אמונה - A Song of Perfect Harmony

קאטאלאג: PARSHA (English) בשלח נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 57 תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 28 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 28 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז שבת שירה לערנט אמונה: ווער ס'גלייבט זעט די גאנצע בריאה און היסטאריע, אפילו די ליידיגע הפסקות און די קשיות אן א תירוץ, ווי איין שיינע שירה צום אייבערשטן.

דער משגיח עפנט מיט הכנה צו שבת, וואס איז אחד מששים פון עולם הבא, און זאגט אז די סדרה בשלח לערנט אמונה פון אנהייב ביזן סוף. שירה, ערקלערט ער, איז הארמאניע: ווערטער, טענער און פארבן וואס פאסן זיך צוזאמען; די גאנצע בריאה זינגט, ווי אין פרק שירה, און די היסטאריע דרייט זיך ארום כלל ישראל. אויך די הפסקות זענען א חלק פון דער שירה, ווי מ'זעט אין די ליידיגע פלעצער פון דער שירה אין ספר תורה. ווייל זיי האבן געגלייבט אין השם און אין משה, האבן זיי געזונגען; נאר דער מענטש האט בחירה צו זינגען מיט, און דער צדיק פירט די שירה. דער מן איז געווען א פערציג-יעריגע איבונג נישט צו זארגן אויף מארגן, כאטש יעדער מוז האבן בטחון לויט זיין מדריגה. די ספק ביי מסה ומריבה איז דער סם פונעם נחש, און עמלק, וואס מ'קעמפט מיט אויפגעהויבענע הענט פון אמונה, טראגט עס ווייטער. ער ענדיגט מיט דער שווארצער קאשע, חמשה עשר בשבט און דער שירה פונעם כרם ביי ישעיה.

ענינים: אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · ניגון און שירה · קריעת ים סוף און דער מן · בטחון

סדר השיעור

  1. 0:00 הכנה צו שבת שירה

    דער משגיח שטעלט פאר שבת שירה און זאגט אז מ'דארף זיך גרייטן צו שבת די גאנצע וואך. ער ערקלערט די גמרא אז שבת איז אחד מששים פון עולם הבא, דער קלענסטער טעם, לויטן שיעור פון ששים.

  2. 5:36 נאכגיין משה רבינו אין מדבר שטייט אינעם קאטאלאג

    נאכן דערמאנען די מצוה פון אמונה פון פאריגע וואך, זאגט דער משגיח אז בשלח איז א סדרה פול מיט אמונה. די אידן זענען נאכגעגאנגען משה אין מדבר אן פרעגן וואס זיי וועלן עסן, און די אמונה דערמאנט ירמיה שפעטער אין נאמען פונעם אייבערשטן.

  3. 10:03 וואס איז שירה: הארמאניע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט וואס מאכט א שירה, און ענטפערט אז דאס איז הארמאניע, ווי ווערטער, טענער און פארבן פאסן זיך צוזאמען. ער ברענגט פרק שירה, וואו יעדע באשעפעניש זינגט, און ערקלערט אז די גאנצע נאטור איז איין הארמאנישע בריאה.

  4. 15:40 הארמאניע אין דער היסטאריע און ארץ ישראל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ציט די הארמאניע ווייטער צו ווי דער אייבערשטער פירט די היסטאריע: אזוי ווי אין דער מגילה ווערן צעשטרייטע געשעענישן איין פלאן, און א פליג אויף א בילד זעט נאר א שווארצן פלעק. די היסטאריע דרייט זיך ארום כלל ישראל, ווי מ'זעט פון ארץ ישראל וואס שטייט יעדן טאג אין די צייטונגען.

  5. 22:18 די הפסקות זענען א חלק פון דער שירה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די הפסקות געבן א ניגון און א ליד פונקט אזויפיל שיינקייט ווי די טענער, און אזוי זענען די ליידיגע צייטן אין א אידס לעבן א חלק פון זיין שירה. ער ווייזט עס פון ווי די שירה ווערט געשריבן אין ספר תורה מיט ליידיגע פלעצער, און פון דוד המלך וואס האט געזען סיי ישועה סיי צרה ווי עס קומט פונעם אייבערשטן.

  6. 27:49 זיי האבן געגלייבט, און דערנאך געזונגען שטייט אינעם קאטאלאג

    די אידן האבן געפאלגט דעם באפעל זיך אומצוקערן קיין מצרים, וואס רש"י רופט זייער שבח, און ביים ים האבן זיי געגלייבט אין השם און אין משה עבדו. דער משגיח ערקלערט אז ווער ס'גלייבט זעט אלעס ווי א שירה און זינגט, און אז נאר דער מענטש האט די בחירה זיך אנצושליסן אין דער שירה.

  7. 32:54 די נשמה פירט די שירה שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם לעצטן קאפיטל תהילים, וואו אלע כלי זמר לויבן דעם אייבערשטן און דער לעצטער פסוק רעדט פון דער נשמה, ערקלערט דער משגיח אז די נשמה פאסט צונויף די גאנצע שירה. דער צדיק איז דער דיריגענט וואס רופט הימל און ערד צו זינגען.

  8. 36:24 דער מן: א איבונג נישט צו זארגן אויף מארגן שטייט אינעם קאטאלאג

    ווען זיי זענען הונגעריג געווארן האט דער אייבערשטער געלאזט רעגענען מן פערציג יאר, א לאנגע איבונג אין אמונה: נעמען נאר אויף היינט, און וואס מ'האט איבערגעלאזט אויף מארגן איז פארפוילט געווארן. דער משגיח שטעלט דאס אקעגן הכנה צו שבת, וואס איז א סימן אז מ'דארף זיך גרייטן אויף דער וועלט צו עולם הבא.

  9. 41:03 בטחון לויט דער מדריגה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז נישט יעדער ווערט געמאנט צו לעבן ווי די אידן אין מדבר, ווי צדיקים אזוי ווי דער רבי ר' אלימלך האבן געטון. ער ברענגט דעם כלל פונעם חזון איש, די גמרא פון רבי שמעון בר יוחאי און רבי ישמעאל מיטן פשט פונעם בעל שם טוב, און מאכט א חילוק צווישן אמונה, וואס יעדער איד מוז האבן, און בטחון, וואס הענגט אפ אין דער מדריגה.

  10. 47:35 מן הוא, אמונה, און די צנצנת המן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פון ספרים אז די אותיות פון "מן הוא" מאכן אויס דאס ווארט אמונה. ער ערקלערט די צנצנת המן וואס מ'האט אויפגעהאלטן ווי א זכרון, און רש"י אז ירמיה האט עס געוויזן אידן וואס האבן געזאגט אז זיי האבן נישט קיין צייט צו לערנען צוליב פרנסה, און ער מערקט אן דאס ווארט "כלל" אין זיין רש"י.

  11. 52:57 ר' אליהו לאפיאן און דער בחור מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט פון א באגאבטן בחור וואס האט געוואלט פארלאזן די ישיבה כדי צו פארדינען, און ווי ר' אליהו לאפיאן האט אים געוויזן אז ער איז זיכער אין אלעס חוץ אז דער אייבערשטער וועט געבן פרנסה.

  12. 56:12 מסה ומריבה, דער נחש און עמלק שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי מסה ומריבה האבן די אידן געפרעגט צי השם איז צווישן זיי; דער משגיח ערקלערט אז די ספק איז דער סם וואס דער נחש האט אריינגעשפריצט אין אדם און חוה, און ער ברענגט דעם מגלה עמוקות אז "היש" מיט "אין" מאכט "השיאני". גלייך דערנאך איז געקומען עמלק, דער מקום פון כפירה, און משה'ס אויפגעהויבענע הענט לערנען אז מ'קעמפט קעגן עמלק מיט אמונה.

  13. 1:03:45 אראפשלינגען א שווארצע קאשע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם מנהג צו עסן קאשע און געבן די פייגל צו עסן אויף שבת שירה, און די שווארצע קאשע וואס מ'ברענגט אין נאמען פון ר' פנחס קאריצער. ער דערציילט ווי דער חתם סופר האט געווארט דריי טעג מיטן ענטפערן זיין זונס קשיא, און ער ענדיגט אז א קשיא אן א תירוץ איז קיינמאל נישט קיין סתירה אויף דער תורה פון סיני.

  14. 1:11:00 חמשה עשר בשבט: דאווענען פאר די ביימער

    דער משגיח ערקלערט חמשה עשר בשבט ווי ראש השנה פאר די אילנות, א טאג צו דאווענען פאר א שיינעם אתרוג, און דעם מנהג צו עסן פירות. די ביימער וואס טראגן נישט קיין פירות וועלן טראגן ווען משיח קומט, דער בני יששכר בינדט דעם טאג צו דער גאולה פערציג טעג שפעטער, און ער זאגט אז מ'זאל דאווענען אז יעדער בוים זאל טראגן פירות.

  15. 1:17:31 דער מענטש איז א בוים: די שירה פונעם כרם

    דער מענטש איז א בוים פון פעלד, און זיינע פירות זענען זיינע מצוות, און א מענטש קען מורא האבן אז ער איז אן אילן סרק. דער משגיח לערנט די שירה פונעם כרם ביי ישעיה, וואס האט ארויסגעגעבן פוילע טרויבן טראץ דעם גאנצן השתדלות, און זאגט אז מיר זענען דער כרם.

  16. 1:23:39 פלאנץ אונז איבער: דער סוף פון דער שירה

    אויב אונזערע פירות זענען זויער, זאגט דער משגיח, איז אפשר די ערד שולדיג און נישט דער בוים, און דערפאר ענדיגט די שירה מיט דער בקשה אז דער אייבערשטער זאל איינפלאנצן כלל ישראל אין בית המקדש. ער לייגט צו אז ביי קריעת ים סוף האבן די אידן דערגרייכט נבואה, און האבן געוויזן מיטן פינגער "זה אלי", און ער ענדיגט מיט א קשיא פון א צוהערער וועגן ציילן די פערציג טעג.

דער שיעור, אויסגעשריבן

הכנה צו שבת שירה

0:30

דער משגיח עפנט אז דער שבת שירה איז א גאר ספעציעלער שבת, און מ'דארף זיך צו אים גרייטן: מ'קען נישט אריינפאלן אין שבת, און דער שבת וואס מ'האט הענגט אפ ווי די עבודה פאר דעם רבונו של עולם איז געווען די גאנצע וואך. ער ברענגט די גמרא אין ברכות אז שבת איז אחד מששים פון עולם הבא. א

2:44

אחד מששים, ערקלערט ער, איז דער שוואכסטער טעם וואס עקזיסטירט: א טראפן מילך אין זעכציג מאל אזויפיל זופ איז בטל, אבער ווען מ'שפירט דעם טעם איז טעם כעיקר. אזוי גיט שבת א שוואכן טעם פונעם עולם הבא וואס מ'האט פארדינט אינדערוואכן. די גמרא לערנט ארויס פון דער סדרה אז שבת דארף הכנה, און ווער ס'האט א שוואכן שבת איז אליין שולדיג. ב,ג

נאכגיין משה רבינו אין מדבר

5:39

דער משגיח דערמאנט וואס ער האט גערעדט פאריגע וואך וועגן דער מצוה פון אמונה, די ערשטע מצוה וואס משה רבינו האט באקומען, און זאגט אז בשלח איז א סדרה וואס איבט אמונה פון אנהייב ביזן סוף. דער אייבערשטער האט אוועקגעפירט די אידן אין מדבר, און מיליאנען זענען נאכגעגאנגען משה אן פרעגן וואס זיי וועלן עסן און טרינקען.

8:36

דורות שפעטער האט ירמיה מוסר געזאגט דעם עולם אז זיי האבן פארלוירן די אמונה, און אין נאמען פונעם אייבערשטן דערמאנט די ליבשאפט פון זייערע יונגע יארן, ווען זיי זענען אים נאכגעגאנגען אין אן אומגעזייטן לאנד. דער לימוד פונעם אנהייב סדרה, זאגט דער משגיח, איז נאכגיין דעם אייבערשטן אן זארגן. ד

וואס איז שירה: הארמאניע

10:16

די גאנצע סדרה איז א שירה, דערפאר פרעגט דער משגיח: וואס איז שירה? דער תירוץ איז הארמאניע. איין ווארט פון א ליד האט נישט קיין שיינקייט; די שיינקייט ליגט אין ווי די ווערטער פאסן זיך, ווי א שורה גראמט זיך מיט דער צווייטער. א קלאפ אויף א פיאנא אויף גראדעוואויל איז א טומל, און טענער ווערן א ניגון נאר ווען זיי פאסן זיך, אזוי ווי פארבן אין א בילד.

13:59

ער ברענגט פרק שירה, וואו יעדע באשעפעניש האט א שירה: די זשאבע, דער בוים, דער וואלקן, דער נחש. די זשאבע'ס קוואקען איז א שירה ווייל צוזאמען מיטן פלאטערל, מיטן טייך און מיט די שטערן איז זי א חלק פון איין הארמאנישער בריאה. ה

הארמאניע אין דער היסטאריע

15:45

חוץ דער גשמיות'דיגער וועלט, זאגט דער משגיח, איז דא הארמאניע אין ווי דער אייבערשטער פירט די היסטאריע, און דאס איז דער גאנצער ענין פון פורים. ווען די זאכן פון דער מגילה זענען געשען, האט ושתי'ס הריגה, אסתר'ס מלכות און בגתן ותרש'ס עצה אויסגעזען אומפארבונדן; ווער ס'ענדיגט די מגילה מיטן מדרש זעט איין פלאן. ו

18:09

מ'זעט נישט די שיינקייט ווייל מ'זעט נישט דאס גאנצע בילד, ווי א פליג אויף א שיין געמעל וואס זעט נאר א שווארצן פלעק. ווער ס'קוקט מיט די ברילן פון תורה זעט אז די היסטאריע דרייט זיך ארום כלל ישראל: דאס קליינע ארץ ישראל שטייט יעדן טאג אין די צייטונגען און בראזיל נישט, און פונעם ערשטן רש"י אין בראשית האט יעדער זיך געקריגט דערויף. ז

21:25

א איד וואס לערנט בשלח אויף שבת שירה, ענדיגט ער, לערנט זיך גיין דורכן לעבן זינגענדיג, ווי א חלק פון איין שירה וואס דערציילט דעם כבוד פונעם אייבערשטן.

די הפסקות זענען א חלק פון דער שירה

23:17

אין א ניגון און אין א ליד, ערקלערט דער משגיח, געבן די הפסקות פונקט אזויפיל שיינקייט ווי די טענער. אזוי אויך אין דער אידישער היסטאריע און אין יעדנס לעבן זענען דא ליידיגע צייטן ווען מ'מיינט אז ס'טוט זיך גארנישט, און ווער ס'האט אמונה ווייסט אז דאס איז א חלק פונעם ניגון.

25:05

ער ווייזט עס פון ווי די שירה מוז געשריבן ווערן אין ספר תורה, מיט באשטימטע ליידיגע פלעצער, וואס די גמרא רופט אריח על גבי לבינה: די ליידיגע פלעצער זענען א חלק פון דער שירה. דאס מיינט דוד המלך אין תהילים: סיי דער כוס ישועות סיי צרה ויגון קומען פונעם אייבערשטן. ח,ט

זיי האבן געגלייבט, און דערנאך געזונגען

28:12

דערנאך האט דער אייבערשטער געהייסן די אידן זיך אומקערן קיין מצרים, כדי מצרים זאל וויסן אז ער איז השם, און זיי האבן געפאלגט. רש"י זאגט אז דאס איז זייער שבח: זיי האבן נישט געפרעגט פארוואס גיין נעענטער צו די רודפים, נאר געהערט צו משה. ביים ים האבן זיי געגלייבט אין השם און אין משה עבדו, און חז"ל זאגן אז ווער ס'גלייבט אין די רועי ישראל איז ווי ער גלייבט אין השם. י,כ,ל,מ

31:28

ווייל זיי האבן געגלייבט, האבן זיי געזונגען, ווי עס שטייט אין תהילים: ויאמינו בדבריו ישירו תהלתו. ווער ס'גלייבט ווייסט אז סיי פרייד סיי צער זענען א חלק פון דער שירה. יעדע באשעפעניש זינגט, אבער נאר דער מענטש האט בחירה צי ער זינגט מיט, און אויב יא איז ער דער שענסטער כלי זמר. נ

די נשמה פירט די שירה

33:24

דער לעצטער קאפיטל תהילים לויבט דעם אייבערשטן מיט אלע כלי זמר, אבער דער לעצטער פסוק רעדט פון דער נשמה, דער כלי וואס פאסט צונויף די גאנצע שירה. דער משגיח ערקלערט אז דער צדיק האלט דעם שטעקן פונעם דיריגענט, און ווי אין תהילים רופט ער קודם די הימלען און דערנאך די ערד צו זינגען. ס,ע

דער מן: נישט זארגן אויף מארגן

36:43

אין מדבר איז געקומען די פראבלעם וואס מ'האט געריכט: די אידן זענען הונגעריג געווארן און האבן געבעטן עסן, און דער אייבערשטער האט געלאזט רעגענען ברויט פון הימל פערציג יאר. דער משגיח רופט עס איין לאנגע איבונג אין אמונה. מ'האט געטארט נעמען נאר אויף יענעם טאג; וואס מ'האט איבערגעלאזט אויף מארגן איז געווארן ווערעמדיג. די גמרא זאגט אז ווער ס'זארגט אויף מארגן איז פון די קטני אמנה. פ,צ

39:26

פונדעסטוועגן האבן זיי זיך געדארפט גרייטן צו שבת. דער משגיח ערקלערט דעם רמז: דאס לעבן אויף דער וועלט איז א הכנה צום יום שכולו שבת, ממילא אויף עולם הבא זאל מען צוזאמלען מצוות אויף א רעגנדיגן טאג, אבער נישט זארגן אויף מארגן אויף דער וועלט.

בטחון לויט דער מדריגה

41:22

דער משגיח זאגט נישט אז דער לימוד גייט אן יעדן איינעם. צדיקים ווי דער רבי ר' אלימלך האבן געלעבט ווי די אידן אין מדבר: איינמאל האט ער נישט געקענט שלאפן, געזוכט אין שטוב, געפונען געלט און עס גלייך אוועקגעשיקט צו אן ארעמאן. רוב מענטשן דארפן וויסן אויף וועלכן שטאפל פון דער לייטער זיי שטייען, און דער כלל פונעם חזון איש איז געווען: מ'מעג זיך גרייטן אויף מארגן אדער אויף קומענדיגע וואך, נאר נישט זארגן וואס וועט זיין איבער א יאר.

43:17

די גמרא ברענגט אז רבי שמעון בר יוחאי האלט מ'זאל נאר לערנען און רבי ישמעאל האלט מ'זאל אויך ארבעטן, און אסאך וואס האבן געטון ווי רבי שמעון האט עס זיי נישט געראטן. דער בעל שם טוב ערקלערט אז זיי האבן אים נאכגעמאכט אן צו זיין ווי ער אין אלע זאכן. אמונה מוז יעדער איד האבן; בטחון הענגט אפ אין דער מדריגה, און כאטש אביסל מוז יעדער אפטיילן צייט צו לערנען און געבן צדקה אן זיך צו רואינירן. ק

מן הוא, אמונה, און די צנצנת המן

48:18

ברויט וואקסט פון שווערער ארבעט אין דער ערד, זאגט דער משגיח, און פונדעסטוועגן האט דער אייבערשטער געוואלט אז די אידן זאלן זען ווי עס פאלט פון הימל און פרעגן "מן הוא". די ספרים זאגן אז די אותיות פון "מן הוא" מאכן אויס אמונה. ר

49:27

משה האט געהייסן אפהאלטן א צנצנת מן ווי א זכרון. רש"י ברענגט אז ווען ירמיה האט מוסר געזאגט פארוואס מ'לערנט נישט, און זיי האבן געפרעגט פון וואו זיי וועלן האבן פרנסה, האט ער ארויסגענומען די צנצנת: זעט ווי אייערע עלטערן זענען דערמיט דערנערט געווארן. דער משגיח מערקט אן אז אין זיין חומש שטייט אין רש"י "כלל", א סימן אז ירמיה האט נאר געמאנט אפטיילן צייט, נישט אפלאזן די ארבעט. ש,ת

ר' אליהו לאפיאן און דער בחור

53:42

א באגאבטער בחור האט געזאגט פאר ר' אליהו לאפיאן אז ער גייט אוועק פון ישיבה פארדינען. אויף יעדע סיבה, אז ער מוז לעבן, חתונה האבן, אויסהאלטן קינדער און צאלן דאקטוירים, האט ר' אליהו געענטפערט: אפשר נישט, און דער בחור האט זיך באקלאגט אז מ'שילט אים. ר' אליהו האט ערקלערט: אין דעם אלעם ביסטו זיכער, נאר אז דער אייבערשטער וועט געבן פרנסה פאר א תלמיד חכם, דאס ביסטו נישט זיכער. דאס, זאגט דער משגיח, האט ירמיה געזאגט די אידן.

מסה ומריבה, דער נחש און עמלק

56:15

ווען זיי זענען דארשטיג געווארן, האבן די אידן זיך געקריגט מיט משה ביי מסה ומריבה און אויסגעפרואווט דעם אייבערשטן: היש השם בקרבנו? דער משגיח ערקלערט אז זיי האבן פארשטייט זיך געוואוסט אז השם איז דא; דער ספק איז געווען צי ער איז מיט זיי צו העלפן. אזא ספק קומט פונעם נחש, וואס חוה האט געזאגט "הנחש השיאני": ער האט אריינגעשפריצט א ספק צי השם'ס באפעל איז פאר זייער גוטס. אא,אב

59:21

ער ברענגט דעם מגלה עמוקות אז "היש" מיט "אין" מאכט "השיאני". דער עונש קומט גלייך: ויבא עמלק. עמלק, דער מקום פון כפירה אזוי ווי דער צדיק איז די מרכבה פאר אלקות, שפריצט אריין ספיקות אין דער אמונה. אג,אד

1:02:08

משה האט מלחמה געהאלטן מיט עמלק מיט אויפגעהויבענע הענט, און די משנה ערקלערט אז זיינע הענט האבן געוויזן פאר כלל ישראל ארויף צום הימל. די מלחמה מיט עמלק גייט ווייטער, און זיינע הענט זענען געווען אמונה עד בוא השמש, ביז משיח. אה,או,אז

אראפשלינגען א שווארצע קאשע

1:03:45

עס איז דא א מנהג צו עסן קאשע אויף שבת שירה און ווארפן אביסל פאר די פייגל. דער מדרש דערציילט אז דתן ואבירם האבן צעשפרייט מן ערב שבת כדי אפצולייקענען משה, און די פייגל האבן עס אויפגעגעסן, דערפאר באלוינט מען זיי. דער משגיח האט געזען אין ספרים אין נאמען פון ר' פנחס קאריצער אז דער מנהג איז שווארצע קאשע מיט דער שאלעכץ. אח

1:05:25

ער דערציילט ווי א יונגער זון פונעם חתם סופר האט געפרעגט א פילאזאפישע קשיא אויפן חומש, און דער טאטע האט געווארט דריי טעג מיטן ענטפער, כדי אים צו לערנען אז מ'קען טראגן א קשיא דריי טעג און בלייבן א גלייביגער איד. ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין אמת'ע קשיא אויפן אייבערשטן, אויף דער תורה אדער אויף זיין הנהגה, זאגט דער משגיח.

1:07:50

ממילא, זאגט ער, עסט מען אויף שבת שירה קאשע כדי צו לערנען אראפשלינגען א קשיא, אפילו א שווארצע. די תורה איז געגעבן געווארן ביי סיני גלייך צו יעדן איד, און א קשיא אן א תירוץ איז נישט מער קיין סתירה ווי א חשבון אז וואסער דארף פליסן ארויף שטעלט אפ דאס וואסער פון פליסן אראפ. ווער ס'קומט צו אזא אמונה, ווערט זיין גאנץ לעבן א שירה.

חמשה עשר בשבט: דאווענען פאר די ביימער

1:11:17

חמשה עשר בשבט איז ראש השנה לאילנות, זאגט דער משגיח; די חכמים ערקלערן אז דאן הייבן די ווארצלען אן איינזאפן די נעץ פאר די פירות פון פרילינג, און די ספרים זאגן אז ס'איז א טאג צו דאווענען פאר א שיינעם אתרוג. אין שולחן ערוך שטייט צו עסן פירות, און ביי דער ברכה קען מען האבן אין זינען א שיינעם אתרוג. אט,אי

1:12:56

רש"י אין בראשית זאגט אז פאר דער קללה פון אדם הראשון האט יעדער בוים געטראגן פירות, און רש"י ערקלערט אז ווען משיח קומט וועלן די אילני סרק טראגן פירות. דער בני יששכר ציילט פערציג טעג פון חמשה עשר בשבט ביז דער גאולה פון ראש חודש ניסן, ווי די פערציג טעג פון יצירת הולד. ממילא, זאגט דער משגיח, זאל מען דאווענען אז יעדער דעמב און יאדלע זאל טראגן פירות. אל,אמ,אכ

דער מענטש איז א בוים: די שירה פונעם כרם

1:17:31

חוץ אלע ביימער אין דער ענציקלאפעדיע, זאגט דער משגיח, איז דא נאך א בוים: כי האדם עץ השדה, דער מענטש איז אן איבערגעקערטער בוים מיט די ווארצלען אין הימל. צוליב דעם גלות, וואס שטאמט פונעם נחש און עמלק, זענען דא ביי אונז אסאך אילני סרק, און ווען א מענטש קוקט זיך איבער קען ער פרעגן: וואו זענען מיינע מצוות, מיינע פירות, און נעמט זיי דער אייבערשטער אן? אנ

1:20:00

ישעיה זינגט פארן אייבערשטן די שירה פון זיין כרם: ער האט אים געפלאנצט אויף פעטער ערד, אויסגערייניגט, געבויט א טורעם און געגראבן א יקב, געהאפט אויף טרויבן, און ער האט ארויסגעגעבן פוילע פירות. וואס האט ער נאך געקענט טון? מיר זענען דער כרם, זאגט דער משגיח, און דער אייבערשטער וויל גוטע פירות, ממילא איז דאס דער טאג צו דאווענען אז אונזער בוים זאל זיי ארויסגעבן. אס

פלאנץ אונז איבער: דער סוף פון דער שירה

1:23:47

אין ירושלים האבן אמאל ביימער געטראגן גאלדענע פירות, ווייל דארט קען אלעס געשען. אויב אונזערע טרויבן זענען זויער, זאגט דער משגיח, איז אפשר די ערד נישט גוט און נישט דער בוים; דערפאר ענדיגט די שירה מיט "תביאמו ותטעמו בהר נחלתך", און דארט וועלן מיר טראגן גאלדענע פירות. אע

1:25:24

אמונה קומט פון סיני, אבער ביי קריעת ים סוף האבן די אידן שוין דערגרייכט נבואה און געוויזן מיטן פינגער "זה אלי"; א שפחה דארט האט געזען מער ווי יחזקאל אין זיין נבואה. דער שיעור ענדיגט זיך מיט א קשיא פון א צוהערער ווי אזוי מ'ציילט די פערציג טעג אין א שנה מעוברת. אפ,אצ,אק

מראי מקומות

תורה

  1. ג לכאורה Shemos 16:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 2:44
  2. י Shemos 14:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:12
  3. ל Shemos 14:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:12
  4. פ Shemos 16:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:43
  5. ר Shemos 16:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:18
  6. ש Shemos 16:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:27
  7. אא Shemos 17:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 56:15
  8. אב Bereishis 3:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 56:15
  9. אד Shemos 17:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 59:21
  10. או Shemos 17:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:08
  11. אז Shemos 17:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:08
  12. אנ Devarim 20:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:17:31
  13. אע Shemos 15:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:23:47
  14. אפ Shemos 15:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:25:24

נביאים

  1. ד Yirmiyahu 2:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:36
  2. אס Yeshayahu 5:1-4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:20:00
  3. אק Yechezkel 1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:25:24

כתובים

  1. ו Megillas Esther (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:45
  2. ט לכאורה Tehillim 116:3-4, 13 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:05
  3. נ Tehillim 106:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:28
  4. ס Tehillim 150 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:24
  5. ע Tehillim 148:1-7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:24

משנה

  1. אה Mishnah Rosh Hashanah 3:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:08

תלמוד בבלי

  1. א Berachos 57b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:30
  2. ב לכאורה Pesachim 44b מפתח אינעם אויסשרייב: 2:44
  3. ח Megillah 16b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:05
  4. צ Sotah 48b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:43
  5. ק Berachos 35b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:17
  6. אט לכאורה Rosh Hashanah 14a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:17

מדרש

  1. מ לכאורה Mechilta, Beshalach on Shemos 14:31 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:12
  2. אח Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:03:45
  3. אצ לכאורה Mechilta, Beshalach on Shemos 15:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:25:24

ראשונים

  1. ז Rashi, Bereishis 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:09
  2. כ לכאורה Rashi, Shemos 14:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:12
  3. ת לכאורה Rashi, Shemos 16:32 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:27
  4. אל Rashi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:56
  5. אמ לכאורה Rashi, Vayikra 26:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:56

אחרונים און חסידות

  1. אג Megaleh Amukos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:21
  2. אי Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:17
  3. אכ Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:56

תפילה און פיוט

  1. ה Perek Shira (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:59

עיקרי הדברים

  1. 10:30 שירה איז הארמאניע: די שיינקייט פון א ליד, א ניגון אדער א בילד ליגט נישט אין יעדן חלק פאר זיך, נאר אין ווי די חלקים פאסן זיך צוזאמען.
  2. 14:07 די גאנצע בריאה זינגט צום אייבערשטן, און אויך די היסטאריע איז איין הארמאנישער פלאן וואס דרייט זיך ארום כלל ישראל, אפילו ווען מענטשן זעען נאר צעשטרייטע געשעענישן.
  3. 23:38 די ליידיגע צייטן אין א מענטשנס לעבן זענען א חלק פון זיין שירה, אזוי ווי די הפסקות אין א ניגון און די ליידיגע פלעצער אין דער שירה אין ספר תורה.
  4. 31:28 נאר דער וואס גלייבט קען זינגען; נאר דער מענטש האט בחירה זיך אנצושליסן אין דער שירה פון דער בריאה, און דער צדיק פירט זי.
  5. 37:58 דער מן איז געווען א פערציג-יעריגע איבונג אין אמונה, נישט צו זארגן אויף מארגן; אבער יעדער איינער מוז האבן בטחון לויט זיין אייגענער מדריגה.
  6. 58:35 ספיקות אין השם זענען דער סם פונעם ערשטן נחש, וואס עמלק טראגט ווייטער, און מ'קעמפט קעגן דעם מיט אמונה.
  7. 1:06:59 א קשיא וואס מ'קען נישט פארענטפערן איז נישט קיין סתירה אויף דער תורה; מ'לייגט זי אוועק אויף א זייט און מ'בלייבט א גלייביגער איד.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 10:23 וואס איז שירה: וואס מאכט א ניגון אדער א ליד?

    תירוץ: 10:30 הארמאניע: קיין איינציג ווארט אדער טאן איז נישט שיין פאר זיך; די שיינקייט ליגט אין ווי זיי פאסן זיך צוזאמען.

  2. קשיא: 39:26 פארוואס האט מען געהייסן די אידן זיך גרייטן צו שבת אבער נישט נעמען מן אויף מארגן?

    תירוץ: 39:40 שבת איז א סימן פון עולם הבא: מ'זאל זיך גרייטן און צוזאמלען מצוות פאר עולם הבא, אבער נישט זארגן פארן מארגן אויף דער וועלט.

  3. קשיא: 57:06 ווי אזוי האבן די אידן געקענט פרעגן "היש השם בקרבנו", ווען זיי האבן דאך געוואוסט אז השם איז דא?

    תירוץ: 57:11 זיי האבן געהאט א ספק צי השם איז מיט זיי צו העלפן זיי, א ספק וואס שטאמט פונעם נחש.

  4. קשיא: 1:03:45 פארוואס עסט מען קאשע און מ'גיט די פייגל צו עסן אויף שבת שירה?

    תירוץ: 1:04:36 די פייגל האבן אויפגעגעסן דעם מן וואס דתן ואבירם האבן צעשפרייט, און מ'באלוינט זיי; און דער משגיח לייגט צו אז קאשע עסן לערנט אראפשלינגען א קשיא און בלייבן א איד.

מעשיות

  1. 41:31 דער רבי ר' אלימלך האט נישט געקענט שלאפן

    צדיקים ווי דער רבי ר' אלימלך זענען נישט שלאפן געגאנגען ווען זיי האבן נאך געהאט עפעס אויף מארגן. איינמאל האט ער נישט געקענט איינשלאפן, און ער האט פארשטאנען אז עס מוז זיין עפעס געבליבן אין שטוב. ער האט געזוכט, געפונען געלט, עס גלייך אוועקגעשיקט צו אן ארעמאן, און דערנאך האט ער געקענט שלאפן.

    אין דער מעשה: דער רבי ר' מלך

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 53:04 ר' אליהו לאפיאן און דער בחור וואס האט געוואלט פארלאזן די ישיבה

    א באגאבטער בחור אין דער ישיבה וואו ר' אליהו לאפיאן איז געווען משגיח, האט אים געזאגט אז ער גייט אוועק פארדינען. אויף יעדע סיבה וואס ער האט געגעבן, אז ער דארף לעבן, חתונה האבן, אויסהאלטן קינדער און צאלן פאר דאקטוירים, האט ר' אליהו געענטפערט: אפשר וועסטו נישט לעבן, אפשר וועסטו נישט חתונה האבן, אפשר וועסטו נישט האבן קינדער, און דער בחור האט זיך באקלאגט אז ער שילט אים. ר' אליהו האט ערקלערט אז ער שילט אים נישט: אין אלע די זאכן איז דער בחור זיכער, נאר אז דער אייבערשטער וועט געבן פרנסה פאר א תלמיד חכם, דאס איז ער נישט זיכער.

    אין דער מעשה: ר' עלי' לאפיאן

  3. 1:05:25 דעם חתם סופר'ס זון מיט זיין קשיא

    א זון פונעם חתם סופר, דער משגיח ווייסט נישט ווער פון זיי, האט אלס יונגל געפרעגט זיין טאטן א פילאזאפישע קשיא וואס האט אויסגעזען ווי א סתירה אויפן חומש, און דער טאטע האט נישט געענטפערט. דריי טעג שפעטער האט ער גערופן דעם יונגל און אים געגעבן א שיינעם תירוץ. ער האט אים געזאגט אז ער האט געוואוסט דעם תירוץ פון אנהייב, נאר ער האט אים געוואלט לערנען אז מ'קען ארומגיין דריי טעג מיט א קשיא און בלייבן א איד וואס גלייבט אין השם.

    אין דער מעשה: דער חתם סופר

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 23:38 די הפסקות אין א ניגון און די ליידיגע פלעצער פון דער שירה אין ספר תורה ווייזן אז די ליידיגע צייטן אין א מענטשנס לעבן זענען אליין א חלק פון זיין שירה, נישט קיין אפשטעל דערפון.
  2. 32:22 יעדע באשעפעניש זינגט מיט דעם וואס זי איז, נאר דער מענטש קלייבט צי ער זינגט מיט; דער צדיק, די נשמה פונעם לעצטן פסוק אין תהילים, פירט די גאנצע קאפעליע פון דער בריאה.
  3. 39:26 ווי מ'גרייט זיך פרייטאג צו שבת אבער מ'נעמט נישט קיין מן אויף מארגן, אזוי איז דאס לעבן: מ'זאל זארגן פארן מארגן פון עולם הבא און צוזאמלען מצוות, נישט פארן מארגן אויף דער וועלט.
  4. 57:33 די ספק פון די אידן ביי מסה ומריבה איז דער ערשטער סם פונעם נחש: לויטן מגלה עמוקות מאכן די אותיות פון "היש" און "אין" אויס "השיאני", דאס ווארט וואס חוה האט גענוצט אויף דעם נחש'ס פארפירן.
  5. 1:07:42 די קאשע וואס מ'עסט אויף שבת שירה איז א לימוד אין אמונה: מ'זאל קענען אראפשלינגען א קשיא, אפילו א שווארצע, און בלייבן א גלייביגער איד.
  6. 1:24:35 אויב דער אידישער בוים טראגט זויערע פירות, איז אפשר די ערד שולדיג און נישט דער בוים; ווען ער וועט איבערגעפלאנצט ווערן אין בית המקדש, ווי די שירה ענדיגט זיך, וועט ער טראגן גאלדענע פירות.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:17 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך גרייטן צו שבת די גאנצע וואך, ווייל דער שבת וואס מ'האט הענגט אפ אין דער הכנה.
  2. 45:01 לויטן משגיח זאל יעדער איד אפטיילן צייט יעדן טאג צו לערנען און געבן צדקה, מיט א גערעכטן חשבון, אן ארויפקריכן איבער זיין מדריגה פון בטחון.
  3. 1:07:05 דער משגיח זאגט אז מיט א קשיא וואס מ'קען נישט פארענטפערן זאל מען זי אוועקלייגן אויף א זייט און ווייטער גלייבן.
  4. 1:11:48 אויף חמשה עשר בשבט, זאגט דער משגיח, זאל מען דאווענען פאר א שיינעם אתרוג, מיט דעם אין זינען ביי דער ברכה אויף פירות, און דאווענען אז יעדער בוים וואס טראגט נישט זאל טראגן פירות.
  5. 1:24:29 דער משגיח זאגט אז אויף שבת שירה זאל מען דאווענען אז דער אידישער בוים זאל איבערגעפלאנצט ווערן אין בית המקדש.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אבירם, אדם הראשון, אחשורוש, אסתר המלכה, בגתן און תרש, דוד המלך, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חזון איש, דער חתם סופר, דער רבי ר' מלך, דתן, ושתי, חוה, יחזקאל הנביא, ירמיהו הנביא, ישעיהו הנביא, משה רבינו, ר' עלי' לאפיאן, רבי ישמעאל בן אלישע, רבי פינחס קאריצער, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י

ערכים אילני סרק, אמונה, אתרוג, בטחון, מדריגה, מן, נבואה, ספק, עץ הדעת, פרק שירה, קריעת ים סוף, רבונו של עולם, שבת שירה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט