ביכורים - Bringing the Fruit of ראשית to the Place of ראשית
קאטאלאג: PARSHA (English) כי תבא נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 61 תש"ס (1999–2000) ענגליש 59 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז ביכורים, די ערשטע צייטיגע פירות, ווערן געברענגט צום בית המקדש, דעם ארט וואו די בריאה האט זיך אנגעהויבן, און פון דארט מאנט ער מ'זאל זיך אויפכאפן אין אלול און אויסנוצן די ימי התשובה פאר ראש השנה.
דער משגיח עפנט מיט דער מצוה פון ביכורים און מיט דעם ענין אז ניצוצות פון קדושה זענען באהאלטן אין יעדע זאך וואס א מענטש עסט און באנוצט, און יעדער ניצוץ איז צוגעבונדן צו זיין אייגענער נפש. דורך דעם בעל שם טובס פשט אין "רעבים גם צמאים" און דורך לקט שכחה ופאה ווייזט ער אז א זאך קומט צו דעם מענטש וועמענס טבע עס פאסט. רש"י דערציילט פון דער פייג וואס ווערט צייטיג פאר אלע אנדערע; אזא "משכים" ברענגט מען צום בית המקדש, דעם ערשטן פונקט פון דער בריאה, און מ'גיט עס די כהנים, וואס זענען זריזים. ראש השנה איז די זעלבע התחלה אין זמן, און דערפאר דארף מען זיך אויפוועקן אין אלול, דעם מידן סוף פון יאר. דערנאך שטעלט ער אויס פיר תקופות פון תשובה, 30, 40, 52 און 122 טעג, וואס זענען מרומז אין די פסוקים פון וילך, נצבים און האזינו, און ער טייטשט די 122 פסוקים פון כי תבא אלס א תוכחה אויפן פארגאנגענעם יאר וואס מ'האט פארשפילט.
ענינים: חודש אלול · תשובה · עבודה בגשמיות · זריזות און די ווערט פון צייט
סדר השיעור
-
0:00 ביכורים און די ניצוצות אין אלעס וואס מ'באנוצט
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון דער פרשה, אז מ'ברענגט די ערשטע פירות צום כהן, און ער ברענגט דעם ענין אז זינט דעם חטא פון אדם הראשון זענען ניצוצות פון קדושה געפאנגען אין אלעס וואס מ'עסט, מ'טראגט און מ'וואוינט, יעדער צוגעבונדן צו דער נפש פון א געוויסן מענטש.
-
3:52 פארוואס מענטשן מוזן זיין הונגעריג און דורשטיג
דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טובס פשט אין "רעבים גם צמאים": מענטשן מוזן עסן כדי מיט זייערע ברכות אויסצולייזן די ניצוצות אין זייער עסן, וואס זענען א פארצווייגונג פון זייער אייגענער נפש, און ער ברענגט א משל פון א צעשניטענעם עפל און פון א פארלוירענער פעדער.
-
8:36 לקט, שכחה און פאה פאסן צום עני
דער משגיח ערקלערט אז די מתנות עניים האבן די מדה פונעם עני: לקט פאלט אויף דער ערד אזוי ווי ער ליגט אין שטויב, שכחה איז פארגעסן אזוי ווי ער זעט אויס פארגעסן, און פאה איז ביים עק פונעם פעלד אזוי ווי ער לעבט ביים עק פון דער געזעלשאפט.
-
13:25 די פריע פייג גייט צום ארט פון התחלה שטייט אינעם קאטאלאג
פון רש"י וואס באשרייבט די פייג וואס ווערט צייטיג פאר אלע אנדערע, ערקלערט דער משגיח אז דעם "משכים" ברענגט מען צום בית המקדש, דער אבן שתיה פון וואו די וועלט האט זיך אויסגעשפרייט, און מ'גיט עס די כהנים, וואס זענען זריזים.
-
19:33 ראש השנה, אלול און נישט שלאפן
דער משגיח ערקלערט אז ראש השנה איז די התחלה פון זמן אזוי ווי דער בית המקדש איז פון מקום, און אלול איז דער מידער סוף פון יאר ווען מ'דארף זיך פרי אויפשטעלן. ער ברענגט תהלים צב אז מ'בלייבט פריש אין בית ה', דעם שולחן ערוך און דעם רמב"ם אז מ'שלאפט נישט, און ווי יעקב אבינו האט חרטה געהאט וואס ער האט געשלאפן ביים ארט פונעם בית המקדש.
-
28:28 פערציג טעג וואס באשטימען דאס יאר
דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות אז מ'קען מתפלל זיין אויף א זכר נאר אין די ערשטע פערציג טעג, און ער לערנט עס אפ אויפן יאר: די דרייסיג טעג פון אלול און צען פון תשרי באשטימען זיין אופי, אזוי ווי משה רבינוס פערציג טעג וואס האבן זיך געענדיגט יום כיפור.
-
31:52 פיר תקופות פון תשובה: 30, 40, 52, 122
דער משגיח שטעלט אויס די גמרא וועגן צדיקים און בינונים, דעם זוהר וואס פארלענגערט ביז שמיני עצרת און דעם אריז"ל ביז זאת חנוכה, און מיטן כלל אז א סתם חודש איז דרייסיג טעג קומט ער אויס 30, 40, 52 און 122 ימי תשובה.
-
38:39 דער רמז אין די פרשיות פון תשובה
דער משגיח זוכט די תקופות פון תשובה אין די פרשיות וואס מ'לייענט אין יענער צייט, ערקלערט פארוואס וזאת הברכה ווערט נישט גערעכנט, און שטעלט צו די פסוקים פון וילך, נצבים און האזינו צו די טעג, צוזאמען 122. ער דערציילט אז א צוהערער האט אמאל אנגעמערקט אז כי תבא האט אויך 122 פסוקים, און ער פרעגט צו וואס דארף מען די כפילות.
-
45:30 כי תבא אלס תוכחה אויפן פארגאנגענעם יאר
דער משגיח ענטפערט אז די 122 פסוקים פון כי תבא רעדן פונעם פארגאנגענעם יאר, וואס מ'האט נישט אויסגענוצט זיינע ימי תשובה, און ער רעכנט אויס די צרות פונעם יאר און די וואקסנדיגע טומאה. דערנאך מאנט ער זיך צוצוגרייטן צו מליך זיין דעם אויבערשטן, וואס ער אליין באשטימט דעם גורל פון די פעלקער, און זייערע פירער זענען ווי ליאלקעס אין זיינע הענט.
-
51:48 וועקט זיך אויף און נוצט אויס די טעג
דער משגיח קומט צוריק צום משל פון די שלאפנדיגע פייגן, ברענגט דעם לוי וועמענס בגדים מ'האט פארברענט ווייל ער האט געשלאפן אין בית המקדש, און מאנט אויסצונוצן די 30, 40, 52 אדער 122 טעג. ער זאגט די צוהערער אז זיי שטייען אנטקעגן דעם בית המקדש, דעם ארט פון וואו תשובה שפרייט זיך אויס, און ענדיגט מיט א ברכה; דערנאך קומט א קורצער שמועס מיט צוהערער.
דער שיעור, אויסגעשריבן
ביכורים און די ניצוצות אין אלעס וואס מ'באנוצט
דער משגיח עפנט מיט דער מצוה אין דער פרשה: ווער עס קומט קיין ארץ ישראל נעמט פון די ערשטע צייטיגע פירות, לייגט זיי אריין אין א קארב, ברענגט זיי צום בית המקדש און גיט זיי דעם כהן. דערנאך ברענגט ער א ענין וואס ווערט פיל גערעדט אין ספרים. ווען אדם הראשון האט געזינדיגט, האט ער צעשפרייט ניצוצות פון קדושה איבער דער וועלט, געפאנגען ביי דער טומאה, און די עבודה פון מענטש איז זיי אויסצולייזן. זיי זענען אין אלעס וואס מ'עסט, מ'טראגט און מ'וואוינט, און יעדער מענטש האט זיינע אייגענע ניצוצות, א פארצווייגונג פון זיין נפש, וואס נאר ער קען מעלה זיין. א
פארוואס מענטשן מוזן זיין הונגעריג און דורשטיג
דער בעל שם טוב האט געזאגט פשט אין פסוק "רעבים גם צמאים" (תהלים קז, ה): מענטשן מוזן עסן כדי מיט א ברכה ראשונה און א ברכה אחרונה אויסצולייזן די ניצוצות אין זייער עסן. א עפל האט, אזוי ווי א מענטש, א גוף און א נשמה, דעם דבר ה' וואס האלט אים אין קיום, און דער עפל וואס איינער עסט איז נאר זיינער; א העלפט וואס ער גיט א חבר געהערט צום חברס נפש. אזוי אויך א פארלוירענע פעדער: דער בעל הבית האט שוין מעלה געווען זיינע ניצוצות, און דער וועמענס ניצוצות זענען געבליבן געפינט זי. ב
לקט, שכחה און פאה פאסן צום עני
די מתנות וואס די תורה גיט דעם עני, ערקלערט דער משגיח, האבן זיין אופי. לקט, די קערנדלעך וואס פאלן אויף דער ערד, געהערן צו אים ווייל ער ווערט צעטרעטן, אזוי ווי דער פסוק זאגט "מאשפות ירים אביון" (תהלים קיג, ז). שכחה, די פארגעסענע גארב, איז זיינע ווייל ער זעט אויס פארגעסן, הגם דער אויבערשטער פארגעסט קיין באשעפעניש נישט, אפילו נישט קיין מוראשקע, און דוד המלך זאגט אז דער אביון וועט נישט פארגעסן ווערן אויף אייביג (תהלים ט, יט). פאה, ביים עק פונעם פעלד, פאסט צו איינעם וואס לעבט ביים עק פון דער געזעלשאפט. ג,ד
די פריע פייג גייט צום ארט פון התחלה
רש"י ברענגט אז א מענטש גייט אריין אין זיין פעלד און זעט א תאנה שביכרה, א פייג וואס איז שוין צייטיג בשעת אלע אנדערע ביימער שלאפן נאך; ער בינדט ארום איר א סימן אז דאס איז ביכורים. דער משגיח רופט דעם בוים א משכים, א זריז וואס טוט זיין עבודה פאר אלע אנדערע. ה
אזא פרוכט ברענגט מען צו א ארט וואס איז אויך א משכים. די גמרא אין תענית, זאגט ער, לערנט אז דער בית המקדש, די אבן שתיה, איז באשאפן געווארן צום ערשט, און פון דארט האט זיך די וועלט אויסגעשפרייט צו ירושלים, ארץ ישראל און ווייטער. דארט גיט מען עס די כהנים, וועגן וועמען די גמרא זאגט "כהנים זריזים הם", פלינק און געטריי נאר צו עבודת ה'. ו,ז
ראש השנה, אלול און נישט שלאפן
עס איז אויך דא א משכים אין זמן: ראש השנה, דער ערשטער טאג, פון וואו די צייט שפרייט זיך אויס אזוי ווי די וועלט פונעם בית המקדש. אלול, דער לעצטער חודש, איז פון נאטור מיד, אזוי ווי די גמרא שטעלט אקעגן ראשית השנה און אחרית שנה. דער משגיח זאגט מ'זאל זיך נישט לאזן ארייגשלעפן אין דער פוילקייט, נאר זיך פרי אויפשטעלן און זיך צוגרייטן, ווי דער ערשטער דין אין שולחן ערוך הלכות ראש השנה איז אז אין אלול שטייט מען פרי אויף. ח,ט
משה רבינו, וואס האט געשריבן דעם "מזמור שיר ליום השבת" ווי די גמרא זאגט, שרייבט אז די וואס זענען געפלאנצט אין בית ה' בלייבן פריש אפילו אויף דער עלטער (תהלים צב, יד-טו). אין בית המקדש איז קיינער נישט מיד; די כהנים ווערן דערפרישט פון דער התלהבות פון עבודת ה'. י,כ
דערפאר ווארנט דער שולחן ערוך נישט צו שלאפן אויף ראש השנה, כדי דער מזל זאל נישט שלאפן א גאנץ יאר, און דער רמב"ם ערקלערט אז דער שופר רופט די שלאפער זיך אויפצווועקן. אין בית המקדש שלאפט מען אויך נישט: יעקב אבינו האט זיך דארט אויפגעוועקט, עס אנגערופן שער השמים (בראשית כח, טז-יז) און חרטה געהאט, און רש"י ערקלערט אז ווען ער וואלט געוואוסט וואלט ער נישט געשלאפן. ל,מ,נ,ס
פערציג טעג וואס באשטימען דאס יאר
די גמרא אין ברכות לערנט אז אין די ערשטע פערציג טעג קען מען מתפלל זיין אז דאס קינד זאל זיין א זכר; דערנאך איז עס א תפילת שוא. דער משגיח לערנט עס אפ אויפן יאר: די דרייסיג טעג פון אלול און די ערשטע צען פון תשרי באשטימען זיין אופי, אזוי ווי משה רבינו האט מתפלל געווען פערציג טעג ביז יום כיפור, ווען דער אויבערשטער האט געזאגט "סלחתי כדברך" (במדבר יד, כ). פ,צ
פיר תקופות פון תשובה
די גמרא זאגט אז צדיקים ווערן פארשריבן לשנה טובה גלייך ווען ראש השנה קומט אן, און די אנדערע האבן צייט ביז יום כיפור (ראש השנה טז, ב). דער זוהר גיט א הארכה פאר איינעם וועמענס תשובה פעלט נאך א שליף: דער פסק ווערט איבערגעגעבן די מלאכים ערשט הושענא רבה, און מ'קען אים צוריקרופן ביז שמיני עצרת. דער אריז"ל האט מגלה געווען נאך מער, ביז זאת חנוכה. ק,ר
דער רמז אין די פרשיות פון תשובה
מיט דוד המלך'ס תפילה "גל עיני ואביטה נפלאות מתורתך" (תהלים קיט, יח) זוכט דער משגיח די תקופות אין די פרשיות וואס מ'לייענט אין די ימי התשובה: נצבים, וילך און האזינו. וזאת הברכה ווערט נישט גערעכנט; דער זוהר גלייכט די סדרות צו א גן, און איין תירוץ איז אז וזאת הברכה שטייט העכער, זי געהערט צו שמיני עצרת, דער שפיץ פון יאר, און איז נישט קיין שבת'דיגע סדרה. ת,אא
די 30 פסוקים פון וילך פאסן צו די 30 טעג פונעם צדיק, נצבים מיט 40 לויט ווי ער רעכנט צו די 40 פונעם בינוני, און די 52 פון האזינו צו די 52 טעג; צוזאמען 122, די טעג פונעם אריז"ל. א צוהערער האט אמאל אנגעמערקט אז כי תבא האט אויך 122 פסוקים, וואס פאסט, ווייל מ'לייענט אירע קללות כדי "תכלה שנה וקללותיה" (מגילה לא, ב). דער משגיח פרעגט צו וואס דארף מען די כפילות. אב
כי תבא אלס תוכחה אויפן פארגאנגענעם יאר
דער משגיח ענטפערט אז כי תבא רעדט נישט פונעם קומענדיגן יאר נאר פונעם פארגאנגענעם: זי פרעגט צי מ'האט אויסגענוצט די 122 ימי תשובה פון פאריאר. ער רעכנט אויס די צער פון יענעם יאר, די קראנקע, די צדיקים וואס זענען אוועק, די עקסידענטן און די טומאה וואס איז געוואקסן אין די גאסן, און זאגט אז ווען מ'וואלט אויסגענוצט די טעג וואלט עס אנדערש אויסגעזען.
ער ווארנט נישט איבערצוחזרן דעם טעות. פאר מ'זאגט המלך הקדוש דארף מען זיך צוגרייטן מיטן וויסן אז נאר דער אויבערשטער באשטימט דעם גורל פון פעלקער און יחידים, און די פירער פון דער וועלט זענען ווי ליאלקעס אויף שטריקלעך וואס זענען צוגעבונדן צום הימל.
וועקט זיך אויף און נוצט אויס די טעג
פאריאר, זאגט דער משגיח, ווען די צייט פון אויפוואכן איז געקומען, האט מען געשלאפן ווי די אנדערע פייגן וואס זענען נישט אויפגעשטאנען מיט דער פריער. ער ברענגט "עד מתי עצל תשכב" (משלי ו, ט) און די גמרא אז א לוי וואס מ'האט געכאפט שלאפן אין בית המקדש האט מען פארברענט זיינע בגדים, און ער ערקלערט אז בגדים מיינט אלעס וואס באשיצט דעם מענטש. אג,אד
ער מאנט אויסצונוצן די 30, 40 אדער 52 טעג, אדער די 122 וואס דער אויבערשטער גיט מיט גוטסקייט. ער זאגט די צוהערער אז זיי שטייען אנטקעגן דעם בית המקדש, דער צענטער פון דער וועלט, וואו תפילות ווערן מער מקובל און פון וואו תשובה שפרייט זיך אויס; כלל ישראל דארף זייערע תפילות און תשובה. ער ענדיגט מיט א ברכה, און דערנאך קומט א קורצער שמועס מיט צוהערער.
מראי מקומות
תורה
כתובים
- ב לכאורה Tehillim 107:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:02
- ג Tehillim 113:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:21
- ד לכאורה Tehillim 9:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 10:21
- י Tehillim 92:14-15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:37
- ת Tehillim 119:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:07
- אג Mishlei 6:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 52:04
תלמוד בבלי
- ו Gemara Taanis (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:45
- ז Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:45
- ח Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:44
- כ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:37
- פ Berachos 60a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:30
- ק לכאורה Rosh Hashanah 16b מפתח אינעם אויסשרייב: 31:54
- ש Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 35:30
- אב Megillah 31b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:42
- אד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:04
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 2:36 יעדע עסנווארג, קלייד און חפץ האט אין זיך ניצוצות פון קדושה וואס געהערן צו דער נפש פון איין באשטימטן מענטש, און נאר ער קען זיי מעלה זיין ווען ער באנוצט עס לשם שמים.
- 17:20 ביכורים, די פרוכט וואס ווערט צייטיג פאר אלע אנדערע, ברענגט מען צום בית המקדש, דעם ערשטן ארט וואס איז באשאפן געווארן, און מ'גיט עס די כהנים וואס זענען זריזים; דער "משכים" גייט צום ארט און צו די מענטשן פון השכמה.
- 20:01 ראש השנה איז אין זמן וואס דער בית המקדש איז אין מקום, די התחלה; דערפאר איז אלול, דער מידער סוף פון יאר, די צייט זיך פרי אויפצושטיין און זיך צוגרייטן, און אויף ראש השנה שלאפט מען נישט.
- 35:30 עס זענען דא פיר תקופות פון תשובה: 30 טעג ביז ראש השנה, 40 ביז יום כיפור, 52 ביז שמיני עצרת לויטן זוהר, און 122 ביז זאת חנוכה לויטן אריז"ל.
- 46:41 די 122 פסוקים פון כי תבא, וואס מ'לייענט פאר דעם נייעם יאר, זענען א תוכחה אויפן פארגאנגענעם יאר, וואס מ'האט נישט אויסגענוצט אירע 122 ימי תשובה, און דער משגיח מאנט מ'זאל נישט איבערחזרן דעם זעלבן טעות.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 4:20 פארוואס מוזן מענטשן זיין הונגעריג און דורשטיג; האט דער אויבערשטער זיי נישט געקענט באשאפן אן א באדערפעניש צו עסן?
תירוץ: 4:30 זייער עסן האט ניצוצות וואס זענען א פארצווייגונג פון זייער נפש, און זיי לייזן זיי אויס ווען זיי עסן מיט א ברכה ראשונה און א ברכה אחרונה.
-
קשיא: 10:11 פארוואס זענען לקט, שכחה און פאה דווקא דעם עני'ס חלק?
תירוץ: 10:21 זיי האבן זיין אופי: געפאלן, פארגעסן און ביים עק, אזוי ווי ער.
-
קשיא: 16:09 פארוואס ברענגט מען די ערשטע צייטיגע פייג צום בית המקדש און מ'גיט עס דעם כהן?
תירוץ: 17:20 א משכים געהערט צום ארט וואס איז באשאפן געווארן צום ערשט, און צו די כהנים, וואס זענען זריזים.
-
קשיא: 36:34 וויפיל ימי תשובה זענען דא לויטן אריז"ל, ווען חשון און כסלו זענען נישט שטענדיג גלייך?
תירוץ: 37:17 מיטן כלל פון דער גמרא אז א סתם חודש איז דרייסיג טעג, קומט אויס 122 טעג.
-
קשיא: 45:00 אויב די פרשיות פון די ימי התשובה זענען שוין מרמז 122, פארוואס דארף כי תבא אויך האבן 122 פסוקים?
תירוץ: 45:33 כי תבא איז א תוכחה אויפן פארגאנגענעם יאר, וואס מ'האט נישט אויסגענוצט אירע 122 טעג.
-
קשיא: 40:46 פארוואס ווערט וזאת הברכה נישט גערעכנט צווישן די פרשיות פון תשובה?
תירוץ: 41:23 זי שטייט העכער פון די אנדערע סדרות: זי געהערט צו שמיני עצרת, דער שפיץ פון יאר, און זי איז נישט קיין שבת'דיגע סדרה.
מעשיות
-
27:29 יעקב אבינו וועקט זיך אויף ביים ארט פונעם בית המקדש
דער משגיח דערציילט אז יעקב אבינו האט, אן צו וויסן, געשלאפן ביים ארט פונעם בית המקדש, און דער אויבערשטער האט אים אין חלום געזאגט וואס פאר א ארט דאס איז. ווען ער האט זיך אויפגעוועקט האט ער עס אנגערופן שער השמים און חרטה געהאט, און רש"י ערקלערט אז ווען ער וואלט געוואוסט וואלט ער דארט נישט געשלאפן.
אין דער מעשה: יעקב אבינו
-
43:48 א צוהערער רעכנט די פסוקים פון כי תבא
דער משגיח דערציילט אז ווען ער האט אמאל געזאגט די דרשה פאר א עולם, האט איינער אנגעמערקט אז כי תבא, די פרשה פאר זיי, האט אויך 122 פסוקים. דער משגיח זאגט אז דאס פאסט זייער, ווייל כי תבא עפנט אריין די ימי התשובה.
געדאנקען
- 7:53 די ניצוצות אין א חפץ זענען אזוי גענוי צוגעפאסט צו איין מענטשנס נפש, אז א פארלוירענע פעדער געפינט נאר דער וועמענס ניצוצות זענען נאך געבליבן דערין, נאכדעם וואס דער בעל הבית האט שוין מעלה געווען זיינע.
- 10:21 לקט, שכחה און פאה געהערן צום עני ווייל זיי האבן זיין מצב: געפאלן אויף דער ערד, פארגעסן, און ביים עק, אזוי ווי דער עני ווערט צעטרעטן, זעט אויס פארגעסן, און לעבט ביים עק פון דער געזעלשאפט.
- 16:09 ביכורים איז א צוזאמשטעלן פון התחלות: די פייג וואס שטייט אויף פאר די אנדערע ביימער גייט צום בית המקדש, דער "משכים" פון דער בריאה, און צו די כהנים, וועמענס טבע איז זריזות.
- 30:22 אזוי ווי די ערשטע פערציג טעג באשטימען צי א קינד וועט זיין א זכר, באשטימען די פערציג טעג פון אלול און עשרת ימי תשובה דעם "מין", דעם אופי, פונעם קומענדיגן יאר.
- 42:39 די פסוקים פון די פרשיות וואס מ'לייענט אין די ימי התשובה פאסן צו די פיר תקופות: דרייסיג פון וילך, פערציג פון נצבים לויט ווי דער משגיח רעכנט, און צוויי און פופציג פון האזינו, צוזאמען די 122 טעג וואס ענדיגן זיך מיט חנוכה.
- 45:33 די 122 פסוקים פון כי תבא רעדן נישט פונעם קומענדיגן יאר נאר זיי זענען א תוכחה אויפן פארגאנגענעם: זיי דערמאנען אז מ'האט פארשפילט אירע 122 ימי תשובה, און דאס יאר איז אויסגעקומען דערנאך.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 21:11 דער משגיח זאגט אז אין אלול זאל מען זיך נישט לאזן ארייגשלעפן אין דער פוילקייט פונעם סוף יאר, נאר זיך פרי אויפשטעלן און זיך צוגרייטן צו ראש השנה.
- 26:23 ער זאגט אז אויף ראש השנה שלאפט מען נישט, און אלול איז די הכנה צו דעם אויפוואכן.
- 49:05 ער מאנט נישט איבערצוחזרן דעם טעות פון פארגאנגענעם יאר, נאר אויסצונוצן די קומענדיגע ימי תשובה פאר א פולע תשובה פון הארצן צום אויבערשטן.
- 50:00 ער זאגט אז מ'דארף זיך צוגרייטן פאר מ'זאגט המלך הקדוש, דורכן אנערקענען אז נאר דער אויבערשטער באשטימט דעם גורל פון פעלקער און פון יחידים.
- 55:18 ער זאגט די צוהערער אז כלל ישראל דארף זייערע תפילות און תשובה, וואס שפרייטן זיך פון זייער ארט איבער דער גאנצער וועלט.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, דוד המלך, דער בעל הטורים, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ם, יעקב אבינו, משה רבינו, רש"י
ערכים אבן שתיה, ביכורים, בית המקדש, הושענא רבה, השכמה, זאת חנוכה, ניצוצות, ראשית, רבונו של עולם, תוכחה, תשובה