י' זעירא של פנחס - אפילו 'איד'ן קטנים יכולים לעשות דברים גדולים
קאטאלאג: פרשת השבוע פנחס נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 12 תש"מ (1979–80) אידיש 1 שעה
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט ארויס פון פינחס, א קליין אידעלע וואס איז גרויס געווארן ווען די גרויסע זענען געשטאנען, אז אין די היינטיגע געפערליכע צייטן קען יעדער בחור אין קעמפ זיין א פינחס: דורך דינען דעם אייבערשטן יעדן מאמענט, ארויפציען אנדערע, דאווענען מיט התלהבות און לערנען מיט קינדער מיט ווארעמקייט.
דער משגיח עפנט מיט פינחס, וואס האט זוכה געווען צו א ברית כהונת עולם דורך זיין קנאות, הגם ער איז דעמאלט געווען א פשוט'ער איד וואס מ'האט נישט גערעכנט; דער אייבערשטער האט אויסגעקליבן א צייט ווען אפילו די גדולים זענען געשטאנען אן כח, כדי צו ווייזן אז גרויסקייט געהערט נישט נאר צו די גרויסע. היינט, זאגט ער, איז אזא צייט: די אסימילאציע, די ירידה און די פאליטישע סכנה פאדערן יחידים וואס זאלן זיך אננעמען פאר קדושת ישראל. ער זאגט פאר די בחורים אין קעמפ אז די וועלט איז באשאפן צו דינען דעם אייבערשטן, און דער קעמפ איז אן ארט פאר תורה, תפילה און מידות, נישט פאר פארגעניגן. מיט דעם שם סופר, דעם תולדות יעקב יוסף און דעם חידושי הרי"ם ווייזט ער אז די העכערע אידן ציען אדער ארויף די פשוט'ע אדער ווערן אראפגעצויגן, און דאס איז די עבודה פון די מתמידים לגבי דעם קעמפ אין די טעג פון די מרגלים. דערנאך רעדט ער וועגן דאווענען מיט התלהבות, שנאת חינם, צניעות, און די גרויסקייט פון א מלמד וואס לערנט מיט א דוגמא און ווארעמט אן דאס הארץ פון קינדער.
ענינים: בלק, בלעם און פנחס · בחורים אין ישיבה · זומער און בין הזמנים
סדר השיעור
-
0:00 פינחס, א קליין אידעלע וואס איז גרויס געווארן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט די פסוקים פון פינחס'ס קנאות און זיין שכר, און ער גלייכט אים צו שבט לוי, וואס האט דורך מסירות נפש זוכה געווען פאר דורי דורות. ער באטאנט אז פינחס איז דעמאלט געווען א פשוט'ער איד וואס מ'האט נישט גערעכנט, און דער אייבערשטער האט אויסגעקליבן א צייט ווען אפילו די גדולים זענען געשטאנען אן כח, כדי צו ווייזן אז גרויסקייט געהערט נישט נאר צו די גרויסע.
-
5:38 א געפערליכע צייט וואס דארף קליינע פינחס'ן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז היינט איז אויך א צייט וואו קליינע מענטשן קענען זוכה זיין, ווייל די גרויסע זענען פון אונז צוגענומען געווארן. ער שילדערט די אסימילאציע, די ירידה אפילו ביי שומרי תורה ומצוות און די פאליטישע סכנה פאר כלל ישראל, ווי א הבדלה ליכט לעבן א פאס פולווער, און ער זאגט אז עס דארפן זיך געפינען יחידים וואס זאלן זיך אננעמען פאר קדושת ישראל, כאטש אין זייער אייגענער שטוב.
-
11:26 פארוואס מ'איז געקומען אין קעמפ: די וועלט איז באשאפן צו דינען דעם אייבערשטן
דער משגיח רעדט צו די עלטערע בחורים און זאגט אז עס וואלט געווען א רחמנות צו מיינען אז מ'איז געקומען אין קעמפ צוליב פארגעניגן און ספארט, אין א צייט ווען כלל ישראל איז אזוי אויסגעטריקנט פון זכותים. ער ברענגט פון מסילת ישרים און חובת הלבבות אז די וועלט איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן און די נשמה איז אראפגעקומען צו באשטיין נסיונות, ממילא געהערט יעדער מאמענט צו זיין עבודה, נישט ווי די השקפה פון די גוים וואס גיט א חלק פאר גאט און לאזט איבער דאס איבריגע פאר זיך.
-
16:39 דער קעמפ אלס א מקום מקלט פאר עבודת השם
דער משגיח ערקלערט אז זומער קען מען בעסער דינען דעם אייבערשטן אין קעמפ ווי אין שטאט, וואו די נסיונות ווערן דעמאלט צו שווער; אזוי ווי דער רמב"ם זאגט אז מ'דארף אנטלויפן אין א מדבר, איז מען אהערגעקומען צו לערנען, דאווענען און ארבעטן אויף מידות. רוען, שלאפן און עקסערסייז האבן זייער ארט אלס מיטלען צו דינען דעם אייבערשטן, אבער די תכלית איז תורה מיט ערליכע חברותות, בעסער דאווענען און אהבת חברים.
-
20:30 צוויי לאגערן: ווער ציט וועמען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מערקט אן אז אין קעמפ זענען דא צוויי לאגערן, די מתמידים און דער קעמפ פון קינדער פון פארשידענע, אמאל זייער מאדערנע היימען, און דער אייבערשטער האט זיי צוזאמענגעשטעלט כדי די מתמידים זאלן אויף זיי משפיע זיין. ער ברענגט דעם שם סופר אויף "וישב ישראל בשטים", דעם תולדות יעקב יוסף בשם ר' ישראל פון פיסטין אויף "כי גמר חסיד", און דעם חידושי הרי"ם ביי די מרגלים: די העכערע אידן ציען אדער ארויף די פשוט'ע אדער ווערן אראפגעצויגן, און די בחירה ליגט יעצט ביי די מתמידים.
-
25:54 מתקן זיין די טעג פון די מרגלים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז די פערציג טעג ביז תשעה באב זענען די צייט פון די מרגלים, וואס זענען אראפגעצויגן געווארן, און מ'איז עס מתקן דורך ארויפציען אנדערע; א משפיע, ערקלערט ער, קומט פון "שיפוע", א בארג אראפ וואו די השפעה רינט אראפ. ער מוטיגט די בחורים צו נעמען פון די ראשי ישיבות און די מופלגדיגע חברים אין קעמפ, און אויסקלייבן דאס גוטע, ווייל שלעכטע השפעות וועט מען שטענדיג געפינען.
-
29:09 יעדער קען זיין א פינחס, אדער א זמרי שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח קערט זיך אום צו פינחס און זאגט אז ווען ווייניג אידן לערנען אדער ווייסן אז זיי זענען משועבד צום אייבערשטן יעדע רגע, קען יעדער איינער זיין א פינחס אדער, חס ושלום, א זמרי; די תורה איז נצחי און די סדרה פון דער וואך רעדט צו היינט. ער לייגט צו אז מ'לערנט יעצט פרק יום הכיפורים, א פרק פון תשובה, און דאס איז א סימן טוב, און ער דערמאנט אז דער חתם סופר פלעגט פאסטן איידער ער האט אנגעהויבן חולין אדער בבא קמא.
-
32:20 תפילה: דער בעל התניא'ס רוף
דער משגיח גייט איבער צו תפילה און זאגט אז אין די פריערדיגע יארן האט ער געוויזן פון ספרים ווי אזוי מ'דארף דאווענען מיט ווארעמקייט, התלהבות און שמחה, און יעצט חזר'ט ער איבער א שטיקל תניא, מיט דעם מסילת ישרים אז מ'דארף איבערחזר'ן. דער בעל התניא שרייט אז מ'זאל נישט שטערן איינעם וואס דאווענט לאנג, ער ברענגט בשם ר' חיים וויטאל אז אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה, און ער בעט מ'זאל מאריך זיין ביי אהבה רבה; דער משגיח ענדיגט אז צו האבן א טעם אין דאווענען מוז מען זיין פארטיפט אין אידישקייט.
-
38:38 דער טויבער ביי דער חתונה
דער משגיח דערציילט פון א מאדערנע חתונה וואו אלע האבן געטאנצט ווילד צו ראק מוזיק וואס ער האט נישט פארשטאנען, און ער גלייכט עס צו א טויבן וואס זעט מענטשן שפרינגען און האלט זיי פאר משוגעים. אזוי הערט נישט איינער וועמענס הארץ איז פארשטאפט מיט עולם הזה די שירה פון דער בריאה אין פרק שירה און דאס לויב פון די מלאכים, און ער רופט די וואס שאקלען זיך ביים דאווענען משוגעים. ער מאנט מ'זאל קומען אין צייט צום דאווענען, אז אלע זאלן אנהייבן צוזאמען, אזוי ווי די מלאכים לויבן אינאיינעם.
-
44:23 שנאת חינם און צניעות
דער משגיח זאגט, פון רבנים וואס האבן געקענט אייראפע, אז חוץ די מעלות איז דארט געווען קנאה, לשון הרע און שנאת חינם, וואס דער מהר"ל פארבינדט מיט קמצא ובר קמצא און דעם חורבן; די טעג פאדערן אז איינער זאל העלפן דעם אנדערן ווי אברים פון איין גוף. דערנאך רעדט ער וועגן צניעות ביי די מתמידים, ער ברענגט דעם שולחן ערוך וועגן זיך אנטון אונטער א צודעק און די גמרא אז שאול איז ניצול געווארן אין דער מערה אין זכות פון זיין צניעות, און ער בעט אז די עלטערע מתמידים זאלן אכטונג געבן אויף די יונגערע.
-
49:48 די גרויסקייט פון א מלמד
דער משגיח רעדט וועגן דער חשיבות פון א מלמד: א ווארט פון לובלין אז ווען די וועלט וואלט געוואוסט וואס א מלמד איז וואלטן אלע געלאפן ווערן מלמדים, דער מיטעלער רבי וואס האט מקרב געווען מלמדים מער ווי רבנים, און די גמרא אז "ומצדיקי הרבים ככוכבים" מיינט מלמדי תינוקות. א שטערן זעט אויס קליין אבער איז ריזיג, און אזוי איז א מלמד. אלע מתמידים, לייגט ער צו, זענען מלמדים מיט זייער דוגמא, ווייל א קינד וואס זעט א חסרון ביי זיין רבי'ן מיינט אז די תורה איז נאר ליפן-ארבעט.
-
55:05 אריינגעבן ווארעמקייט אין קינדער
דער משגיח זאגט אז א מלמד קען נאר געבן די ווארעמקייט וואס ער האט אליין, און ער דערציילט ווי ר' אהרן פון קארלין איז אריין אין א חדר וואו דער מלמד האט געלערנט רש"י אויף לבן מיט געפיל. אמאל פלעגט די מאמע דערציילן פאר קינדער פון אברהם אבינו און דניאל; היינט מוז דער רבי זיין אויך דער טאטע און די מאמע, און אין קעמפ, וואו מ'קומט שווערער צום קאפ, גייט מען אריין אין הארץ מיט מעשיות פון צדיקים, דעם געזאנג פון די מלאכים און די שמחה פון הלל. ער ענדיגט מיט א ברכה אז די צייט זאל זיין הארציג און מתקן זיין דעם חטא פון די מרגלים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פינחס, א קליין אידעלע וואס איז גרויס געווארן
א געפערליכע צייט וואס דארף קליינע פינחס'ן
היינט, זאגט דער משגיח, איז ווידער אזא צייט: די גרויסע מענטשן זענען פון אונז צוגענומען געווארן, און דער אייבערשטער גיט א געלעגנהייט אז קליינע מענטשן זאלן גרויס ווערן. ער שילדערט ווי כמעט א העלפט פון כלל ישראל ווערט אסימילירט, די ירידה אפילו ביי שומרי מצוות, און די פאליטישע סכנה, ווי א הבדלה ליכט לעבן א פאס פולווער.
פארוואס מ'איז געקומען אין קעמפ
דער משגיח רעדט צו די עלטערע בחורים און זאגט אז עס וואלט געווען א רחמנות צו מיינען אז מ'איז געקומען אין קעמפ צוליב באולינג און אלימפיקס, ווען כלל ישראל איז אזוי אויסגעטריקנט פון זכותים און עטליכע טראפן רעגן קענען מאכן דאס פעלד וואקסן. מ'איז געקומען צו שטייגן אין תורה, עבודת השם און מידות טובות.
דער קעמפ אלס מקום מקלט
זומער, ערקלערט דער משגיח, קען מען בעסער דינען דעם אייבערשטן אין קעמפ ווי אין שטאט, וואו די נסיונות ווערן דעמאלט צו שווער. אזוי ווי דער רמב"ם זאגט אז מ'דארף אנטלויפן אין א מדבר, מיט דעם פסוק "מי יתנני במדבר מלון אורחים", איז מען אהער אנטלאפן צו לערנען, דאווענען און ארבעטן אויף מידות. כ,ל
עסן, שלאפן און אביסל עקסערסייז זענען א חלק פון עבודת השם, אבער די תכלית איז מער תורה, בעסער דאווענען און אהבת חברים.
צוויי לאגערן: ווער ציט וועמען
אין קעמפ זענען דא צוויי לאגערן: די מתמידים און דער קעמפ פון קינדער פון פארשידענע, אמאל זייער מאדערנע היימען. דער אייבערשטער האט זיי צוזאמענגעשטעלט, זאגט דער משגיח, כדי די קינדער זאלן זיך אפלערנען פון די מתמידים.
דער שם סופר טייטשט "וישב ישראל בשטים": ווי א שטריק, דער העכערער איד ציט ארויף דעם פשוט'ן, אבער ווען "ישראל" איז געזעסן מיט שטותים, איז "העם" געפאלן אין די ערגסטע עבירות. דער תולדות יעקב יוסף בשם ר' ישראל פון פיסטין טייטשט "כי גמר חסיד" אויף ביידע אופנים, און דער חידושי הרי"ם זאגט אז די מרגלים זענען אראפגעצויגן געווארן. ממילא מוזן די מתמידים ארויפציען דעם קעמפ, אדער ווערן אראפגעצויגן. נ,מ,ס,ע,פ
מתקן זיין די טעג פון די מרגלים
די פערציג טעג פאר תשעה באב זענען די טעג פון די מרגלים, וואס זענען אראפגעצויגן געווארן, און דער משגיח זאגט אז מ'איז עס מתקן דורך ארויפציען אנדערע. א משפיע, מערקט ער אן, קומט פון "שיפוע", א בארג אראפ וואו די השפעה רינט אראפ. ער מוטיגט די בחורים צו נעמען פון די ראשי ישיבות און חברים אין קעמפ און אויסקלייבן דאס גוטע.
יעדער קען זיין א פינחס, אדער א זמרי
ווייניג אידן לערנען היינט אדער ווייסן אז זיי זענען משועבד צום אייבערשטן יעדע רגע, ממילא קען יעדער זיין א פינחס אדער, חס ושלום, א זמרי. די תורה איז נישט קיין מעשה'לעך, זאגט דער משגיח; די סדרה פון דעם שבת רעדט צו היינט. מ'לערנט פרק יום הכיפורים, א פרק פון תשובה, און דאס איז א סימן טוב, ווי דער חתם סופר פלעגט פאסטן פאר חולין אדער בבא קמא. א,צ
תפילה: דער בעל התניא'ס רוף
דער משגיח גייט איבער צו תפילה. אין די פריערדיגע יארן האט ער געוויזן פון ספרים ווי אזוי צו דאווענען מיט ווארעמקייט, התלהבות און שמחה; יעצט חזר'ט ער איבער א שטיקל תניא, ווייל ווי דער מסילת ישרים שרייבט, היט דאס איבערחזר'ן פון פארגעסן. ש,ק
דער בעל התניא שרייט אז אין געוויסע ערטער לאזט מען נישט צו צום עמוד איינעם וואס דאווענט לאנג. ער שרייבט בשם ר' חיים וויטאל אז אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה, און בעט אז מ'זאל מאריך זיין ביי אהבה רבה. דער משגיח ענדיגט אז נאר איינער וואס איז פארטיפט אין אידישקייט קען האבן א טעם אין דאווענען. ק,ר
דער טויבער ביי דער חתונה
דער משגיח דערציילט פון א מאדערנע חתונה וואו אלע האבן געשפרונגען און געשריגן צו ראק מוזיק וואס ער האט נישט פארשטאנען. א טויבער וואס זעט מענטשן שפרינגען וואלט זיי געהאלטן פאר משוגעים. איינער וועמענס הארץ הערט די שירה וואס די גאנצע בריאה זינגט, ווי אין פרק שירה, און דאס לויב פון די מלאכים, ווערט נתלהב ביים דאווענען. ת,אא
אבער איינער וועמענס הארץ איז פארשטאפט מיט עולם הזה הערט גארנישט, און רופט די וואס שאקלען זיך משוגעים; די התלהבות ווענדט זיך אין וויפיל מ'איז צוגעבונדן צו קדושה. דערפאר דארף מען קומען אין צייט, אז אלע זאלן אנהייבן צוזאמען, ווי די מלאכים לויבן אינאיינעם.
שנאת חינם און צניעות
די גרויסקייט פון א מלמד
דער משגיח רעדט וועגן דער חשיבות פון א מלמד: א ווארט פון לובלין אז ווען מ'וואלט עס געוואוסט וואלטן אלע געלאפן ווערן מלמדים; די כתבים פון ליובאוויטש אז דער מיטעלער רבי האט מקרב געווען מלמדים מער ווי רבנים; און די גמרא אז "ומצדיקי הרבים ככוכבים" מיינט מלמדי תינוקות. א שטערן זעט אויס קליין און איז ריזיג, און אזוי איז א מלמד. אז,אח
אלע מתמידים זענען מלמדים, לייגט ער צו, ווייל די קינדער זעען ווי זיי עסן, וואשן זיך און בענטשן. א קינד וואס זעט א חסרון ביי זיין רבי'ן מיינט אז די תורה איז נאר פון די ליפן.
אריינגעבן ווארעמקייט אין קינדער
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
- ט לכאורה Mesillas Yesharim ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:35
- ס Toldos Yaakov Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:30
- פ Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:30
- ק Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:46, 35:01
- ר Pri Etz Chaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 35:01
- ש לכאורה Mesillas Yesharim, introduction מפתח אינעם אויסשרייב: 32:46
- אד לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:08
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 3:41 פינחס איז געווען א פשוט'ער איד וואס מ'האט נישט גערעכנט, און דורך אים האט דער אייבערשטער געוויזן אז קליינע מענטשן קענען זוכה זיין צו גרויסע זאכן.
- 10:08 דער משגיח זאגט אז די היינטיגע סכנה פאר כלל ישראל פאדערט יחידים וואס זאלן זיך אננעמען פאר קדושת ישראל, כאטש אין זייער סביבה און אין זייער שטוב.
- 13:02 די וועלט איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן, ממילא געהערט יעדער מאמענט צו זיין דינסט, און דער קעמפ איז דא כדי צו שטייגן אין תורה, תפילה און מידות.
- 22:38 די העכערע אידן ציען אדער ארויף די פשוט'ע אדער ווערן פון זיי אראפגעצויגן, דערפאר מוזן די מתמידים ארויפציען דעם קעמפ.
- 41:11 וויפיל התלהבות א מענטש שפירט ביים דאווענען ווענדט זיך אין וויפיל ער איז צוגעבונדן צו קדושה; איינער וועמענס הארץ איז פארשטאפט מיט עולם הזה האלט די וואס דאווענען מיט ברען פאר משוגעים.
- 51:19 א מלמד איז ווי א שטערן, קליין אין די אויגן פון מענטשן אבער באמת זייער גרויס, און ער לערנט בעיקר מיט זיין אייגענע דוגמא און ווארעמקייט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 2:16 פארוואס האט דווקא פינחס, א מענטש אן א חשוב'ן ארט, זוכה געווען צו אזא גרויסקייט?
תירוץ: 4:10 דער אייבערשטער האט אויסגעקליבן א צייט ווען די גדולים זענען געשטאנען אן כח, כדי צו ווייזן אז אפילו קליינע מענטשן קענען זוכה זיין צו גרויסע זאכן.
-
קשיא: 11:26 אויף וואס איז מען געקומען אין קעמפ?
תירוץ: 13:02 צו דינען דעם אייבערשטן בעסער ווי אין שטאט: מער תורה, בעסער דאווענען און אהבת חברים, נישט פארגעניגן און ספארט.
-
קשיא: 21:51 פארוואס האט דער אייבערשטער געמאכט אז די מתמידים און דער קעמפ זאלן זיין צוזאמען?
תירוץ: 21:57 כדי די קינדער פון קעמפ זאלן זיך אפלערנען פון די מתמידים און די מתמידים זאלן אויף זיי משפיע זיין, און נישט ווערן פון זיי אראפגעצויגן.
-
קשיא: 41:42 פארוואס האלטן געוויסע מענטשן די וואס שאקלען זיך מיט ברען ביים דאווענען פאר משוגעים?
תירוץ: 39:46 אזוי ווי א טויבער ביי א חתונה, איז זייער הארץ פארשטאפט מיט עולם הזה און זיי הערן נישט די שירה פון דער בריאה.
-
קשיא: 51:14 פארוואס גלייכט די גמרא מלמדי תינוקות צו שטערן?
תירוץ: 51:19 א שטערן זעט אויס קליין פון אונטן אבער איז ריזיג; אזוי זעט א מלמד אויס קליין ביי מענטשן אבער ער איז באמת גרויס.
מעשיות
-
38:38 דער משגיח ביי א מאדערנע חתונה
דער משגיח דערציילט אז ער איז לעצטנס געווען ביי א מאדערנע חתונה. דער חתן האט אים געבעטן ער זאל מיט אים טאנצן און ער האט געטאנצט, און די קאפעליע האט געשפילט אויפן היינטיגן אופן וואס הייסט ראק. די מוזיק האט געקוויטשעט און געקנאקט, און אלע טאנצערס האבן געשריגן און געשפרונגען; דער משגיח, וואס זאגט אז ער פארשטייט נישט אזא מוזיק, האט זיך געוואונדערט אויף זיי, און זיי האבן זיך גארנישט געהאלטן פאר משוגעים.
-
31:37 דער חתם סופר פאסט פאר א מסכתא
דער משגיח דערציילט אז דער חתם סופר פלעגט פאסטן ווען ער האט געדארפט אנהייבן לערנען מיט דער ישיבה א מסכתא ווי חולין, ווייל זי האנדלט פון שחיטה, אדער בבא קמא, ווייל זי האנדלט פון מזיקים. דערפון לערנט דער משגיח אז דער פרק וואס מ'לערנט איז א סימן מן השמים.
אין דער מעשה: דער חתם סופר
-
55:16 ר' אהרן פון קארלין אין חדר
ר' אהרן פון קארלין, דער בית אהרן, איז אמאל אריין אין א חדר וואו דער מלמד האט געלערנט מיט די קינדער אין דער פרשה פון אליעזר'ס שליחות. דער מלמד האט געפרעגט די קינדער וואס רש"י זאגט, און האט זיי געלערנט מיט געפיל אז לבן איז געווען א רשע וואס האט גערעדט פאר זיין טאטן. דער משגיח זאגט אז אזוי דארף מען לערנען מיט קינדער, אז זיי זאלן שפירן אז דער רבי מיינט עס.
אין דער מעשה: דער בית אהרן, לבן
געדאנקען
- 4:10 פינחס האט זוכה געווען דווקא ווייל ער איז געווען קליין: דער אייבערשטער האט אויסגעקליבן א מאמענט ווען אפילו די סנהדרין, די נשיאים און משה רבינו זענען געשטאנען, כדי צו ווייזן אז גרויסקייט איז נישט קיין מאנאפאל פון די גרויסע.
- 22:30 כלל ישראל איז ווי א שטריק: וואס העכער דער בעל מדריגה הייבט זיך, אלץ מער שלעפט ער ארויף דעם פשוט'ן איד, און ווען ער לאזט זיך אראפ, פאלט דער שפיץ פון שטריק נאך נידריגער; אזוי האט "ישראל", דער חשוב'ער איד, וואס איז געזעסן מיט שטותים, געברענגט "העם" צו די ערגסטע עבירות.
- 24:03 אויף "כי גמר חסיד כי פסו אמונים" ברענגט דער משגיח ביידע פשטים, אז דער חסיד'ס ירידה האט גורם געווען אז די אמונה ביים פאלק איז געפאלן, און אז דער פאלק'ס ירידה האט אראפגעצויגן דעם חסיד, און ער זאגט אז ביידע זענען אמת.
- 26:36 א משפיע קומט פון "שיפוע", א בארג אראפ: די השפעה רינט אראפ פון דעם העכערן, אבער מ'דארף אכטונג געבן נישט אליין אראפצורוטשן.
- 39:46 איינער וואס הערט נישט די שירה פון דער בריאה איז ווי א טויבער ביי א חתונה וואס האלט די טאנצערס פאר משוגעים; פאר אים זעען די וואס שאקלען זיך ביים דאווענען אויס ווי משוגעים.
- 51:14 מלמדים ווערן געגליכן צו שטערן ווייל א שטערן זעט אויס ווי א קליין פינטעלע און איז פיל גרעסער ווי די ערד; אזוי זעט א מלמד אויס קליין אין די אויגן פון מענטשן, אבער ער איז באמת זייער גרויס.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 10:31 דער משגיח זאגט אז יעדער איינער דארף זיך אננעמען פאר קדושת ישראל וויפיל ער קען, כאטש אין זיין סביבה און אין זיין שטוב.
- 27:11 דער משגיח מוטיגט די בחורים אויסצונוצן די ראשי ישיבות און די מופלגדיגע חברים אין קעמפ און צו שטייגן אין תורה, עבודה און גמילות חסדים.
- 42:58 דער משגיח בעט אז מ'זאל קומען אין צייט צום דאווענען, אז אלע זאלן אנהייבן צוזאמען.
- 48:56 דער משגיח בעט אז די עלטערע מתמידים זאלן אכטונג געבן אז די יונגערע זאלן זיך פירן מיט צניעות, אזוי ווי דער שולחן ערוך פאדערט.
- 53:42 דער משגיח זאגט אז די וואס לערנען מיט קינדער דארפן זיי אריינגעבן ווארעמקייט צו אידישקייט דורך זייער אייגענע דוגמא און מעשיות פון צדיקים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אביהוא, אברהם אבינו, אליהו הנביא, בר קמצא, דוד המלך, דניאל, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער מהר"ל פון פראג, דער מיטעלער רבי, דער צמח צדק, זמרי בן סלוא, לבן, משה רבינו, נדב, פינחס, קמצא, רבי אהרן קארלינער, רבי חיים ויטאל, רבי ישראל פיסטינער, שאול המלך
ערכים אהבת חברים, התלהבות, מסירות נפש, מרגלים, משפיע ומקבל, עקבתא דמשיחא, צניעות, קדושת ישראל, קנאות, רבונו של עולם, שנאת חנם, תינוקות של בית רבן