חיזוק

גודל אהבת ה' אלינו

קאטאלאג: שונות נומ׳ ⁨37⁩ פאקעט גייד ז׳ 38 תשע"ב (2011–12) אידיש 34 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 34 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל האט מדריגות וואס קענען קיינמאל נישט אפגעשניטן ווערן, און דערפאר, אפילו נאך שבירת הלוחות וואס האט געברענגט שכחה, פארגעסט דער אייבערשטער נישט מעמד הר סיני און קען נישט פארבייטן די אידן.

נאך קורצע הקדמות פארבינדט דער משגיח דעם "אני לדודי" פון חודש אלול מיט די זיבן נחמות: זעקס וואכן שווייגט כנסת ישראל, און ביי דער זיבעטער ענטפערט זי ווי א כלה מיט "שוש אשיש". דערנאך ברענגט ער דעם פסוק "ותאמר ציון עזבני ה'" און די גמרא אין ברכות, אז דער עגל וועט פארגעסן ווערן אבער מעמד הר סיני וועט דער אייבערשטער נישט פארגעסן. ווייל שבירת הלוחות האט געברענגט שכחה אויף דער וועלט, פרעגט ער ווי אזוי קען דאס איינע פארגעסן ווערן און דאס אנדערע נישט. ער ברענגט דעם מהר"ל אז די לוחות זענען דער חיבור צווישן הקב"ה און כלל ישראל, און דעם מדרש וואו דער מלך רופט זיין טאכטער "בתי", "אחותי" און "אמי", און ערקלערט אז די העכערע מדריגות פון אהבה זענען ווי א רעזערוו וואס קען קיינמאל נישט אפגעריסן ווערן. פון א גמרא וועגן אן אתרוג פון תרומה און פון רש"י אין פרשת נצבים ווייזט ער אז אידן זענען דעם אייבערשטנס תרומה און מ'קען זיי נישט פארבייטן. צום סוף רעדט ער פון יום כיפור, שמיני עצרת און שמחת תורה, און פונעם תכלית פון דער ישיבה.

ענינים: דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · חטא העגל און די י"ג מידות

סדר השיעור

  1. 0:00 הקדמות און דאנקען (אן אנדער רעדנער)

  2. 3:28 אלול און די זיבעטע נחמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער ענין פון "אני לדודי ודודי לי" ווערט שטארקער וואס נענטער צו ראש השנה, און אז ביי דער זיבעטער הפטרה פון נחמה ענטפערט כלל ישראל ענדליך צום אייבערשטן ווי א כלה. ער דערמאנט דעם פיוט "אנו רעיתך ואתה דודנו" און לייגט צו די ווייטערדיגע שורה "אנו בניך ואתה אבינו", און ברענגט "ותאמר ציון" און "התשכח אשה עולה".

  3. 7:08 שבירת הלוחות און שכחה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות אז דער עגל וועט פארגעסן ווערן אבער סיני נישט, און דעם מאמר אז שבירת הלוחות האט געברענגט שכחה. מיטן מהר"ל און דעם מדרש איבער די זעקס טפחים פון די לוחות ווייזט ער אז די לוחות זענען געווען דער חיבור צווישן הקב"ה און כלל ישראל, און פרעגט: אויב די שכחה האט געווירקט אויפן עגל, פארוואס נישט אויף מעמד הר סיני?

  4. 12:49 בתי, אחותי, אמי: א קשר וואס האלט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענטפערט פונעם אנהייב פסוק און פונעם מדרש אויף "בעטרה שעטרה לו אמו": א מלך רופט זיין באליבטע טאכטער "אחותי", "בתי" און צום סוף "אמי". דער קשר פון א פרוי קען אפגעשניטן ווערן, פון א טאכטער נישט אבער ס'קען זיין ברוגז, און די ליבשאפט פון א מאמע צו איר עולל קען נישט געשוואכט ווערן. מיטן משל פון א שפיטאל וואס האט אן אייגענעם גענעראטאר ערקלערט ער אז ווען דער עגל האט אפגעשניטן דעם קשר פון חתן און כלה, זענען די העכערע מדריגות געבליבן.

  5. 19:44 כלל ישראל איז תרומה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט א גמרא וועגן אן אתרוג פון תרומה, וואו דער אמורא זאגט שארף אז תרומה האט נישט קיין פדיון, און פרעגט פארוואס ער רעדט מיט אזא קנאות. ער ענטפערט מיטן מדרש פונעם מלך וואס שיקט אוועק די מלכה און באשטעלט פאר איר א האלדזבאנד, מיטן פסוק "קודש ישראל לה' ראשית תבואתה", און מיט רש"י אין פרשת נצבים: אידן זענען תרומה און מ'קען זיי נישט פארבייטן, און דער וואס זאגט אז מ'האט זיי פארביטן האלט ביי דער שיטה פון בלעם.

  6. 25:54 רוצה אני, יום כיפור און שמחת תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    מיטן רמב"ם ערקלערט דער משגיח אז דאס הארץ פון א איד איז קיינמאל נישט מיט דער עבירה, און אז יום כיפור, וואס איז בגימטריא "רוצה אני", איז דער אויסדרוק פון יעדן אידנס רצון. ער פירט אויס די מדריגות וואס גייען העכער פון דער לעצטער הפטרה, דורך ראש השנה און יום כיפור, ביז שמיני עצרת וואס דער אושפיז דעמאלט איז שלמה המלך, און ערקלערט פארוואס מ'ענדיגט שמחת תורה מיט שבירת הלוחות און מ'הייבט באלד אן בראשית.

  7. 30:59 דער תכלית פון דער ישיבה און ברכות

    דער משגיח פאסט צוזאם די מדריגות פון די קומענדיגע טעג און זאגט אז מ'איז זיך צוזאמגעקומען צו ווייזן אז אידן פארגעסן נישט מתן תורה, דורך ישיבות, תורה און מצוות. ער דאנקט די וואס זענען געקומען און שטיצן די ישיבה, און בענטשט זיי מיט א כתיבה וחתימה טובה; דערנאך מעלדט אן אנדער רעדנער אן א פרעזענטאציע.

דער שיעור, אויסגעשריבן

אלול און די זיבעטע נחמה

3:34

דער משגיח זאגט אז דער ענין פון "אני לדודי ודודי לי" (שיר השירים ו, ג) פון חודש אלול ווערט גרעסער וואס נענטער צו ראש השנה. ער ברענגט פונעם פרי צדיק אז זעקס שבתים נאך תשעה באב טרייסט דער נביא די אידן, און כלל ישראל שווייגט. ביי דער זיבעטער נעמט זי אן די נחמה און ענטפערט אליין צום אייבערשטן ווי א כלה: "שוש אשיש" (ישעיה סא, י). א,ב,ג

שבירת הלוחות און שכחה

7:16

דער משגיח ברענגט די טענה פון ציון אז דער אייבערשטער האט זי פארגעסן (ישעיה מט, יד), און דעם ענטפער "התשכח אשה עולה" (ישעיה מט, טו), וואס די גמרא אין ברכות לב: לערנט אויס: דער עגל וועט פארגעסן ווערן, אבער סיני וועט דער אייבערשטער נישט פארגעסן. די גמרא (עירובין נד.) לערנט אבער אז שבירת הלוחות האט געברענגט שכחה אויף דער וועלט. ו,ז,ח,ט

10:15

לויטן מהר"ל זענען די לוחות געווען א וואונדערליכער חיבור: דער מדרש זאגט אז פון די זעקס טפחים האט דער אייבערשטער געהאלטן צוויי, משה רבינו צוויי, און די מיטלסטע צוויי, וואס קיינער האט זיי נישט געהאלטן, זענען געווען דער שותפות אליין. ממילא איז געווען א חשש אז אויך דער חיבור וועט פארגעסן ווערן. פרעגט דער משגיח: אויב די שכחה האט דערגרייכט דעם עגל, פארוואס נישט סיני? י

בתי, אחותי, אמי

13:19

ער ענטפערט מיטן מדרש אויף "בעטרה שעטרה לו אמו" (שיר השירים ג, יא): א מלך האט אזוי ליב געהאט זיין טאכטער אז ער האט זי גערופן "אחותי", דערנאך "בתי", און צום סוף "אמי". א פרוי קען מען אוועקשיקן מיט א גט; א טאכטער בלייבט א טאכטער, כאטש דער טאטע קען זיין ברוגז; אבער די ליבשאפט פון א מאמע צו איר עולל ווערט נישט געשוואכט דורך גארנישט וואס דאס קינד טוט. נ,ס

17:08

דער עגל האט אפגעשניטן דעם קשר פון חתן און כלה. אבער אזוי ווי א שפיטאל האט אן אייגענעם גענעראטאר אויב דער שטראם פאלט אויס, בלייבן די העכערע קשרים פון "בתי" און "אמי", וואו ס'קען נישט זיין קיין אפשניידן. דערפאר קען דער עגל פארגעסן ווערן און סיני נישט.

כלל ישראל איז תרומה

19:54

דער משגיח ברענגט א גמרא אין סוכה וועגן אן אתרוג פון תרומה, וואו דער אמורא זאגט שארף אז דער וואס זאגט אז תרומה האט א פדיון איז נישט גערעכט, און ער פרעגט פארוואס ער רעדט מיט אזא קנאות. ע

22:34

ער ערקלערט מיטן ילקוט: א מלך וואס האט אוועקגעשיקט די מלכה האט פאר איר פונדעסטוועגן באשטעלט א גאלדענע האלדזבאנד, און דער גאלדשמיד האט איר בארואיגט אז ער וועט זי צוריקנעמען. ירמיהו רופט כלל ישראל דעם אייבערשטנס תרומה (ירמיה ב, ג), און רש"י אין פרשת נצבים זאגט אז דער אייבערשטער קען זיי נישט פארבייטן. די טענה אז ער האט פארביטן די אידן אויף אן אנדער פאלק איז די שיטה פון בלעם, ווי דער מדרש ווייזט. פ,צ,ק,ר

רוצה אני, יום כיפור און שמחת תורה

26:04

מיטן רמב"ם ערקלערט דער משגיח אז דאס הארץ פון א איד איז קיינמאל נישט מיט דער עבירה, ממילא איז זיין "רוצה אני" אמת. יום כיפור, וואס איז בגימטריא "רוצה אני", איז דער גרעסטער אויסדרוק דערפון. ש

28:18

דערנאך גייען די מדריגות העכער ביז שמיני עצרת, וואס דער אושפיז דעמאלט איז שלמה המלך, ווי ר' יעקב עמדין ברענגט אין זיין סידור; דאס איז דער העכסטער קשר פון "אמו". שמחת תורה ענדיגט מען די תורה מיט "לעיני כל ישראל", וואס רש"י טייטשט אויף שבירת הלוחות, און מ'הייבט באלד אן בראשית, ווייל כלל ישראל ווערט נישט פארגעסן. אא,אב

דער תכלית פון דער ישיבה

31:38

דער משגיח זאגט אז מ'איז זיך צוזאמגעקומען צו ווייזן אז אידן פארגעסן נישט מתן תורה: אז עס זאל זיין ישיבות, תורה און מצוות ביי אידן, וואס דאס איז דער ענין פון ישיבה תורה ודעת. ער דאנקט די וואס זענען געקומען און שטיצן זי, און בענטשט אלעמען מיט א גוט יאר.

מראי מקומות

נביאים

  1. ג Yeshayahu 61:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:34
  2. ד Yeshayahu 62:5 5:46 טעקסט מפתח
  3. ו Yeshayahu 49:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:16
  4. ז Yeshayahu 49:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:16
  5. ל Hoshea 2:21 12:01 טעקסט מפתח
  6. מ Yirmiyahu 2:2 12:04 טעקסט מפתח
  7. צ Yirmiyahu 2:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34

כתובים

  1. א Shir HaShirim 6:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:34
  2. נ Shir HaShirim 3:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:19

משנה

  1. כ לכאורה Bava Metzia 1:1 11:06 מפתח

תלמוד בבלי

  1. ח Berachos 32b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:16
  2. ט לכאורה Eruvin 54a מפתח אינעם אויסשרייב: 7:16
  3. ע Gemara Sukkah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:54
  4. אג לכאורה Temurah 16a 29:42 מפתח

מדרש

  1. י Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 10:15
  2. ס לכאורה Shir HaShirim Rabbah on 3:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:19
  3. פ Yalkut Shimoni (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34
  4. ר Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 22:34
  5. ת Midrash (מקום נישט באשטימט) 27:11

ראשונים

  1. ק לכאורה Rashi on Devarim 29 (Parshas Nitzavim) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34
  2. ש לכאורה Hilchos Geirushin 2:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:04
  3. אב Rashi on Devarim 34:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:18
  4. אד Rashi on Bereishis 1:1 30:42 טעקסט מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ב Pri Tzaddik (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:34

תפילה און פיוט

  1. ה Ki Anu Amecha (Yom Kippur piyut) (מקום נישט באשטימט) 6:00 מפתח
  2. אא Siddur Rabbi Yaakov Emden (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:18

עיקרי הדברים

  1. 4:20 אין דער זיבעטער וואך פון די נחמות נעמט כלל ישראל ענדליך אן די נחמה און ענטפערט צום אייבערשטן ווי א כלה, מיט "שוש אשיש".
  2. 7:44 די גמרא אין ברכות לערנט אז דער עגל וועט פארגעסן ווערן אבער סיני וועט דער אייבערשטער נישט פארגעסן, וואס זעט אויס ווי א סתירה: אדער ס'איז דא שכחה אדער נישט.
  3. 7:16 שבירת הלוחות האט אראפגעברענגט שכחה אויף דער וועלט, און ס'איז געווען א חשש אז אפילו דער חיבור צווישן הקב"ה און כלל ישראל וועט פארגעסן ווערן.
  4. 13:38 די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל האט דריי מדריגות, ווי א מלך וואס רופט זיין טאכטער "בתי", "אחותי" און "אמי", און די העכערע מדריגות זענען א רעזערוו וואס קען נישט אפגעשניטן ווערן.
  5. 23:43 כלל ישראל איז דעם אייבערשטנס תרומה, "ראשית תבואתה", און אזוי ווי תרומה האט נישט קיין פדיון, קען דער אייבערשטער נישט פארבייטן די אידן אויף אן אנדער פאלק.
  6. 29:10 שמחת תורה ענדיגט מען די תורה מיט "לעיני כל ישראל", שבירת הלוחות, און מ'הייבט באלד אן בראשית, צו ווייזן אז כלל ישראל ווערט נישט פארגעסן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 9:07 די גמרא זאגט אז דער עגל וועט פארגעסן ווערן אבער סיני נישט; איז דא שכחה אדער נישט?

    תירוץ: 17:53 ס'זענען דא העכערע מדריגות פונעם קשר, "בתי" און "אמי", וואס זענען ווי א רעזערוו: דער עגל האט נאר אפגעשניטן דעם קשר פון חתן און כלה, דערפאר קען ער פארגעסן ווערן, און דער העכערער קשר היט אז סיני ווערט נישט פארגעסן.

  2. קשיא: 21:22 פארוואס רעדט דער אמורא מיט אזא קנאות קעגן דעם וואס זאגט אז תרומה האט א פדיון, ווען אין אנדערע ערטער שטורעמט ער נישט?

    תירוץ: 24:24 ווייל כלל ישראל איז דעם אייבערשטנס תרומה, וואס מ'קען נישט פארבייטן; צו זאגן אז תרומה האט א פדיון רירט אן די טענה אז דער אייבערשטער האט פארביטן די אידן, וואס דאס איז די שיטה פון בלעם.

  3. קשיא: 29:16 פארוואס ענדיגט מען שמחת תורה מיט "לעיני כל ישראל", שבירת הלוחות וואס האט געברענגט שכחה?

    תירוץ: 30:10 ווייל מ'הייבט באלד אן בראשית, צו ווייזן אז די שכחה מיינט נישט אז כלל ישראל ווערט פארגעסן, ווייל די וועלט איז באשאפן געווארן צוליב זיי, דעם אייבערשטנס ראשית.

געדאנקען

  1. 4:20 דער משגיח לערנט די זיבן הפטרות פון נחמה ווי א שמועס: זעקס וואכן טרייסט דער נביא און כלל ישראל שווייגט, און ערשט ביי דער זיבעטער ענטפערט זי אליין צום אייבערשטן, ווי א כלה.
  2. 10:39 לויטן מהר"ל זענען די צוויי מיטלסטע טפחים פון די לוחות, וואס זענען נישט געהאלטן געווארן נישט ביים אייבערשטן און נישט ביי משה רבינו, געווען דער שותפות אליין צווישן הקב"ה און כלל ישראל, ווי צוויי וואס האלטן א טלית.
  3. 14:54 דער קשר פון א פרוי קען אויפהערן דורך גירושין, א טאכטער קען מען נישט אפשניידן אבער דער טאטע קען זיין ברוגז, און די ליבשאפט פון א מאמע צו איר עולל קען גארנישט געשוואכט ווערן; דער אייבערשטער רופט כלל ישראל "אמי", ווי א מאמע צו איר קליין קינד.
  4. 18:01 ווי א שפיטאל וואס האט אן אייגענעם גענעראטאר, אזוי ווען דער עגל האט אפגעשניטן דעם קשר פון חתן און כלה, איז געבליבן דער העכערער קשר פון "בתי" און "אמי" ווי א רעזערוו, און דערפאר קען דער עגל פארגעסן ווערן און סיני נישט.
  5. 21:22 די אומגעוויינליכע שארפקייט פונעם אמורא קעגן דעם וואס זאגט אז תרומה האט א פדיון ווערט ערקלערט ווייל כלל ישראל איז דעם אייבערשטנס תרומה: די טענה אז דער אייבערשטער האט פארביטן די אידן אויף אן אנדער פאלק איז די שיטה פון בלעם.
  6. 26:47 יום כיפור איז בגימטריא "רוצה אני": דאס איז דער טאג וואס דער פנימיות'דיגער רצון פון יעדן איד צו טון דעם אייבערשטנס רצון קומט ארויס.
  7. 29:10 וואס מ'ענדיגט די תורה שמחת תורה מיט "לעיני כל ישראל", שבירת הלוחות וואס האט געברענגט שכחה, און מ'הייבט באלד אן בראשית, ווייזט אז די שכחה דערגרייכט נישט כלל ישראל, וואס צוליב זיי איז די וועלט באשאפן געווארן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 31:38 דער משגיח זאגט אז מ'איז זיך צוזאמגעקומען צו ווייזן אז אידן פארגעסן נישט מתן תורה: אז עס זאל זיין ישיבות, תורה און מצוות ביי אידן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען בלעם, דער מהר"ל פון פראג, דער רמב"ם, משה רבינו, רבי יעקב עמדין, רש"י, שלמה המלך

ערכים אושפיזין, אני לדודי ודודי לי, אתרוג, יום הכפורים, נחמה, רוצה אני, שבירת הלוחות, שכחה, שמיני עצרת, תרומה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט