רוב התיקון בזמננו הוא ע”י תפילה בהשתפכות הנפש
קאטאלאג: שיעורים לבחורים נומ׳ 18 פאקעט גייד ז׳ 52 אידיש 39 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז אין אונזער שוואכן דור ווערט דער בית המקדש געבויט מיט קליינע עבודות, און אז דער גרעסטער תיקון פון אונזער צייט איז תפילה מיט השתפכות הנפש, ווארט ביי ווארט און הויך.
דער משגיח עפנט מיט דעם אז דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלט מיט פגמים כדי מענטשן זאלן זיי מתקן זיין, און כלל ישראל איז אויסגעקליבן געווארן דערצו. ער דערציילט אז דער צאנזער רב האט געזאגט אז דער בית המקדש איז כמעט פארטיג חוץ די פרוכת, און לערנט ארויס אז דער בנין גייט שנעלער ווי דער חורבן, ממילא בלייבן היינט נאר קליינע חלקים. די פריערדיגע דורות האבן געטון גרויסע עבודות; מיר זענען שוואכער, דערפאר פארלאנגט מען פון אונז קליינע עבודות: קומען צום דאווענען אין צייט, נישט רעדן אינמיטן לערנען, זיך איינהאלטן פון א וויץ אדער לשון הרע. מיט א משל פון א פאפוגיי פארן מלך ווייזט ער ווי חשוב זיי זענען אין הימל. יעדע עבודה איז א בירור, און יעדע תפילה איז אן אנדער בירור. דער גרעסטער תיקון אין אונזער צייט, ווי דער אריז"ל האט מגלה געווען, איז תפילה מיט השתפכות הנפש. ער ברענגט דעם בעל התניא'ס בריוו וועגן דאווענען מילה במילה מיט קבועה בעלי תפילה, ערקלערט פארוואס מ'דאווענט הויך, און רופט די בחורים צו דאווענען צוזאמען ביים שולחן.
ענינים: כוונה אין דאווענען · די עבודה פונעם לעצטן דור · דער כח פון תפילה
סדר השיעור
-
0:00 א וועלט מיט פגמים צו מתקן זיין
דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלט מיט פגמים כדי מענטשן זאלן זיי מתקן זיין, אז נאך פגמים זענען צוגעקומען דורכן חטא פון אדם הראשון און שפעטערדיגע עבירות, און אז כלל ישראל איז אויסגעקליבן צו ברענגען ליכטיגקייט. כאטש דער צד הרע ווערט שטערקער, גלייכט ער עס צו א סוחר וואס האלט אן זיין געשעפט ווייל ער ווייסט אז ער פארדינט.
-
3:23 דער צאנזער רב און די פרוכת וואס פעלט מעשה
דער משגיח דערציילט אז דער צאנזער רב האט געזאגט ביים טיש אז דער בית המקדש איז כמעט פארטיג חוץ די פרוכת, וואס ער האט צוזאמענגענייט און רשעים האבן זי צעריסן. פון דעם לערנט ער ארויס אז דער בנין גייט שנעלער ווי דער חורבן, און נאכדעם וואס די גרויסע צדיקים פון רבי עקיבא און ווייטער האבן געמאכט די גרויסע חלקים, בלייבן פאר אונז נאר קליינע שטיקלעך ווי שרויפן.
-
7:56 קליינע עבודות פון א שוואכן דור
דער משגיח שטעלט אוועק די גרויסע עבודות פון די פריערדיגע דורות, וואס האבן געפאסט פון שבת צו שבת, קעגן אונזערע שוואכערע דורות, און זאגט אז פון אונז פארלאנגט מען קליינע עבודות: קומען צום דאווענען אין צייט, נישט רעדן ביים לערנען, זיך איינהאלטן פון א וויץ אדער לשון הרע. מיט א משל פון א פאפוגיי וואס רעדט פארן מלך ערקלערט ער אז די קליינע זאכן זענען חשוב אין הימל און זענען די לעצטע שרויפן פונעם בית המקדש.
-
15:19 יעדע עבודה און יעדע תפילה א בירור
דער משגיח ברענגט דעם ספר החינוך ביי מצות מילה: דער רבונו של עולם האט געלאזט דעם מענטש נישט פארטיג כדי ער זאל זיך אליין מתקן זיין, און אזוי איז יעדע עבודה א בירור וואס איז מתקן די וועלט. יעדע תפילה איז אן אנדער בירור, ווייל די אנשי כנסת הגדולה, צווישן זיי נביאים, האבן זי מתקן געווען מיט רוח הקודש אז יעדן טאג זאל זי אויפטון עפעס אנדערש; ער רופט אויף צו נוצן די קומענדיגע וואכן פאר תקנות אין לערנען און דאווענען.
-
18:41 דער תיקון פון אונזער צייט: תפילה מיט השתפכות הנפש שטייט אינעם קאטאלאג
נאך א ווארט וועגן נעגל וואסער וואס איז מתקן דעם מענטש און די וועלט, זאגט דער משגיח אז דער גרעסטער תיקון אין אונזער צייט, ווי דער אריז"ל האט מגלה געווען, איז תפילה. ער דערציילט ווי זייער בית המדרש איז אויפגעקומען מיט סייעתא דשמיא און ווי דער סקווירער רבי האט מחזק געווען זייער אופן התפילה, און ער שילדערט צוויי אופנים פון השתפכות הנפש: זיך האלטן ביי יעדן ווארט, אדער דאווענען שנעל, וואס דאס צווייטע איז נאר פאר א גאנץ ריינעם. ער ברענגט דעם חתם סופר פונעם בעל שם טוב אז יעדעס ווארט פון דאווענען איז א היכל און מ'טאר זיך נישט לאזן ארויסשטופן דערפון.
-
25:16 דעם בעל התניא'ס בריוו וועגן דאווענען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט פון א בריוו פונעם בעל התניא, געדרוקט אינעם תניא און אויפגעהאנגען אין זיינע שטיבלעך, וואס קלאגט אז אין געוויסע ערטער לאזט מען נישט דאווענען ווי עס דארף צו זיין. אינמיטן ברענגט ער די גמרא אז ווער עס איז מאריך בתפילתו מאריכין לו ימיו, מיט א מעשה פון א בחור וואס האט דאס געענטפערט א חבר.
-
30:30 קבועה בעלי תפילה און דאווענען הויך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם בעל התניא'ס תקנה פון קבועה בעלי תפילה וואס דאווענען מילה במילה, מיטל מיטל און הויך, ווייל א קול רם איז מעורר די כוונה. די וואס פרעגן פארוואס מ'דארף שרייען ענטפערט ער פון יום כיפור, ער דערציילט פון א גאליציאנער חסיד וואס האט זיך געוואונדערט אויף די קאצקער חסידים, און ער לייגט צו אז א מענטש הייבט פון טבע אויף דאס קול ווען ער מיינט עפעס באמת.
-
35:09 א רוף צו דאווענען צוזאמען לעבן שולחן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גלייכט דעם געשריי ביי א בעיסבאל שפיל צו א דאווענען וואס מ'מיינט, ווייזט אן אויף דער סכנה פון כלל ישראל אין ארץ ישראל וואס פאדערט תפילות, און דערמאנט א גרופע בחורים וואס האבן געדאווענט הויך ארום דעם בעל תפילה און האבן איבערגעלאזט א ליידיגן ארט. מיט דער ערשטער הלכה אין שולחן ערוך, נישט זיך שעמען פאר די מלעיגים, בעט ער די בחורים צו דאווענען הויך לעבן דעם שולחן, מחזק זיין איינער דעם אנדערן, און אזוי ברענגען די גאולה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
א וועלט מיט פגמים צו מתקן זיין
דער משגיח עפנט מיט דעם אז דער רבונו של עולם האט בכוונה באשאפן די וועלט מיט פגמים כדי מענטשן זאלן זיי מתקן זיין, און נאך פגמים זענען צוגעקומען דורכן חטא פון אדם הראשון און שפעטערדיגע עבירות. כלל ישראל איז אויסגעקליבן צו ברענגען ליכטיגקייט אין דער וועלט. כאטש דער צד הרע ווערט שטערקער, איז דער רבונו של עולם ווי א סוחר וואס האלט אן זיין געשעפט ווייל ער ווייסט אז ער פארדינט.
דער צאנזער רב און די פרוכת
דער משגיח דערציילט אז דער צאנזער רב האט געזאגט ביים טיש אז דער בית המקדש, וואס ווערט געבויט פון יעדע מצוה און יעדן בלאט גמרא, איז שוין כמעט פארטיג חוץ די פרוכת. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס ער פארענדיגט עס נישט, האט ער געענטפערט אז ער האט זי צוזאמענגענייט, נאר רשעים זענען געקומען און האבן זי צעריסן.
דערפון לערנט ער ארויס אז דער בנין גייט שנעלער ווי דער חורבן. נאכדעם וואס רבי עקיבא און די שפעטערדיגע צדיקים האבן געמאכט די גרויסע חלקים, בלייבן פאר אונז נאר קליינע שטיקלעך, ווי שרויפן.
קליינע עבודות פון א שוואכן דור
די פריערדיגע דורות האבן געדינט מיט גרויסע עבודות און געפאסט פון שבת צו שבת. אונזערע דורות זענען שוואכער, דערפאר האט מען שפעטער מתקן געווען די ברכה הנותן ליעף כח. ממילא פארלאנגט מען פון אונז קליינע זאכן: קומען צום דאווענען אין צייט, נישט רעדן אינמיטן לערנען, און זיך איינהאלטן פון א גוטן וויץ וואס וועט א חבר מאכן רויט ווערן. יעדע איז א שרויף אינעם בית המקדש, וואס וועט פלוצלונג ווערן פארטיג ווען דער לעצטער שרויף וועט זיין אריין, ווייל א מלך גייט נישט אריין אין זיין היכל ביז אלעס איז אין ארדנונג.
מיט א משל פון א פאפוגיי וואס האט דעם מלך מער פארוואונדערט ווי אלע זיינע חכמים, ערקלערט דער משגיח אז א קליינע עבודה היינט איז א גרויסער חידוש אין הימל. אזא עבודה איז אויך זיך איינהאלטן פון לשון הרע, וואס שטופט ווי דער חשק צו קראצן א וואונד.
יעדע עבודה און יעדע תפילה א בירור
דער משגיח ברענגט דעם ספר החינוך ביי מצות מילה, אז דער רבונו של עולם האט געלאזט דעם מענטש נישט פארטיג כדי ער זאל זיך אליין מתקן זיין, און יעדע עבודה איז אזא בירור. יעדע תפילה איז אן אנדער בירור, ווייל די אנשי כנסת הגדולה האבן זי מתקן געווען מיט רוח הקודש. ער רופט אויף צו נוצן די וואכן פאר תקנות אין לערנען און דאווענען. א
דער תיקון פון אונזער צייט: תפילה
ווען א איד גיסט נעגל וואסער, זאגט דער משגיח, איז ער מתקן זיך, זיין הויז און די וועלט. אבער דער גרעסטער תיקון אין אונזער צייט, ווי דער אריז"ל האט מגלה געווען, איז תפילה. ער דערציילט אז זייער בית המדרש איז אויפגעקומען מיט גרויס סייעתא דשמיא, און אז דער סקווירער רבי האט מחזק געווען זייער אופן התפילה.
השתפכות הנפש האט צוויי אופנים: זיך האלטן ביי יעדן ווארט, אדער דאווענען שנעל. דער סקווירער רבי דאווענט פארן עמוד פאמעלעך און פאר זיך שנעל, נאר דער צווייטער אופן איז בלויז פאר א גאנץ ריינעם. דער חתם סופר ברענגט פונעם בעל שם טוב אז יעדעס ווארט פון דאווענען איז א היכל; צדיקים לויפן דורך, און פשוטע מענטשן דארפן זיך האלטן כדי מ'זאל זיי נישט ארויסשטופן.
דעם בעל התניא'ס בריוו
קבועה בעלי תפילה און דאווענען הויך
דער בריוו פאדערט א תקנה פון קבועה בעלי תפילה וואס דאווענען מילה במילה, מיטל מיטל, און הויך, ווייל א קול רם איז מעורר די כוונה. די וואס פרעגן פארוואס מ'דארף שרייען, דער רבונו של עולם הערט דאך, ענטפערט דער משגיח: יום כיפור שרייט יעדער, און דאס וועקט אויף די כוונה. ב
ער דערציילט פון א גאליציאנער חסיד אין קאצק וואס האט זיך געוואונדערט ווען מ'האט כל נדרי גערופן סתם מעריב, ביז ער האט זיך דערוואוסט אז דארט איז יעדע תפילה א נייע בריאה. א מענטש, לייגט ער צו, שרייט פון טבע ווען ער מיינט עפעס באמת.
א רוף צו דאווענען צוזאמען
ביי א בעיסבאל שפיל שרייט מען ביי א הוים ראן; ווער עס מיינט דאס דאווענען גייט אויך אריין. כלל ישראל איז אין א מורא'דיגער סכנה, זעקס מיליאן אידן אין ארץ ישראל ארומגערינגלט מיט צוויי הונדערט מיליאן אראבער, און דער רבונו של עולם וויל אונזערע תפילות. דער משגיח דערמאנט א גרופע בחורים וואס האבן געדאווענט הויך ארום דעם בעל תפילה, ווי דער בעל התניא האט געוואלט, און האבן איבערגעלאזט א ליידיגן ארט. ב
מראי מקומות
תלמוד בבלי
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 0:30 דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלט מיט פגמים כדי די מענטשן, און בפרט כלל ישראל, זאלן זיי מתקן זיין.
- 6:07 דער בנין פונעם בית המקדש גייט שנעלער ווי דער חורבן, ממילא בלייבן אין אונזער צייט נאר קליינע חלקים צו פארענדיגן.
- 8:50 ווייל אונזערע דורות זענען שוואכער, פארלאנגט מען פון אונז קליינע עבודות, ווי קומען צום דאווענען אין צייט, נישט רעדן אינמיטן לערנען און נישט פארשעמען א חבר.
- 16:31 יעדע עבודה איז א בירור, מ'איז מברר דאס גוטס פונעם שלעכטס, און יעדן טאג טוט די תפילה אן אנדער בירור.
- 19:36 דער גרעסטער תיקון אין אונזער צייט, ווי דער אריז"ל האט מגלה געווען, איז דורך תפילה מיט השתפכות הנפש.
- 32:17 דאווענען הויך, מילה במילה, איז מעורר די כוונה, און דער משגיח בעט די בחורים זיי זאלן דאווענען צוזאמען לעבן דעם שולחן און איינער דעם אנדערן מחזק זיין.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 15:30 פארוואס האט דער רבונו של עולם באשאפן די וועלט און דעם מענטש מיט פגמים?
תירוץ: 15:33 כדי די מענטשן זאלן זיי אליין מתקן זיין; יעדע עבודה איז אזא תיקון.
-
קשיא: 5:28 אויב דער צאנזער רב איז דער צדיק הדור, פארוואס נייט ער נישט צוזאמען די פרוכת?
תירוץ: 5:43 ער האט זי יא צוזאמענגענייט, אבער רשעים זענען געקומען און האבן זי צעריסן.
-
קשיא: 32:21 פארוואס דארף מען דאווענען הויך, דער רבונו של עולם הערט דאך?
תירוץ: 32:17 א קול רם איז מעורר די כוונה, ווי יעדער טוט יום כיפור, און א מענטש שרייט פון טבע ווען ער מיינט עפעס.
מעשיות
-
3:23 דער צאנזער רב און די צעריסענע פרוכת
דער צאנזער רב האט געזאגט ביים טיש אז דער בית המקדש, וואס ווערט געבויט פון דעם וואס אידן טוען, איז שוין כמעט פארטיג חוץ די פרוכת. איינער פון די רבנים וואס איז דארט געזעסן האט געזאגט אז דער רבי איז דער צדיק הדור און קען צוזאמענניין די פרוכת, פארוואס טוט ער עס נישט? האט דער צאנזער רב געענטפערט אז ער האט זי שוין צוזאמענגענייט, אבער עס איז געקומען יענער און יענער רשע און האט זי צעריסן.
אין דער מעשה: דער דברי חיים, דער צאנזער רב
-
27:16 דער בחור וואס האט לאנג געדאווענט
א יונגער בחור אין בית המדרש האט געדאווענט זייער לאנג. א חבר האט אים געזאגט אז אין דער צייט וואס ער האט געדאווענט, האט דער חבר אויך געדאווענט און געלערנט א סימן שולחן ערוך. האט דער בחור געענטפערט אז די גמרא זאגט אז ווער עס איז מאריך בתפילתו מאריכין לו ימיו, ממילא האט ער גענוג צייט פארן עיקר.
אין דער מעשה: דער חתם סופר
-
33:11 א גאליציאנער חסיד אין קאצק
א גאליציאנער חסיד איז געקומען קיין קאצק יום כיפור ביינאכט און געזען צוויי חסידים לערנען, ביז איינער האט געזאגט צום אנדערן אז מ'דארף שוין גיין דאווענען מעריב. ער האט זיך געוואונדערט אז זיי רופן כל נדרי סתם מעריב. א האלב יאר שפעטער איז ער געקומען אויף פסח ביינאכט, געזען זיי לערנען, און געהערט ווי איינער זאגט אז מ'דארף שוין גיין עסן. ווען ער האט געפרעגט, האבן זיי אים געענטפערט אז אין קאצק האט מען געלערנט אז יעדע תפילה איז א נייע בריאה, און אזוי דארף עס זיין.
אין דער מעשה: דער קאצקער רבי
געדאנקען
- 6:15 דער משגיח לערנט פונעם צאנזער רב'ס ווערטער אז דער בנין גייט שנעלער ווי דער חורבן: אויב דעמאלט האט נאר געפעלט די פרוכת, פעלן היינט נאר שרויפן.
- 12:48 אזוי ווי א פאפוגיי'ס ביסל ווערטער פארוואונדערן דעם מלך מער ווי די חכמה פון זיינע שרים, אזוי איז א קליינע עבודה פון א שוואכן דור א גרויסער חידוש אין הימל און איז חשוב ווי די גרויסע עבודות פון די צדיקים.
- 16:58 ווייל די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען די תפילה מיט רוח הקודש, טוען די זעלבע ווערטער יעדן טאג אן אנדער בירור, אזוי אז א תפילה וואס מ'פארפאסט היינט קען מען מארגן נישט נאכמאכן.
- 21:46 שנעל דאווענען מיט השתפכות הנפש, ווי דער סקווירער רבי דאווענט פאר זיך, איז נאר פאר א איד וואס איז אינגאנצן ריין; פשוטע מענטשן דארפן זיך האלטן ביי יעדן ווארט.
- 23:38 יעדעס ווארט פון דאווענען איז א היכל; צדיקים קענען דורכלויפן, אבער אנדערע דארפן זיך האלטן כדי מ'זאל זיי נישט ארויסשטופן, און ווען מ'דאווענט מיט א צדיק אין זיין מנין נעמט ער זיי אויף זיינע פלייצעס.
- 34:51 הויך דאווענען איז נישט קיין שוי נאר די טבע פון א מענטש: א מענטש שרייט ווען ער מיינט עפעס באמת, ווי ביי א וויכוח אדער ביי א בעיסבאל שפיל.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 10:05 דער משגיח בעט די בחורים צו קומען צום דאווענען אין צייט און נישט רעדן אינמיטן לערנען אדער דאווענען.
- 10:27 ער זאגט אז מ'זאל זיך איינהאלטן פון א גוטן וויץ אויף א חבר'ס חשבון און פון לשון הרע, אפילו ווען עס שטופט שטארק.
- 18:17 ער רופט אויף צו נוצן די וואכן פאר תקנות אין לערנען און דאווענען.
- 38:24 ער בעט די בחורים צו דאווענען הויך לעבן דעם שולחן, מחזק זיין איינער דעם אנדערן, און זיך נישט שעמען פאר די וואס שפעטן.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, דער בעל התניא, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער מעזריטשער מגיד, דער סקווירער רבי, זכריה הנביא, חגי, מלאכי, מרדכי הצדיק, רבי עקיבא
ערכים אנשי כנסת הגדולה, בירורים, היכל, המאריך בתפילתו, השתפכות הנפש, נעגל וואסער, פרוכת, קול רם, רבונו של עולם