אגרת התניא אודות תפילה; מלוה מלכה

קאטאלאג: שיעורים לבחורים נומ׳ ⁨6⁩ פאקעט גייד ז׳ 52 אידיש 28 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 28 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט דעם בעל התניא'ס אגרת קעגן די וואס שטופן אפ א מאריך בתפילה, דערציילט אן אמת'ע מעשה פון א דיבוק וואס דער שינאווער רב האט ארויסגעטריבן, און ערקלערט פארוואס יעקב האט געשיקט יהודה קיין גושן און וויאזוי די מלוה מלכה איז מחנך די נייע וואך.

דער משגיח עפנט מיט אן אגרת פונעם בעל התניא אין אגרת הקודש, וואס ער האט געשריבן ווען ער האט געהערט אז מען לאזט נישט צום עמוד א איד וואס איז מאריך אין דאווענען. חז"ל זאגן אז דער וואס איז מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים, ממילא איז די טענה אז מ'האט נישט קיין צייט א פאלשער חשבון. די אגרת ערקלערט אז אין די פריערדיגע דורות איז דער עיקר עבודה געווען תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז עס תפילה, וואס פאדערט התבוננות אין יעדן ווארט, און ער בעט מ'זאל דאווענען צוזאמען, אין סדר און נישט חאפנדיג. דערנאך שטעלט ער אוועק די צוויי תנאים פון א מעשה, א באקאנטער מקור און א לימוד, און דערציילט, פון רבי אלעזר בריזל, וויאזוי דער שינאווער רב האט באפרייט א מיידל פון א דיבוק, צוזאמען מיטן חפץ חיים'ס ווארט וועגן אונזער נסיון פון אמונה. צום סוף ערקלערט ער אז יהודה, דער שורש פון הודאה, האט מחנך געווען גושן, אזוי ווי די מלוה מלכה פון דוד המלך איז מחנך די וואך.

ענינים: כוונה אין דאווענען

סדר השיעור

  1. 0:00 דעם בעל התניא'ס אגרת וועגן לאנג דאווענען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט פאר די אגרת הקודש, בריוו וואס דער בעל התניא האט געשיקט צו די חסידים, און לערנט איינס וואס ער האט געשריבן ווען ער האט געהערט אז מען לאזט נישט צום עמוד א מאריך בתפילה. ער ערקלערט די טענה פון חז"ל אז דער מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים, זאגט אז דער "איך האב נישט קיין צייט" איז א פאלשער חשבון, און ווי אזוי דער שליח ציבור איז מוציא איינעם וואס מוז אוועקגיין.

  2. 3:46 תפילה, די עבודה פון עקבתא דמשיחא שטייט אינעם קאטאלאג

    אויף דער טענה אז די חסידים האבן אויסגעטראכט א נייע חומרא, ערקלערט די אגרת אז די ערשטע דורות האבן געדינט מיט תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה, מיט התבוננות אין פסוקי דזמרא און אין די ברכות פון קריאת שמע. דער משגיח לייגט צו אז די ערשטע גרויסע נשמות האבן געקענט דאווענען קורץ ווייל זייער קאפ איז געווען אפן און נישט פארפאטשקעט מיט עבירות, און ער לערנט דעם בעל התניא'ס בקשה מ'זאל דאווענען צוזאמען און אין סדר, און די כללים וויאזוי צו קלייבן חזנים.

  3. 10:01 וואס מאכט אן אמת'ע מעשה; דיבוקים און אמונה

    דער משגיח שטעלט אוועק צוויי תנאים פאר א מעשה, א באקאנטער מקור און א לימוד, און ער שטעלט פאר דעם מקור פון זיין מעשה, רבי אלעזר בריזל, וואס האט עס געהערט פון זיין טאטן. ער באשרייבט וואס מ'האט אמאל געזען, אז זינדיגע נשמות זענען אנטלאפן פון די מלאכי חבלה אריין אין א מענטש אלס דיבוק, און ער ברענגט דעם חפץ חיים'ס ווארט אז ס'וועט מער נישט זיין קיין דיבוקים, ווייל דער נסיון פון אונזער דור איז אמונה בשעת הסתר פנים.

  4. 16:47 דער שינאווער רב און דער דיבוק מעשה

    דער משגיח דערציילט וויאזוי מ'האט געבראכט א מיידל מיט א דיבוק צום שינאווער רב'ס שלש סעודות, וואו דער דיבוק האט געשריגן פון זיינע הייליגע ווערטער, און נאך הבדלה האט מען געשיקט דעם גבאי צו א געוויסע מצבה און דאס מיידל איז געזונט געווארן. דערנאך זאגט ער אז אסאך פון אונז טראגן אין זיך "דיבוקים", כוחות פון עבירות וואס לאזן נישט לערנען און דאווענען ווי עס דארף צו זיין, און מ'דארף זיי ארויסרייסן איידער משיח קומט.

  5. 21:12 יהודה געשיקט קיין גושן, און מלוה מלכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס יעקב האט געשיקט יהודה, און נישט יששכר אדער לוי, קיין גושן, און ערקלערט עס דורך דעם מנהג פון חנוכת הבית: מ'איז מחנך א פלאץ מיט לויבן דעם אייבערשטן, און יהודה איז דער שורש פון הודאה און פון דוד המלך. אזוי איז די מלוה מלכה, די סעודה פון דוד המלך, מחנך די קומענדיגע וואך, און ער ענדיגט מיט ברכות אז די ימי חושך פון טבת זאלן זיך איבערדרייען צו שמחה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דעם בעל התניא'ס אגרת וועגן לאנג דאווענען

0:35

דער משגיח שטעלט פאר די אגרת הקודש, בריוו וואס דער בעל התניא האט געשיקט צו די חסידים, און לערנט איינס וואס ער האט געשריבן ווען ער האט געהערט אז מען לאזט נישט צום עמוד א איד וואס איז מאריך אין דאווענען. וויבאלד חז"ל זאגן אז דער מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים, זאגט דער משגיח אז "איך האב נישט קיין צייט" איז א פאלשער חשבון: פארקערט, דער וואס האט נישט קיין צייט דארף דווקא דאווענען לאנג. א,ב

תפילה, די עבודה פון עקבתא דמשיחא

3:46

אויף דער טענה אז די חסידים מאכן נייע חומרות, ענטפערט די אגרת אז אין די ערשטע דורות איז דער עיקר עבודה געווען תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה. זאגן די ווערטער, אפילו מיטן טייטש, איז נאך נישט געדאוונט; מ'דארף זיך מתבונן זיין אין יעדן ווארט, וואס נעמט צייט, כדי צו מעורר זיין די אהבה מסותרת אין יעדן אידנס הארץ פאר קריאת שמע. א

6:45

די ערשטע דורות, ערקלערט דער משגיח, האבן געקענט דאווענען קורץ ווייל זייער קאפ איז געווען אפן, נישט פארפאטשקעט מיט עבירות. דערנאך בעט די אגרת אז אלע זאלן דאווענען צוזאמען, ווארט ביי ווארט, אן שיחה בטילה, און מ'זאל קלייבן חזנים פון די וואס דאווענען נישט צו לאנג און נישט חאפנדיג. א

וואס מאכט אן אמת'ע מעשה; דיבוקים און אמונה

10:25

פאר זיין מעשה שטעלט דער משגיח אוועק צוויי תנאים: א באקאנטער מקור, ווייל ס'גייען ארום אסאך אויסגעטראכטע מעשיות, און א לימוד וואס מ'קען אוועקנעמען. זיין מקור איז רבי אלעזר בריזל פון ירושלים, א גדול בתורה ובחסידות, וואס האט עס געהערט פון זיין טאטן, וואס איז געווען ביי דער מעשה.

14:09

אמאל, ערקלערט ער, זענען זינדיגע נשמות אנטלאפן פון די מלאכי חבלה און אריין אין לעבעדיגע מענטשן אלס דיבוקים, און האבן פון זיי גערעדט. ווען אזא מעשה איז פארגעקומען אין חפץ חיים'ס צייטן, האט ער געזאגט אז ס'וועט מער נישט זיין קיין דיבוקים: ווען מ'זעט אזעלכע זאכן איז גרינג צו גלייבן, און דער נסיון פון אונזער דור איז אמונה ווען מ'זעט גארנישט.

דער שינאווער רב און דער דיבוק

16:57

מ'האט געבראכט א מיידל מיט א דיבוק צום שינאווער רב'ס שלש סעודות. ווען ער האט אנגעהויבן די זמירות, האט דער דיבוק געשריגן אז עס ברענט אים; נאך הבדלה האט דער רב געשיקט דעם גבאי צו א געוויסע מצבה, און דאס מיידל איז געזונט געווארן. שפעטער האט דער שינאווער רב געזאגט אז ער האט קיין דיבוק נישט ארויסגעטריבן.

19:58

דער משגיח לייגט צו אז אסאך פון אונז טראגן אין זיך דיבוקים, כוחות פון עבירות וואס לאזן נישט לערנען און דאווענען ווי עס דארף צו זיין, און מ'דארף זיי ארויסרייסן איידער משיח קומט.

יהודה געשיקט קיין גושן, און מלוה מלכה

21:36

דער משגיח פרעגט פארוואס יעקב האט געשיקט יהודה קיין גושן, און נישט יששכר אדער לוי וואס זענען נענטער צו תורה. א נייע הויז איז מען מחנך, טייל מיט זיבן טעג לערנען, ווי רבי שרגא פייוול מענדלאוויטש האט אמאל איינגעפירט, טייל מיט א סעודה און שירות ותשבחות. מצרים האט געדארפט אזא חינוך, און יהודה, וואס הייסט נאך לאה'ס הודאה צום אייבערשטן, איז מחנך מיט לויב, וואס פארטרייבט די שלעכטע כוחות. ד,ה

25:44

פון יהודה שטאמט דוד המלך, וואס האט געשריבן תהלים, און דערפאר איז די מלוה מלכה, די סעודה פון דוד המלך, מחנך די וואך. די וואך, מיט די ימי חושך פון טבת, דארף בפרט אזא חינוך, און דער משגיח בענטשט אז דער תענית זאל ווערן, ווי דער פסוק אין זכריה זאגט, צו ששון ושמחה פאר בית יהודה. ז

מראי מקומות

תורה

  1. ד Bereishis 46:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:36
  2. ה Bereishis 29:35 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:36

נביאים

  1. ז Zechariah 8:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:44

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Berachos 54b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:35
  2. ג לכאורה Rosh Hashanah 35a 3:09 מפתח
  3. ו לכאורה Berachos 7b 25:04 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya, Iggeres HaKodesh 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:35, 3:46, 6:45

עיקרי הדברים

  1. 1:03 דער בעל התניא איז געווען שטארק ברוגז ווען ער האט געהערט אז מען לאזט נישט צום עמוד א מאריך בתפילה, ווייל חז"ל זאגן אז דער וואס איז מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים.
  2. 4:02 אין די פריערדיגע דורות איז דער עיקר עבודה געווען תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה.
  3. 5:28 דאווענען מיינט זיך מתבונן זיין אין יעדן ווארט, וואס מ'קען נאר טאן פאמעלעך, כדי צו מעורר זיין די אהבה מסותרת אין יעדן אידנס הארץ פאר קריאת שמע.
  4. 10:25 א מעשה וואס מ'דערציילט דארף האבן צוויי זאכן: א באקאנטער מקור, אז מ'זאל וויסן אז ס'איז אמת, און א לימוד וואס מ'קען אוועקנעמען.
  5. 15:34 דער חפץ חיים האט געזאגט אז ס'וועט מער נישט זיין קיין דיבוקים, ווייל דער נסיון פונעם לעצטן דור פאר משיח איז צו גלייבן אן זען.
  6. 23:24 יהודה, וואס הייסט אזוי פון הודאה, איז געשיקט געווארן מחנך צו זיין גושן, און אזוי איז די מלוה מלכה, די סעודה פון דוד המלך, מחנך די נייע וואך מיט שירות ותשבחות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:21 פארוואס איז דער בעל התניא אזוי ברוגז געווען אז מען לאזט נישט צום עמוד א מאריך בתפילה?

    תירוץ: 1:33 ווייל חז"ל זאגן אז דער מאריך בתפילתו ווערט מאריך ימים, ממילא ווען מ'שטופט אים איז מען אים ממעט אין זיינע ימים.

  2. קשיא: 3:46 פארוואס דאווענען די חסידים לאנג, אז די ערשטע דורות האבן דאס נישט געמאכט פאר זייער עיקר עבודה?

    תירוץ: 4:02 אין די ערשטע דורות איז דער עיקר געווען תורה, אבער אין עקבתא דמשיחא איז דער עיקר עבודה תפילה.

  3. קשיא: 15:34 פארוואס האט דער חפץ חיים געזאגט אז ס'וועט מער נישט זיין קיין דיבוקים?

    תירוץ: 15:49 ווען מ'זעט אזעלכע זאכן איז גרינג צו גלייבן, אבער דער נסיון פונעם דור פאר משיח איז צו גלייבן ווען מ'זעט גארנישט.

  4. קשיא: 23:43 פארוואס האט יעקב געשיקט יהודה קיין גושן, און נישט יששכר אדער לוי, וואס האבן מער שייכות צו תורה?

    תירוץ: 24:00 ווייל מ'איז מחנך א פלאץ מיט לויבן דעם אייבערשטן מיט שירות ותשבחות, און יהודה הייסט אזוי פון הודאה.

מעשיות

  1. 16:50 דער שינאווער רב און דער דיבוק ביי שלש סעודות

    רבי אלעזר בריזל'ס טאטע איז געווען אין שינאווא אויף א שבת, ווען ס'איז געקומען א פרוי מיט א טאכטער וואס אין איר איז אריין א דיבוק, וואס האט ארויסגערעדט פון איר און איר געטון צרות. מ'האט געזאגט מ'זאל איר ברענגען צום שינאווער רב'ס שלש סעודות, וואס איז א גרויסע עת רצון; דער טאטע איז געקומען שפעט, האט אין דער פינסטער נישט געהאט וואו צו זיצן, און האט זיך אוועקגעזעצט אויף א פענסטער ביי דער עזרת נשים. ווען דער שינאווער רב האט אנגעהויבן די זמירות, האט דער דיבוק געשריגן אז עס ברענט און טוט וויי, ער האט נישט געקענט אויסהאלטן די הייליגע ווערטער. נאך הבדלה האט דער רב געשיקט דעם גבאי צום בית הקברות צו א געוויסע מצבה; ס'איז געווען אזא געשריי אז דער טאטע איז אראפגעפאלן פונעם פענסטער, און דאס מיידל איז געזונט געווארן. ווען א צווייטער רב האט שפעטער געזאגט אז ער האט געהערט אז דער שינאווער רב האט ארויסגעטריבן א דיבוק, האט ער געענטפערט אז ער האט קיין דיבוק נישט ארויסגעטריבן, אפשר דער גבאי.

    אין דער מעשה: ר' אלעזר בריזעל, דער שינאווער רב

געדאנקען

  1. 2:02 דער משגיח רופט אן "איך האב נישט קיין צייט, דערפאר דאווען איך שנעל" א פאלשער חשבון: וויבאלד א מאריך בתפילה ווערט מאריך ימים, איז פארקערט, דער וואס האט נישט קיין צייט דארף דווקא דאווענען לאנג.
  2. 6:31 וואס האט געמאכט אז די ערשטע דורות האבן געקענט דאווענען קורץ איז נישט ווי גרויס דער קאפ איז געווען, נאר אז ער איז געווען אפן: א קאפ וואס איז נישט פארפאטשקעט מיט עבירות קען מתפלל זיין אין א רגע.
  3. 16:00 וואס די דיבוקים האבן אויפגעהערט אין חפץ חיים'ס צייטן פאסט צו דעם דור'ס תפקיד: ווען מ'זעט אזעלכע זאכן איז גרינג צו גלייבן, אבער די מצוה פון אונזער דור איז אמונה בשעת הסתר פנים.
  4. 19:56 הגם די דיבוקים פון אינדרויסן האבן אויפגעהערט, זאגט דער משגיח אז אסאך מענטשן טראגן אינעווייניג דיבוקים: כוחות פון עבירות וואס לאזן נישט לערנען, דאווענען און האבן גוטע מידות.
  5. 23:47 מ'האט געשיקט יהודה און נישט יששכר אדער לוי מחנך צו זיין גושן, ווייל מ'איז מחנך א פלאץ מיט לויבן דעם אייבערשטן, וואס פארטרייבט די כוחות הטומאה, און יהודה'ס נאמען קומט פון הודאה.
  6. 25:51 די מלוה מלכה איז דער חנוכת הבית פון דער וואך: אלס די סעודה פון דוד המלך, פון שבט יהודה, פארטרייבן אירע שירות ותשבחות די מקטריגים פון די וואכנדיגע טעג.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 10:25 דער משגיח זאגט אז מ'זאל דערציילן א מעשה נאר ווען מ'ווייסט איר מקור און מ'קען דערפון אוועקנעמען א לימוד לויט די אייגענע מדריגה.
  2. 20:50 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך מחזק זיין און ארויסרייסן די אינעווייניגסטע "דיבוקים", כדי מ'זאל נישט דארפן אנטקעגן גיין משיח בבושת פנים.
  3. 26:17 דער משגיח זאגט אז מ'דארף אנהייבן די נייע וואך מיט מלוה מלכה, מיט תורה, הודאה און שירות ותשבחות צום אייבערשטן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער בעל התניא, דער חפץ חיים, דער סטאלינער רבי, דער שינאווער רב, יהודה, יעקב אבינו, לאה אמנו, ר' אלחנן וואסערמאן, ר' אלעזר בריזעל, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש

ערכים אהבה מסותרת, דיבוק, הודאה, המאריך בתפילתו, הסתר פנים, התבוננות, חנוכת הבית, מלאכי חבלה, מלוה מלכה, עקבתא דמשיחא, עשרה בטבת, פסוקי דזמרה, שליח ציבור, שלש סעודות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט