפערט רבי איסר זלמן מלצר, וואס האט געפרעגט אויף זיין טעגליכע מקוה, אז אויב א מקוה מאכט פון א גוי א איד, קען זי מאכן פון א איד א בעסערן איד. אזוי אויך, ווייל אסאך זענען געווארן אידן דורך פורים (אסתר ח', י"ז), קען פורים מאכן פון א איד א בעסערן איד; די ספרים זאגן אז צו יום הכפורים דארף מען ארויפגיין, און פורים קומט אראפ. צ
מראי מקומות
תורה
- א Shemos 38:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
- ב לכאורה Shemos 38:22-23 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
- ג Shemos 38:25-28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:23
- ח Devarim 7:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:38
- ט Bereishis 22:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:22
- כ לכאורה Bamidbar 23:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:25
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 3:23 דאס זילבער פון די מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן איז געווארן די הונדערט אדנים וואס דער משכן איז געשטאנען דערויף, און די טויזנט זיבן הונדערט פינף און זיבעציג איבריגע שקלים זענען געווארן די ווים פון די עמודים.
- 26:32 די עקידה איז געווען דער גרעסטער נסיון ווייל אברהם אבינו האט געמוזט גלייבן ווען דער אייבערשטער האט זיך געדאכט ווייט און זיין הבטחה האט אויסגעזען ווי בטל געמאכט.
- 33:54 לויט דעם כלל פונעם רמב"ן אז מעשה אבות סימן לבנים, איז דער לעצטער נסיון פאר משיח דער נסיון פון דער עקידה: צו גלייבן ווען עס איז שווער צו גלייבן.
- 49:33 די אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט שטייען אינדרויסן פונעם משכן און זענען "פארגעסן", דערפאר האט משה רבינו פארגעסן וואס איז געווארן פון זייער זילבער.
- 1:00:06 רבי עקיבא, וואס איז דורש געווען די תגין אויף די אותיות, בינדט צוריק די אפגעשטויסענע אידן צו כלל ישראל, און ער האט דערמאנט משה רבינו וואו זייער זילבער איז אוועק.
- 1:05:31 פורים, וואס פאלט היי יאר אין דעם דרייצנטן חודש, איז דער טאג פאר די אידן וואס שטייען אינדרויסן; עס קומט אראפ צו א איד אפילו אין זיין נידעריגסטן מצב.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 19:01 פארוואס רופט די תורה נאר די עקידה א נסיון, ווען דער ערשטער נסיון אין אור כשדים, פאר אברהם האט געהאט נבואה, זעט אויס שווערער?
תירוץ: 26:25 ביי דער עקידה האט זיך דער אייבערשטער געדאכט ווייט, און דער ציווי איז געגאנגען קעגן זיין הבטחה; אברהם האט געמוזט גלייבן טראץ קשיות אן א תירוץ.
-
קשיא: 32:06 אויב א קינד פון זעקס יאר פארשטייט דעם מלאך'ס תירוץ אז מ'האט נאר געהייסן ארויפברענגען יצחק, פארוואס האט אברהם נישט געכאפט דעם תירוץ פאר דער עקידה?
תירוץ: 32:40 ווען דער אייבערשטער שטעלט א מענטש צו א נסיון, קען ער פארמאכן די אויגן אפילו פון א חכם; ביי א נסיון ווייסט מען נישט דעם תירוץ.
-
קשיא: 52:49 פארוואס האט משה רבינו, וואס האט קיינמאל נישט פארגעסן קיין זאך אין דער תורה, פארגעסן וואס ער האט געטון מיטן איבריגן זילבער?
תירוץ: 52:52 די נדבנים זענען געווען אידן אויסער די זעכס הונדערט טויזנט, וואס האבן פארגעסן דעם אייבערשטן און זענען "פארגעסן"; וואס עס געשעט מיט זיי געשעט מיט זייער געלט.
-
קשיא: 57:54 פארוואס האט משה רבינו נישט פארשטאנען רבי עקיבא'ס דרשות אויף די תגין?
תירוץ: 58:38 לויט דעם מהר"ל, נישט פון א חסרון: משה רבינו איז די אותיות פון דער תורה, די נשמה הכללית פון אלע זעכס הונדערט טויזנט, דערפאר האלט ער זיך ביים גוף התורה און גייט נישט אוועק צו די צווייגן.
-
קשיא: 1:09:09 פארוואס טרינקט מען פורים, ווען די תורה און חז"ל ווארנען אזוי שטארק קעגן טרינקען?
תירוץ: 1:10:58 כדי צו ווייזן אז אפילו אין דעם נידעריגסטן מצב איז א איד נאך אלץ א איד, באליבט ביים אייבערשטן.
מעשיות
-
15:16 דער בעל שם טוב און דער בעל עגלה אן אמונה
דער בעל שם טוב איז געפארן מיט א בעל עגלה, און אנטקעגן איז געקומען דער גלח פון שטאט. עס איז געווען דער שטייגער אז א גוי מאכט דעמאלט א צלם, און דער בעל עגלה האט נישט געמאכט. דער בעל שם טוב איז אראפגעשפרונגען פונעם וואגן: ער וויל נישט פארן מיט איינעם וואס האט נישט קיין שום אמונה, אפילו נישט קיין אמונה פון א גוי.
אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב
-
39:13 דער חזון איש און דער שניידער
איינער האט געפרעגט דעם חזון איש פארוואס דער אייבערשטער האט חרוב געמאכט אזוי פיל פון כלל ישראל. ער האט געענטפערט מיט א משל: ווער עס זעט א שניידער צעשניידן א טייער שטיק זייד, מיינט אז ער איז משוגע, אבער נאר ווייל ער ווייסט נישט ווי מ'מאכט א זיידן קלייד. דער משגיח לייגט צו אז ווען משיח וועט קומען און מ'וועט זען די פארטיגע זאך, וועט מען פארשטיין.
אין דער מעשה: דער חזון איש
-
1:06:38 די מקוה פון רבי יוסף חיים זאנענפעלד
רבי יוסף חיים זאנענפעלד, דער רב פון ירושלים, איז יעדן טאג געגאנגען אין מקוה כדי צו דאווענען און לערנען בטהרה. רבי איסר זלמן מלצר, דער ראש ישיבה און שווער פון רבי אהרן קאטלער, האט אים געפרעגט פארוואס ער פארברענגט די מינוטן אין מקוה אנשטאט צו לערנען. ער האט געענטפערט אז א גר ווערט א איד דורך טובלען זיך אין א מקוה; אויב א מקוה קען מאכן פון א גוי א איד, קען זי זיכער מאכן פון א איד א בעסערן איד. דערנאך האט רבי איסר זלמן אליין אנגעהויבן גיין אין מקוה.
אין דער מעשה: רבי יוסף חיים זאנענפעלד, ר' איסר זלמן מעלצער, ר' אהרן קאטלער
געדאנקען
- 52:49 משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט דעם איבריגן זילבער, ווייל די וואס האבן עס געגעבן זענען פארגעסענע נשמות אינדרויסן פונעם משכן, און א מענטשנס געלט, וואס איז א פארלענגערונג פון זיין נשמה, האט זיין גורל.
- 23:03 דאס ווארט נסיון מיינט סיי א פרובירונג סיי אן אויפהייבונג, ווי א נס, א פאן; א נסיון איז דא כדי ארויפצוברענגען, און נאך צען נסיונות איז אברהם אבינו "דורכגעגאנגען".
- 30:17 די עקידה איז געווען שווערער ווי דער כבשן האש אין אור כשדים, ווייל דארט האט אברהם געפילט דעם אייבערשטן נאענט, און ביי דער עקידה האט זיך דער אייבערשטער געדאכט ווייט און ער האט געמוזט טון קעגן זיין אייגענעם שכל.
- 17:54 עקב, די פיאטע, איז דער אומפילנדיגסטער טייל פונעם גוף; דער דור פון עקבתא דמשיחא איז אין דער פינצטער און פילט נישט, און דאס איז זיין נסיון.
- 1:00:06 די אפגעשטויסענע אידן זענען ווי די תגין אויף די אותיות: אינדרויסן פונעם אות אליין, אבער רבי עקיבא איז זיי דורש, און זיי קענען ארויסברענגען דקות פון קדושה וואס די אותיות אליין ברענגען נישט ארויס.
- 1:04:15 די ווים הייסן ווים ווייל א ו' בינדט צוזאמען: די איבריגע אידן מעגן זיין אינדרויסן, אבער זיי זענען צוגעבונדן, און מ'האט זיי געקרוינט.
- 1:08:37 נישט ווי יום הכפורים, וואו מ'דארף ארויפגיין, קומט פורים אראפ צום איד; אויב עס האט געמאכט פון גוים אידן, קען עס מאכן פון א איד א בעסערן איד.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 7:58 דער משגיח זאגט אז הומאר קען מען נוצן פאר גוטס, כדי צו דערפרייען א צווייטן, אבער ווען עס ווערט ליצנות אויף א מענטש אדער א זאך, איז עס א סכנה און עס צעשטערט.
- 14:42 דער משגיח זאגט אז דער תפקיד פון דעם דור איז זיך אנצוהאלטן אין אמונה מיט מסירות נפש, און צו גלייבן אפילו ווען עס זענען דא קשיות.
- 37:20 דער משגיח זאגט אז לערנען תורה און היטן מצוות שפייזן די אמונה: יעדע מצוה, יעדער בלאט גמרא, תפילין און שבת שטארקן זי.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אהליאב בן אחיסמך, בצלאל, דוד המלך, דער אלשיך הקדוש, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חזון איש, דער חפץ חיים, דער מגלה עמוקות, דער מהר"ל פון פראג, דער רמב"ן, יוסף הצדיק, יצחק אבינו, משה רבינו, נח, נמרוד, ר' אהרן קאטלער, ר' איסר זלמן מעלצער, רבי יוסף חיים זאנענפעלד, רבי עקיבא, שלמה המלך
ערכים אדנים, אור כשדים, אותיות, גרות, הלכה למשה מסיני, הסתר פנים, ווי העמודים, יום הכפורים, ליצנות, מחצית השקל, מסירות נפש, מעשה אבות סימן לבנים, נבואה, נסיון, נשמה כללית, ענני הכבוד, עקבתא דמשיחא, עקידה, רבונו של עולם, שכחה, תגין