התעוררות לתפילה ולעבודת ה'

קאטאלאג: שיעורים לבחורים נומ׳ ⁨12⁩ פאקעט גייד ז׳ 52 אידיש 29 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 29 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח וועקט אויף די בחורים צו דאווענען לאנג און מיט'ן הארץ, ווייל יעדע ווארט פון תפילה איז א היכל פון גן עדן, און יעדער טאג און יעדער מענטש האט א שליחות וואס קומט מער נישט צוריק.

דער משגיח עפנט מיט דעם ערשטן בריוו אין אגרת הקודש פונעם בעל התניא: די וואס האבן צייט, ווי מלמדים און כולל יונגעלייט, זאלן דאווענען כאטש אנדערטהאלב שעה, שבת זאל יעדער דאווענען לענגער, און ווער עס האט צייט און דאווענט געאיילט, לאזט מען אים נישט אריין הערן דעם רבי'נס תורה. ער ברענגט אז מ'לאכט פון לאנג דאווענען, און די גמרא אז פאר משיח וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם. דאווענען מיט'ן הארץ מיינט אז דאס הארץ איז צוגעבונדן צו יעדן ווארט, ווייל, ווי דער חתם סופר ברענגט פונעם בעל שם טוב, יעדע ווארט איז א היכל. נאך א הוספה וועגן דעם אז יעדער חסיד דינט לויט זיין שורש, ערקלערט ער אז מחשבות זרות זענען א סימן אז מ'ווערט ארויסגעשטויסן פון גן עדן. דערנאך לערנט ער אז יעדער טאג און יעדער מענטש האט אן אייגענעם תפקיד, ווי ביי משה רבינו און יוסף הצדיק, און ער שליסט מיט זיך גרייטן צו די גרויסע טעג און צו משיח.

ענינים: כוונה אין דאווענען

סדר השיעור

  1. 0:00 דעם בעל התניא'ס בריוו וועגן לאנג דאווענען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם ערשטן בריוו פון אגרת הקודש וואס דער בעל התניא האט געשיקט אין אלע זיינע שטיבלעך: די וואס האבן צייט זאלן דאווענען כאטש אנדערטהאלב שעה, שבת זאל יעדער לענגער דאווענען, און מ'זאל שטעלן מענטשן וואס זאלן מעלדן ווער עס איילט זיך, און יענעם לאזט מען נישט אריין הערן דעם רבי'נס תורה.

  2. 8:01 מ'לאכט פון דאווענען; דאווענען מיט'ן הארץ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מערקט אן אז מ'לאכט פון לאנג דאווענען, און ברענגט די גמרא אז פאר משיח וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם. ער טייטשט "ולעבדו בכל לבבכם" אז דאס הארץ איז צוגעבונדן צו יעדן ווארט, און ברענגט דעם בעל שם טוב'ס תורה, וואס דער חתם סופר ברענגט, אז יעדע ווארט איז א היכל.

  3. 11:38 יעדער תלמיד דינט לויט זיין שורש

    אלס הוספה ערקלערט דער משגיח אז די תלמידים פונעם בעל שם טוב, און די סך רביס וואס זענען ארויס פונעם רבי פון לובלין, האבן יעדער געדינט אנדערש; אן אמת'ער חסיד מאכט נישט נאך דעם רבי'ן, נאר ער באקומט די נקודה פון עבודה. דערנאך קערט ער זיך אום צו דעם בעל שם טוב'ס תורה אז יעדע ווארט פון תורה און תפילה איז א היכל.

  4. 15:38 מחשבות זרות: ארויסגעשטויסן פון גן עדן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז מחשבות זרות ביים דאווענען זענען ארויסגעשטויסן ווערן פון גן עדן, אזוי ווי אדם הראשון נאך דעם חטא, און ווער עס דאווענט ווי געהעריג, לאזט מען אריין אין די היכלות פון תורה און תפילה. אזא איינער מוז דאווענען לענגער, און זיינע טרערן זענען טרערן פון שמחה, ווי א טאטע מיט א קינד וואס טרעפן זיך.

  5. 19:35 יעדער טאג און יעדער מענטש האט א שליחות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען דאס דאווענען אזוי אז יעדער טאג ברענגט א נייע ליכט און זיין אייגענעם תיקון, און ער ברענגט "בא בימים" ביי אברהם, הלל'ס "אם לא עכשיו אימתי" און "המחדש בטובו". יעדער מענטש קומט צוליב איין מאמענט פון נסיון, ווי משה רבינו צוליב מתן תורה און יוסף וואס איז געווארן יוסף הצדיק דורך זיין נסיון, דערפאר דארף מען אלעמאל זיין גרייט.

  6. 24:46 זיך גרייטן צו גרויסע טעג און צו משיח

    דער משגיח זאגט אז ס'קומען גרויסע טעג, אדר און בפרט ניסן, אז ס'קאכט זיך אויף דער וועלט, און אז מ'דארף זיך גרייטן א בגד פאר משיח געוועבט פון תורה, מצוות און תפילה. ער ענדיגט מיט א ברכה אז אלע זאלן זוכה זיין צו באגעגענען משיח און זיך נישט שעמען; דערנאך קומט א ניגון.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דעם בעל התניא'ס בריוו וועגן לאנג דאווענען

0:45

דער משגיח לערנט דעם ערשטן בריוו פון אגרת הקודש אין תניא, וואס דער בעל התניא האט געשיקט מ'זאל עס אויפהענגען אין אלע זיינע שטיבלעך, וועגן זיך מחזק זיין אין תורה און אין תפילה. אינדערוואכן, ערקלערט ער, קענען בעלי בתים און ארבעטער נישט דאווענען לאנג, ווייל זיי דארפן צייטיג קומען צו דער ארבעט. דערפאר בעט דער בעל התניא אז די וואס האבן צייט, ווי מלמדים און כולל יונגעלייט, זאלן דאווענען כאטש אנדערטהאלב שעה און שטיין ארום דעם חזן. א

4:46

שבת זאל יעדער דאווענען לענגער, ווי דער שולחן ערוך זאגט אז די וואס זענען פארנומען די גאנצע וואך זאלן שבת מער לערנען. דער בעל התניא איז געווען א שטרענגער מענטש, מערקט אן דער משגיח, און ער האט געהייסן שטעלן מענטשן וואס זאלן מעלדן ווער עס האט צייט און איילט זיך; אזא איינעם האט מען נישט אריינגעלאזט הערן זיין תורה, און פאר איבערגעגעבענע חסידים איז דאס געווען דער גרעסטער עונש. ב

מ'לאכט פון דאווענען; דאווענען מיט'ן הארץ

8:11

וואו מ'דאווענט לאנג, זאגט דער משגיח, מאכן אנדערע חוזק דערפון. ער דערציילט פון א רבי וואס פלעגט וואונטשן זיינע חסידים אז מ'זאל זיי האלטן פאר משוגע'נע, ווייל די גמרא זאגט אז פאר משיח וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם. ד

9:10

דערנאך טייטשט ער "ולעבדו בכל לבבכם" (דברים יא, יג), וואס די גמרא אין תענית לערנט אפ אויף תפילה. פארשטיין פירוש המילות איז דאווענען מיט'ן קאפ; מיט'ן הארץ מיינט אז דאס הארץ איז צוגעבונדן צו יעדן ווארט און ס'איז שווער אוועקצוגיין דערפון, ווייל, ווי דער חתם סופר ברענגט פונעם בעל שם טוב, יעדע ווארט איז א היכל. ה,ו,ז

יעדער תלמיד דינט לויט זיין שורש

11:46

אלס הוספה ערקלערט דער משגיח אז אן אמת'ער חסיד מאכט נישט נאך; ער דינט לויט דעם שורש פון זיין נשמה, און פונעם רבי'ן באקומט ער די נקודה פון עבודה. די תלמידים פונעם בעל שם טוב האבן יעדער געדינט אנדערש, און די סך תלמידים פונעם רבי פון לובלין האבן פארשפרייט חסידות אויף וועגן וואס זענען אזוי אנדערש ווי מזרח און מערב. וואס דער חתם סופר האט געדאווענט אשכנז איז קיין ראיה נישט, לייגט ער צו; ברסלבער דאווענען אויך אשכנז.

מחשבות זרות: ארויסגעשטויסן פון גן עדן

15:46

יעדע ווארט פון תפילה, ערקלערט דער משגיח, איז א שטיקל גן עדן, און מחשבות זרות מיינען אז מ'שטופט אים ארויס, אזוי ווי מ'האט פארמאכט דעם גן עדן פאר אדם הראשון נאך דעם חטא (בראשית ג, כד). דערפאר כאפט זיך א מענטש אז ער האט אפגעדאווענט א העלפט אן איין ווארט צום אייבערשטן: ער האט פארגעסן אז ס'איז דא א רבונו של עולם. ח

18:27

ווער עס דאווענט ווי געהעריג, לאזט מען אריין אין די היכלות; ער קען זיך נישט אפרייסן און מוז דאווענען לענגער. זיינע טרערן זענען טרערן פון שמחה, ווי ביי א טאטע מיט א קינד וואס טרעפן זיך נאך א יאר.

יעדער טאג און יעדער מענטש האט א שליחות

19:45

דער משגיח לערנט אז אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען דאס דאווענען אזוי אז יעדער טאג ברענגט א נייע ליכט און זיין אייגענעם תיקון, וואס קומט מער נישט צוריק. אברהם איז געקומען "בא בימים" (בראשית כד, א), קיין איין טאג האט נישט געפעלט. ווי הלל זאגט (אבות א, יד), אפלייגן אויף מארגן טויג נישט, ווייל מארגן האט זיין אייגענעם "עכשיו"; און ווי די ברכה "המחדש בטובו" זאגט, איז יעדער טאג א נייע בריאה. ט,י,כ

23:14

יעדער מענטש, לייגט ער צו, קומט צוליב איין מאמענט פון נסיון. משה רבינו איז געקומען צוליב מתן תורה; יוסף איז דורכגעגאנגען דעם נסיון מיט אשת פוטיפר, און ערשט דאן האט מען אים אנגערופן יוסף הצדיק. קיינער ווייסט נישט פון פאראויס ווען זיין מאמענט קומט, דערפאר דארף מען אלעמאל זיין גרייט.

זיך גרייטן צו גרויסע טעג און צו משיח

24:46

ס'קומען גרויסע טעג, זאגט דער משגיח, אדר און בפרט ניסן, און ס'קאכט זיך אויף דער וועלט. מ'דארף זיך גרייטן א בגד פאר משיח, געוועבט פון תורה, מצוות און תפילה, און ער בענטשט אז אלע זאלן זוכה זיין אים צו באגעגענען און זיך נישט שעמען.

מראי מקומות

תורה

  1. ג Shemos 20:9-10 5:23 טעקסט מפתח
  2. ה Devarim 11:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:10
  3. ח Bereishis 3:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:46
  4. ט Bereishis 24:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:45

משנה

  1. י Avos 1:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:45

תלמוד בבלי

  1. ד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:11
  2. ו Taanis 2a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:10

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya, Iggeres HaKodesh 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:45
  2. ב לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 290:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:46
  3. ז Derashos Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 9:10

תפילה און פיוט

  1. כ לכאורה Shacharis, first blessing before Krias Shema מפתח אינעם אויסשרייב: 19:45

עיקרי הדברים

  1. 3:33 דער בעל התניא בעט אין זיין בריוו אז די וואס האבן צייט זאלן דאווענען כאטש אנדערטהאלב שעה, און אז שבת זאל יעדער דאווענען לענגער.
  2. 9:34 דאווענען מיט'ן הארץ מיינט אז דאס הארץ איז צוגעבונדן צו יעדן ווארט, אזוי אז ס'איז שווער אוועקצוגיין פונעם ווארט; נאר פארשטיין פירוש המילות איז דאווענען מיט'ן קאפ.
  3. 15:28 יעדע ווארט פון תורה און תפילה איז א היכל, א שטיקל גן עדן; מחשבות זרות ביים דאווענען זענען א סימן אז מ'ווערט ארויסגעשטויסן דערפון.
  4. 11:49 א חסיד דארף נישט נאכמאכן דעם רבי'ן; יעדער דינט דעם אייבערשטן לויט דעם שורש פון זיין נשמה, און וואס ער באקומט פונעם רבי'ן איז די נקודה פון עבודה.
  5. 20:05 יעדער טאג ברענגט זיין אייגענעם תפקיד וואס קומט מער קיינמאל נישט צוריק, און יעדער מענטש קומט אויף דער וועלט צוליב א געוויסן מאמענט פון נסיון.
  6. 24:46 גרויסע טעג קומען, און מ'דארף זיך גרייטן א בגד אויף צו באגעגענען משיח, געוועבט פון תורה, מצוות און תפילה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 16:19 פארוואס כאפט זיך א מענטש אז ער האט אפגעדאווענט א העלפט אן זאגן איין ווארט צום רבונו של עולם, הגם ער האט גארנישט געדארפט?

    תירוץ: 16:40 ער האט פארגעסן אז ס'איז דא א רבונו של עולם, ווייל מ'האט אים ארויסגעשטויסן פון גן עדן; יעדע ווארט פון תפילה איז א היכל.

  2. קשיא: 8:29 פארוואס זאל א צדיק וואונטשן זיינע חסידים אז מ'זאל זיי האלטן פאר משוגע'נע?

    תירוץ: 8:35 ווייל די גמרא זאגט אז ווען משיח קומט, וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם.

  3. קשיא: 11:41 אויב יעדער תלמיד פונעם בעל שם טוב האט געדינט אנדערש, וואס האבן זיי מקבל געווען פון אים?

    תירוץ: 11:46 אן אמת'ער חסיד דינט לויט דעם שורש פון זיין נשמה און דארף נישט נאכמאכן; וואס ער באקומט פונעם רבי'ן איז די נקודה פון עבודה.

  4. קשיא: 21:30 פארוואס זאל מען נישט אפלייגן דעם היינטיגן תפקיד אויף מארגן?

    תירוץ: 21:33 מארגן האט זיין אייגענעם "עכשיו"; דער היינטיגער "עכשיו" קומט מער נישט צוריק.

מעשיות

  1. 8:23 א רבי'ס ברכה ביים געזעגענען

    דער משגיח דערציילט וועגן א רבי וואס ווען ער האט זיך געזעגנט מיט זיינע חסידים נאך יום טוב, פלעגט ער זיי וואונטשן אז מ'זאל זיי האלטן פאר משוגע'נע. דער טעם איז ווייל די גמרא זאגט אז ווען משיח קומט, וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם.

    אין דער מעשה: רבי מרדכי לעכאוויטשער

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 5:54 דער משגיח ווייזט אן אז דער בעל התניא, א שטרענגער מענטש, האט אויסגעקליבן אלס די שווערסטע שטראף פאר געאיילט דאווענען אז מ'זאל נישט הערן זיין תורה, און פאר איבערגעגעבענע חסידים איז דאס געווען דער גרעסטער עונש.
  2. 8:14 דאס וואס מ'לאכט פון לאנג דאווענען איז שוין פאראויסגעזאגט: די גמרא זאגט אז פאר משיח וועט מען האלטן א ירא שמים פאר א משוגע'נעם, און א צדיק פלעגט וואונטשן זיינע חסידים אז זיי זאלן זיין צווישן זיי.
  3. 15:40 מחשבות זרות ביים דאווענען זענען נישט סתם א פארגעסנקייט, נאר מ'ווערט ארויסגעשטויסן פון גן עדן, ווי אדם הראשון נאך דעם חטא; דערפאר קען א מענטש זיך כאפן אז ער האט אפגעדאווענט א העלפט אן איין ווארט צום רבונו של עולם.
  4. 18:58 די טרערן פון אמת'ן דאווענען זענען טרערן פון שמחה, ווי ביי א טאטע מיט א קינד וואס טרעפן זיך נאך א יאר נישט זען.
  5. 11:55 תלמידים פון איין רבי קענען זיין אזוי אנדערש ווי מזרח און מערב, און פונדעסטוועגן זענען אלע זיינע: וואס גייט איבער פונעם רבי'ן צום חסיד איז די נקודה פון עבודה, נישט די אויסערליכע פארעם.
  6. 23:01 יעדער מענטש לעבט אסאך יארן, אבער ער קומט אויף דער וועלט צוליב איין טאג; יוסף האט מען אנגערופן יוסף הצדיק ערשט נאכדעם וואס ער איז דורכגעגאנגען זיין נסיון, און ביז דאן איז ער געווען נאר יוסף.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 18:40 דער משגיח זאגט אז ווער עס האט כוונה ביים דאווענען מוז דאווענען לענגער, ווייל ער קען זיך נישט אפרייסן פון די ווערטער.
  2. 13:53 דער משגיח זאגט אז מ'מוז נישט נאכמאכן דעם רבי'ן אין אלעם; יעדער דינט דעם רבונו של עולם אויף זיין אופן.
  3. 24:30 דער משגיח זאגט אז מ'דארף אלעמאל זיין גרייט, ווייל קיינער ווייסט נישט פון פאראויס ווען זיין מאמענט וועט קומען.
  4. 25:00 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך גרייטן צו די קומענדיגע גרויסע טעג, און צו משיח, מיט תורה, מצוות און תפילה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער ישמח משה, דער לובלינער חוזה, דער מעזריטשער מגיד, הלל הזקן, יוסף הצדיק, משה רבינו, רבי יעקב יוסף פון פולנאה, רבי נחמן בראסלאווער, רבי נתן אדלער, רבי פינחס קאריצער

ערכים אנשי כנסת הגדולה, גן עדן, דביקות, היכל, יראת שמים, מחשבות זרות, משיח, מתן תורה, נסיון, עבודה שבלב, שורש הנשמה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט