“נשלחה אנשים לפנינו” - The Importance of Being a שליח of 'ה
קאטאלאג: PARSHA (English) דברים נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 61 תשנ"ב (1991–92) ענגליש 1 שעה 22 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
פון די צוויי פסוקים ווער עס האט געשיקט די מרגלים לערנט דער משגיח ארויס אז יעדער איד איז א שליח פונעם רבונו של עולם מיט א שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און אז אין די טעג פון תמוז און אב, און אין אחרית הימים, דארף ער זיך האלטן אין אמונה און נישט פארגעסן וועמענס שליח ער איז.
דער משגיח פרעגט פארוואס אין פרשת דברים שטייט אז דאס פאלק האט געבעטן צו שיקן מרגלים, און אין פרשת שלח שטייט אז דער אייבערשטער האט עס געהייסן. ער ברענגט דעם חתם סופר אז כחו של משלח איז אין דעם שליח, און די שלעכטע כוונה פון דאס פאלק האט קאליע געמאכט די שליחות. דער משגיח דרייט עס איבער: דאס פאלק האט ערשט געבעטן, און דער אייבערשטער האט זיך צוגעשטעלט אלס משלח כדי די מרגלים זאלן כאטש האבן א בחירה, און דערמיט זענען כלב און יהושע געראטעוועט געווארן. פון דא ערקלערט ער אז יעדער איד וואס טוט א מצוה איז א שליח פונעם רבונו של עולם; יעדער האט זיין אייגענע שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און די שליחות פונעם יצר הרע איז צו מאכן פארגעסן דעם נאמען. תמוז און אב זענען די טעג פון דער שליטה פונעם ס"מ, אבער אונטער דער גרעסטער טומאה ליגט די גרעסטע קדושה. דער חטא פון די מרגלים איז געווען אז זיי זענען געגאנגען מיט שכל און נישט מיט אמונה. ציצית, אונטן אויפן בגד, איז דער דערמאנונג פאר אחרית הימים. צום סוף רעדט ער פון דער אהבה פונעם אייבערשטן צו יעדן איד, און פונעם זען דעם בית השלישי אום שבת חזון.
ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · די מרגלים · די חדשים תמוז און אב
סדר השיעור
-
0:00 ווער האט געשיקט די מרגלים: דער חתם סופר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אנקעגן פרשת דברים, וואו דאס פאלק בעט צו שיקן מרגלים, מיט פרשת שלח, וואו דער אייבערשטער זאגט "שלח לך אנשים". ער ברענגט דעם חתם סופר אז כחו של משלח איז אינעם שליח, און די קרומע כוונה פון דאס פאלק האט קאליע געמאכט די שליחות, אזוי ווי ביי א שליח ציבור.
-
3:52 פארוואס ספר דברים טאר זיך אנהייבן מיט תוכחה
אין א זייטיגן ענין ברענגט דער משגיח רש"י אז ספר במדבר הייבט זיך נישט אן מיט פסח שני ווייל מ'הייבט נישט אן א ספר מיט א גנות פון כלל ישראל, און פרעגט פארוואס ספר דברים הייבט זיך יא אן מיט תוכחה. ער ענטפערט אז דברים זענען משה רבינו'ס אייגענע ווערטער, און א מוכיח צו האבן איז אליין א שבח פאר כלל ישראל.
-
7:51 דער אייבערשטער ווערט א משלח כדי צו געבן א בחירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט צוויי וועגן: אדער האט דער אייבערשטער גענומען די שולד אויף זיך אין פרשת שלח, אדער, ווי דער משגיח האלט, דאס פאלק האט ערשט געבעטן, און דער אייבערשטער האט זיך צוגעשטעלט אלס משלח אז זיין כוונה זאל אויך זיין דערביי. דאס האט געגעבן די מרגלים א בחירה, און כלב און יהושע זענען ניצול געווארן.
-
11:29 יעדער איד איז א שליח פונעם אייבערשטן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד וואס טוט א מצוה איז א שליח פונעם רבונו של עולם און טראגט זיין כח, ווי מ'זעט ביי א סופר וואס טאר נישט זיצן אויף איין באנק מיט דער ספר תורה וואס ער האט געשריבן. ווען א איד פארגעסט זיין שליחות, שיקט אים דער אייבערשטער הרהורי תשובה, און א פארנומענער מענטש שטופט זיי אוועק.
-
15:51 וועמענס שליח ביסטו? דער מקור פון שליחות שטייט אינעם קאטאלאג
מיט א בילד פון מענטשן וואס לויפן אויף א גאס אין ניו יארק פרעגט דער משגיח וועמענס שליח יעדער איז: פונעם רבונו של עולם אדער פון זיין יצר. ער ערקלערט אז שליחות פאדערט א נשמה וואס איז א חלק אלוק ממעל, אז מ'האט עס ערשט באקומען ביים קרבן פסח ווען אידן זענען געווארן א פאלק, און אז משה רבינו האט געוואלט אז די מרגלים זאלן טראגן דעם כח השליחות פון אלקות.
-
22:38 די שליחות פון א מענטש ליגט אין זיין נאמען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם של"ה אז מ'זאל זאגן א פסוק פון זיין נאמען אינעם סוף פון שמונה עשרה, און ערקלערט אז יעדער איד האט אן אייגענע שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען; ער ברענגט רש"י אז דער נאמען פון א מלאך טוישט זיך לויט זיין שליחות, און דעם אריז"ל אויף דעם וואס א טאטע גיט א נאמען. ווען מ'גייט ארויס פון שמונה עשרה צום מארק פארגעסט מען גרינג די שליחות, און דער פסוק דערמאנט.
-
29:52 דעם מלאך'ס תשובה און די נעמען אין מצרים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס דער מלאך האט געענטפערט אויף יעקב אבינו'ס "הגידה נא שמך" מיט "למה זה תשאל לשמי", און ערקלערט אז דאס איז געווען זיין אמת'ע תשובה: די שליחות פונעם שטן איז אז א מענטש זאל נישט פרעגן זיין אייגענעם נאמען. אזוי אויך חזר'ט די תורה איבער די נעמען פון בני ישראל וואס גייען אראפ קיין מצרים, אין ויגש און נאכאמאל אין שמות, כדי זיי זאלן דארט נישט פארגעסן זייער שליחות.
-
34:23 די נעמען פון די מרגלים און ימי ביכורי ענבים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די תורה חזר'ט איבער די נעמען פון די מרגלים כדי זיי צו דערמאנען אז זיי זענען משה רבינו'ס שלוחים און נישט שלוחים פון זייערע אייגענע נגיעות, וואס דער זוהר רעדט דערפון. זייער שליחות איז געווען אין תמוז און אב, די צייט פון דער שליטה פונעם ס"מ, וואס איז מרומז אין "ימי ביכורי ענבים": די אותיות פאר די אותיות פון "ענבים" זענען דעם שטן'ס נאמען.
-
39:03 עמלק יושב בארץ הנגב: שכל קעגן אמונה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח טייטשט "עמלק יושב בארץ הנגב" אויף דעם כח פונעם ס"מ אין די טריקענע טעג, און זאגט אז די דריי וואכן און די ניין טעג זענען דא כדי צו מתקן זיין דעם חטא המרגלים. ער זאגט אז לויט שכל זענען די מרגלים גערעכט געווען אז מ'קען נישט איינעמען דאס לאנד; זייער חטא איז געווען וואס זיי זענען געגאנגען מיט שכל און נישט מיט אמונה.
-
43:48 באהאלטענע קדושה און משיח אין תמוז און אב שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט אז וואס העכער די קדושה, אלץ מער איז זי באדעקט מיט טומאה, ממילא קען מען אין בין המצרים דערגרייכן מער ווי אין יעדע אנדערע צייט, און ווען משיח וועט קומען וועלן די טעג זיין די גרעסטע ימים טובים. משיח איז באהאלטן אין זיי, ער ווערט געבוירן אום תשעה באב, און תמוז און מנחם אב זענען בגימטריא "מלך המשיח". פרשת שלח ענדיגט זיך מיט ציצית אלס דערמאנונג פון דער שליחות.
-
51:00 אחרית הימים און די ציצית אויפן עק שטייט אינעם קאטאלאג
לויט דעם חתם סופר רופט דער משגיח די דריי וואכן די "אחרית הימים" פונעם יאר, אנטקעגן דעם אחרית הימים אין דער היסטאריע, עקבתא דמשיחא, ווען אידן זענען געפאלן נידעריגער ווי אמאל, און נאר די תורה האלט זיי אויבן. ציצית, וואס האבן דערמאנט דעם תלמיד אין דער גמרא מנחות ווער ער איז, הענגען אונטן אויפן בגד, און משה רבינו האט געזען כלל ישראל ווי זיי שווימען צום ברעג פון משיח.
-
59:38 וועבן דעם בגד פון כלל ישראל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער מענטש וועבט א בגד פון תרי"ג פעדעם מיט זיינע מצוות, און כלל ישראל וועבט א בגד פון כלל זינט מתן תורה; דער דור וועבט דעם לעצטן פאדעם, וואו משיח געפינט זיך. ער לייגט צו אז דאס לעצטע ווארט פון קריאת שמע, "אמת", שטייט נישט געשריבן און מ'מוז עס צולייגן מיט כח, ווייל דער אמת איז באהאלטן אין אחרית הימים.
-
1:05:35 וואקאציע, דער בגד, און מוסר יעדן טאג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט דעם צוג פונעם זומער אין תמוז און אב, ווען מענטשן אויף וואקאציע טוען ערשט אויס זייערע בגדים, און דערמאנט אז נאך דעם חטא פון אדם הראשון האט אים דער אייבערשטער געגעבן בגדים אלס שמירה. ווייל אפילו די מרגלים האבן פארגעסן, זאגט ער אז מ'דארף מזכירים, און ער רעכנט אויס צו לערנען א ביסל מוסר יעדן טאג.
-
1:09:47 דער אייבערשטער האט ליב יעדן איד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז דער שטן רעדט איין א מענטשן אז דער אייבערשטער האסט אים, אזוי ווי דער דור המרגלים האט געטענה'ט, און רש"י ענטפערט אז דער אייבערשטער האט זיי ליב. ער דערציילט פון א חסיד וואס איז געפארן טעג לאנג נאר צו זען זיין רבי'ן, און דער רבי האט אים געזאגט אז זיין ליבשאפט צו זיינע חסידים איז גארנישט קעגן דעם אייבערשטנס ליבשאפט צו אפילו א מוסר. ער שטרייכט אונטער אז ליבשאפט איז א באדערפעניש ווי עסן, ביי קינדער און אפילו ביי מלאכים, און אז די קריאות פון תשעה באב הייבן זיך אן מיט "בנים".
-
1:16:58 מלאכי'ס בשורה און שבת חזון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז מלאכי, דער לעצטער נביא, האט איבערגעלאזט א בשורה פאר דעם גאנצן גלות ביז אליהו הנביא וועט קומען. דערנאך רעדט ער פון שבת חזון, ווען מ'קען זען דעם בית השלישי, ברענגט גימטריאות אויף פרשת דברים און אויף תהלים פ"ט, מוטיגט זיך גוט צוצוגרייטן צו דעם שבת, און ענדיגט מיט א ברכה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
ווער האט געשיקט די מרגלים: דער חתם סופר
דער משגיח ווייזט אן אז אין פרשת דברים דערציילט משה רבינו אז דאס פאלק איז געקומען און געבעטן מ'זאל שיקן מענטשן פאראויס, און אין פרשת שלח הייסט דער אייבערשטער משה רבינו זיי שיקן. ער ברענגט דעם חתם סופר אז כחו של משלח איז אינעם שליח. משה רבינו האט געשיקט די מרגלים, אבער פונקט דעמאלט האט דאס פאלק אויך באשלאסן זיי צו שיקן, און זייער קרומע כוונה האט קאליע געמאכט די שליחות. אזוי איז אויך ביי א שליח ציבור, וואס זיין דאווענען קען געשעדיגט ווערן דורך די כוונות פון די וואס שיקן אים. א,ב,ג
פארוואס ספר דברים טאר זיך אנהייבן מיט תוכחה
אין א זייטיגן ענין ברענגט דער משגיח רש"י אז די פרשה פון פסח שני האט געדארפט שטיין אינעם אנהייב פון ספר במדבר, נאר מ'הייבט נישט אן א ספר מיט א גנות פון כלל ישראל. פארוואס זשע הייבט זיך ספר דברים אן מיט תוכחה אויף אלע זייערע עבירות? ער ענטפערט, לויט דער גמרא אין מגילה, אז דברים זענען משה רבינו'ס אייגענע ווערטער, און עס איז נישטא קיין גרעסערער שבח פאר כלל ישראל ווי האבן א מוכיח וואס פירט זיי. ד,ה
דער אייבערשטער ווערט א משלח
דערנאך זאגט דער משגיח אן אנדער וועג, וואס אפשר האט דער חתם סופר אויך געמיינט: דאס פאלק האט ערשט געבעטן, און ווען זיי וואלטן געווען די איינציגע משלחים וואלט עס געווען א חורבן. האט דער אייבערשטער זיך צוגעשטעלט אלס משלח, אז זיין כוונה זאל אויך זיין דערביי. דאס האט געגעבן די מרגלים א בחירה וועמען נאכצוגיין, און דערמיט זענען כלב און יהושע ניצול געווארן. ג
יעדער איד איז א שליח פונעם אייבערשטן
פון דא לערנט דער משגיח ארויס אז יעדער איד וואס טוט א מצוה ווייל דער אייבערשטער האט עס געהייסן איז א שליח פונעם רבונו של עולם, און דער כח פונעם משלח איז אין אים. א ראיה איז פון א סופר וואס טאר נישט זיצן אויף איין באנק מיט דער ספר תורה וואס ער האט געשריבן: בשעת'ן שרייבן איז ער געווען א שליח פונעם אייבערשטן, און זיין האנט איז נאר געווען א כלי. ווען א איד פארגעסט זיין שליחות, שיקט אים דער אייבערשטער הרהורי תשובה אים צו דערמאנען, אבער א פארנומענער מענטש שטופט זיי אוועק.
וועמענס שליח ביסטו?
דער משגיח מאלט אויס א גאס אין ניו יארק, וואו יעדער לויפט צו זיין געשעפט, צום בעקער אדער צום פיצא געשעפט, און ער זאגט מ'זאל אפשטעלן איינעם און אים פרעגן וועמענס שליח ער איז: פונעם רבונו של עולם אדער פון זיין יצר? דער שטן מאכט פארגעסן, מ'שטופט אוועק יעדע דערמאנונג, און צום סוף ווערט מען א שליח פון זיך אליין.
שליחות, ערקלערט ער, איז נאר מעגלעך ווייל א איד האט א נשמה וואס איז א חלק אלוק ממעל; א גוי קען נישט זיין קיין שליח. מ'האט עס ערשט באקומען ביים קרבן פסח, ווען אידן זענען געווארן א פאלק, ווי מ'זעט פונעם פסוק וועגן שחיטת הפסח. משה רבינו האט געוואלט אז די מרגלים זאלן טראגן דעם כח פון אלקות אלס זיינע שלוחים. ח
די שליחות ליגט אינעם נאמען
דער משגיח ברענגט דעם של"ה אז מ'זאל זאגן אינעם סוף פון שמונה עשרה א פסוק וואס הייבט זיך אן און ענדיגט זיך מיט די אותיות פון זיין נאמען, כדי ער זאל געדענקען זיין נאמען פארן בית דין של מעלה, ווייל א רשע פארגעסט זיין נאמען. יעדער איד, ערקלערט ער, קומט אויף דער וועלט מיט א שליחות וואס קיינער אנדערש קען נישט מקיים זיין, און זי ליגט אין זיין נאמען. רש"י זאגט ביי יעקב אבינו'ס ראנגל אז דער נאמען פון א מלאך טוישט זיך לויט זיין שליחות, און דער אריז"ל זאגט אז א טאטע וואס גיט א נאמען האט א שמץ רוח הקודש. י,כ
אין שמונה עשרה שטייט א איד פארן מלך; ווען ער טרעט צוריק דריי טריט און גייט ארויס צום מארק, קען ער גרינג פארגעסן זיין שליחות. דער פסוק דערמאנט אים. א רשע פארגעסט זיין נאמען ווייל ער האט נישט מקיים געווען זיין שליחות.
דעם מלאך'ס תשובה
דער משגיח פרעגט פארוואס דער מלאך האט געענטפערט אויף יעקב אבינו'ס "הגידה נא שמך" מיט "למה זה תשאל לשמי", א חוצפה'דיגע תשובה צו דעם וואס האט אים מנצח געווען. ער ענטפערט אז דאס איז געווען זיין אמת'ער נאמען: דער מלאך איז געווען דער שטן, דער יצר הרע, וועמענס שליחות איז אז א מענטש זאל זאגן "פרעג מיך נישט מיין נאמען, איך בין פארנומען". אזוי אויך, ווען אידן זענען אראפ קיין מצרים, רעכנט די תורה אויס זייערע נעמען אין ויגש און חזר'ט זיי איבער אינעם אנהייב פון שמות, כדי זיי זאלן דארט נישט פארגעסן זייער שליחות. מ,נ
די נעמען פון די מרגלים און ביכורי ענבים
די תורה חזר'ט איבער די נעמען פון די מרגלים זיי צו דערמאנען אז זיי זענען משה רבינו'ס שלוחים און נישט שלוחים פון זייערע אייגענע נגיעות; דער זוהר זאגט אז זיי האבן געוואוסט אז אין ארץ ישראל וועלן זיי מער נישט זיין קיין נשיאים. זייער שליחות איז געווען אין תמוז און אב, ווען דער שטן האט מער כח. לויט רבי שמשון מאוסטראפאלי טייטשט דער משגיח "ימי ביכורי ענבים" אלס א רמז: די אותיות וואס קומען פאר די אותיות פון "ענבים" זענען דעם שטן'ס נעמען. ע,פ,צ
שכל קעגן אמונה
אויף "עמלק יושב בארץ הנגב" ערקלערט דער משגיח אז דער שר פון עמלק איז דער ס"מ, און עמלק במילואו איז בגימטריא "ימי ביכורי ענבים". די דריי וואכן און די ניין טעג זענען דא כדי צו מתקן זיין דעם חטא המרגלים. לויט שכל, זאגט ער, זענען די מרגלים גערעכט געווען אז מ'קען נישט איינעמען דאס לאנד; זייער חטא איז געווען וואס זיי זענען געגאנגען מיט זייער אייגענעם שכל און נישט מיט אמונה אינעם אייבערשטן, וואס האט געזאגט אז מ'קען. ק
באהאלטענע קדושה און משיח
דער משגיח ערקלערט אז וואס העכער די קדושה, אלץ מער איז זי באדעקט מיט טומאה, אזוי ווי ארץ ישראל איז געווען אין די הענט פון די כנענים. ממילא קען א איד וואס ארבעט אויף עבודת השם אין תמוז און אב דערגרייכן מער ווי אין יעדע אנדערע צייט; די וואס יאגן זיך נאך דער שכינה כאפן זי בין המצרים. ווען משיח וועט קומען וועלן די טעג זיין די גרעסטע ימים טובים, און שבת חזון גיט שוין היינט די גרעסטע דביקות פונעם יאר. ש
אחרית הימים און די ציצית
לויט דעם חתם סופר אויף דער קריאה פון תשעה באב ערקלערט דער משגיח אז ווען מ'שטעלט אויס די טעג פונעם יאר, איז ניסן דער קאפ און די דריי וואכן זענען דער סוף, דערפאר רעדט די קריאה פון אחרית הימים. די היסטאריע האט די זעלבע צורה: עקבתא דמשיחא זענען אירע נידעריגסטע טעג, און אידן זענען קיינמאל נישט אזוי טיף געפאלן, אן אמונה, אן שבת און אן כשרות אויסער אין א פאר געגנטער. נאר די תורה האלט זיי איבערן וואסער. אג,אד
דער בגד פון כלל ישראל
יעדער מענטש, ערקלערט דער משגיח, וועבט מיט זיינע מצוות א בגד פון תרי"ג פעדעם, וואס ער טראגט אין גן עדן. כלל ישראל וועבט איין בגד פון כלל זינט מתן תורה, און דער דור וועבט דעם לעצטן פאדעם אונטן, וואו מ'הענגט די ציצית און וואו משיח געפינט זיך. דאס לעצטע ווארט פון קריאת שמע, "אמת", שטייט נישט אין דער פרשה; מ'מוז עס צולייגן און ארויסשרייען, ווייל אין עקבתא דמשיחא איז דער אמת באהאלטן און מ'מוז אים ארויסגראבן.
וואקאציע און מוסר יעדן טאג
דער משגיח שילדערט דעם צוג פון זומער וואקאציע אין תמוז און אב, ווען דאס ערשטע וואס א מענטש טוט איז אויסטון זיין בגד, כאטש נאך דעם חטא פון אדם הראשון האט אים דער אייבערשטער געגעבן בגדים אלס שמירה. ווייל אפילו די מרגלים, וואס דער אייבערשטער האט באשטימט, האבן פארגעסן, דארף מען מזכירים; דער משגיח רעכנט אויס צו לערנען א ביסל מוסר יעדן טאג, צען אדער פופצן מינוט.
דער אייבערשטער האט ליב יעדן איד
דער שטן רעדט איין א מענטשן אז דער אייבערשטער האסט אים, אזוי ווי דער דור המרגלים האט געטענה'ט, און רש"י ענטפערט אז דער אייבערשטער האט זיי ליב. דער משגיח דערציילט פון א חסיד וואס איז געפארן טעג לאנג נאר צו זען זיין רבי'ן; דער רבי האט אים געזאגט אז זיין ליבשאפט צו זיינע חסידים איז גארנישט קעגן דעם אייבערשטנס ליבשאפט צו א באקאנטן מוסר. אמ
ליבשאפט, זאגט דער משגיח, איז נויטיג ווי עסן: עלטערן מוזן געפינען צייט יעדן טאג פאר יעדן קינד, אפילו מיט דרייצן קינדער, און אפילו מלאכים זאגן שירה ווייל זיי ווייסן אז דער אייבערשטער האט זיי ליב. די גמרא פסק'נט ווי רבי מאיר אז דער אייבערשטער האט אונז ליב אפילו ווען מ'זינדיגט, און סיי ישעיה'ס תוכחה סיי די קריאה פון תשעה באב הייבן זיך אן מיט "בנים". אח,אט,אד
מלאכי'ס בשורה און שבת חזון
מלאכי, דער לעצטער נביא, ענדיגט מיט "זכרו תורת משה" און מיט דער הבטחה פון אליהו הנביא, א בשורה צו טראגן דורכן לאנגן גלות. אום שבת חזון ווייזט מען יעדן איד דעם בית השלישי, יעדן לויט זיין מדריגה. דער משגיח ברענגט גימטריאות אויף פרשת דברים און אויף תהלים פ"ט, מוטיגט זיך צוצוגרייטן צו דעם שבת פון דאנערשטאג אן, און ענדיגט מיט א ברכה צו זען דעם בית המקדש אויפגעבויט. אי,אל
מראי מקומות
תורה
- א Devarim 1:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:13
- ב Bamidbar 13:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:13
- ח לכאורה Shemos 12:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:21
- מ לכאורה Bereishis 46:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:21
- נ לכאורה Shemos 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:21
- ס לכאורה Bereishis 41:32 34:16 מפתח
- פ לכאורה Bamidbar 13:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:35
- צ לכאורה Bamidbar 13:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:35
- ק לכאורה Bamidbar 13:29 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:03
- ר לכאורה Devarim 25:19 39:20 מפתח
- אב לכאורה Bamidbar 15:39-40 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:57
- אד לכאורה Devarim 4:25-30 מפתח אינעם אויסשרייב: 51:18, 1:12:46
- או לכאורה Devarim 34:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 55:10
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
- ג Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:13, 9:46
- ו Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) 12:01 מפתח
- י Shelah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:44
- ת Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:57
- אג Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:18
עיקרי הדברים
- 2:07 לויט דעם חתם סופר ערקלערט דער משגיח אז דער כח און די כוונה פונעם משלח גייען אריין אינעם שליח, ממילא האט די פעלערדיגע כוונה פון דאס פאלק געשאדט די מרגלים, אזוי ווי די כוונה פונעם ציבור ווירקט אויפן שליח ציבור.
- 11:35 יעדער איד וואס טוט א מצוה ווייל דער אייבערשטער האט עס געהייסן איז א שליח פונעם רבונו של עולם און טראגט זיין כח.
- 23:55 יעדער מענטש קומט אויף דער וועלט מיט אן אייגענע שליחות וואס ליגט אין זיין נאמען, און די שליחות פונעם יצר הרע איז אים צו מאכן פארגעסן דערפון.
- 37:31 תמוז און אב זענען טעג וואס דער ס"מ האט א בעסערן כח, און דער תיקון פונעם חטא המרגלים איז זיך האלטן אין אמונה אין די טעג.
- 43:48 וואס העכער די קדושה, אלץ מער איז זי באדעקט מיט טומאה, ממילא באהאלטן די טעג פון בין המצרים די גרעסטע מעגלעכקייט פון דביקות אין השם יתברך.
- 54:41 ציצית איז די עצה פאר אחרית הימים: זי דערמאנט א איד וועמענס שליח ער איז.
- 1:10:46 דער רבונו של עולם האט ליב יעדן איד, אפילו דעם ערגסטן, און מ'טאר נישט לאזן דעם שטן איינרעדן אנדערש.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 0:13 פארוואס שטייט אין דברים אז דאס פאלק האט געבעטן צו שיקן מרגלים, און אין שלח שטייט אז דער אייבערשטער האט געהייסן משה רבינו זיי שיקן?
תירוץ: 2:07 ביידע האבן זיי געשיקט; ווייל דער כח און די כוונה פונעם משלח זענען אינעם שליח, האט די פעלערדיגע כוונה פון דאס פאלק אלס מיט-משלח געשאדט די שליחות.
-
קשיא: 4:35 אויב מ'הייבט נישט אן א ספר מיט א גנות פון כלל ישראל, פארוואס הייבט זיך ספר דברים אן מיט תוכחה אויף אלע זייערע עבירות?
תירוץ: 6:37 דברים זענען משה רבינו'ס אייגענע ווערטער, און א מוכיח האבן וואס פירט זיי איז אליין א שבח פאר כלל ישראל.
-
קשיא: 30:21 פארוואס האט דער מלאך געענטפערט אויף יעקב אבינו'ס בקשה פאר זיין נאמען "למה זה תשאל לשמי", וואס זעט אויס ווי א חוצפה?
תירוץ: 31:19 דאס איז געווען זיין אמת'ער נאמען און שליחות: דער תפקיד פונעם יצר הרע איז אז מענטשן זאלן זאגן "פרעג מיך נישט מיין נאמען, איך בין פארנומען".
-
קשיא: 41:52 אויב די מרגלים זענען גערעכט געווען אז מ'קען נישט איינעמען דאס לאנד, וואס איז געווען זייער חטא?
תירוץ: 42:04 זיי זענען געגאנגען מיט זייער אייגענעם שכל אנשטאט מיט אמונה אינעם אייבערשטן, וואס האט געזאגט אז מ'קען.
-
קשיא: 50:14 פארוואס ענדיגט זיך פרשת שלח מיט דער מצוה פון ציצית?
תירוץ: 50:31 ציצית דערמאנען א איד וועמענס שליח ער איז, פונקט דאס וואס די מרגלים האבן פארגעסן.
מעשיות
-
1:10:54 דער חסיד וואס איז געקומען נאר צו זען דעם רבי'ן
א חסיד האט געהאט א שטארקן חשק צו זען זיין רבי'ן, נישט צו רעדן מיט אים נאר בלויז אים אנצוקוקן, און ער איז געפארן טעג לאנג מיט פערד און וואגן. ווען ער איז אנגעקומען איז דער רבי ארויסגעקומען צו אים און געפרעגט צי ער האט אים ליב, און דער חסיד האט געזאגט יא. דער רבי האט אים געזאגט אז זיין אייגענע ליבשאפט צו זיינע חסידים איז גארנישט קעגן דעם אייבערשטנס ליבשאפט צו א באקאנטן מוסר אין א געוויסער שטאט.
אין דער מעשה: דער רוזשינער
-
25:53 דער טאטע וואס האט געפרעגט וועלכן נאמען צו געבן
א מענטש וואס האט געהאט א קינד האט געבעטן א רבי'ן ער זאל אים זאגן וואס פאר א נאמען צו געבן. דער רבי האט געענטפערט אז ער וויל נישט צונעמען פונעם טאטן זיין אייגענע געלעגנהייט פאר רוח הקודש, און האט אים געהייסן אליין אויסקלייבן דעם נאמען.
אין דער מעשה: דער חידושי הרי"ם, דער לובלינער חוזה
געדאנקען
- 9:48 דער משגיח דרייט איבער דעם סדר פונעם חתם סופר: דאס פאלק האט ערשט געבעטן, און דער אייבערשטער האט זיך צוגעשטעלט אלס משלח אז זיין כוונה זאל אויך זיין דערביי, און דאס האט געגעבן די מרגלים א בחירה; דערפאר זענען כלב און יהושע ניצול געווארן.
- 31:06 דעם מלאך'ס "למה זה תשאל לשמי" איז נישט געווען קיין אויסרייד נאר זיין אמת'ער נאמען: די שליחות פונעם יצר הרע איז אז א מענטש זאל נישט וועלן פרעגן אויף זיין אייגענעם נאמען און שליחות.
- 37:01 אין "ימי ביכורי ענבים" ווייזט "ביכורי" אויף די אותיות וואס קומען פאר די אותיות פון "ענבים", וואס זענען די נעמען פונעם שטן, און עמלק במילואו איז בגימטריא "ימי ביכורי ענבים".
- 41:52 לויט שכל זענען די מרגלים גערעכט געווען אז כלל ישראל קען נישט איינעמען דאס לאנד; זייער חטא איז געווען וואס זיי האבן זיך פארלאזט אויף זייער שכל וואו דער אייבערשטער האט געזאגט אז מ'קען, אנשטאט צו גיין מיט אמונה.
- 59:10 ציצית הענגען אונטן אויפן עק פונעם בגד, אזוי ווי דער דור שטייט אינעם סוף פון דער היסטאריע; כלל ישראל וועבט איין בגד זינט מתן תורה, און דער לעצטער פאדעם, וואו מ'הענגט די ציצית, איז וואו משיח געפינט זיך.
- 1:04:17 דאס לעצטע ווארט פון קריאת שמע, "אמת", שטייט נישט אין דער פרשה און מ'מוז עס צולייגן און ארויסשרייען, א סימן אז אין אחרית הימים איז דער אמת באהאלטן און מ'מוז אים ארויסגראבן.
- 18:21 שליחות פאדערט א נשמה וואס איז א חלק אלוק ממעל; א גוי קען נישט זיין קיין שליח, און דער ענין איז ערשט געגעבן געווארן ביים קרבן פסח ווען אידן זענען געווארן א פאלק.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 28:13 דער משגיח רעכנט אויס צו זאגן א פסוק פון זיין נאמען אינעם סוף פון שמונה עשרה, אלס דערמאנונג פון דער שליחות ווען מ'גייט צוריק אין דער וועלט.
- 1:09:13 דער משגיח זאגט אז מ'זאל לערנען א ביסל מוסר יעדן טאג, צען אדער פופצן מינוט, כדי צו געדענקען פארוואס מ'איז געקומען אויף דער וועלט.
- 1:13:00 דער משגיח זאגט אז עלטערן מוזן געפינען צייט יעדן טאג פאר יעדן קינד און זיי ווייזן ליבשאפט, אפילו ווען מ'האט א סך קינדער אינדערהיים.
- 45:08 דער משגיח מוטיגט צו נוצן די טעג פון תמוז און אב פאר תורה און תפילה און זוכן דעם רבונו של עולם, און נישט פארגעסן די שליחות.
- 1:21:28 דער משגיח מוטיגט זיך צוצוגרייטן צו שבת חזון פון דאנערשטאג און ערב שבת, כדי מ'זאל אים נישט פארלירן.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אליהו הנביא, בועז, דער הייליגער של"ה, דער חתם סופר, יהושע בן נון, יעקב אבינו, ישעיהו הנביא, כלב בן יפנה, מלאכי, משה רבינו, רבי מאיר, רבי שמשון אסטראפאלער, רות, רש"י
ערכים אחרית הימים, אמונה, בין המצרים, בית המקדש השלישי, הרהורי תשובה, חלק אלוק ממעל, ימי בכורי ענבים, מרגלים, סמאל, עקבתא דמשיחא, ציצית, קרבן פסח, שבת חזון, שליח ציבור, שליחות, שמונה עשרה