הדרכה לקיץ לבחורים הנוסעים להרים
להיות חלק מבריאה לעשות רצונו דרוש בפרק ר' אליעזר דמילה' נחיצות העבודה במחנה קיץ' חיזוק הרמת הקול בתפילה.
קאטאלאג: שונות נומ׳ 6 פאקעט גייד ז׳ 34 תשל"ח (1977–78) אידיש 1 שעה 12 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח רעדט צו בחורים וואס פארן אין א קעמפ איבער'ן זומער, און ערקלערט אז יעדער איינער ווערט דארט געשיקט אלס א שליח פונעם רבונו של עולם, אזוי ווי די גאנצע בריאה, און אז מ'דארף די שליחות ערפילן מיט לערנען, אן מחלוקת, און מיט א ווארעמען הויכן דאווענען.
דער משגיח עפנט מיט די זומער חדשים, ווען די מרגלים זענען ארויסגעגאנגען, און זאגט אז יעדער בחור וואס פארט אין קעמפ איז א שליח צו מתקן זיין דעם חטא. אינדרויסן זעט מען ווי די ביימער, די פייגל און דאס וואסער טוען אלע פונקט וואס דער רבונו של עולם האט געהייסן ביי בריאת העולם; א מענטש דארף זיך אנשליסן אין דער משפחה פון דער בריאה, נאר מיט בחירה. ער ווארנט קעגן מחלוקת, פון קרח און זיין עדה, לעומת א מחלוקת לשם שמים. דערנאך עפנט ער דעם פרק רבי אליעזר דמילה: פונעם עגלי טל און פון פרקי דרבי אליעזר ווייזט ער אז מילה און שבת זענען איין ענין, און דערפאר שטייען הלכות מילה אין מסכת שבת. ער מאכט אויפמערקזאם אויף דער סכנה וואס קומט מיט א גרויסער שליחות, און ענדיגט מיט א לאנגן רוף, פונעם רמב"ן, פונעם בעל התניא און אנדערע, צו דאווענען צוזאמען, ווארעם און מיט א הויכן קול.
ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת · זומער און בין הזמנים · ברית מילה
סדר השיעור
-
0:00 פארן אין קעמפ אלס א שליח שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פארבינדט דעם זומער מיט דער צייט ווען די מרגלים זענען ארויסגעגאנגען, און זאגט אז יעדער בחור וואס פארט אוועק אין קעמפ איז א שליח צו מתקן זיין זייער חטא. די רבי'ס, די חברים, דאס לערנען און דאס דאווענען זענען די כלים פון דער שליחות, און ביי יעדן טריט האט מען א בחירה צו זיין א געטרייער שליח אדער ווי די מרגלים.
-
4:22 די גאנצע בריאה טוט אירע שליחות שטייט אינעם קאטאלאג
אינדרויסן זעט מען דעם הימל, דאס גראז, די פייגל און דאס וואסער אן הויכע געביידעס וואס פארשטעלן זיי, און יעדע זאך טוט וואס דער רבונו של עולם האט געהייסן ביי בריאת העולם. דער משגיח פרעגט פארוואס זאל א מענטש זיין אנדערש, און זאגט אז די בחורים זאלן זיך אנשליסן אין דער משפחה פון דער נאטור אלס שלוחים, נאר מיט בחירה, און ארבעטן צוזאמען.
-
9:44 קרח און מחלוקת לשם שמים שטייט אינעם קאטאלאג
פון פרשת קרח לערנט דער משגיח אז מ'טאר נישט מאכן קיין מחלוקת ווי קרח ועדתו. ער ערקלערט אז זייער מחלוקת איז געווען צעשפאלטן אויך אינעווייניג, יעדער האט געוואלט עפעס אנדערש, ווייל יעדער האט געמיינט זיך; א מחלוקת פון תורה לשם שמים ברענגט פארקערט צו פריינדשאפט און צוזאמענארבעט.
-
13:46 דער עגלי טל: שבת, מילה און דער ש"ך שטייט אינעם קאטאלאג
ביים עפענען דעם פרק רבי אליעזר דמילה ברענגט דער משגיח די הקדמה פונעם עגלי טל, אז ער האט מחבר געווען זיין ספר אויף הלכות שבת אלס א תיקון פאר פגם הברית, ווייל שבת איז כולל די גאנצע תורה. דערנאך ברענגט ער ווי דער עגלי טל פארענטפערט דעם ש"ך, וואס ערלויבט אן עבירה כדי צו ראטעווען אן אבר, קעגן דעם קל וחומר פון מילה אין יומא: מילה איז דוחה שבת נאר ווייל זי איז אויך כולל אלעס.
-
22:05 פארוואס הלכות מילה שטייען אין מסכת שבת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט אז שבת און מילה הייסן ביידע ברית און שטארקן איינס דאס אנדערע, און אז אלע דינים פון מילה ווערן געלערנט דורך דעם ווי מילה קומט אויס אום שבת. ער פרעגט פארוואס דער פרק עפנט זיך מיט "אם לא הביא כלי" און נישט מיט א נייער הלכה, און ענטפערט אז ער גייט ווייטער פונעם פריערדיגן פרק, כדי צו ווייזן אז הלכות מילה זענען הלכות שבת.
-
29:50 אברהם אבינו'ס מילה אום יום כיפור שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס אברהם אבינו, וואס האט מקיים געווען די גאנצע תורה, האט געווארט מיט דער מילה ביז ער האט באקומען דעם ציווי, און ענטפערט פון פרקי דרבי אליעזר אז ער איז נימול געווארן יום כיפור, שבת שבתון, דער שורש פון שבת. ער לייגט צו אז מילה הייסט די גרעסטע מצוה און פגם הברית די גרעסטע עבירה, און ביידע זענען פארבונדן מיט יום כיפור.
-
34:58 דער ווערט פון לערנען אין קעמפ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדעס ביסל תורה און יעדע מצוה פונעם קלענסטן איד דערהייבט די גאנצע בריאה, און דאס לערנען וועגן מילה איז גלייך ווי מ'מקיים די מצוה. ער מוטיגט די בחורים צו נוצן די טייערע צייט אין קעמפ מיט יגיעה און מיט חידושים, און זאגט אז דאס וואס מ'שיקט זיי צו לערנען אזא תורה ווייזט אז מ'האלט זיי חשוב אין הימל, אזוי ווי א פרעזידענט וואס שיקט נאר זיינע בעסטע מענטשן אויף א וויכטיגע שליחות.
-
39:22 א גרויסע שליחות דארף חיזוק שטייט אינעם קאטאלאג
אזוי ווי משה רבינו האט געזאגט צו די מרגלים זיי זאלן זיך שטארקן, זאגט דער משגיח אז א טייערע שליחות איז א געפערליכע: א טראק מיט דימענטן דארף פאנצער און צוויי דרייווערס. דער יצר הרע וועט לויערן מיט לשון הרע, ליצנות און מחלוקת, און אזוי ווי די גמרא זאגט אז מ'באשווערט א נשמה פאר'ן געבוירן ווערן, דארף מען בעטן ביים רבונו של עולם חיזוק און נעמען נאר דאס גוטע.
-
42:31 עבודת התפילה און דער רמב"ן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גייט איבער צו תפילה און זאגט אז דער דור דארף מעסטן זיין דאווענען מיט די פריערדיגע דורות און זיך שעמען מיט דער שוואכקייט. תפילה איז עבודה שבלב, און ער ברענגט דעם רמב"ן אין סוף פרשת בא: יעדע מצוה, אפילו קויפן א מזוזה, איז געבויט אויף אמונה, און דער תכלית פון הויך דאווענען און פון בתי כנסיות איז ארויסצוזאגן ברבים אז מיר זענען דעם רבונו של עולם'ס באשעפענישן.
-
50:48 דער בעל התניא: דאווענען צוזאמען הויך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם בעל התניא, וועמענס שולחן ערוך איז אנגענומען אומעטום, וואס בעט אז דער ציבור זאל דאווענען צוזאמען ווארט ביי ווארט מיט א הויכן קול, נישט איינער הויך און דער אנדערער שטיל, אזוי ווי ביי די ספרדים. ער לייגט צו אז ווען דער גבאי הייסט איינעם דאווענען זאל ער נישט אפזאגן, און ווער ס'האט א שיין קול דארף עס נוצן פאר'ן רבונו של עולם, און דערמאנט נבות וואס האט זיין קול צוריקגעהאלטן.
-
56:07 דער פרי מגדים און פארוואס מ'דאוונט הויך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גייט דורך די פוסקים וועגן א הויכן קול: דעם בית יוסף וועגן ענטפערן בכל כחו, דעם כף החיים וואס ברענגט דעם אליה רבה, און דעם פרי מגדים, געבראכט אינעם משנה ברורה, אז מ'דארף נישט שרייען ווייל דער רבונו של עולם הערט. ער ענטפערט אז דאס קול איז נישט כדי דער אויבערשטער זאל הערן, נאר כדי אויפצוועקן די כוונה און די פארשלאפענע נשמה; נאר ווער ס'דארף נישט אזא אויפוועקונג מעג דאווענען שטיל.
-
1:00:24 מדריגות פון באהאלטענע עבודה; דער חפץ חיים שטייט אינעם קאטאלאג
פון דער שונמית, וואס האט געדארפט סימנים צו וויסן אז אלישע איז הייליג, ערקלערט דער משגיח אז וואס העכער א מענטש שטייט, אלס ווייניגער זעט מען זיין עבודה פון דרויסן: ישרים זינגען און שרייען, צדיקים ווייניגער, חסידים און קדושים באהאלטן עס. דערנאך ברענגט ער דעם חפץ חיים, וואס שרייבט אז מ'זאל שרייען צום רבונו של עולם ביי דער תפילה, און דעם סטאלינער רבי'ן וואס האט הויך געדאוונט כדי די חסידים זאלן זיך אפלערנען פון אים.
-
1:04:42 יעדע תפילה א נעילה; דער סיום שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח בעט די בחורים אליין צו פרובירן צי זיי דאווענען בעסער מיט ווארעמקייט, און מערקט אן אז אפילו א קאלטע שול שרייט ביי נעילה, כאטש יעדע תפילה איז א דימענט. מיט דער גמרא וועגן איוב, וואס איז געשטראפט געווארן פאר'ן שווייגן, ערקלערט ער אז ווער ס'טוט אים וויי, דער שרייט. ער ענדיגט מיט שבת פרשת קרח, די זיסקייט פון הודו ערב שבת, און א ברכה צו זיין גוטע שלוחים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארן אין קעמפ אלס א שליח
דער משגיח מערקט אן אז דער זומער, ווען אלע פארן ארויס פון שטאט אין די קעמפס, איז די צייט ווען די מרגלים זענען ארויסגעגאנגען. יעדער בחור וואס פארט אין קעמפ, זאגט ער, איז א שליח צו מתקן זיין זייער פארפעלטע שליחות.
דער רבונו של עולם האט אים אהין געשיקט, און ער האט עס נישט אליין אויסגעקליבן; זיין בחירה איז נאר צי ער וועט ערפילן די שליחות. די כלים זענען די רבי'ס, די חברים, די מסכתא וואס מ'לערנט און די תפילות, און ביי יעדן טריט באשליסט ער צי צו זיין א געטרייער שליח אדער ווי די מרגלים.
די גאנצע בריאה טוט אירע שליחות
אינדרויסן, זאגט דער משגיח, זעט מען דעם הימל, דאס גראז, די פייגל און די בלומען, אן הויכע געביידעס וואס פארשטעלן מעשי ה'. א בוים וואקסט און וואסער פליסט ווייל דער רבונו של עולם האט אזוי געהייסן ביי בריאת העולם; די זעלבע תורה וואס הייסט אונז לערנען הייסט דעם רעגן און די זון, און די גאנצע וועלט טוט אירע שליחות.
פארוואס, פרעגט ער, זאל א מענטש זיין אנדערש? די בחורים זאלן זיך אנשליסן אין דער משפחה פון דער נאטור אלס שלוחים, מיט איין חילוק: א פויגל האט נישט קיין ברירה, און א מענטש איז א בעל בחירה. דאס איז דער תכלית פון זייער זיין דארט, און אין קעמפ זאלן זיי זיך אפלערנען צו ארבעטן צוזאמען, ווייל צוזאמען קען מען אסאך מער מצליח זיין.
קרח און מחלוקת לשם שמים
פון פרשת קרח ברענגט דער משגיח דעם לאו נישט צו זיין ווי קרח ועדתו, לעומת א מחלוקת לשם שמים. ער מערקט אן דעם לשון "קרח ועדתו": ווען אלע מיינען כבוד שמים זענען זיי צוגעבונדן, אבער ביי קרח האט יעדער געמיינט זיך, און ממילא האבן זיי זיך געקריגט אויך צווישן זיך. א,ב
א מחלוקת אין לערנען, פארקערט, ברענגט צו פריינדשאפט און צום געפיל אז אלע דינען צוזאמען דעם רבונו של עולם.
דער עגלי טל: שבת, מילה און דער ש"ך
ביים עפענען דעם פרק רבי אליעזר דמילה ברענגט דער משגיח די הקדמה פונעם עגלי טל, וואס האט אויסגעקליבן צו שרייבן אויף הלכות שבת אלס א תיקון פאר פגם הברית: שבת איז כולל די גאנצע תורה, און פגם הברית איז כולל אלע עבירות. ד
דארט ברענגט דער עגלי טל דעם ש"ך, וואס פסק'נט אז מ'מעג טון אן עבירה כדי נישט צו פארלירן אן אבר. מ'קען פרעגן: די גמרא אין יומא לערנט ארויס אז פיקוח נפש איז דוחה שבת פון מילה, וואס איז איינס פון די רמ"ח אברים, איז זאל אן אבר אויך דוחה זיין שבת. ענטפערט דער עגלי טל אז מילה איז כולל אלע אברים, אזוי ווי שבת איז כולל אלע מצוות, דערפאר קען נאר מילה דוחה זיין שבת. אן אנדער אבר קעגן איין געווענליכע עבירה איז איינס קעגן איינס, און דארט איז דער ש"ך גערעכט. ה,ו
פארוואס הלכות מילה שטייען אין מסכת שבת
פון דעם לערנט דער משגיח ארויס אז שבת און מילה זענען איין ענין: ביידע זענען כולל די גאנצע תורה און ביידע הייסן ברית. דערפאר געהערט דער פרק פון מילה אין מסכת שבת, און א מילה אום שבת איז בפרט גרויס, ווייל איינס שטארקט דאס אנדערע. ז
ער ווייזט אז אלע דינים פון מילה ווערן געלערנט דורך דעם וואס מ'טוט ווען מילה פאלט אויס אום שבת, אזוי אז הלכות מילה לערנט מען פון שבת.
דערמיט פארשטייט מען ווי די משנה הייבט זיך אן: "רבי אליעזר אומר אם לא הביא כלי". רש"י ערקלערט אז דאס גייט צוריק אויפן סוף פונעם פריערדיגן פרק, "כל צרכי מילה עושין בשבת". דער משגיח פרעגט פארוואס הייבט זיך דער נייער פרק נישט אן מיט יענער שורה. ער ענטפערט אז די משנה פארבינדט זיי בכוונה, כדי מ'זאל נישט מיינען אז מילה איז דארט אריין דרך אגב: הלכות מילה זענען הלכות שבת. ח,י,ט
אברהם אבינו'ס מילה אום יום כיפור
די מפרשים פרעגן פארוואס אברהם אבינו, וואס האט מקיים געווען די גאנצע תורה, האט געווארט מיט דער מילה ביז מ'האט אים געהייסן ביי ניין און ניינציג יאר. דער משגיח ברענגט נאך א תירוץ פון פרקי דרבי אליעזר, אז אברהם אבינו איז נימול געווארן יום כיפור. יום כיפור איז שבת שבתון, דער שורש פון שבת, און מילה מוז זיין פארבונדן מיט שבת, דערפאר האט ער געווארט אויף א שבת'דיגן טאג. כ
דער ווערט פון לערנען אין קעמפ
יעדעס ביסל תורה, זאגט דער משגיח, ברענגט תיקונים נפלאים אין אלע עולמות; ס'איז נישטא קיין ארט אין דער בריאה וואס ווערט נישט דערהויבן פון דער קלענסטער מצוה פונעם קלענסטן איד. דאס לערנען וועגן מילה, די גרעסטע מצוה, איז, ווי די גמרא זאגט וועגן לערנען די קרבנות, גלייך ווי מ'מקיים זי. מ
דערפאר דארפן די בחורים נוצן די טייערע מינוטן מיט יגיעה און מיט חידושים. א פרעזידענט שיקט זיינע חשובע מענטשן אויף וויכטיגע שליחות; דאס וואס מ'שיקט זיי לערנען אזא תורה ווייזט אז מ'האלט זיי חשוב אין הימל.
א גרויסע שליחות דארף חיזוק
משה רבינו האט געזאגט צו די מרגלים זיי זאלן זיך שטארקן, ווייל די שליחות איז געווען גרויס. א טראק מיט שטיינער קען פארן אויף א זייטיגן וועג, אבער דימענטן דארפן א געפאנצערטן טראק מיט צוויי דרייווערס. די בחורים דארפן רעכענען אז דער יצר הרע וועט לויערן מיט לשון הרע, ליצנות און מחלוקת. אזוי ווי די גמרא זאגט אז מ'באשווערט א נשמה פאר'ן געבוירן ווערן צו זיין א צדיק, דארפן זיי חיזוק פונעם רבונו של עולם. נ,ס
עבודת התפילה און דער רמב"ן
ביים איבערגיין צו עבודת התפילה זאגט דער משגיח אז דער דור דארף זיך מעסטן מיט די פריערדיגע דורות און זיך שעמען מיט זיין שוואכקייט. תפילה איז א שווערע עבודה, עבודה שבלב, און שרייען אן כוונה איז גארנישט ווערט. ע
דער בעל התניא: דאווענען צוזאמען הויך
דערנאך ברענגט דער משגיח דעם בעל התניא, וועמענס שולחן ערוך איז אנגענומען אומעטום, וואס בעט אז מ'זאל דאווענען צוזאמען, ווארט ביי ווארט, נישט איינער הויך און דער אנדערער שטיל. ביי די ספרדים טוט מען טאקע אזוי, דער גאנצער עולם זאגט יעדעס ווארט מיטן חזן. צ
ווען דער גבאי הייסט איינעם דאווענען זאל ער נישט אפזאגן, און ווער ס'האט א גוט קול דארף עס נוצן פאר'ן אויבערשטן. די גמרא זאגט אז נבות, וואס האט געהאט א שיין קול, איז אומגעקומען ווייל ער האט עס נישט גענוצט פאר'ן ציבור.
דער פרי מגדים און פארוואס מ'דאוונט הויך
דער משגיח גייט דורך די פוסקים: דעם בית יוסף וועגן ענטפערן בכל כחו, און דעם כף החיים וואס ברענגט דעם אליה רבה, וואס האט זיך געוואונדערט אויפן הויכן זינגען ביז ער האט געזען דעם רמב"ן. דער פרי מגדים, געבראכט אינעם משנה ברורה, זאגט אז מ'דארף נישט שרייען ווייל דער אויבערשטער הערט. ק,ר,ש,פ,ת,אא
דער משגיח ענטפערט אז דאס קול איז נישט פאר'ן אויבערשטן, נאר ווייל דאס קול וועקט אויף די כוונה. ווער ס'דארף נישט קיין אויפוועקונג מעג זיין שטיל; רוב מענטשן דארפן דאווענען ווארעם, און ממילא הייבט זיך דאס קול און וועקט אויף די פארשלאפענע נשמה.
מדריגות פון באהאלטענע עבודה; דער חפץ חיים
די שונמית האט געדארפט סימנים צו וויסן אז אלישע איז הייליג, ערקלערט דער משגיח, ווייל וואס העכער א מענטש שטייט, אלס ווייניגער זעט מען זיין עבודה. ישרים שרייען און זינגען, ביי צדיקים זעט מען ווייניגער, ביי חסידים און קדושים נאך ווייניגער. אב
דערנאך ברענגט ער דעם חפץ חיים אין זיין סידור: א מענטש זאל נישט שווייגן ביי דער תפילה, נאר שרייען צום אויבערשטן. מיטן רמב"ן, מיטן בעל התניא און מיטן מנהג ישראל, נעמט דער משגיח דאס אן קעגן דעם פרי מגדים וואס איז א יחיד. דער סטאלינער רבי האט אלעמאל הויך געדאוונט כדי די חסידים זאלן זיך אפלערנען ווארעם צו דאווענען. אג,פ,צ,ת
יעדע תפילה א נעילה; דער סיום
דער משגיח בעט יעדן בחור אליין צו פרובירן צי ער דאוונט בעסער ווארעם. אפילו א קאלטע שול שרייט ביי נעילה, ווייל דעמאלט מיינט עס עפעס; אבער יעדע תפילה איז א דימענט, דריי א טאג, און מ'טאר קיינע נישט אוועקלאזן.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
ראשונים
אחרונים און חסידות
- ג Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) 12:43 מפתח
- ד לכאורה Eglei Tal, introduction מפתח אינעם אויסשרייב: 13:46
- ה Shach (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:06
- ל לכאורה Even HaEzer 23 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:07
- צ Shulchan Aruch HaRav (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 50:54, 1:02:46
- ק Beis Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 56:26
- אא Mishnah Berurah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 56:26
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 0:52 יעדער בחור וואס פארט אין קעמפ איז א שליח פונעם רבונו של עולם, און דער ארט, די רבי'ס, די חברים און דאס לערנען זענען די כלים פון דער שליחות.
- 5:43 די גאנצע נאטור טוט אויס דעם באפעל וואס דער רבונו של עולם האט איר געגעבן ביי בריאת העולם; פון א מענטש ווערט געבעטן דאס זעלבע, נאר מיט זיין אייגענער בחירה.
- 22:13 מילה און שבת זענען איין ענין, יעדע איינע איז כולל די גאנצע תורה, און דערפאר ווערן הלכות מילה געלערנט אין מסכת שבת.
- 40:20 וואס גרעסער די שליחות, אלס גרעסער איז די סכנה אויפן וועג, דערפאר דארף מען זיך מחזק זיין און זיך היטן פון לשון הרע, ליצנות און מחלוקת.
- 49:37 הויך דאווענען איז א פראקלאמאציע אז מיר זענען דעם רבונו של עולם'ס באשעפענישן, און דאס קול וועקט אויף דאס הארץ; דערפאר מוטיגט דער משגיח צו דאווענען ווארעם און צוזאמען, ווארט ביי ווארט.
- 1:06:49 יעדע תפילה איז א דימענט, אזוי טייער ווי נעילה פון יום כיפור, און ווער ס'טוט אים וויי, דער שרייט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 16:18 אויב מילה, וואס איז איינס פון די רמ"ח אברים, איז דוחה שבת, פארוואס טאר מען נישט מחלל שבת זיין צו ראטעווען אן אבר, ווען דער ש"ך ערלויבט אן עבירה צו ראטעווען איינעם?
תירוץ: 19:30 מילה איז כולל אלע אברים און שבת איז כולל די גאנצע תורה, דערפאר קען נאר מילה דוחה זיין שבת; אן אנדער אבר קעגן איין געווענליכע עבירה איז איינס קעגן איינס, און דער ש"ך איז גערעכט.
-
קשיא: 27:24 פארוואס עפנט זיך דער פרק רבי אליעזר דמילה מיט "אם לא הביא כלי" אנשטאט אנצוהייבן א נייעם ענין?
תירוץ: 28:52 כדי צו גיין ווייטער פונעם פריערדיגן פרק און לערנען אז הלכות מילה זענען הלכות שבת, נישט קיין באזונדערער ענין וואס איז דארט אריין דרך אגב.
-
קשיא: 29:58 פארוואס האט אברהם אבינו, וואס האט מקיים געווען די גאנצע תורה, געווארט מיט דער מילה ביז ער האט באקומען דעם ציווי?
תירוץ: 30:28 כדי זי זאל אויספאלן אום יום כיפור, שבת שבתון, ווייל מילה דארף זיין פארבונדן מיט שבת.
-
קשיא: 58:30 אויב דער אויבערשטער הערט אפילו א שטילע תפילה, אזוי ווי דער פרי מגדים זאגט, פארוואס דאווענען הויך?
תירוץ: 59:25 דאס קול וועקט אויף די כוונה און די פארשלאפענע נשמה; ווער ס'דארף נישט אזא אויפוועקונג מעג טאקע דאווענען שטיל.
-
קשיא: 1:08:27 פארוואס איז איוב געשטראפט געווארן פאר'ן שווייגן ביי פרעה'ס עצה, אויב שרייען וואלט נישט געהאלפן?
תירוץ: 1:09:03 ווייל ווען ער האט שפעטער געליטן האט ער יא געשריגן, א סימן אז ווער ס'פילט באמת דעם ווייטאג שרייט אפילו ווען ס'וועט נישט העלפן.
מעשיות
-
1:04:09 דער סטאלינער רבי אלס בעל תפילה
דער משגיח דערציילט אז דער סטאלינער רבי האט געהאט א שטארק קול און איז אלעמאל אליין געווען דער בעל תפילה. זיין דאווענען האט מען געהערט פון ווייטן, און ער האט עס געטון כדי זיינע חסידים זאלן זיך אפלערנען פון אים צו דאווענען מיט ווארעמקייט.
אין דער מעשה: דער סטאלינער רבי
געדאנקען
- 1:34 די זומער צייט אין קעמפ, וואס פאלט אין די טעג ווען די מרגלים זענען ארויסגעגאנגען, איז א געלעגנהייט מתקן צו זיין זייער פארפעלטע שליחות דורך זיין געטרייע שלוחים.
- 10:44 קרח'ס מחלוקת איז געווען צעשפאלטן אין זיך, ווייל יעדער האט געמיינט זיך; נאר ווען אלע מיינען כבוד שמים זענען זיי צוגעבונדן, אפילו ווען זיי טענה'ן.
- 28:04 די משנה ענדיגט איין פרק מיט "כל צרכי מילה עושין בשבת" און עפנט דעם קומענדיגן מיט א המשך דערפון, כדי צו לערנען אז הלכות מילה זענען אליין הלכות שבת.
- 30:59 אברהם אבינו האט אפגעלייגט זיין מילה כדי זי זאל אויספאלן אום יום כיפור, דער שורש פון שבת, ווייל מילה מוז זיין פארבונדן מיט שבת.
- 59:19 א הויך קול ביי דער תפילה איז נישט כדי דער אויבערשטער זאל הערן, נאר כדי אויפצוועקן דעם וואס דאוונט; דערמיט איז דער פרי מגדים'ס קשיא פארענטפערט.
- 1:08:27 איוב איז געשטראפט געווארן פאר'ן שווייגן, כאטש שרייען וואלט נישט געהאלפן, ווייל ווער ס'פילט באמת דעם ווייטאג, דער שרייט סיי ווי סיי.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 4:28 דער משגיח הייסט די בחורים ארבעטן צוזאמען אין קעמפ און זיך היטן פון מחלוקת, לשון הרע און ליצנות.
- 36:47 ער מוטיגט זיי צו נוצן די צייט אין קעמפ צו לערנען מיט יגיעה און בלב ונפש, און צו מחדש זיין חידושים.
- 52:12 ער בעט אז דער ציבור זאל דאווענען צוזאמען, ווארט ביי ווארט, מיט א ווארעמען און הויכן קול, און אז יעדער זאל אליין פרובירן צי ווארעמקייט פארבעסערט זיין דאווענען.
- 53:00 ווען דער גבאי הייסט איינעם דאווענען פארן עמוד זאל ער נישט אפזאגן, און ווער ס'האט א גוט קול זאל עס נוצן פאר'ן רבונו של עולם.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, איוב, אלישע הנביא, בלעם, דער אבני נזר, דער בעל התניא, דער חפץ חיים, דער סטאלינער רבי, דער פרי מגדים, דער רמב"ן, דער ש"ך, יתרו, משה רבינו, נבות היזרעאלי, קרח
ערכים יגיעה, מחלוקת, מרגלים, נשמה יתירה, עבודה שבלב, פגם הברית, פיקוח נפש, רבונו של עולם, רמ"ח אברים, שבת שבתון, שליחות