ויסב אלקים את העם" - להיות מסובין על ה'.

קאטאלאג: פרשת השבוע בשלח נומ׳ ⁨3⁩ פאקעט גייד ז׳ 9 תשל"ח (1977–78) אידיש 1 שעה 16 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 16 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז פרשת בשלח איז איין לאנגע פרשה פון אמונה און בטחון, און די פערציג יאר פון "ויסב אלקים את העם" זענען געווען א הסיבה פון פערציג יאר, כדי יעדער איד, אן עני ווי א גביר, זאל זיך לערנען אנשפארן אויפן רבונו של עולם.

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אז דער אייבערשטער האט די אידן ארומגעפירט כדי זיי זאלן קודם לערנען תורה פערציג יאר אינעם מדבר, און פרעגט וואס פאר א עצה דאס איז פאר די שפעטערדיגע דורות. ער זאגט אז די גאנצע פרשה איז א פרשה פון אמונה: אמונת חכמים, דאס שרייען ביים ים, דער מן וואס לערנט אז פרנסה קומט יעדן טאג פונעם אייבערשטן, און עמלק וואס איז ספק. דער דור המדבר איז געווען די יוגנט פון כלל ישראל, און ער האט געשאפן דעם הרגל פון לערנען. דערנאך ברענגט ער די משנה אז אפילו אן עני בישראל דארף זיך אנשפארן ביים סדר, און דעם מדרש וואס לערנט עס ארויס פון "ויסב"; מיטן מנהג פונעם אריז"ל צו האלטן די מצה אויפן קישן ביזן אפיקומן ערקלערט ער אז הסיבה מיינט זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם. ווייטער רעדט ער וועגן אראפשלינגען א קשיא מיט אמונה, שרח בת אשר און דעם סוד פון דער גאולה, די שירה פון מרים, יוסף ווי דער "שור", די הפטרה, און דעם כח פון דעם שבת.

ענינים: בטחון · קריעת ים סוף און דער מן · ליל הסדר

סדר השיעור

  1. 0:00 פארוואס דורכן מדבר און נישט דעם קורצן וועג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז דער אייבערשטער האט ארומגעפירט די אידן כדי זיי זאלן לערנען תורה פערציג יאר איידער זיי קומען אין ארץ ישראל, און פרעגט וואס פאר א עצה דאס איז פאר שפעטערדיגע דורות. דערנאך זאגט ער אז בשלח איז א לאנגע פרשה פון אמונה, דער יסוד פון דער גאנצער תורה.

  2. 3:18 אמונה ביים ים און ביים מן

    דער משגיח גייט דורך די פרשה: די אמונת חכמים פון די אידן, זייער געשריי צום אייבערשטן פון "אומנות אבותם", דעם מהר"ל אז מ'טוט לויט אמונה אפילו מ'האלט נישט דערביי, די זכות פון אמונה וואס האט געשפאלטן דעם ים, און דער מן ווי א לימוד אז פרנסה קומט יעדן טאג.

  3. 8:01 גארנישט איבערלאזן אויף מארגן

    דער משגיח דערציילט פון א צדיק וואס האט נישט געקענט שלאפן ווען עס איז געבליבן געלט אין שטוב, און ערקלערט אז די תורה פארלאנגט פון א איד צו האבן היינט אויף היינט. ער ווייזט פונעם מן אז השתדלות טוישט נישט די מאס, און באשרייבט ווי די צדיקים האבן געלערנט און געדאווענט און געפונען דעם מן ביי דער טיר.

  4. 11:54 דער צנצנת המן און די מלחמה מיט עמלק

    דער משגיח ערקלערט אז בטחון איז די פרוכט פון אמונה, ברענגט רש"י אז ירמיהו האט געוויזן דעם צנצנת המן פאר א דור וואס האט נישט געוואלט לערנען, און זאגט אז פרנסה גייט לויטן מזל, נישט לויט דער השתדלות. עמלק איז בגימטריא ספק, און משה'ס הענט פון אמונה האבן מלחמה געהאלטן קעגן אים; מיט אמונה ווערט אלעס א שירה.

  5. 16:40 דער דור המדבר ווי די יוגנט פון כלל ישראל

    דער משגיח ערקלערט אז שירה מיינט סדר, און ברענגט דעם תניא אז כלל ישראל איז איין קומה שלמה איבער אלע דורות, מיטן דור המדבר ווי דער ראש און די יוגנט. אזוי ווי די יונגע יארן פון א בחור שאפן א הרגל פון לערנען אויפן גאנצן לעבן, אזוי האט דער דור המדבר געשאפן דעם הרגל פון תורה, און דאס פארענטפערט די קשיא אויפן מדרש.

  6. 23:31 אפילו אן עני בישראל דארף זיך אנשפארן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די משנה אז אפילו אן עני בישראל זאל נישט עסן ביז ער וועט זיך אנשפארן, און דעם מדרש וואס לערנט עס ארויס פון "ויסב אלקים". ער ברענגט די קשיא פון די מפרשים וואס פאר א שייכות דאס האט, און תוספות'ס טעם: מ'וואלט געמיינט אז דאס אנשפארן פון אן עני, אויף א נאקעטע וואנט, איז נישט קיין הסיבה.

  7. 26:49 זיך אנשפארן אויפן אפיקומן, אויפן רבונו של עולם שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פונעם אריז"ל אז מ'האלט דעם אפיקומן אויפן קישן פון דער הסיבה, אזוי אז מ'שפארט זיך אן אויף דער מצה. א מצוה האט אין זיך דעם שם הוי'ה, ממילא איז זיך אנשפארן אויף דער מצה זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם; הסיבה איז בטחון, און דאס האט אן עני פונקט אזוי ווי יעדער אנדערער.

  8. 32:06 א הסיבה פון פערציג יאר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארענטפערט דעם מדרש: אין מדבר, מיטן מן, האט דער אייבערשטער געמאכט א הסיבה פון פערציג יאר, אז די אידן זאלן זיך לערנען אנשפארן אויף אים. וויבאלד ס'שטייט דארט "ויסב", איז דאס א סימן אז אפילו אן עני בישראל דארף זיך אנשפארן, ווייל אינעם אנשפארן אויפן אייבערשטן איז אן עני און א גביר גלייך. ער מאנט צו לערנען פרשת בשלח מיט עיון.

  9. 36:11 אראפשלינגען א קשיא מיט אמונה

    דער משגיח ברענגט תוספות'ס צווייטן פשט (אז דער עני מוז ווארטן ביז ס'ווערט פינצטער) און די קשיא פונעם מדרש, און דערנאך דעם מנהג צו עסן קאשע שבת שירה. ער דערציילט פונעם חתם סופר וואס האט געווארט דריי טעג מיטן ענטפערן זיין זון, און זאגט אז מ'דארף קענען אראפשלינגען אפילו א שווארצע קשיא, ווי נאך די צרות פון אונזער צייט, און בלייבן ביי דער אמונה.

  10. 45:08 די עצמות יוסף און שרח בת אשר

    דער משגיח פרעגט פארוואס די תורה דערמאנט אז משה האט גענומען די עצמות יוסף, און ברענגט די גמרא אז משה רבינו האט געפרעגט שרח בת אשר וואו זיי ליגן. תוספות פרעגט פארוואס פונקט זי, און ענטפערט אז דער סדר הגאולה איז איר איבערגעגעבן געווארן, מיט דער מעשה פון פרקי דרבי אליעזר וועגן "פקד פקדתי". דער משגיח מערקט אן אז דער תירוץ ברענגט א גרעסערע קשיא.

  11. 49:45 די שירה פון מרים און די צוויי העלפטן פון דער מצה

    דער משגיח פרעגט פארוואס די ווייבער האבן געזאגט א באזונדערע שירה נאכדעם וואס זיי האבן שוין געזונגען מיט די מענער, און פארוואס משה רבינו האט גערופן יוסף "שור". ער ברענגט דעם חיד"א אויף יחץ: די קלענערע העלפט איז די גאולה פון מצרים, די גרעסערע העלפט ווערט באהאלטן אויף דער לעצטער גאולה, ווייל די אידן זענען ארויס פון מצרים פאר די פיר הונדערט יאר.

  12. 54:03 פקד יפקד און דער שור פון דער מרכבה

    דער משגיח ערקלערט אז "פקד" איז בגימטריא הונדערט און ניינציג, די יארן וואס פעלן צו די פיר הונדערט, און אז פקידה איז א דערמאנונג, נישט קיין גאולה שלמה. ער ברענגט דעם אפטער רב אויף דער בקשה פון די ברידער צו יוסף און די פיר חיות פון דער מרכבה, און דעם מגלה עמוקות אז יחזקאל האט איבערגעביטן דעם "שור" אויף א "כרוב", וואס אברהם אבינו און משה רבינו האבן נישט געקענט.

  13. 1:00:37 די צוויי הפטרות: דבורה און דוד

    דער משגיח פרעגט פארוואס די הפטרה פון בשלח איז די שירה פון דבורה, און שביעי של פסח ליינט מען "וידבר דוד". מיטן מדרש אז די פריערדיגע שירות זענען בלשון נקבה און די לעצטע בלשון זכר, ערקלערט ער אז בשלח ציט ארויס א צייטווייליגע ישועה, פערציג יאר רואיגקייט, און שביעי של פסח די אייביגע ישועה פון משיח.

  14. 1:04:47 שרח בת אשר און אליהו הנביא

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז שרח האט משלים געווען די שבעים נפש, און די קשיא פונעם יפה תואר. ער ערקלערט פון ספרים אז דער וואס זאגט אן א בשורה טובה ווערט מלובש מיט א ניצוץ פון אליהו הנביא; שרח, וואס האט געזאגט פאר יעקב אבינו אז יוסף לעבט, איז געווארן די גאנצע בחינה פון אליהו, לעבט אייביג, און דערפאר ווייסט זי דעם סוד פון דער גאולה, וואס איז איבערגעגעבן געווארן צו א נקבה ווייל ס'איז געווען א גאולה בבחינת נקבה.

  15. 1:08:18 "עלה שור" און די שירה פון די ווייבער

    דער משגיח בינדט צוזאמען די פעדעם: משה רבינו האט גערופן "עלה שור" ווייל דער שור איז נאך נישט געווען איבערגעביטן אויף א כרוב און די גאולה איז נישט געווען שלמה, ממילא האט יוסף נישט געקענט ווארטן אויף תחיית המתים. דערפאר שטייט "ה' ימלוך" אויף שפעטער, און דערפאר די באזונדערע שירה פון די ווייבער, א שירה פון נקבה, וואס דאס איז די שירה וואס דער שור זינגט אין פרק שירה.

  16. 1:11:53 ממשיך זיין ישועות שבת שירה

    דער משגיח זאגט אז אלע וואסערן פון דער וועלט האבן זיך געשפאלטן ביי קריעת ים סוף און די תורה איז נצחי, ממילא קען מען דורך דער פרשה צושפאלטן אלע מניעות און ממשיך זיין ישועות. ער ברענגט דעם פסוק צו דערמאנען יציאת מצרים, דעם בעל שם טוב אויסצונוצן יעדן מאמענט פון שבת, און ענדיגט מיט חמשה עשר בשבט ווען דער אידישער בוים הייבט אן בליען, מיט ברכות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

פארוואס דורכן מדבר און נישט דעם קורצן וועג

0:13

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אז דער אייבערשטער האט נישט געפירט די אידן אויפן גלייכן וועג, כדי זיי זאלן קודם זיין פערציג יאר אין מדבר און זיך אנזאפן מיט תורה, און ערשט דערנאך אריינגיין אין ארץ ישראל. די מפרשים פרעגן: וואס פאר אן עצה איז דאס פאר די שפעטערדיגע דורות, וואס מוזן גיין ארבעטן? א

1:52

דערנאך זאגט ער אז בשלח איז איין לאנגע פרשה פון אמונה, דער יסוד פון דער תורה, אזוי ווייט אז דער רמב"ן וויל עס נישט רעכענען צווישן די מצוות.

אמונה ביים ים און ביים מן

3:18

דער משגיח ווייזט אמונה שריט ביי שריט. רש"י לויבט די אידן וואס זיי האבן געפאלגט משה רבינו אן פרעגן; ווען זיי האבן געשריגן, זאגט רש"י אז זיי האבן געכאפט די אומנות פון די אבות. דער מהר"ל לערנט אז מ'טוט לויט אמונה אפילו ווען מ'האלט נישט דערביי, און רש"י זאגט אז די אמונה אליין איז געווען גענוג זכות צו שפאלטן דעם ים. ג,ה,ו

6:21

פון דאנען גייט ער איבער צום מן, וואס לערנט, ווי ספרים זאגן, אמונה: דער אייבערשטער גיט יעדן טאג די פרנסה פון יענעם טאג. ח

גארנישט איבערלאזן אויף מארגן

8:09

דער משגיח דערציילט פון א רב וואס האט נישט געקענט איינשלאפן ביז מ'האט געפונען א מטבע וואס איז געבליבן אין שטוב און עס אוועקגעגעבן אן עני. די תורה, ערקלערט ער, פארלאנגט פון א איד צו האבן היינט אויף היינט און נישט זארגן וועגן מארגן; דער מן וואס איז איבערגעבליבן איז פארפוילט געווארן ווייל ס'האט געפעלט אמונה.

9:37

יעדער האט באקומען פונקט וויפיל ער האט געדארפט, ממילא העלפט נישט מער השתדלות. די צדיקים האבן געלערנט און געדאווענט, און געפונען דעם מן ביי דער טיר.

דער צנצנת המן און די מלחמה מיט עמלק

11:54

דער משגיח רופט בטחון די פרוכט פון אמונה. דער צנצנת המן איז באהאלטן געווארן פאר אלע דורות, און רש"י דערציילט אז ירמיהו האט עס געוויזן פאר די וואס האבן געזאגט אז זיי קענען נישט לערנען ווייל זיי מוזן מאכן א לעבן. פרנסה גייט לויטן מזל פונעם מענטש, נישט לויט וויפיל ער מאטערט זיך. כ,ל

14:43

עמלק, זאגן ספרים, איז בגימטריא ספק, און משה'ס הענט זענען געווען "אמונה". ווען א מענטש איז צופרידן מיטן אייבערשטן, קען ער נאר זינגען. נ

דער דור המדבר ווי די יוגנט פון כלל ישראל

16:50

שירה, ערקלערט דער משגיח, מיינט סדר: ביי דעם וואס האט אמונה איז אלעס בסדר. דערנאך ברענגט ער דעם תניא אז כלל ישראל איז איין קומה שלמה איבער אלע דורות, און דער דור המדבר איז איר ראש און איר יוגנט. ס

19:13

א בחור לערנט אין זיינע יונגע יארן און גייט שפעטער ארבעטן, אבער יענע יארן לאזן איבער א רושם; ער איז נישט אינדערהיים ביז ער עפנט די גמרא. אזוי האט דער דור המדבר געשאפן דעם הרגל פון תורה פאר אלע שפעטערדיגע דורות, און דאס פארענטפערט די קשיא אויפן מדרש. דער משגיח לייגט צו אז מ'זאל אנהייבן א שטוב מיטן הרגל צו גיין לערנען. א

אפילו אן עני בישראל דארף זיך אנשפארן

23:45

די משנה זאגט אז אפילו אן עני בישראל זאל נישט עסן פסח צו נאכט ביז ער וועט זיך אנשפארן, און א מדרש לערנט עס ארויס פון "ויסב אלקים את העם". די מפרשים פרעגן וואס פאר א שייכות דאס האט, דער פסוק רעדט דאך פון ארומדרייען. תוספות ערקלערט פארוואס מ'דארף עס זאגן: מ'וואלט געמיינט אז אן עני וואס שפארט זיך אן אויף א נאקעטער וואנט איז גארנישט מסב. ק,ר,ש,ת

זיך אנשפארן אויפן אפיקומן, אויפן רבונו של עולם

27:03

דער משגיח ברענגט דעם אריז"ל: די גרעסערע העלפט מצה ווערט איינגעוויקלט און געהאלטן אונטערן קישן פון דער הסיבה ביזן אפיקומן, ממילא שפארט מען זיך אן דערויף. ספרים לערנען אז א מצוה איז דער רבונו של עולם אליין, און זיין נאמען איז באהאלטן אינעם ווארט מצוה.

29:31

דערפאר איז זיך אנשפארן אויף דער מצה זיך אנשפארן אויפן אייבערשטן. אן עני האט נישט אויף וואס זיך אנצושפארן, אבער דעם רבונו של עולם האט ער. הסיבה איז בטחון, נישט באקוועמליכקייט.

א הסיבה פון פערציג יאר

32:28

יעצט פארשטייט מען דעם מדרש. דער אייבערשטער האט נישט גלייך אריינגעברענגט די אידן אין ארץ ישראל, נאר זיי געשפייזט מיט מן אין מדבר כדי זיי זאלן זיך לערנען בטחון: א הסיבה פון פערציג יאר, וואו זיי האבן זיך אויסגעלערנט אנשפארן אויפן רבונו של עולם. וויבאלד דער פסוק זאגט "ויסב", איז דאס א רמז אז אפילו אן עני דארף זיך אנשפארן, ווייל אינעם אנשפארן אויפן אייבערשטן זענען אן עני און א גביר גלייך. ר,ש

35:40

דער משגיח מאנט צו לערנען פרשת בשלח מיט עיון, ווי רבי בונם האט געזאגט, אזוי ווי א תוספות.

אראפשלינגען א קשיא מיט אמונה

36:16

תוספות ברענגט א צווייטן פשט: אפילו אן עני וואס איז הונגעריג מוז ווארטן ביז ס'ווערט פינצטער. די מפרשים פרעגן דערויף פונעם מדרש, און דער משגיח רופט עס א שטארקע קשיא. ת

37:41

דערנאך רעדט ער פונעם מנהג צו עסן קאשע שבת שירה און ווארפן פאר די פייגעלעך. דער מגן אברהם קלערט צי מ'מעג זיי שפייזן, אבער אזוי איז דער מנהג ביי אידן, און אין די הערות אויף מנהגי חב"ד שטייט שווארצע קאשע. דער משגיח דערציילט פון א פוילישן חסיד וואס האט געלאכט פון א גימטריא אויף "ראדיש", ביז זיין רבי האט אים דערמאנט אז די גמרא טייטשט א ווארט אין די פרשיות פון תפילין פון פרעמדע לשונות. אג,אד

41:35

דער חתם סופר האט געווארט דריי טעג מיטן ענטפערן זיין זון'ס טיפע שאלה, כדי ער זאל זיך אנלערנען אז מ'קען טראגן א קשיא און דאך גלייבן. דאס זעלבע לערנט דער מן: נאך די צרות פון אונזער צייט דארף מען קענען אראפשלינגען אפילו א שווארצע קשיא און בלייבן ביי דער אמונה. מנהגים דארף מען היטן מיט תוקף.

די עצמות יוסף און שרח בת אשר

45:13

פארוואס דערמאנט די תורה אז משה רבינו האט גענומען די עצמות יוסף? א מדרש זאגט אז דער ים האט זיך געשפאלטן ווען ער האט דערזען דעם ארון פון יוסף. די גמרא דערציילט אז משה רבינו האט געפרעגט שרח בת אשר וואו יוסף ליגט. אה,או,אז

46:52

תוספות פרעגט פארוואס פונקט זי, ווען יוסף'ס אייניקלעך האבן נאך געלעבט, און ענטפערט אז דער סדר הגאולה איז איר איבערגעגעבן געווארן. ער ברענגט פרקי דרבי אליעזר: די אידן האבן מורא געהאט אז משה איז געקומען פאר דער צייט, ווי שבט אפרים, וועמענס טויטע, זאגט דער תרגום יונתן, האט דער אייבערשטער נישט געוואלט אז זיי זאלן זען. שרח האט באשטעטיגט זיינע ווערטער. דער תירוץ, מערקט אן דער משגיח, ברענגט א גרעסערע קשיא. אח,אט,אי

די שירה פון מרים און די צוויי העלפטן פון דער מצה

49:50

פארוואס האבן מרים מיט די ווייבער נאכאמאל געזונגען נאכדעם וואס זיי האבן שוין געזונגען מיט די מענער, און נאר דעם ערשטן פסוק? און פארוואס, זאגט דער מדרש, האט משה רבינו גערופן צו יוסף "עלה שור" און נישט מיט זיין נאמען? אכ,אל

51:57

דער חיד"א ערקלערט יחץ: די קלענערע העלפט איז די גאולה פון מצרים, די גרעסערע העלפט ווערט באהאלטן אויף דער לעצטער גאולה. די אידן האבן געדארפט זיין פיר הונדערט יאר אין מצרים, זיי זענען ארויס פאר דער צייט, און וואס זיי האבן פארפעלט מוז נאך ווערן משלים.

פקד יפקד און דער שור פון דער מרכבה

54:05

דער ים האט זיך נישט געוואלט שפאלטן, ווייל דער קץ איז נאך נישט געקומען; ווען ער האט דערזען יוסף'ס ארון, האט ער פארשטאנען אז די גאולה ווערט צוטיילט אויף צוויי. יוסף האט באשוואוירן די ברידער מיט "פקד יפקד", ווייל ער איז נישט געווען זיכער אז די אידן וועלן בלייבן פיר הונדערט יאר. "פקד" איז בגימטריא הונדערט און ניינציג, די יארן וואס פעלן, און א פקידה איז נאר א דערמאנונג, נישט די גאנצע גאולה. אמ

56:46

דער משגיח ברענגט דעם אפטער רב: די מרכבה ווערט געטראגן פון פיר חיות, און דער שור איז יוסף. די ברידער האבן געבעטן "אנא שא נא פשע", א רמז אויף די חיות, אז ער זאל נישט פארלירן זיין ארט. אנ

58:57

דער מגלה עמוקות זאגט אז יחזקאל האט איבערגעביטן דעם שור אויף א כרוב, וואס אברהם אבינו און משה רבינו האבן געוואלט און נישט געקענט; דער כרוב גיט כח זיך קעגנצושטעלן קעגן די ארבע מלכיות. אס,אע

די צוויי הפטרות: דבורה און דוד

1:00:50

דער משגיח פרעגט פארוואס די הפטרה פון בשלח איז די שירה פון דבורה, און שביעי של פסח, ווען מ'ליינט קריעת ים סוף, איז די הפטרה די שירה פון דוד. דער מדרש זאגט אז יעדע פריערדיגע שירה איז בלשון נקבה, ווייל נאך יעדער ישועה קומט ווידער א גלות, און די שירה פון לעתיד איז בלשון זכר, א ישועה שלמה. אפ,אצ,אק

1:03:41

בשלח איז נאר די קריאה פון יציאת מצרים, נישט איר זמן, דערפאר ציט עס ארויס א צייטווייליגע ישועה, און דבורה'ס הפטרה ענדיגט מיט פערציג יאר רואיגקייט. שביעי של פסח איז די צייט פון דער לעצטער גאולה, און איר הפטרה ענדיגט מיט א ישועה פאר דוד און זיין זרע עד עולם. אר,אש

שרח בת אשר און אליהו הנביא

1:04:47

דער מדרש זאגט אז שרח האט משלים געווען די שבעים נפש, און דער יפה תואר פרעגט ווי אזוי, זי איז דאך שוין גערעכנט געווארן. ספרים זאגן אז דער וואס זאגט אן א בשורה טובה ווערט מלובש מיט א ניצוץ פון אליהו; שרח האט געזאגט פאר יעקב אבינו אז יוסף לעבט, ווי מ'וואלט אנגעזאגט פאר כלל ישראל אז משיח קומט, און זי איז געווארן די גאנצע בחינה פון אליהו. זי לעבט אייביג, ווערט גערעכנט פאר צוויי, און ווייסט דעם סוד פון דער גאולה. עס איז געגעבן געווארן צו א נקבה ווייל די גאולה פון מצרים איז געווען בבחינת נקבה. את,בא

"עלה שור" און די שירה פון די ווייבער

1:08:23

יעצט איז משה רבינו'ס געשריי קלאר: דער שור איז נאך נישט געווארן קיין כרוב און די גאולה איז נישט געווען שלמה, ממילא האט יוסף נישט געקענט בלייבן אין מצרים און ווארטן אויף תחיית המתים. א מדרש זאגט אז דערפאר האבן זיי געזונגען "ה' ימלוך", אויף שפעטער. בב

1:10:05

דערפאר האבן די ווייבער געדארפט זינגען א באזונדערע שירה פון נקבה, און דער פסוק וואס זיי האבן איבערגעחזרט איז די שירה וואס פרק שירה גיט פארן שור. בג

ממשיך זיין ישועות שבת שירה

1:11:53

אלע וואסערן פון דער וועלט האבן זיך געשפאלטן ביי קריעת ים סוף, און די תורה איז נצחי, ממילא קען מען דורך דער פרשה, איר שירה און איר הפטרה, צושפאלטן אלע מניעות און ממשיך זיין ישועות. דער פסוק זאגט פאר דעם וואס האט מורא פון די גוים צו דערמאנען יציאת מצרים, דער כלי פאר אלע ישועות. בד

1:14:20

דער בעל שם טוב לערנט אז מ'זאל מורא האבן צו פארלירן איין מאמענט פון שבת. יעדער איד איז א בוים, און דער בני יששכר שרייבט אז חמשה עשר בשבט הייבט אן דער אידישער בוים בליען. דער משגיח ענדיגט מיט ברכות. בו

מראי מקומות

תורה

  1. ד Shemos 14:31 3:45 טעקסט מפתח
  2. ח Shemos 16:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:21
  3. ט Shemos 16:18 9:33 טעקסט מפתח
  4. כ Shemos 16:32 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:54
  5. מ Shemos 17:8 14:54 טעקסט מפתח
  6. נ Shemos 17:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:43
  7. פ Devarim 8:2-3 21:41 טעקסט מפתח
  8. ש Shemos 13:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:45, 32:28
  9. אה Shemos 13:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:13
  10. אכ Shemos 15:20-21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:50
  11. אמ לכאורה Bereishis 50:25 מפתח אינעם אויסשרייב: 54:05
  12. אנ לכאורה Bereishis 50:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 56:46
  13. בד לכאורה Devarim 7:17-18 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:53
  14. בה לכאורה Devarim 20:19 1:15:23 מפתח

נביאים

  1. ב לכאורה Yirmiyahu 5:1 2:54 מפתח
  2. צ Yirmiyahu 2:2 22:34 טעקסט מפתח
  3. אע לכאורה Yechezkel 10:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 58:57
  4. אפ Shoftim 4:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:50
  5. אצ Shmuel II 22:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:50
  6. אר Shoftim 5:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:41
  7. אש Shmuel II 22:51 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:41

כתובים

  1. ע Mishlei 22:6 18:43 טעקסט מפתח
  2. אא לכאורה Tehillim 31:20 29:35 מפתח

תרגום

  1. אי לכאורה Targum Yonasan, Shemos 13:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 46:52

משנה

  1. ק Mishnah Pesachim 10:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:45
  2. אב לכאורה Mishnah Sotah 9:15 30:18 מפתח

תלמוד בבלי

  1. י לכאורה Yoma 75a 10:15 מפתח
  2. אד לכאורה Menachos 34b מפתח אינעם אויסשרייב: 37:41
  3. אז לכאורה Sotah 13a מפתח אינעם אויסשרייב: 45:13

מדרש

  1. א Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 0:13, 19:13
  2. ר Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 23:45, 32:28
  3. או Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 45:13
  4. אט Pirkei DeRabbi Eliezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 46:52
  5. אל Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 49:50
  6. אק Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:00:50
  7. את Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:04:47
  8. בב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:08:23

ראשונים

  1. ג לכאורה Rashi, Shemos 14:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:18
  2. ה לכאורה Rashi, Shemos 14:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:18
  3. ו לכאורה Rashi, Shemos 14:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:18
  4. ל לכאורה Rashi, Shemos 16:32 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:54
  5. ת לכאורה Tosafos, Pesachim 99b מפתח אינעם אויסשרייב: 23:45, 36:16
  6. אח לכאורה Tosafos, Sotah 13a מפתח אינעם אויסשרייב: 46:52

אחרונים און חסידות

  1. ס לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 16:50
  2. אג Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:41
  3. אס Megaleh Amukos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 58:57
  4. בא Yefeh To'ar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:47
  5. בו Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:14:20

תפילה און פיוט

  1. ז לכאורה Thirteen Principles of Faith, 13 6:09 מפתח
  2. בג Perek Shirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:05

עיקרי הדברים

  1. 2:47 די גאנצע פרשת בשלח, פון אנפאנג ביזן סוף, איז א פרשה פון אמונה און בטחון.
  2. 6:58 דער מן לערנט אז יעדן טאג גיט דער אייבערשטער די פרנסה פון יענעם טאג, און א מענטש באקומט וואס ס'איז אים באשערט, נישט מער ווייל ער מאטערט זיך מער.
  3. 18:31 דער דור המדבר איז געווען די יוגנט פון כלל ישראל; אזוי ווי די יונגע יארן פון א בחור האט ער געשאפן דעם הרגל פון תורה וואס די שפעטערדיגע דורות האבן גע'ירש'נט.
  4. 29:31 די הסיבה ביים סדר איז נישט וועגן באקוועמליכקייט, נאר זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם דורך דער מצה, וואס אין איר איז דא זיין נאמען.
  5. 32:42 די פערציג יאר פון "ויסב" זענען געווען א פערציג-יאריגע הסיבה, דערפאר לערנט דער מדרש דערפון אז אפילו אן עני דארף זיך אנשפארן.
  6. 42:39 א איד דארף קענען אראפשלינגען אפילו א שווערע קשיא און דאך בלייבן ביי דער אמונה.
  7. 1:07:50 די גאולה פון מצרים איז נישט געווען קיין גאולה שלמה, א גאולה בבחינת נקבה, און דאס ערקלערט די ראלע פון שרח בת אשר, די באזונדערע שירה פון מרים, און פארוואס משה רבינו האט גערופן יוסף "שור".

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:16 אויב דער אייבערשטער האט ארומגעפירט די אידן כדי זיי זאלן קודם לערנען פערציג יאר, וואס פאר אן עצה איז דאס פאר די שפעטערדיגע דורות וואס מוזן ארבעטן?

    תירוץ: 21:27 דער דור המדבר איז געווען די יוגנט פון כלל ישראל; זיינע פערציג יאר לערנען האבן געשאפן דעם הרגל פון תורה וואס די שפעטערדיגע דורות ירש'נען, אזוי ווי די יארן פון א בחור אין ישיבה פורעמען זיין לעבן.

  2. קשיא: 24:32 וואס פאר א שייכות האט "ויסב אלקים" צום דין אז אפילו אן עני בישראל דארף זיך אנשפארן ביים סדר?

    תירוץ: 32:42 די פערציג יאר אין מדבר זענען געווען א הסיבה אויפן אייבערשטן; הסיבה מיינט זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם, און דערין זענען אן עני און א גביר גלייך.

  3. קשיא: 46:52 פארוואס האט משה רבינו געפרעגט שרח בת אשר וואו די עצמות יוסף ליגן, און פארוואס איז דער סדר הגאולה איבערגעגעבן געווארן צו איר?

    תירוץ: 1:07:23 זי האט געטראגן די גאנצע בחינה פון אליהו, דער מבשר פון דער גאולה, דערפאר האט זי געוואוסט איר סוד; און עס איז געגעבן געווארן צו א נקבה ווייל די גאולה פון מצרים איז געווען בבחינת נקבה, נישט שלמה.

  4. קשיא: 50:27 פארוואס האבן די ווייבער געזאגט זייער אייגענע שירה נאכדעם וואס זיי האבן שוין געזונגען מיט די מענער, און נאר דעם ערשטן פסוק?

    תירוץ: 1:10:05 וויבאלד די גאולה איז נישט געווען שלמה, האט מען געדארפט א באזונדערע שירה פון נקבה, אן די מענער; יענער פסוק איז די שירה וואס פרק שירה גיט פארן שור.

  5. קשיא: 51:43 פארוואס האט משה רבינו גערופן צו יוסף "עלה שור" און נישט מיט זיין נאמען?

    תירוץ: 1:08:27 דער שור פון דער מרכבה איז נאך נישט געווען איבערגעביטן אויף א כרוב און די גאולה איז נישט געווען שלמה, דערפאר האט יוסף נישט געקענט ווארטן אין מצרים אויף תחיית המתים, נאר ער האט געמוזט ארויפקומען יעצט.

  6. קשיא: 1:01:22 פארוואס איז די שירה פון דבורה די הפטרה פון בשלח, און שביעי של פסח ליינט מען די שירה פון דוד?

    תירוץ: 1:03:41 בשלח איז נאר די קריאה פון יציאת מצרים, דערפאר ציט עס ארויס א צייטווייליגע ישועה בבחינת נקבה; שביעי של פסח איז איר זמן, דערפאר ציט עס ארויס די שלמה'דיגע ישועה פון משיח בבחינת זכר.

מעשיות

  1. 8:01 דער צדיק וואס האט נישט געקענט שלאפן

    דער משגיח דערציילט פון א רב וואס האט געהאט א כלל נישט איבערצולאזן גארנישט אין שטוב איבער נאכט. איינמאל האט ער נישט געקענט איינשלאפן, און ער האט פארשטאנען אז עפעס איז געבליבן. מ'האט געזוכט ביז מ'האט געפונען א מטבע, מ'האט עס אוועקגעטראגן צו אן עני, און דעמאלט האט ער שוין געקענט שלאפן.

    אין דער מעשה: דער רבי ר' מלך

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 39:03 די גימטריא פון "ראדיש"

    דער משגיח דערציילט, ווי ער האט שוין אמאל דערציילט, פון א חסיד פון פוילן וואס איז געווען ביי א רבי'ן אין גאליציע און האט געהערט ווי ער זאגט א גימטריא אויף "ראדיש", דער גאליצישער נאמען פון דער רונדער ראש השנה חלה. ער האט געלאכט, ווייל אין פוילן רופט מען עס נישט אזוי. ווען ער איז צוריקגעקומען, האט אים זיין רבי געפרעגט וועגן די תפילין וואס ער האט געלייגט, און אנגעוויזן אויף דער גמרא וואס טייטשט דאס ווארט פון תפילין פון ווערטער פאר "צוויי" אין פרעמדע לשונות: די תורה נוצט אלע לשונות.

  3. 41:35 דער חתם סופר ווארט דריי טעג מיטן ענטפער

    דעם חתם סופר'ס זון איז געקומען צו אים מיט א טיפע שאלה וועגן ענינים פון אמונה, און דער טאטע האט אים גארנישט געענטפערט. דריי טעג שפעטער האט ער אים צוגערופן און געזאגט א וואונדערבארן תירוץ. ער האט אים געזאגט אז ער האט אים געקענט ענטפערן מיט דריי טעג צוריק, נאר ער האט געוואלט אז ער זאל זיך אנלערנען אז מ'קען ארומגיין דריי טעג מיט א קשיא און דאך גלייבן אינעם רבונו של עולם.

    אין דער מעשה: דער חתם סופר

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 32:42 דער משגיח לערנט דעם מדרש אז אפילו אן עני דארף זיך אנשפארן, וואס ווערט ארויסגעלערנט פון "ויסב", אז די פערציג יאר אין מדבר זענען געווען א הסיבה פון פערציג יאר: דער מן האט געלערנט די אידן זיך אנשפארן אויפן אייבערשטן, און אין דעם אנשפארן זענען אן עני און א גביר גלייך.
  2. 27:37 וויבאלד יעדע מצוה האט אין זיך דעם שם הוי'ה, מיינט דער מנהג פונעם אריז"ל צו האלטן דעם אפיקומן אויפן קישן פון דער הסיבה, אז מ'שפארט זיך ממש אן אויפן רבונו של עולם.
  3. 15:06 עמלק איז בגימטריא ספק, דערפאר זענען משה רבינו'ס הענט וואס זענען געווען "אמונה" געווען דער ענטפער קעגן עמלק.
  4. 18:31 דער דור המדבר איז די יוגנט פון כלל ישראל, און אזוי ווי די יונגע יארן פון לערנען שאפן א הרגל אויפן גאנצן לעבן, אזוי האבן די פערציג יאר פון לערנען געשאפן דעם הרגל פון תורה פאר אלע שפעטערדיגע דורות; דאס איז דער לימוד פונעם ארומגיין.
  5. 1:06:06 שרח בת אשר, וואס האט געבראכט פאר יעקב אבינו די בשורה טובה אז יוסף לעבט, איז מלובש געווארן מיט דער גאנצער בחינה פון אליהו; דערפאר לעבט זי אייביג, ווערט גערעכנט פאר צוויי אין די שבעים נפש, און ווייסט דעם סוד פון דער גאולה.
  6. 1:08:35 ווייל די גאולה פון מצרים איז נישט געווען שלמה, איז דער שור אין דער מרכבה, וואס דאס איז יוסף, נאך נישט איבערגעביטן געווארן אויף א כרוב; דערפאר האט משה רבינו גערופן "עלה שור", און די ווייבער האבן געזונגען זייער אייגענע שירה פון נקבה, די שירה וואס פרק שירה גיט פארן שור.
  7. 1:03:41 די הפטרה פון בשלח איז די שירה פון דבורה, וואס ענדיגט מיט פערציג יאר רואיגקייט, און שביעי של פסח ליינט מען די שירה פון דוד, וואס ענדיגט מיט אן אייביגער ישועה, ווייל בשלח איז נאר די קריאה פון יציאת מצרים, און שביעי של פסח איז איר זמן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 35:40 דער משגיח זאגט אז מ'זאל לערנען פרשת בשלח מיט עיון, ווי א תוספות, כדי די ענינים פון אמונה זאלן ווערן איינגעבאקן אין הארץ און אין מוח.
  2. 42:39 דער משגיח זאגט אז א איד דארף קענען אראפשלינגען אפילו א שווערע קשיא אויפן רבונו של עולם און דאך בלייבן ביי דער אמונה; מ'מוז נישט אלעס פארשטיין.
  3. 23:07 דער משגיח זאגט אז מ'זאל פון אנפאנג אריינברענגען אין שטוב דעם הרגל אז מ'גייט לערנען, אפילו ווען מ'גייט שפעטער ארבעטן.
  4. 44:05 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיין שטארק אין היטן אידישע מנהגים, ווי עסן קאשע שבת שירה.
  5. 1:14:15 דער משגיח זאגט אז מ'זאל אויסנוצן יעדן מאמענט פון דעם שבת, ווייל אלע ישועות ליגן דארט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אליהו הנביא, דבורה, דוד המלך, דער אפטער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חיד"א, דער חתם סופר, דער מגלה עמוקות, דער מגן אברהם, דער מהר"ל פון פראג, דער רבי ר' בונם, דער רמב"ם, דער רמב"ן, יוסף הצדיק, יחזקאל הנביא, יעקב אבינו, ירמיהו הנביא, מרים, משה רבינו, נחשון בן עמינדב, רש"י, שרח בת אשר

ערכים אמונה, אפיקומן, בטחון, דור המדבר, יחץ, מן, מרכבה, ספק, עמלק, קושיא, רבונו של עולם, שבת שירה, שיעור קומה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט