The Merit of the Righteous Women and their Song (Connection to ט”ו בשבט)
קאטאלאג: PARSHA (English) בשלח נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 57 תשס"ב (2001–02) ענגליש 56 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דורך דעם חתם סופר'ס פשט פארוואס די נשים צדקניות האבן געזאגט נאר איין פסוק פון דער שירה, ווייזט דער משגיח אז פרשת בשלח איז אן אוצר פון אמונה, און ער פארבינדט שבת שירה מיט ט"ו בשבט און מיטן ארויפגיין צו מתן תורה.
דער משגיח עפנט מיט שבת שירה און מיט די וואכן פון שובבים וואס זענען מסוגל פאר תשובה, און ער ברענגט דעם ספר חרדים אז ווער עס זאגט די שירה מיט כוונה און מיט שמחה האט א ביליגע סגולה פאר כפרת עוונות, אזוי ווי אמן יהא שמיה רבא. דערנאך פרעגט ער פארוואס מרים מיט די נשים האבן געזאגט נאר איין פסוק, און ער ברענגט דעם מדרש אז די מלאכים האבן זיך באקלאגט פארוואס די נשים זאגן שירה פאר זיי. מיטן חתם סופר ערקלערט ער אז דער טבע איז משועבד צו די צדיקים, ממילא איז א נס פאר א צדיק כמעט נישט קיין נס, און דערמיט איז מתורץ די קשיא פון תוספות אויפן רשב"ם וועגן נשים און מגילה. א נס האט צוויי חלקים, די ישועה און די נקמה אין די רשעים, און דער פסוק פון די נשים רעדט נאר פון דער נקמה. דערנאך ווייזט ער ווי די גאנצע סדרה איז אמונה: ים סוף, דאס מן, עמלק און משה רבינו'ס הענט. צום סוף רעדט ער פון די מנהגים פון שבת שירה, פון ט"ו בשבט ווען אילנות און מענטשן ווערן געמשפט, און פון ארויפגיין פון שבט ביז שבועות.
ענינים: קריעת ים סוף און דער מן · ניסים און טבע · יסודי האמונה
סדר השיעור
-
0:00 שבת שירה און די וואכן פון שובבים
דער משגיח עפנט מיט שבת שירה און מיטן ספר חרדים וועגן דעם כח פון זאגן די שירה, און ער באשרייבט די וואכן פון שובבים ווי א צייט צו קומען צוריק צום רבונו של עולם, מיט תעניתים וואס שטייען אין שולחן ערוך און מיט לאנגע סדרים לערנען אין אסאך ישיבות.
-
4:41 ביליגע סגולות פאר כפרה
מיטן משל פונעם חרדים פון טייערע רפואות קעגן א ביליגע סגולה, ערקלערט דער משגיח אז תשובה מיט תעניתים איז שווער, אבער ס'זענען דא גרינגע סגולות פאר כפרה, ווי ענטפערן אמן יהא שמיה רבא מיט כוונה, שבת, און זאגן די שירה מיט כוונה און שמחה.
-
11:59 מרים'ס איין פסוק און די טענה פון די מלאכים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס מרים מיט די נשים האבן געזאגט נאר איין פסוק פון דער שירה, און ער ברענגט דעם מדרש אז די מלאכים, וואס זאגן שירה יעדע נאכט, האבן טענה'ט פארוואס אויך די נשים זאגן פאר זיי, און דער אייבערשטער האט געלאזט מרים זיי ענטפערן. ער פרעגט וואס איז די טענה און וואס איז דער תירוץ.
-
16:16 דער טבע איז משועבד צו די צדיקים שטייט אינעם קאטאלאג
מיטן חתם סופר ערקלערט דער משגיח אז דער גאנצער טבע איז נאר צו דינען כלל ישראל און די צדיקים, דערפאר האט דער אייבערשטער ביי בריאת העולם געמאכט א תנאי מיטן ים אז ער זאל זיך שפאלטן. א נס פאר א צדיק איז ממילא קליין, אבער א נס פאר איינעם וואס היט נישט די תורה איז א גרויסער נס, און וואס גרעסער דער נס, אלץ מער דארף מען זאגן שירה.
-
20:35 נשים און דער נס: רשב"ם און תוספות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אז נשים זענען מחויב אין מצוות פון פרסומי ניסא ווייל "אף הן היו באותו הנס", דעם רשב"ם אז די נשים זענען געווען דער עיקר פונעם נס, און די קשיא פון תוספות פונעם ווארט "אף". מיטן חתם סופר ענטפערט ער אז ווייל די נשים זענען געווען צדקניות, איז פאר זיי די ישועה נישט געווען קיין גרויסער נס, ממילא זענען זיי טפל צום נס.
-
25:50 צוויי חלקים פון א נס און מרים'ס תירוץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער נס, ביי קריעת ים סוף, פורים און חנוכה, האט צוויי חלקים: די ישועה פון די צדיקים, און די נקמה אין די רשעים, וואס איז נישט נויטיג פאר די צדיקים'ס קיום. די נשים האבן געזאגט שירה נאר אויף דער נקמה, און דערפאר האט מרים געענטפערט די מלאכים אז זי זאגט נאר דעם פסוק וואס רעדט פון מצרים'ס מפלה, נישט דעם וואס רעדט פון דער ישועה.
-
32:00 בשלח, א סדר פון אמונה
דער משגיח ברענגט די מחלוקת פונעם רמב"ם און רמב"ן צי אמונה איז א מצוה אדער דער יסוד פון די מצוות, און ערקלערט אז בשלח בויט אויף אמונה פאר מתן תורה. ער ווייזט עס דורך דער סדרה: אידן גייען צוריק ווי משה רבינו האט געהייסן, זיי גייען אריין אין ים איידער ער שפאלט זיך, זיי גלייבן אין השם און אין משה, און דאס מן, וואו נאר דתן ואבירם האבן זיך געזארגט אויף מארגן.
-
36:46 דאס מן, עמלק און די מנהגים פון שבת שירה
דער משגיח ברענגט אז די אותיות פון "מן הוא" זענען די אותיות פון אמונה, און פרעגט פארוואס די צנצנת המן האט געדארפט ליגן אינעם קודש הקדשים; רש"י ברענגט אז ירמיהו האט עס געוויזן פאר די אידן וואס האבן נישט געוואלט לערנען צוליב פרנסה. ער ערקלערט אז עמלק איז דער היפך פון אמונה, ער איז געקומען ווען אידן האבן געהאט ספיקות, און משה רבינו'ס אויפגעהויבענע הענט האבן זיי געגעבן אמונה. צום סוף רעדט ער פונעם מנהג צו שטעלן עסן פאר די פייגל און עסן קאשע שבת שירה.
-
45:26 ט"ו בשבט: א משפט פאר אילנות און מענטשן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מערקט אן אז שבת שירה פאלט אויף אדער פאר ט"ו בשבט, ראש השנה לאילנות, ווען די אילנות ווערן געמשפט, און ער ברענגט אז מ'זאל דאן מתפלל זיין אויף א שיינעם אתרוג און מאכן א בורא פרי העץ. פון רש"י אויף דער ברכה אז עץ השדה וועט געבן פירות, ערקלערט ער אז א מענטש ווערט געגליכן צו א בוים, און ער בעט מ'זאל מתפלל זיין אז אפילו אילני סרק זאלן געבן פירות.
-
51:35 דאס ארויפגיין פון שבט ביז שבועות
דער משגיח רופט בשלח א קוואל פון אמונה פון וואו מ'קען שעפן, ברענגט דעם זוהר אז די חדשים זענען צעטיילט צווישן יעקב און עשו, און ערקלערט אז פון ט"ו בשבט גייט דאס יאר ארויף, מיט א יום טוב'דיגן טאג יעדע צוויי וואכן ביז שבועות. ער ענדיגט מיט א ברכה אויף דער גרויסער ישועה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
שבת שירה און די וואכן פון שובבים
דער משגיח עפנט אז שבת שירה איז א זייער ספעציעלער שבת, און דער ספר חרדים רעדט פון דער גרויסקייט פון שירת הים. די וואכן, ערקלערט ער, זענען די וואכן פון שובבים, אויפן נאמען פונעם רוף צו די שובבים'דיגע קינדער זיי זאלן זיך אומקערן. אזוי ווי אידן זענען אין די פרשיות ארויס פון מצרים און געקומען צו מתן תורה, אזוי זענען די וואכן א צייט צו קומען צוריק צום רבונו של עולם. א,ג
ביליגע סגולות פאר כפרה
דער משגיח ברענגט דעם משל פונעם חרדים: א קראנקער באצאלט דעם דאקטער און קויפט טייערע רפואות, אבער א סגולה קען אויפטון דאס זעלבע כמעט אומזיסט. אלס ביישפיל דערמאנט ער אפבייסן דעם פיטום פונעם אתרוג נאך סוכות פאר א גרינגע געבורט, און א סגולה ביי קידוש לבנה קעגן ציינווייטאג. א
אזוי איז אויך ביי תשובה. אויף געוויסע עבירות קומט מלקות, און דער שולחן ערוך דערמאנט דעם מנהג פון מלקות ערב יום כיפור; אויף שווערערע עבירות גיט דער רוקח א צאל תעניתים פאר יעדע עבירה, און דאס איז שווער. אבער דער חרדים ציילט אויס פינף זעקס סגולות פאר א גרינגע כפרה. די גמרא זאגט אז ווער עס ענטפערט אמן יהא שמיה רבא מיט אלע כחות, צערייסט מען אים די גזר דין; שבת איז אויך אזא סגולה. ה,ו,א,ז
אויך די שירה איז אזא סגולה. זי פאדערט נאר א ביסל כוונה און אמונה, און דער משגיח זאגט אז ס'איז כדאי זיך צוגעוואוינען זי צו זאגן יעדן טאג מיט כוונה און מיט שמחה.
מרים'ס איין פסוק און די טענה פון די מלאכים
נאך די מענער איז מרים ארויס מיט תופים און מחולות, אבער די נשים האבן געזאגט נאר איין פסוק. פארוואס, פרעגט דער משגיח, האבן זיי נישט געזאגט די גאנצע שירה? ער ברענגט דעם מדרש רבה: די מלאכים זאגן שירה יעדע נאכט, און דער אייבערשטער האט זיי געשטילט כדי צו הערן ערשט כלל ישראל. ווען די מלאכים האבן געוואלט זאגן נאך די מענער, האט ער געזאגט אז די נשים דארפן פריער זאגן, און זיי האבן טענה'ט. האט דער אייבערשטער געזאגט, לאזט מרים זיי ענטפערן, און דער פסוק זאגט "להם" מיט א מ"ם, דאס מיינט די מלאכים. ער פרעגט: וואס איז די טענה, און וואס איז דער תירוץ? ט,ח
דער טבע איז משועבד צו די צדיקים
דער משגיח ענטפערט מיטן חתם סופר. די וועלט איז באשאפן געווארן פאר כלל ישראל און די צדיקים, און דער גאנצער טבע איז נאר צו דינען זיי. דערפאר האט דער אייבערשטער ביי בריאת העולם געמאכט א תנאי מיטן ים אז ער זאל זיך שפאלטן פאר אידן, הגם וואסער קען נישט שטיין ווי א וואנט. י,כ
פאר א צדיק איז אזא נס בדרך הטבע. אבער ווען איינער היט נישט די געזעצן פון דער תורה, פארוואס זאל דער טבע ברעכן זיינע? די זעלבע תורה פירט וואסער און אידן, ממילא איז א נס פאר אים א גאר גרויסער נס, און וואס גרעסער דער נס, אלץ מער שירה דארף מען זאגן.
נשים און דער נס: רשב"ם און תוספות
די גמרא אין מגילה זאגט אז נשים זענען מחויב אין מגילה און אין די אנדערע מצוות פון פרסומי ניסא, ווייל "אף הן היו באותו הנס". תוספות ברענגט דעם רשב"ם אז די נשים זענען געווען דער עיקר פונעם נס: יציאת מצרים איז געווען אין זכות פון נשים צדקניות, וואס האבן זיך בעסער געפירט ווי די מענער, חנוכה דורך יהודית און פורים דורך אסתר. ל,נ,מ,ס
פרעגט תוספות, "אף" מיינט דאך אז זיי זענען טפל. דער חתם סופר ענטפערט מיטן ערשטן יסוד: פאר צדקניות איז דער טבע משועבד זיי צו ראטעווען, ממילא איז די ישועה פאר זיי נישט קיין אמת'ער נס. די מענער, וואס זענען נישט געווען צדיקים, האבן געהאט א גרויסן נס און האבן געמוזט זאגן שירה; די נשים זענען טפל צום נס פונקט ווייל זיי זענען צדקניות. נ,י
צוויי חלקים פון א נס און מרים'ס תירוץ
דער משגיח לייגט צו אז ביי קריעת ים סוף, פורים און חנוכה האט דער נס געהאט צוויי חלקים: די צדיקים זענען געראטעוועט געווארן, און די רשעים זענען באשטראפט געווארן פאר זייערע אויגן. דערפאר, זאגט די גמרא, מאכט מען נאך דער מגילה א דאפלטע ברכה. דער טבע דינט צו באשיצן א צדיק, אבער באשטראפן זיינע שונאים איז נישט נויטיג פאר זיין קיום, ממילא איז דער חלק א גרויסער נס אפילו פאר א צדיק. ע
ממילא האבן די נשים נישט געהאט פארוואס צו זאגן שירה אויף זייער אייגענער ישועה, נאר אויף מצרים'ס מפלה. דערמיט איז מתורץ די טענה פון די מלאכים: די מענער האבן געדארפט זאגן פריער, אבער די נשים האבן געהאט נאר די איינע סיבה. מרים האט געענטפערט אז ווען די נשים וואלטן געזאגט שירה אויף דער ישועה, וואלטן די מלאכים געהאט רעכט; אבער זיי זאגן נאר דעם פסוק "כי גאה גאה", וואס רעדט פון דער מפלה און נישט פון דער ישועה. דער משגיח רופט עס א שיינער פשט צו איבערזאגן ביים שבת טיש. פ
בשלח, א סדר פון אמונה
פרשת בשלח קומט פאר יתרו, ערקלערט דער משגיח, ווייל זי איז א סדר פון אמונה. ער דערמאנט די מחלוקת פונעם רמב"ם און רמב"ן: דער רמב"ן האלט אז אמונה איז נישט איין מצוה, נאר א הקדמה און דער יסוד פון אלע מצוות. ממילא שטארקט מען די וואך די אמונה, און די קומענדיגע וואך מקבל מען די תורה. צ,ק
יעדע פרשה אין דער סדרה רעדט פון אמונה. ווען משה רבינו האט געהייסן צוריקגיין צו מצרים, ברענגט רש"י אז זיי האבן געזאגט אז מ'הערט צו דעם בן עמרם. דער ים האט זיך נישט געשפאלטן ביז אידן זענען אריין אינעם וואסער, און די נסים האבן זיי אויפגעהויבן ביז "ויאמינו בה' ובמשה עבדו". דאס מן לערנט זיך נישט זארגן אויף מארגן; נאר דתן ואבירם, וואס האבן נישט געהאט אמונת חכמים, האבן איבערגעלאזט אויף מארגן. ר,ש
דאס מן, עמלק און די מנהגים פון שבת שירה
די ספרים זאגן אז די אותיות פון "מן הוא" זענען די אותיות פון אמונה. דערנאך פרעגט דער משגיח פארוואס די צנצנת המן האט געדארפט ליגן אינעם קודש הקדשים לעבן דער תורה, און נישט אין אן אנדער ארט וואו מ'קען עס זען. רש"י ברענגט אז ווען אידן האבן געזאגט אז זיי קענען נישט לערנען ווייל זיי דארפן מאכן א לעבן, האט ירמיהו ארויסגענומען די צנצנת און זיי געוויזן וואס זייערע עלטערן האבן געגעסן. תורה גייט צוזאמען מיט אמונה. ת
דערנאך קומט עמלק. נאך קריעת ים סוף האבן די אלופי אדום געציטערט, און פונדעסטוועגן האט עמלק, איינער פון זיי, אנגעפאלן. די ספרים זאגן אז עמלק איז בגימטריא "ספק"; ער איז געקומען ווען אידן האבן געפרעגט "היש ה' בקרבנו אם אין". דאס איז דער ספק פונעם נחש, ווייל "השיאני" האלט אין זיך "יש אין". משה רבינו'ס אויפגעהויבענע הענט האבן אריינגעגעבן אמונה אין אידן ביז שקיעת החמה. אא,אב,אג,אד
צום סוף ערקלערט דער משגיח דעם מנהג צו שטעלן עסן פאר די פייגל שבת שירה. דער מדרש זאגט אז דתן ואבירם האבן צעשפרייט מן אום שבת כדי צו ווייזן אז משה רבינו איז נישט גערעכט, און די פייגל האבן עס אויפגעגעסן. ער דערמאנט אויך דעם מנהג צו עסן קאשע, בעסער שווארצע קאשע, ווייל ספיקות אין אמונה הייסן קשיות. אה
ט"ו בשבט: א משפט פאר אילנות און מענטשן
שבת שירה פאלט אלעמאל אויף אדער פאר ט"ו בשבט, ראש השנה לאילנות, ווען די אילנות ווערן געמשפט. דער משגיח ברענגט פון די ספרים אז מ'זאל דאן מתפלל זיין אויף א שיינעם אתרוג און די אנדערע מינים, און דעם מגן אברהם'ס מנהג צו מאכן א בורא פרי העץ. אז,אח
צווישן די ברכות פון בחוקותי איז אז עץ השדה וועט געבן זיין פרי; רש"י ערקלערט אז אפילו אילני סרק וועלן געבן פירות ווען משיח וועט קומען. ווייל א מענטש ווערט געגליכן צו א בוים, איז ט"ו בשבט אויך א משפט פאר מענטשן: אלע זענען איינגעווארצלט אינעם רבונו של עולם, אבער נישט אלע געבן פירות פון מצוות און מעשים טובים. דער משגיח בעט מ'זאל מתפלל זיין אז אפילו די אילני סרק זאלן געבן פירות. אט,אי,אכ
דאס ארויפגיין פון שבט ביז שבועות
בשלח, זאגט דער משגיח, איז א קוואל פון אמונה: מ'זאל ברענגען עמערס, לערנען די פרשה בעיון און ארויסגיין פון דעם שבת מיט אמונה. ער ברענגט דעם זוהר אז די חדשים זענען צעטיילט צווישן יעקב און עשו, און טבת און שבט זענען געגעבן געווארן צו עשו. אל
ט"ו בשבט שטייט אין דער מיט, און פון דארט גייט דאס יאר ארויף: יעדע צוויי וואכן קומט א יום טוב'דיגער טאג, פורים, ראש חודש ניסן, פסח, ראש חודש אייר, ל"ג בעומר און ראש חודש סיון, ביז שבועות. ער ענדיגט מיט א ברכה אויף דער גרויסער ישועה.
מראי מקומות
תורה
- ט Shemos 15:20-21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:59
- פ Shemos 15:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:09
- ש Shemos 14:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:41
- אא Shemos 15:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- אב Shemos 17:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- אג Bereishis 3:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- אד Shemos 17:11-12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- אט Vayikra 26:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:38
- אכ לכאורה Devarim 20:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:38
נביאים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
- ו Rokeach (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:53
- מ לכאורה Rashbam, Pesachim 108b מפתח אינעם אויסשרייב: 20:35
- נ לכאורה Tosafos Megillah 4a מפתח אינעם אויסשרייב: 20:35, 23:16
- צ Rambam (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:00
- ק Ramban (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:00
- ר לכאורה Rashi Shemos 14:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:41
- ת לכאורה Rashi Shemos 16:32 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:05
- אי Rashi Vayikra 26:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:38
אחרונים און חסידות
- א Sefer Chareidim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01, 4:41, 7:53
- ד Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:57
- ה לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 607:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:53
- י Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:16, 23:16
- או Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) 43:12 מפתח
- אח Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 45:26
עיקרי הדברים
- 0:43 לויטן ספר חרדים זאגט דער משגיח אז די שירה זאגן מיט כוונה און מיט שמחה איז א ביליגע סגולה פאר כפרה, און ס'איז כדאי זיך צוגעוואוינען עס צו זאגן יעדן טאג.
- 16:32 דער טבע איז באשאפן געווארן צו דינען כלל ישראל און די צדיקים, ממילא ווען דער אייבערשטער טוישט דעם טבע פאר א צדיק איז עס א קליינער נס, אבער פאר איינעם וואס איז נישט קיין צדיק איז עס א גרויסער נס וואס פאדערט שירה.
- 25:15 די גאולה פון מצרים איז געקומען אין זכות פון די נשים צדקניות, ממילא איז פאר זיי די ישועה אליין נישט געווען קיין נס; זיי האבן געזאגט שירה נאר אויפן צווייטן חלק פונעם נס, די נקמה אין די מצריים.
- 32:08 פרשת בשלח, וואס קומט פאר מתן תורה, איז א סדר פון אמונה, ווייל אמונה איז דער יסוד פון די מצוות.
- 40:52 עמלק איז דער היפך פון אמונה: ער איז געקומען ווען אידן האבן געהאט ספיקות, און משה רבינו'ס אויפגעהויבענע הענט האבן זיי צוריקגעגעבן אמונה.
- 45:43 ט"ו בשבט ווערן די אילנות געמשפט, און דער משגיח זאגט מ'זאל דאן מתפלל זיין אויף א שיינעם אתרוג, און אז אפילו אילני סרק, און מענטשן, זאלן געבן פירות.
- 53:06 פון ט"ו בשבט, די מיטן פון די ווינטער חדשים, הייבט דאס יאר אן ארויפגיין, מיט א יום טוב'דיגן טאג יעדע צוויי וואכן ביז שבועות.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 12:42 פארוואס האבן מרים מיט די נשים געזאגט נאר איין פסוק פון דער שירה, ווען די מענער האבן געזאגט די גאנצע שירה?
תירוץ: 29:00 ווייל זיי זענען געווען צדקניות איז די ישועה פאר זיי נישט געווען קיין נס, ממילא האבן זיי געזאגט שירה נאר אויף דער נקמה אין מצרים, און דערפון רעדט דער איין פסוק.
-
קשיא: 16:06 וואס האבן די מלאכים געמיינט, אז די מענער מעגן זאגן שירה פאר זיי אבער נישט די נשים?
תירוץ: 29:45 די מענער זענען נישט אלע געווען צדיקים, ממילא איז זייער ישועה געווען א גרויסער נס וואס פאדערט שירה; פאר די נשים איז עס נישט געווען קיין נס, ממילא האבן זיי נישט געהאט פארוואס צו זאגן פאר די מלאכים.
-
קשיא: 23:16 תוספות פרעגט: ווי אזוי קען דער רשב"ם זאגן אז די נשים זענען געווען דער עיקר פונעם נס, ווען די גמרא זאגט "אף הן", וואס מיינט אז זיי זענען טפל?
תירוץ: 23:45 ווייל זיי זענען געווען צדקניות, איז דער טבע משועבד געווען זיי צו ראטעווען, ממילא איז די ישועה פאר זיי נישט געווען קיין אמת'ער נס; אין דעם אופן זענען זיי טפל צום נס.
-
קשיא: 37:51 פארוואס האט די צנצנת המן געדארפט ליגן אינעם קודש הקדשים און נישט אין אן אנדער ארט וואו מ'קען עס זען?
תירוץ: 38:10 עס געהערט צוזאמען מיט דער תורה, ווייל תורה לערנען פאדערט אמונה; ירמיהו האט עס געוויזן פאר די אידן וואס האבן נישט געוואלט לערנען צוליב פרנסה.
-
קשיא: 39:36 ווי אזוי האט עמלק געקענט אנפאלן עטלעכע וואכן נאך קריעת ים סוף, ווען אלע אומות האבן געציטערט?
תירוץ: 40:50 עמלק איז דער היפך פון אמונה, און ער איז געקומען ווייל אידן האבן געהאט ספיקות אין אמונה.
געדאנקען
- 19:16 ווייל דער טבע איז באשאפן געווארן צו דינען די צדיקים, איז א נס פאר א צדיק כמעט נישט קיין נס; דער אמת'ער נס איז ווען דער אייבערשטער ברעכט דעם טבע פאר איינעם וואס היט אליין נישט די געזעצן פון דער תורה.
- 19:36 די זעלבע תורה וואס באשטימט ווי וואסער פירט זיך, באשטימט ווי א איד דארף זיך פירן, ממילא האט דער טבע א טענה צו בלייבן ביי זיינע געזעצן פאר איינעם וואס היט נישט זיינע.
- 27:08 די נקמה אין די רשעים איז א באזונדערער חלק פונעם נס וואס איז נישט נויטיג פאר די צדיקים'ס קיום, ממילא מוזן אפילו צדיקים זאגן שירה דערויף; דערפאר האבן די נשים געזאגט נאר דעם פסוק וועגן סוס ורוכבו.
- 23:40 דער פשט פונעם חתם סופר פארענטפערט די קשיא פון תוספות אויפן רשב"ם: די נשים זענען געווען די סיבה פונעם נס ווייל זיי זענען געווען צדקניות, און פונקט דערפאר זענען זיי נאר טפל געווען אינעם נס.
- 38:01 די צנצנת המן איז געלעגן אינעם קודש הקדשים לעבן דער תורה, ווייל די אמונה אז דער אייבערשטער גיט פרנסה איז דאס וואס לאזט א מענטש לערנען תורה אנשטאט זיך צו זארגן פאר פרנסה.
- 41:54 דעם נחש'ס ווארט "השיאני" באשטייט פון "יש אין", דער זעלבער ספק ווי "היש ה' בקרבנו אם אין" וואס האט געברענגט עמלק.
- 49:27 ט"ו בשבט איז אויך א משפט פאר מענטשן, ווייל א מענטש ווערט געגליכן צו א בוים: יעדער איינער איז איינגעווארצלט אינעם רבונו של עולם, אבער נישט יעדער גיט ארויס פירות פון מצוות און מעשים טובים.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 11:30 דער משגיח זאגט אז ס'איז כדאי זיך צוגעוואוינען צו זאגן די שירה יעדן טאג מיט כוונה און מיט שמחה.
- 31:29 דער משגיח זאגט די צוהערער זיי זאלן איבערזאגן דעם חתם סופר'ס פשט ביים שבת טיש און עס גוט ערקלערן.
- 45:43 ט"ו בשבט, זאגט דער משגיח, זאל מען מתפלל זיין אויף א שיינעם אתרוג און די ארבע מינים.
- 50:00 דער משגיח בעט די צוהערער מתפלל צו זיין ט"ו בשבט אז אפילו אילני סרק זאלן געבן פירות.
- 51:44 דער משגיח מאנט מ'זאל ארויסגיין פון דעם שבת מיט אמונה: לערנען די פרשה בעיון און שעפן אירע לימודים פון אמונה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אבירם, אסתר המלכה, דער חתם סופר, דער מגן אברהם, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער רשב"ם, דתן, חוה, יהודית, יעקב אבינו, ירמיהו הנביא, מרים, משה רבינו, עשו, רש"י
ערכים אילני סרק, אמונה, אמונת חכמים, ט"ו בשבט, טבע, מן, נס, נשים צדקניות, סגולה, ספק, פרסומי ניסא, קודש הקדשים, שבת שירה, שובבים