דרוש נפלא על טעמי המקרא - Golus is Rooted in Geulah - (ט' באב שחל בשבת)
קאטאלאג: PARSHA (English) מטות מסעי נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 60 ענגליש 1 שעה 15 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דורך די זעלטענע טעמים אויף "אלפים באמה" ווייזט דער משגיח אז דער חורבן פון אב איז געווארצלט אין דער גאולה פון ניסן, און אז דאס צעשפרייטן אין גלות און די פארגעסענע נשמות פונעם גיד הנשה זענען דא כדי מ'זאל זיי צוריק צונויפנעמען.
דער משגיח עפנט מיט דעם סדר פון רצוא ושוב אין לוח, וואו תמוז און אב געהערן צו עשו. דערנאך פרעגט ער פארוואס די זעלטענע טעמים קרני פרה און ירח בן יומו קומען נאר אויף די ווערטער "אלפים באמה" אין פרשת מסעי. ער ברענגט דעם מדרש אז דער ערשטער טאג פסח באשטימט ווען תשעה באב פאלט, און לערנט ארויס אז דער חורבן איז געווארצלט אין דער גאולה. אב באקומט פון ניסן אזוי ווי שמעון האט באקומען פון יהודה; קרני פרה, דער צעטיילטער הארן פון א קו, איז דער פירוד פון אב, און ירח בן יומו איז ניסן, וואס יעדער טאג דערפון איז פריש ווי ראש חודש. דער שופר, דער סימן פון קיבוץ, פאראייניגט זיי. דערנאך ערקלערט ער די מנחה וואס יעקב האט געשיקט צו עשו, דעם גיד הנשה און אסנת די טאכטער פון דינה, אלס פארלוירענע נשמות וואס וועלן צוריקקומען, און ער שליסט מיט דעם כח פון שבת ווען תשעה באב פאלט אויף שבת.
ענינים: תשעה באב · גלות אלס הכנה צו גאולה · חודש ניסן · די חדשים תמוז און אב · יצחק, יעקב און עשו
סדר השיעור
-
0:00 די ירידה אין לוח און צוויי זעלטענע טעמים
דער משגיח שילדערט ווי דאס יאר גייט ארויף און אראפ, מיט תמוז און אב וואס געהערן צו עשו און די ירידה נאך סיון. דערנאך ווייזט ער אן אז אויף "אלפים באמה" אין פרשת מסעי שטייען צוויי טעמים וואס געפינען זיך נישט ערגעץ אנדערש אין דער תורה, קרני פרה און ירח בן יומו, און ער פרעגט פארוואס.
-
7:12 פסח באשטימט תשעה באב: דער חורבן געווארצלט אין גאולה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מדרש איכה אז דער ערשטער טאג פסח און תשעה באב פאלן אויפן זעלבן טאג אין דער וואך, לויטן סדר פון את"ב"ש, און דעם פרי צדיק אז פסח אויף שבת איז א סימן אויף א גוט יאר. ער לערנט ארויס אז דער חורבן איז געווארצלט אין דער גאולה, אזוי ווי יוכבד איז געבוירן געווארן ביים אריינגיין קיין מצרים און משיח ווערט געבוירן תשעה באב.
-
11:42 אב באקומט פון ניסן; דער אריה און דער טלה שטייט אינעם קאטאלאג
לויטן בני יששכר שטעלט דער משגיח צו די חדשים צו די שבטים: אב איז דער חודש פון שמעון און ניסן פון יהודה, און אזוי ווי שמעון'ס נחלה און ברכה איז געקומען דורך יהודה, באקומט אב פון ניסן. ער לייגט צו אז דער מזל פון אב, דער אריה, איז געווארצלט אין חסד און אינעם מזל פון ניסן, דער טלה.
-
16:49 די זיבן פזר'ס: צעשפרייטן כדי צונויפצונעמען
דער משגיח רעדט וועגן די גרויסע שבתים פון די דריי וואכן און וועגן די זיבן פזר'ס אין פרשת בהעלותך, וואס מ'ליינט ווען דאס יאר גייט אראפ. פזר מיינט צעשפרייטן, גלות צווישן די גוים, אבער מיטן מילוי איז עס בגימטריא קיבוץ גלויות: דאס צעשפרייטן איז כדי אויפצוקלייבן די ניצוצות און די פארלוירענע אידן, און עס ווערט מתוקן דורך די זיבן הפטרות פון נחמה.
-
23:00 פארוואס א הארן פון א פרה איז נישט קיין שופר
דער משגיח ברענגט די משנה אז אלע שופרות זענען כשר חוץ פון א פרה, און אביי'ס טעם אז א הארן פון א פרה וואקסט אין שטיקער און זעט אויס ווי עטליכע שופרות. ער ערקלערט אז דער שופר איז דער סימן פון צונויפקומען פון אלע אידן, און דער הארן פון א פרה איז פירוד, ווי פזר, און דערפאר איז ער מרמז אויף אב, וואס זיין חורבן איז געקומען דורך שנאת חנם.
-
26:56 מסעי, דער של"ה אויף ניסן, און "בן יומו"
דער משגיח ווייזט אז די ראשי תיבות פון "אלה מסעי בני ישראל" זענען מרמז אויף די פיר גליות. ער ברענגט דעם של"ה אז יעדער טאג פון ניסן איז ראש חודש, און ער ערקלערט דעם ענין פון בן יומו אין הלכה, א כלי וואס האט איינגעזאפט היינט און איז נאך פריש, און ער רופט ניסן א חודש וואס ווערט קיינמאל נישט אלט.
-
30:57 ירח בן יומו איז א משרת צום קרני פרה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז ירח בן יומו איז ניסן און קרני פרה איז אב, און ער ערקלערט אז ניסן איז א משרת צו אב, ער ברענגט אחדות אריין אין דעם חודש פון פירוד און גרייט אים צו צו דער לידה פון משיח. דער שופר מיטן מילוי איז בגימטריא ביידע טעמים צוזאמען, און קרני פרה איז בגימטריא דוד מלך ישראל; דאס ליינט מען דעם ערשטן שבת פון אב כדי צו שטארקן אידן וואס זענען מיד פונעם גלות.
-
35:33 דער מגרש, די פרישע אהבה, און די כלים פון מדין
דער משגיח ערקלערט אז א מגרש פון אלפים אמה איז די אויסגעשטויסענע ארום דער שטאט, און פונדעסטוועגן בלייבט עס אינעם תחום פון דער שטאט, און אז ניסן ווייזט אז די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל ווערט קיינמאל נישט אלט. דערנאך פרעגט ער פארוואס די תורה האט באפוילן צו כשר'ן די כלים פון מדין אפילו ווען זיי זענען נישט בן יומו, און ער ענטפערט אז בלעם האט געוואלט אז די אהבה זאל פארלירן איר פרישקייט, דערפאר ווערט דער איסור פון מדין קיינמאל נישט אלט.
-
41:49 עשו'ס חלק אין זמן און יעקב'ס מנחה
נאך א קורצע אפשטעל ערקלערט דער משגיח אז די מסעות זענען סיי אין מקום און סיי אין זמן: די דריי וואכן געהערן צו עשו, און תשעה באב איז עשו'ס חלק, א טאג פון אבילות. ער ברענגט די מנחה וואס יעקב האט געשיקט צו עשו און דעם מדרש אז יעקב'ס שאף זענען געווען אידישע נשמות, ממילא זענען די בהמות וואס זענען אוועק צו עשו די נשמות וואס פארבלאנדזשען אין עשו'ס רשות.
-
47:34 דער גיד הנשה: פארגעסענע נשמות
דער משגיח ערקלערט אז ביים ראנגלען זיך מיטן מלאך פון עשו האט יעקב געוואונען, אבער ער איז געשעדיגט געווארן אינעם כף ירך, וואס די ספרים טייטשן אויף קינדער וואס גייען פארלוירן צו עשו. נשה מיינט פארגעסן, ממילא איז דער גיד הנשה די פארגעסענע נשמות, וועגן וועמען ציון זאגט "וה' שכחני", און ער ברענגט א גימטריא וואס פארבינדט די ווערטער מיט מנחם אב.
-
51:09 דינה, שכם און אסנת
דער משגיח ווייזט אז דאס וואס איז געשען ברמז מיטן מלאך איז געשען בפועל אין שכם: דינה איז צוגענומען געווארן, און פונדעסטוועגן האט יעקב גארנישט פארלוירן. אסנת, דינה'ס טאכטער, וואס מ'האט באהאלטן אין א סנה און וואס איז געבראכט געווארן קיין מצרים, איז געווארן די ווייב פון יוסף און די מוטער פון משיח בן יוסף, ממילא איז אין שכם געווען א באהאלטענער ניצוץ פון משיח.
-
54:38 די זיבן נחמות; תשעה באב אלס דער גיד הנשה
דער משגיח ערקלערט אז די זיבן הפטרות פון נחמה זענען קעגן די זיבן פזר'ס און זאגן צו כנסת ישראל אז זי וועט נישט ווערן פארגעסן, ווייל דאס צעשפרייטן איז געווען כדי צוצולייגן גרים און אויפצוקלייבן די פארלוירענע. ער ברענגט דעם זוהר אז די שס"ה טעג זענען קעגן די שס"ה גידים און תשעה באב איז דער גיד הנשה, און א מדרש וואס טייטשט "מנחה ישיבו" אז מ'וועט צוריקגעבן די מנחה וואס יעקב האט געשיקט צו עשו.
-
1:00:05 דער באהאלטענער ניצוץ אין שכם און דינה'ס שליחות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז די מעשה פון שכם האט געהאט די תכלית פון פזר, צעשפרייט ווערן כדי צוריקצוברענגען, און אז שכם בן חמור איז בגימטריא "המלך המשיח בן יוסף". דינה האט געדארפט זיין יוסף און מ'האט זיי איבערגעביטן, ממילא איז זי פון געבורט אן באשטימט געווען צו ברענגען דעם זיווג פון יוסף. תשעה באב, וואס איז פארלוירן געגאנגען צו עשו, וועט ווערן א מועד, ווי זכריה זאגט.
-
1:03:56 שבת תשעה באב היילט דעם גיד הנשה
דער משגיח מערקט אן אז די זמירות פון שבת וועגן אדום ענדיגן זיך מיט א פסוק פון גאולה, און ער ערקלערט אז עסן תשעה באב איז ווי עסן דעם גיד הנשה. ווען תשעה באב פאלט אויף שבת איז דאס א רמז אויף דער צייט ווען דער גיד הנשה וועט ווערן אויסגעהיילט; אזוי אויך איז יעקב אנגעקומען קיין שכם "שלם", אויסגעהיילט, אום שבת.
-
1:07:42 מיר זענען די פארלוירענע נשמות; דער כח פון שבת חזון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז מיר אלע, אפילו די וואס היטן שבת, זענען פארלוירענע נשמות אין פארגלייך צו די פריערדיגע דורות, און אז די וואכן זענען א צייט זיך אומצוקערן צו יעקב'ס סטאדע מיט בטחון און אמונה. ער שליסט מיט דער לבנה אום תשעה באב, מיטן בית המקדש השלישי וואס מ'ווייזט שבת חזון, און מיט דעם שבת וואס שטופט אוועק דעם מלאך פון עשו, און ער ענדיגט מיטן פסוק פון נחמת ציון.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די ירידה אין לוח און צוויי זעלטענע טעמים
דער משגיח עפנט מיט דעם סדר פון רצוא ושוב, וואס דער אויבערשטער האט באשאפן די גאנצע בריאה דערמיט: זומער און ווינטער, טאג און נאכט, עליות און ירידות אין רוחניות און גשמיות, און אויך אין לוח. דער זוהר רעכנט תמוז און אב צווישן די חדשים וואס געהערן צו עשו. פונעם לעצטן דריטל פון סיון הייבט דאס יאר אן אראפצורוטשן ביז נאך תשעה באב, און דער משגיח מערקט אן אז עס איז שווער צו דינען דעם אויבערשטן בשמחה אין די טעג פון חורבן. י
היי יאר ליינט מען פרשת מטות מסעי דעם ערשטן שבת פון אב. דארט שטייט אז מ'דארף געבן די לויים שטעט מיט א מגרש פון אלפים אמה, און אויף די ווערטער "אלפים באמה" שטייען צוויי טעמים וואס מ'געפינט נישט ערגעץ אנדערש אין דער תורה: א קרני פרה, מיט א ירח בן יומו אלס משרת. דער משגיח פרעגט: נאך וואס דארף מען די טעמים, און פארוואס דווקא אויף די ווערטער? א
פסח באשטימט תשעה באב
כדי צו ענטפערן ברענגט דער משגיח דעם מדרש אויפן פסוק אין איכה ג, טו: די מרורים זענען ליל פסח, און די לענה איז תשעה באב. לויטן סדר פון את"ב"ש פאלט דער ערשטער טאג פסח אלעמאל אויפן זעלבן טאג אין דער וואך ווי תשעה באב; היי יאר איז פסח געפאלן אום שבת, ממילא פאלט תשעה באב אויך אום שבת. דער פרי צדיק שרייבט אז פסח אום שבת איז א סימן אויף א יאר פון הצלחה און ישועה, און דער משגיח לייגט צו אז דעמאלט שטופט שבת אוועק דעם תשעה באב. ב,ג,ד
אב באקומט פון ניסן
דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז די צוועלף חדשים זענען קעגן די צוועלף שבטים לויטן סדר פון די דגלים: ניסן איז יהודה, און דער פינפטער חודש, אב, איז שמעון. דער פסוק אין יהושע זאגט אז שמעון'ס נחלה איז געווען פון יהודה'ס חלק, און שמעון האט נישט באקומען קיין אייגענע ברכה פון משה רבינו; ווי רש"י ערקלערט איז זי אריין אין יהודה'ס ברכה, "שמע ה'". אזוי אויך באקומט אב זיין ברכה פון ניסן. ו,ז,ח,ט
דער מזל פון אב איז אריה, א ווילדע חיה, און פונדעסטוועגן איז קיינער נישט אזוי רחמנות'דיג אויף זיינע קינדער ווי דער לייב, און אין דער מרכבה איז דער אריה לויטער חסד. די גבורה איז נאר פון אויבן; ער איז געווארצלט אינעם שטילן טלה, דער מזל פון ניסן.
די זיבן פזר'ס
דער משגיח ברענגט אז די דריי שבתים פון די דריי וואכן זענען פון די גרעסטע שבתים אין יאר, פול מיט חסד און ברכה. דער את"ב"ש וואס בינדט תשעה באב צו פסח איז בגימטריא די ערשטע ווערטער פון די דריי הפטרות, "דברי", "שמעו" און "חזון", ממילא גייט די גאנצע דריי וואכן צוריק צו פסח.
ווען דאס יאר הייבט אן אראפצורוטשן צו תמוז, ליינט מען פרשת בהעלותך, מיט זיבן פזר'ס אין איין פסוק. פזר מיינט צעשפרייטן, א ניגון וואס גייט אהין און אהער, און ער איז מרמז אויף גלות צווישן די גוים. אבער מיטן מילוי איז פזר בגימטריא קיבוץ גלויות: דאס צעשפרייטן איז כדי אויפצוקלייבן די ניצוצות צווישן די גוים און צוריקצוברענגען די וואס זענען דארט פארכאפט, און דאס ברענגט משיח, וואס דער מדרש געפינט אין "רוח אלקים". קעגן די זיבן פזר'ס קומען די זיבן הפטרות פון נחמה פון ישעיה. כ,ל,מ
פארוואס א הארן פון א פרה איז נישט קיין שופר
די משנה אין ראש השנה זאגט אז אלע שופרות זענען כשר חוץ פון א פרה, און אביי ערקלערט אז די תורה וויל איין שופר, און א הארן פון א פרה וואקסט שטיקערווייז און זעט אויס ווי עטליכע שופרות. דער משגיח ערקלערט אז דער שופר איז דער סימן פון צונויפקומען פון אלע אידן, אזוי ווי יובל איז נאר ווען אלע שבטים זענען אין לאנד. א הארן פון א פרה ווייזט פירוד, ווי פזר, ממילא איז עס מרמז אויף אב, וואס זיין חורבן איז געקומען דורך שנאת חנם און מחלוקת. נ,ס,ע,פ
מסעי, דער של"ה און "בן יומו"
די ראשי תיבות פון "אלה מסעי בני ישראל" זענען מרמז אויף די פיר מלכיות פון גלות, און מסעי אליין מיינט צעשפרייט ווערן. דער של"ה שרייבט אז גאנץ ניסן, וואס אויף אים זאגט די תורה "החודש הזה לכם", איז ראש חודש, דערפאר איז נישטא קיין תעניתים אין אים. דערנאך ערקלערט דער משגיח דעם ענין פון בן יומו: א כלי וואס האט איינגעזאפט טריפה אינערהאלב א מעת לעת גיט נאך ארויס א פרישן טעם, און נאך א מעת לעת איז דער טעם שוין אלט. צ,ק,ר
ירח בן יומו איז א משרת צום קרני פרה
ווייל יעדער טאג פון ניסן איז פריש ווי ראש חודש, רופט אים דער משגיח א ירח בן יומו, און עס איז בגימטריא "חודש האביב". דער טעם ירח בן יומו איז א משרת צום קרני פרה, וואס איז אב, דער חודש פון פירוד. ממילא דינט ניסן דעם חודש אב, אזוי ווי יהודה האט געגעבן שמעון זיין נחלה און ווי תשעה באב נעמט זיין שורש פון פסח: ניסן איז מתקן אב, ברענגט אריין אחדות און גרייט אים צו צו דער לידה פון משיח.
דער שופר מיטן גאנצן מילוי איז בגימטריא קרני פרה מיט ירח בן יומו צוזאמען, ער פאראייניגט די צוויי חדשים צו איינס. ווי דער רמב"ם שרייבט, איז א סימן פון משיח אז ער איז מקבץ נדחי ישראל, און קרני פרה איז בגימטריא "דוד מלך ישראל". דערפאר קומען די טעמים דעם ערשטן שבת פון אב: צו שטארקן אידן וואס זענען שוין מיד פונעם גלות. ש
דער מגרש און די כלים פון מדין
א שטאט איז דארט וואו מענטשן זענען פאראייניגט; דער מגרש איז דער ארום, וואוהין מ'טרייבט ארויס איינעם, און דאס איז גלות. פונדעסטוועגן ליגט דער מגרש אינערהאלב אלפים אמה, נאך פארבונדן מיט דער שטאט און אינעם תחום שבת. דאס, זאגט דער משגיח, איז דער עומק פונעם של"ה: ניסן, פריש ווי ברויט גלייך פון בעקער, ווייזט אז די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל ווערט קיינמאל נישט אלט.
אין דער פרשה שטייט אויך דער ציווי צו כשר'ן די כלים פון מדין. די גמרא רופט עס א חידוש, ווייל מדאורייתא דארף א כלי וואס איז נישט בן יומו נישט קיין הכשר. דער משגיח זאגט אז בלעם, וואס האט זיך באריימט מיט זיינע זיבן מזבחות, האט געוואלט אז די אהבה פון הקב"ה צו כנסת ישראל זאל פארלירן איר פרישקייט. מדה כנגד מדה איז דער איסור פון מדין אלעמאל בן יומו. ת,אא,אב
עשו'ס חלק און יעקב'ס מנחה
נאך א קורצע אפשטעל זאגט דער משגיח אז מסעות זענען אויך אין זמן: די דריי וואכן, גאנץ תמוז און האלב אב, זענען עשו'ס געביט, און תשעה באב, א טאג פון אבילות, איז עשו'ס חלק.
ווען יעקב האט זיך געטראפן מיט עשו האט ער אים געשיקט א מנחה פון 580 בהמות. לויטן מדרש זענען יעקב'ס שאף פון לבן, 600,000 שאף, געווען אידישע נשמות, ממילא זענען די בהמות וואס זענען אריבער צו עשו די נשמות וואס פארבלאנדזשען אין זיין רשות, אידן וואס היטן נישט די תורה. יעקב האט פאראויסגעזען אז עס וועלן זיין נשמות אונטער עשו'ס שליטה. אד,אה
דער גיד הנשה
דערנאך האט זיך דער מלאך פון עשו געראנגלט מיט יעקב, וואס האט געוואונען אבער איז געשעדיגט געווארן אינעם ירך; די ספרים טייטשן דאס אויף קינדער וואס גייען פארלוירן צו עשו. נשה מיינט פארגעסן, ווי "כי נשני", ממילא איז דער גיד הנשה די פארגעסענע נשמות, וועגן וועמען ציון זאגט "וה' שכחני". די ווערטער, לייגט דער משגיח צו, זענען בגימטריא "חודש מנחם אב". אח,אט
דינה, שכם און אסנת
דאס וואס איז געשען ברמז מיטן מלאך איז געשען בפועל אין שכם: דינה איז צוגענומען געווארן, און שכם האט באצאלט מיט זיין לעבן. פונדעסטוועגן האט יעקב גארנישט פארלוירן. דינה האט געבוירן אסנת, וואס יעקב האט אריינגעלייגט אין א סנה כדי די שבטים זאלן איר נישט שאטן; ווי דער מדרש, תרגום יונתן און פרקי דרבי אליעזר זאגן, האט דער מלאך גבריאל זי געבראכט קיין מצרים, וואו זי האט חתונה געהאט מיט יוסף און איז געווארן די מוטער פון משיח בן יוסף. אי,אכ,אל
די זיבן נחמות; תשעה באב אלס דער גיד הנשה
די זיבן הפטרות פון נחמה זענען קעגן די זיבן פזר'ס, זיי זאגן צו כנסת ישראל אז זי וועט נישט ווערן פארגעסן אויף אייביג און אז דאס צעשפרייטן איז געווען צו איר טובה. די גמרא זאגט אז דאס צעשפרייטן איז נאר געווען כדי צוצולייגן גרים, און טייטשט אזוי "צדקת פרזונו בישראל": די תכלית איז צוריקצוברענגען די וואס זענען פארלוירן געגאנגען צו עשו. אמ,אנ
דער זוהר זאגט אז די שס"ה טעג זענען קעגן די שס"ה גידים פונעם גוף, און תשעה באב איז דער גיד הנשה, ממילא איז עסן תשעה באב ווי עסן דעם גיד הנשה. דער מדרש דערציילט פון א עם הארץ וואס האט געטייטשט "מנחה ישיבו" אז מ'וועט צוריקגעבן יעקב'ס מנחה צו עשו; דער משגיח ערקלערט אז ער האט געפילט אז ער אליין איז פון יענע פארגעסענע נשמות. אס,אע,אפ
דער באהאלטענער ניצוץ אין שכם
די מעשה פון שכם האט געהאט די תכלית פון פזר: צעשפרייט ווערן כדי צוריקצוברענגען. שכם בן חמור איז בגימטריא "המלך המשיח בן יוסף", אזוי ווי אין תשעה באב איז באהאלטן א ניצוץ פון משיח בן דוד. דינה האט געדארפט זיין יוסף, ווי די גמרא און תרגום יונתן זאגן, ממילא איז זי פון געבורט אן באשטימט געווען צו ברענגען דעם זיווג פון יוסף. תשעה באב, וואס איז פארלוירן געגאנגען צו עשו, וועט ווערן א מועד, ווי זכריה זאגט. אצ,אק,אר
שבת היילט דעם גיד הנשה
די זמירות פון שבת וועגן אדום הייבן אן מיט דעם וואס מ'איז איבערגעגעבן געווארן צו עשו און ענדיגן מיט א פסוק פון גאולה: דער פארלוסט איז נישט אויף אייביג. ווען פסח פאלט אום שבת, פאלט תשעה באב אויך אום שבת, א רמז אויף יום שכולו שבת, ווען דער גיד הנשה וועט ווערן אויסגעהיילט און יעקב וועט מער נישט הינקען. רש"י זאגט אז יעקב איז אנגעקומען קיין שכם שלם, אויסגעהיילט פון זיין וואונד, און די גמרא ווייזט אז ביי אים איז דאן געווען שבת. אש,את
מיר זענען די פארלוירענע נשמות
דער משגיח זאגט קלאר אז אלע היינט, אפילו די וואס היטן שבת, זענען נשמות פונעם גיד הנשה: אין פארגלייך צו די צדיקים פון די פריערדיגע דורות, די זיידעס און עלטער-זיידעס פון זיינע צוהערער, זענען זיי פארלוירן. די וואכן זענען א צייט צוריקצוגעווינען די נשמות און זיך אומצוקערן צו יעקב'ס סטאדע, אלס אידן מיט בטחון און אמונה. ער זאגט אז עס פעלט יראת שמים, און מ'דארף אז דער רבונו של עולם זאל געדענקען.
די זיבן נחמות, לייגט ער צו, ווייזן וואס כלל ישראל האט געווינען פון אירע מסעות אין גלות. דער בעל התניא דערציילט אז יעדן שבת חזון ווייזט מען דעם בית המקדש השלישי וואס איז באהאלטן אין תשעה באב. דער שבת איז שטארקער פונעם מלאך פון עשו און שטופט אים אוועק מיט ביידע הענט; דער משגיח רופט אויף אים אויסצונוצן, און ער שליסט מיטן פסוק פון נחמת ציון. בג
מראי מקומות
תורה
- א Bamidbar 35:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:36
- ח Devarim 33:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:51
- כ Bamidbar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:12
- צ Bamidbar 33:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:28
- ק Shemos 12:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:28
- ת לכאורה Bamidbar 31:21-23 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:25
- אב Bamidbar 23:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:25
- אד Bereishis 32:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 44:46
- או Bereishis 32:26 48:05 טעקסט מפתח
- אז Bereishis 32:33 49:23 טעקסט מפתח
- אח Bereishis 41:51 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:54
נביאים
- ז Yehoshua 19:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:51
- מ Yeshayahu (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:12
- אט Yeshayahu 49:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:54
- אנ Shoftim 5:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:40
- אר Zechariah 8:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:19
- בב לכאורה Yeshayahu 49:15 1:10:18 מפתח
- בג Yeshayahu 51:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:05
כתובים
תרגום
משנה
תלמוד בבלי
- ס לכאורה Rosh Hashanah 26a-b מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08
- ע לכאורה Arachin 32b מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08
- פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08
- אא Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:25
- אמ Pesachim 87b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:40
- אצ לכאורה Berachos 60a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:19
- את לכאורה Shabbos 33b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:16
מדרש
- ג לכאורה Eichah Rabbah 3:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:16
- ה Eichah Rabbah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 10:03
- ל לכאורה Bereishis Rabbah 2:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 19:12
- אה Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 44:46
- אי Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 51:31
- אל Pirkei d'Rabbi Eliezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:31
- אפ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 57:35
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 7:35 ווייל דער ערשטער טאג פסח באשטימט אויף וועלכן טאג אין דער וואך תשעה באב פאלט, לערנט דער משגיח ארויס אז דער חורבן איז געווארצלט אין דער גאולה און איז דא צוליב איר.
- 12:31 חודש אב, דער חודש פון שמעון, באקומט זיין ברכה פון ניסן, דער חודש פון יהודה, אזוי ווי שמעון האט באקומען זיין נחלה פון יהודה'ס חלק.
- 30:57 קרני פרה, אויפן נאמען פונעם צעטיילטן הארן פון א קו, איז דער פירוד פון אב, און ירח בן יומו איז ניסן, וואס יעדער טאג דערפון בלייבט פריש ווי ראש חודש; דער ירח בן יומו איז א משרת צום קרני פרה און גרייט אים צו צו דער לידה פון משיח.
- 19:54 דאס צעשפרייטן אין גלות, וואס איז מרומז אינעם טעם פזר, האט א פנימיות'דיגע תכלית: אויפצוקלייבן די פארלוירענע ניצוצות און נשמות פון צווישן די גוים.
- 48:28 דער גיד הנשה וואס יעקב האט פארלוירן צום מלאך פון עשו איז די פארגעסענע אידישע נשמות אונטער עשו'ס שליטה, און תשעה באב איז דער טאג וואס איז קעגן אים.
- 1:05:13 ווען תשעה באב פאלט אויף שבת, שטופט שבת אים אוועק, און דאס איז א רמז אויף דער צייט ווען דער גיד הנשה וועט ווערן אויסגעהיילט און די פארלוירענע נשמות וועלן זיך אומקערן צו יעקב.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:00 פארוואס קומען די טעמים קרני פרה און ירח בן יומו נאר אויף די ווערטער "אלפים באמה"?
תירוץ: 31:13 קרני פרה איז אב מיט זיין פירוד, און ירח בן יומו איז ניסן, וואס איז א משרת צו אב און גרייט אים צו צו דער גאולה; מ'ליינט עס דעם ערשטן שבת פון אב כדי צו שטארקן אידן וואס זענען מיד פונעם גלות.
-
קשיא: 23:08 פארוואס איז א הארן פון א פרה פסול פאר א שופר?
תירוץ: 23:59 זיינע שטיקער זעען אויס ווי עטליכע שופרות, און דער שופר איז דער סימן פון צונויפקומען פון אלע אידן; א הארן פון א פרה איז פירוד.
-
קשיא: 38:45 פארוואס האט די תורה באפוילן צו כשר'ן די כלים פון מדין, הגם זיי זענען שוין נישט געווען בן יומו?
תירוץ: 40:09 מדה כנגד מדה: בלעם האט געוואלט מאכן די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל אלט, דערפאר ווערט דער איסור פון מדין קיינמאל נישט אלט.
-
קשיא: 51:57 האט יעקב עפעס פארלוירן דורך דעם וואס איז געשען מיט דינה אין שכם?
תירוץ: 52:03 ניין; דינה האט געבוירן אסנת, וואס איז געווארן די ווייב פון יוסף און די מוטער פון משיח בן יוסף, א רפואה קעגן עשו.
געדאנקען
- 10:03 דער משגיח לערנט פון דעם כלל אז דער ערשטער טאג פסח פאלט אויפן זעלבן טאג אין דער וואך ווי תשעה באב, אז א אידישער חורבן איז קיינמאל נישט אן גאולה: ער איז געפלאנצט דורך דער גאולה און איז דא כדי זי ארויסצוברענגען.
- 30:17 ער ניצט דעם הלכה'דיגן ענין פון בן יומו אויפן לוח: ניסן, וואס לויטן של"ה איז יעדער טאג דערפון ראש חודש, איז א "ירח בן יומו", א חודש וואס ווערט קיינמאל נישט אלט, אזוי ווי די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל.
- 34:06 דער שופר, דער סימן פון קיבוץ, איז מיטן מילוי בגימטריא ביידע טעמים קרני פרה און ירח בן יומו צוזאמען, א סימן אז ער פאראייניגט דעם חודש פון פירוד מיטן חודש פון גאולה.
- 40:09 ער ערקלערט אז די תורה האט באפוילן צו כשר'ן די כלים פון מדין אפילו ווען זיי זענען נישט בן יומו מדה כנגד מדה: בלעם האט געוואלט אז די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל זאל פארלירן איר פרישקייט, דערפאר פארלירט דער איסור פון מדין קיינמאל נישט זיין טעם.
- 48:49 דער משגיח טייטשט נשה אויף פארגעסן, און ממילא איז דער גיד הנשה די פארגעסענע נשמות וואס יעקב האט פארלוירן צו עשו, און תשעה באב, דער גיד הנשה צווישן די טעג פון יאר, איז דער טאג פון יענע נשמות.
- 53:58 דינה איז פון געבורט אן באשטימט געווען צו געבוירן אסנת, די ווייב פון יוסף און די מוטער פון משיח בן יוסף, ממילא האט שכם, וואס זעט אויס ווי א שאדן פאר יעקב, באהאלטן א ניצוץ פון משיח; שכם בן חמור איז בגימטריא "המלך המשיח בן יוסף".
- 1:05:29 ווען תשעה באב פאלט אויף שבת און ווערט נדחה, איז דאס עסן אויף יענעם טאג ווי מ'וואלט געגעסן דעם גיד הנשה אין קדושה, א סימן אויף דער צייט ווען יעקב וועט מער נישט הינקען און די פארלוירענע נשמות וועלן זיך אומקערן.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אביי, אסנת, בלעם, דוד המלך, דינה, דער בעל התניא, דער הייליגער של"ה, דער מלאך גבריאל, זכריה הנביא, יהודה, יוכבד, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, לבן, לוט, משה רבינו, עשו, רש"י, שכם בן חמור, שמעון
ערכים את"ב"ש, גיד הנשה, חורבן, מילוי, משיח בן יוסף, ניצוצות, פיזור, פירוד, קיבוץ גליות, רצוא ושוב, שבת חזון, שנאת חנם, תחום שבת