צד א: בגורל תחלק הארץ - יהודי הוא גורל של הקב"ה - אנו גורלך ואתה גורלנו צד ב: התגלות הסוד שנגנז בימי המצרים
קאטאלאג: פרשת השבוע מטות מסעי נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 12 תש"מ (1979–80) אידיש 1 שעה 2 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז א איד איז דער גורל פון הקב"ה, צוגעבונדן צו אים העכער פון שכל, דערפאר טאר ער זיך נישט מתחבר זיין מיט די וועגן פון די גוים, און אז דאס באהאלטענע גוטס פון די דריי וואכן, וואס דער אריז"ל האט מגלה געווען מיט חכמת הסוד, רופט צו זיך שטארקן איינער דעם אנדערן און צו תפילה.
דער משגיח פרעגט פארוואס פרשת מסעי חזר'ט איבער אז ארץ ישראל ווערט צעטיילט מיטן גורל, וואס שטייט שוין אין פרשת פינחס, און פארוואס עס שטייט צווישן דעם ציווי צו פארטרייבן די איינוואוינער און דער ווארענונג וועגן די וואס וועלן בלייבן. ער ערקלערט אז א גורל ווייזט א שייכות העכער פון שכל: כלל ישראל איז דער גורל פון הקב"ה, אזוי ווי ביי יום כיפור און פורים, און א ירושה קען מען קיינמאל נישט אפשניידן. יעדע אומה שטייט אונטער איר שר אין הימל, און אפילו איר לבוש קומט פון דארט; דערפאר טאר א איד, וואס איז דעם אייבערשטנס גורל, זיך נישט אנטון, שפילן און פרייען ווי די גוים. אין צווייטן חלק רעדט ער וועגן דעם אריז"ל, וואס האט מגלה געווען דעם באהאלטענעם חלק פון דער תורה און פון דער וועלט: אין די דריי וואכן איז באהאלטן גרויס גוטס, און א צובראכענער מענטש איז גרויס בסוד. ער גלייכט דעם דור צו שווימער ביינאכט וואס דארפן א באדי, און מאנט מען זאל זיך שטארקן איינער דעם אנדערן אן קנאה, און לייגט אריין אין תפילה, וואס לויטן אריז"ל איז זי דער עיקר פאר משיח.
ענינים: דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · אידן און די אומות העולם
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס דער גורל ווערט איבערגעחזר'ט אין מסעי שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט די פסוקים וואס הייסן פארטרייבן די איינוואוינער פון לאנד און צעטיילן עס מיטן גורל. ער פרעגט פארוואס דער גורל ווערט איבערגעחזר'ט נאך פרשת פינחס, און פארוואס ער שטייט צווישן די צוויי פסוקים וועגן פארטרייבן די גוים.
-
4:38 אנו גורלך: א שייכות העכער פון שכל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מערקט אן אז תמוז עפנט דעם לעצטן פערטל פון יאר, און ער ברענגט "אנו גורלך ואתה גורלנו" פון יום כיפור. א גורל, נישט ווי א קויף, ווייזט א שייכות העכער פון שכל, אזוי ווי ביי פורים און ביי די שעירים פון יום כיפור; ער לייגט צו אז א ירושה קען מען נישט אפשניידן, און אז ירושה און הורשה זענען פון איין שורש.
-
12:00 די מלאכים פון די אומות און זייערע קליידער שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדע פון די שבעים אומות שטייט אונטער א שר אין הימל, און אז א דיזיינער'ס נייער סטייל שפיגלט אפ ווי זיין אומה'ס מלאך גייט אנגעטאן. דערפאר שטייט דער איסור זיך אנטון ווי די גוים אין הלכות עבודה זרה; ער ברענגט א מעשה וועגן דעם שר פון אונגארן וואס גייט אין רויט, און דעם ש"ך וועגן עשו'ס רויטע קליידער.
-
18:04 דעם אייבערשטנס גורל טאר זיך נישט אונטערווארפן שטייט אינעם קאטאלאג
וויבאלד א איד איז דער גורל פון הקב"ה, זאגט דער משגיח, טאר ער זיך נישט אונטערווארפן אונטער די גורלות פון די גוים, וואס יעדער איז פארבונדן מיט זיין לאנד, שפראך און עבודה זרה; ארץ ישראל איז דעם אייבערשטנס לאנד, געגעבן בגורל. ער ווענדט עס אן אויף קליידער פאר שפילן און ברענגט די גמרא פון אן אמורא וואס האט אראפגעריסן א בגד של פריצות.
-
23:29 קול ענות: א אידישע שמחה איז אנדערש שטייט אינעם קאטאלאג
פון משה רבינו'ס ווערטער "קול ענות אנכי שומע" ערקלערט דער משגיח אז ווילד געשריי איז דער קול פון עבודה זרה, און אז א איד עסט, שלאפט, לעבט און פרייט זיך אנדערש ווי א גוי. ער קערט זיך אום צו די פסוקים: וויבאלד דאס לאנד איז דעם אייבערשטנס גורל, טארן אידן נישט האבן קיין שייכות מיט די גוים.
-
30:33 דער אריז"ל און דער באהאלטענער חלק שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז דעם אריז"ל'ס ביאורים דרייען אפט איבער דעם פשוטן פשט, ווי ווען ער מאכט פון קרח א צדיק, ווייל זיין נשמה איז געווען פון חלק הסוד פון דער תורה. אזוי ווי די תורה איז פול מיט סודות, אזוי זענען די געשעענישן פון דער וועלט און פון יעדן אידנס טאג, ווי מ'זאגט אין מודים וועגן די נסים פון יעדן טאג.
-
35:22 דאס באהאלטענע גוטס פון די דריי וואכן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אונטער דעם דין פון די דריי וואכן און די ניין טעג קומען פאר גרויסע זאכן בסוד, און אזוי אויך איז א צובראכענער מענטש וואס מיינט אז ס'גייט אים נישט גרויס בסוד. ער רעדט וועגן דער עבודה פון בטחון ווען גארנישט גייט, מערקט אן אז דער אריז"ל איז נסתלק געווארן אין די ניין טעג, און מאנט צו נוצן די טעג צו הארעווען כאטש עס איז שווער.
-
42:41 שווימען ביינאכט און א באדי
דער משגיח שילדערט שווימען ביינאכט וואו יעדער מוז האבן א באדי, און פרעגט פארוואס דוד המלך שרייט אין תהלים אליין אין טיפע וואסערן. ער ענטפערט אז דוד איז געווען א פרעמדער ביי זיינע ברידער, און אז א צדיק גייט דורך נסיונות כדי זיינע תלמידים זאלן זיי נישט דארפן האבן; אין די טיפע וואסערן פון עקבתא דמשיחא, ווי מלאכי זאגט וועגן די יראי ה', מוז מען זיך מתחבר זיין און זיך שטארקן איינער דעם אנדערן.
-
49:19 אן קנאה, און דאווענען צוזאמען
דער משגיח לייגט צו "ונותנים רשות זה לזה": חברים טארן זיך נישט מקנא זיין איינער אין דעם אנדערנס הצלחה, און ער ברענגט דעם ארץ צבי אויף קמצא ובר קמצא, אז א זון ווייזט ארויס דעם טאטנס פנימיות. דערנאך באקלאגט ער אז מ'קומט שפעט צום דאווענען, און מאנט אז אלע זאלן אנהייבן און זאגן די תפילה צוזאמען, ווי אסאך נרות וואס מאכן איין אבוקה.
-
53:29 תפילה, דער עיקר אין עקבתא דמשיחא
דער משגיח ברענגט דעם אריז"ל, וואס דער תניא ברענגט פון ר' חיים ויטאל, אז אין עקבתא דמשיחא שטייט די וועלט בעיקר אויף תפילה, און ער לערנט "פנה אל תפלת הערער" אויפן לעצטן דור. בחורים דארפן נאך אלץ אוועקגעבן זייער גאנצן כח צו תורה, אבער ביים דאווענען זאל יעדער צולייגן זיין חלק; ער שליסט מיט כבוד פארן אריז"ל און א תפילה אז די סודות פון דער תורה און פון די דריי וואכן זאלן נתגלה ווערן.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס דער גורל ווערט איבערגעחזר'ט אין מסעי
דער משגיח לערנט די פסוקים וואס הייסן די אידן פארטרייבן די איינוואוינער פון לאנד און עס מנחל זיין מיטן גורל (במדבר ל"ג, נ"ג-נ"ד), און דערנאך די ווארענונג אז די וואס וועלן בלייבן וועלן זיין שפיזן אין די אויגן (במדבר ל"ג, נ"ה). ער פרעגט פארוואס דער גורל ווערט איבערגעחזר'ט, ס'שטייט דאך שוין אין פרשת פינחס (במדבר כ"ו, נ"ה), און פארוואס ער שטייט צווישן צוויי פסוקים וועגן פארטרייבן די גוים. דאס ווייזט, זאגט ער, אז דער גורל האט א שייכות מיטן פארטרייבן. א,ב,ג
אנו גורלך: א שייכות העכער פון שכל
תמוז, מערקט דער משגיח אן, הייבט אן דעם לעצטן פערטל פון יאר, א צייט פון חשבון. יום כיפור זאגט מען "אנו גורלך ואתה גורלנו" (כי אנו עמך). א קויף האט א טעם; א גורל ווייזט א שייכות פון אויבן וואס מ'קען נישט מסביר זיין מיטן שכל. די ישועה פון פורים איז געקומען ווייל אידן זענען דעם אייבערשטנס גורל, און די תיקוני זוהר גלייכט פורים צו יום כיפור, וואו די כפרה קומט דורך די גורלות פון די צוויי שעירים (ויקרא ט"ז, ח'). ד,ה,ו
דערפאר זאגט מען "אשרינו מה טוב חלקנו ומה נעים גורלנו ומה יפה ירושתנו". א ירושה באקומט א זון ווייל ער איז דעם טאטנס קינד, און מ'קען זי נישט אפשניידן. "ירושה" מיינט אויך פארטרייבן, אזוי ווי "סקלו מאבן" (ישעיה ס"ב, י') מיינט אוועקנעמען די שטיינער. קיין איד, זאגט דער משגיח, קען זיך נישט אפרייסן פונעם רבונו של עולם, און אידן דארפן זיך פירן דערנאך. ז,י
די מלאכים פון די אומות און זייערע קליידער
יעדע פון די שבעים אומות, ערקלערט דער משגיח, שטייט אונטער א שר אין הימל, מיט איר שפראך און אירע וועגן. דערפאר שטייט דער איסור זיך אנטון ווי די גוים אין הלכות עבודה זרה (שולחן ערוך יורה דעה קע"ח), ווייל ווי די גמרא זאגט (מגילה ג' ע"א), זיין מזל זעט וואס דער מענטש זעט נישט. א דיזיינער שאפט א נייעם סטייל ווייל זיין מלאך אויבן גייט אזוי אנגעטאן, און ווער עס נעמט עס אן ווארפט זיך אונטער אונטער יענער עבודה זרה. כ,ל
דעם אייבערשטנס גורל טאר זיך נישט אונטערווארפן
קול ענות: א אידישע שמחה איז אנדערש
אפילו באל שפילן דארף מען ווי א איד. ווען יהושע האט געהערט א קול אין מחנה און געמיינט אז ס'איז מלחמה, האט משה רבינו געזאגט "קול ענות" (שמות ל"ב, י"ז-י"ח): פונעם קול אליין האט ער דערקענט אז ס'איז דאס געשריי פון עבודה זרה, נישט פון דאווענען אדער לערנען. דאס ווילדע געשריי ביים באל, זאגט דער משגיח, איז אט דער קול. ע
אידן דארפן האבן אן אנדער סארט שמחה, ווי דער נביא זאגט "אל תשמח ישראל אל גיל כעמים" (הושע ט', א'). א איד עסט, שלאפט, לעבט און שטארבט אנדערש ווי א גוי, און זיינע מלבושים ברענגען אים קדושה. פ
צוריק צו די פסוקים, שליסט דער משגיח: וויבאלד דאס לאנד איז כלל ישראל'ס בגורל, שטייט גלייך דערנאך דער ציווי נישט צו האבן קיין שייכות מיט די גוים.
דער אריז"ל און דער באהאלטענער חלק
דעם אריז"ל'ס ביאורים, זאגט דער משגיח, דרייען אפט איבער דעם פשוטן פשט, ווי ווען ער מאכט פון קרח א צדיק פון "צדיק כתמר יפרח" (תהלים צ"ב, י"ג). זיין נשמה איז געווען פון חלק הסוד פון דער תורה. יעדער חלק פון דער תורה איז פול מיט סודות וואס וועלן נתגלה ווערן בימות המשיח, און אזוי אויך אלעס וואס קומט פאר אין דער וועלט; אין מודים דאנקט מען פאר די נסים פון יעדן טאג וואס מ'זעט נישט. צ,ק
דאס באהאלטענע גוטס פון די דריי וואכן
אזוי איז אויך מיט די זמנים. די ספרים הקדושים, בפרט די תלמידי הבעל שם טוב, זאגן אז אין די דריי וואכן און די ניין טעג קומען פאר זייער גרויסע זאכן, צוגעדעקט מיט א קאלטקייט פון מדת הדין. דאס איז "סוד ה' ליראיו" (תהלים כ"ה, י"ד), וואס מ'איז נישט מגלה פאר יעדן. ר
אזוי אויך אין נפש: איינער האט הצלחה אין תורה און יראת שמים, און א צווייטער איז צובראכן און פאלט אלץ דורך. אזא איד, זאגט דער משגיח, איז זייער גרויס בסוד, און עס וועט קומען א צייט ווען מ'וועט זען אז דער הסתר פון יעצט איז געווען פאר זיין טובה. ווען גארנישט גייט, איז זיין עבודה צו גלייבן אז אלעס וואס דער אייבערשטער טוט איז גוט.
דער אריז"ל איז נסתלק געווארן אין די ניין טעג, ווייל ער איז געווען די נשמה פון סוד. אז מ'ווייסט דאס, קען מען נוצן די טעג צו הארעווען, כאטש לערנען און דאווענען איז דעמאלט שווערער.
שווימען ביינאכט און א באדי
דער משגיח שילדערט שווימען ביינאכט ביי א פול, וואו די לייפגארדס פאדערן אז יעדער זאל שווימען מיט א באדי, ווייל טיפע וואסער ביינאכט איז א סכנה. פארוואס זשע, פרעגט ער, שרייט דוד המלך אליין אין טיפע וואסערן (תהלים ס"ט, ב'-ד')? מענטשן האבן אים נישט ליב געהאט; כאטש "כל שרוח הבריות נוחה הימנו" (אבות ג', י'), מיינט דאס ערליכע אידן, ווייל נישט ערליכע האבן פיינט אן ערליכן, און דוד רופט זיך א פרעמדער ביי זיינע ברידער (תהלים ס"ט, ט'-י'). ש,ת,אא
ר' צדוק שרייבט אין צדקת הצדיק אז א רבי גייט דורך נסיונות כדי זיינע תלמידים זאלן זיי נישט דארפן האבן. דוד האט געשווימט אליין, אבער אין די טיפע וואסערן פון עקבתא דמשיחא דארף מען א באדי. מלאכי האט געזאגט אז אפילו ווען די רשעים האבן הצלחה, וועלן די יראי ה' רעדן איינער צום אנדערן (מלאכי ג', ט"ו-ט"ז); מיט זיי צוזאמען באקומט מען יראת שמים און הצלחה אין תורה און תפילה. אב,אג
אן קנאה, און דאווענען צוזאמען
נאך א נקודה איז "ונותנים רשות זה לזה": חברים טארן זיך נישט מקנא זיין. דער משגיח ברענגט דעם ארץ צבי אויף קמצא ובר קמצא (גיטין נ"ה ע"ב): א זון איז דעם טאטנס פנימיות, ממילא האט בר קמצא געוויזן אז קמצא איז געווען א פריינט נאר פון אויסן. מ'דארף זיך פרייען ווען א צווייטער דינט דעם אייבערשטן מיט הצלחה. אה,או,אז
ער באקלאגט אז מ'קומט דא שפעט צום דאווענען, און מאנט אז אלע זאלן אנהייבן צוזאמען, ווי אסאך נרות וואס מאכן איין אבוקה.
תפילה, דער עיקר אין עקבתא דמשיחא
דער משגיח ברענגט דעם תניא, וואס ברענגט פונעם אריז"ל דורך ר' חיים ויטאל: די וועלט שטייט אויף דריי זאכן (אבות א', ב'), און כאטש תלמוד תורה כנגד כולם (פאה א', א'), שטייט די וועלט אין עקבתא דמשיחא בעיקר אויף תפילה. אזוי ווי ביי א מענטש איז אין די יונגע יארן דער עיקר תורה, אזוי אין די יונגע יארן פון דער וועלט. ער לערנט "פנה אל תפלת הערער", געשריבן פארן לעצטן דור (תהלים ק"ב, י"ח-י"ט), אויף דעם. אט,אי,אכ,אל
בחורים דארפן נאך אלץ אוועקגעבן זייער גאנצן כח צו תורה, אבער ביים דאווענען זאל יעדער צולייגן זיין חלק און קומען בזמן, כדי אלע זאלן אנהייבן צוזאמען. דאס, זאגט דער משגיח, קען מען ארויסנעמען פונעם אריז"ל'ס תורה; ער שליסט מיט כבוד פארן אריז"ל, מיט אמונה אז די תורה האט סודות, און מיט א תפילה אז די סודות פון די דריי וואכן זאלן נתגלה ווערן מיט כבוד השם.
מראי מקומות
תורה
- א Bamidbar 33:53-54 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:24
- ב Bamidbar 33:55 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:24
- ג Bamidbar 26:55 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:24
- ו Vayikra 16:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:09
- ט לכאורה Devarim 33:4 10:10 מפתח
- נ לכאורה Bereishis 10 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:04
- ע Shemos 32:17-18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:35
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 5:56 א גורל ווייזט א שייכות וואס מ'קען נישט מסביר זיין על פי שכל; כלל ישראל איז דער גורל פון הקב"ה און ער איז זייער גורל.
- 4:02 ארץ ישראל באלאנגט צו אידן מיטן גורל, ממילא קען מען נישט האבן קיין שייכות מיט די גוים; דערפאר שטייט דער גורל צווישן די פסוקים וועגן פארטרייבן די גוים.
- 12:53 יעדע אומה נעמט אירע וועגן, איר שפראך און איר לבוש פון איר שר אין הימל, דערפאר געהערט זיך אנטון ווי די גוים צו די הלכות עבודה זרה.
- 24:58 א איד עסט, שלאפט, שפילט און פרייט זיך אנדערש ווי א גוי; דאס ווילדע געשריי ביים שפילן איז דער "קול ענות" פון עבודה זרה.
- 31:58 פון דעם אריז"ל לערנט מען אז אונטער דעם פשט פון דער תורה און פון די געשעענישן ליגט סוד; די דריי וואכן באהאלטן גרויס גוטס, און א איד וואס ראנגלט זיך איז גרויס בסוד.
- 46:53 אין די טיפע וואסערן פון עקבתא דמשיחא דארף מען האבן א באדי: חברים וואס שטארקן זיך איינער דעם אנדערן אן קנאה.
- 54:07 דער אריז"ל האט געזאגט אז אין עקבתא דמשיחא שטייט די וועלט בעיקר אויף תפילה, דערפאר זאל מען קומען בזמן און דאווענען צוזאמען מיטן ציבור.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 1:32 פארוואס חזר'ט מסעי איבער דאס צעטיילן דאס לאנד מיטן גורל, וואס שטייט שוין אין פינחס, צווישן די פסוקים וועגן פארטרייבן די גוים?
תירוץ: 29:33 ווייל דאס לאנד איז די אידנס דורכן גורל פון הקב"ה, וואס ווייזט א שייכות מיט אים; ווער עס איז פארבונדן מיט דעם גורל קען נישט האבן קיין שייכות מיט די גוים.
-
קשיא: 44:44 פארוואס שרייט דוד המלך אליין אין טיפע וואסערן, אן א באדי?
תירוץ: 44:53 ער איז געווען א פרעמדער ביי זיינע אייגענע ברידער; און א צדיק גייט דורך אזעלכע נסיונות כדי די שפעטערדיקע דורות זאלן נישט דארפן שווימען אליין.
-
קשיא: 50:01 פארוואס זאל ירושלים חרוב ווערן צוליב קמצא, דעם פריינט?
תירוץ: 50:08 א זון ווייזט ארויס דעם טאטנס פנימיות; בר קמצא'ס שנאה האט געוויזן אז קמצא איז געווען א פריינט נאר פון אויסן.
מעשיות
-
16:20 דער שר פון אונגארן אין רויט
אין שייכות מיטן בני יששכר, וואס איז דעמאלט געווען אין מונקאטש אין אונגארן, דערציילט דער משגיח פון א צדיק וואס האט געזאגט אז ער קען דעם שר פון אונגארן אין הימל, כאטש ער האט נישט געוואוינט דארט. ער האט געגעבן א סימן: יענער שר גייט אנגעטאן אין רויטע הויזן. דער משגיח ברענגט עס צו ווייזן אז א פאלק'ס לבוש גייט נאך דעם לבוש פון זיין מלאך אויבן.
אין דער מעשה: דער בני יששכר
געדאנקען
- 3:52 דער משגיח לערנט אז דאס וואס דער פסוק פון גורל שטייט צווישן די צוויי ציוויים צו פארטרייבן די גוים זאגט אז א לאנד וואס מ'האט בגורל פון הקב"ה קען מען נישט טיילן מיט די גוים.
- 10:19 ער ווייזט פון דעם טאפלטן טייטש פונעם שורש (ירושה און הורשה), אזוי ווי "סקלו מאבן", אז די שייכות פון א ירושה איז אזא וואס מ'קען נישט אפשניידן.
- 15:39 א דיזיינער שאפט א נייעם סטייל ווייל זיין אומה'ס מלאך אויבן גייט אזוי אנגעטאן, און דערפאר זענען די הלכות פון מלבושים א טייל פון הלכות עבודה זרה.
- 23:46 משה רבינו האט דערקענט פון דעם קול פונעם געשריי ביים עגל אז ס'איז עבודה זרה און נישט קיין מלחמה; דער משגיח ווענדט עס אן אויפן ווילדן געשריי ביים באל שפילן.
- 40:45 דער אריז"ל, די נשמה פון סוד, איז נסתלק געווארן אין די ניין טעג, ווייל די טעג, אזוי ווי זיין תורה, האלטן א באהאלטן גוטס וואס די צייט עס מגלה צו זיין איז נאך נישט געקומען.
- 44:44 דוד המלך האט געשווימט אליין אין טיפע וואסערן, און א צדיק גייט דורך נסיונות כדי זיינע תלמידים זאלן זיי נישט דארפן האבן; אין אונזער דור מוז מען האבן א באדי.
- 50:08 לויטן ארץ צבי ערקלערט ער אז ירושלים איז חרוב געווארן צוליב קמצא ווייל א זון ווייזט ארויס דעם טאטנס פנימיות: דעם זונס שנאה האט געוויזן אז קמצא איז געווען א פריינט נאר אין חיצוניות.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 20:48 דער משגיח זאגט אז א איד דארף גיין אנגעטאן ווי עס שטייט אין שולחן ערוך און נישט אין די סטיילס פון די גוים, אפילו ביים שפילן.
- 23:18 ער זאגט אז אפילו ביים באל שפילן אדער עקסערסייזן דארף מען עס טון ווי א איד, אן דעם גוי'אישן משוגעת.
- 47:32 ער מאנט מען זאל זיך מתחבר זיין מיט יראי ה' און זיך שטארקן איינער דעם אנדערן, און זיך פרייען מיט א חברס הצלחה אין תורה און עבודה אנשטאט מקנא זיין.
- 52:14 ער בעט אז מ'זאל זיך אנשטרענגען צו קומען בזמן אינדערפרי, כדי אלע זאלן קענען אנהייבן דאווענען צוזאמען.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען בר קמצא, דוד המלך, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער קאזשיגלאווער רב, יהושע בן נון, מלאכי, משה רבינו, עשו, קמצא, קרח, רבי חיים ויטאל, רבי צדוק הכהן פון לובלין
ערכים גורל, ירושה, מדת הדין, עבודה זרה, עקבתא דמשיחא, רבונו של עולם