הקב"ה ודיבורו אחד ממש. אלא לגבי נבראים יש צמצומים.

קאטאלאג: ספר התניא א' כ"א נומ׳ ⁨43⁩ פאקעט גייד ז׳ 45 אידיש 33 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 33 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק כ"א און ערקלערט אז דער דיבור פונעם רבונו של עולם שיידט זיך נישט אפ פון אים ווי ביי א מענטש, נאר ער איז איינס מיט זיין עצמות, און די צמצומים און הסתרים זענען נאר מצד די נבראים וואס זענען מקבל.

דער משגיח שטעלט אוועק פרק כ"א אינעם המשך פון פינף פרקים וואס ווייזן אז יעדע עבירה, אפילו די קלענסטע, רייסט אפ א איד פונעם רבונו של עולם גלייך ווי עבודה זרה, ווייל אנכי און לא יהיה זענען די שרשים פון אלע מצוות; דער בעל שם טוב, זאגט ער, האט דאס געזאגט אין איין ווארט. דערנאך ערקלערט ער אז דער דיבור פון א מענטש איז א פארבינדונג מיט א צווייטן וואס שיידט זיך אפ פון אים און איז מורגש, וואס דער בעל התניא האט געקענט שפירן און א טעיפ ווייזט היינט, און ער דערציילט די מעשה פונעם בעל התניא מיטן קעניג אין תפיסה. ביים רבונו של עולם איז דער דיבור נישט נבדל פון אים; מ'רופט עס דיבור נאר אלס משל, אזוי ווי דוד המלך האט זיך געגליכן צו א פויגל אין מדבר נאר אין זיין עלנטקייט. אזוי ווי ביי א מענטש איז די חמדה אין הארץ פאר זי ווערט א מחשבה, איז דער דיבור פונעם אויבערשטן מיוחד מיט זיין עצמות, און דורך בריאת העולם האט זיך גארנישט געטוישט. נאר מצד די מקבלים זענען דא צמצומים און הסתר פנים; ביי אים איז כחשכה כאורה, און אזוי ווי די קמצא וואס איר לבוש איז פון איר אליין, זענען זיינע לבושים ער אליין.

ענינים: צמצום, עולמות און די מרכבה · אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · יסודי האמונה

סדר השיעור

  1. 0:00 יעדע עבירה ווי עבודה זרה: דער ווארט פונעם בעל שם טוב

    דער משגיח שטעלט אוועק דעם פרק אין א המשך פון פינף פרקים וואס ערקלערן אז יעדע עבירה רייסט אפ פונעם רבונו של עולם ווי עבודה זרה, ווייל אנכי און לא יהיה זענען די שרשים פון אלע מצוות עשה און לא תעשה. ער זאגט אז ס'זענען טיפע פרקים וואס ער וועט שנעל דורכגיין, און ער ברענגט אז דער בעל שם טוב האט דאס אלץ געזאגט אין איין ווארט אויפן פסוק "וסרתם ועבדתם אלהים אחרים".

  2. 4:12 דער דיבור פון א מענטש און דער דיבור פונעם אויבערשטן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער דיבור פון א מענטש איז די פארבינדונג וואס טראגט איבער זיין מחשבה צום צווייטן, ווי "ידבר עמים" מיינט איבערפירן, און ער שיידט זיך אפ פון אים. ביים רבונו של עולם איז דער דיבור נישט אפגעשיידט, און ער ווערט אנגערופן דיבור נאר אלס משל. ער שטעלט קעגן דעם תירוץ פון די ראשונים אז די סנהדרין איז קבוע אבער דער פסק וואס גייט ארויס איז פריש, וואס קען נישט זיין ביים אויבערשטן.

  3. 8:26 דער דיבור איז מורגש: דער בעל התניא אין תפיסה מעשה

    דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק כ"א און ערקלערט אז דער בעל התניא האט מיט זיינע פיינע חושים געקענט שפירן דעם דיבור וואס גייט ארויס פון א מענטש, וואס א טעיפ ווייזט היינט. ער דערציילט ווי דער קעניג איז פארשטעלט געקומען צום בעל התניא אין תפיסה און אים אויסגעפרואווט מיט וויפיל דער זייגער איז און מיט וויפיל גראשנס עס גייען אריין פונעם טיש ביזן סופיט.

  4. 12:55 פארוואס עס הייסט דיבור: א משל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז גארנישט איז נבדל פונעם רבונו של עולם, ווייל מלא כל הארץ כבודו, און זיין דיבור איז נישט ווי אונזער, אזוי ווי זיינע מחשבות זענען נישט אונזערע. ער פרעגט פארוואס עס הייסט בכלל דיבור, און ענטפערט אז ס'איז א משל פאר התגלות, ווי דוד המלך'ס משל צום פויגל אין מדבר, און אז די עשרה מאמרות און דער גאנצער תנ"ך זענען זיין דיבור. דערנאך ווייזט ער אז דער דיבור פון א מענטש דרוקט אויס די מחשבה, און די מחשבה אליין קומט פון א טיפערן שורש.

  5. 18:31 די חמדה פאר דער מחשבה: דער דיבור מיוחד מיט זיין עצמות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע מחשבה ווערט אויפגעוועקט דורך א חמדה אין הארץ, ווי ווען א מענטש וויל עסן, פאר זי ווערט אותיות פון מחשבה. ביי א מענטש איז דער דיבור א כח פון א כח; ביים רבונו של עולם איז דער דיבור זיין עצמות ממש, מיוחד מיט אים אזוי ווי די חמדה איז מיוחד מיטן מענטש אליין, און ביי אים איז נישטא קיין שינוי דורך בריאת העולם.

  6. 22:29 צוויי אופנים: מצד הבורא און מצד די מקבלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דער נפש החיים רעדט דערפון באריכות: ס'איז נישטא קיין ארט פנוי פונעם רבונו של עולם, און פונדעסטוועגן באציט זיך א מענטש צו זיינע זאכן ווי ממשות'דיג. ס'זענען דא צוויי אופנים: מצד הבורא איז נאר מלא כל הארץ כבודו, און מצד די מקבלים לעבן מיר אין א עולם הדמיון. ער פרעגט ווי אזוי קען עפעס זיין נאך בריאת העולם אויב פארדעם איז נאר געווען דער אויבערשטער, און ענטפערט אז ביי אים איז אלץ די זעלבע זאך.

  7. 26:19 צמצומים נאר פאר די מקבלים; די קמצא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט נאכאמאל דעם לשון און ערקלערט אז די סך צמצומים און דער הסתר פנים זענען כדי די נבראים זאלן קענען מקבל זיין דאס אור און נישט בטל ווערן, אבער פארן רבונו של עולם איז כחשכה כאורה. מיטן משל פון דער קמצא וואס איר שאל איז פון איר אליין, און מיט דער הלכה אז די אייגענע האנט איז נישט קיין כיסוי הראש אבער א צווייטנס האנט יא, ווייזט ער אז זיינע לבושים זענען זיין עצמות. ער ענדיגט אז ער שטעלט זיך דא אפ און מ'וועט חזר'ן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יעדע עבירה ווי עבודה זרה

1:22

דער משגיח שטעלט אוועק דעם פרק אין א המשך פון פינף פרקים וואס ווייזן אז יעדע עבירה, אפילו די קלענסטע, רייסט אפ פונעם רבונו של עולם ווי עבודה זרה, נאר מענטשן ווייסן עס נישט. ווייל אנכי און לא יהיה זענען די שרשים פון אלע מצוות, רירט יעדע עבירה אן עבודה זרה. דער בעל שם טוב, זאגט ער, האט דאס געזאגט אין איין ווארט אויף "וסרתם ועבדתם אלהים אחרים": ווער עס דרייט זיך אפ פון דער תורה איז שוין עובד אלהים אחרים. א,ב

דער דיבור פון א מענטש און פונעם אויבערשטן

4:57

דער משגיח ערקלערט אז דער דיבור פון א מענטש איז די פארבינדונג וואס טראגט איבער זיין מחשבה צום צווייטן, ווי "ידבר עמים" מיינט איבערפירן. ער גייט ארויס און שיידט זיך אפ פונעם מענטש. ביים רבונו של עולם איז דער דיבור נישט אפגעשיידט; מ'נוצט דאס ווארט נאר כדי מענטשן זאלן פארשטיין. ד

7:32

ער שטעלט קעגן דעם תירוץ פון די ראשונים ווי אזוי א סנהדרין וואס איז קבוע פסק'נט לויטן רוב: דער בית דין איז קבוע, אבער דער פסק וואס גייט ארויס איז פריש. ביים אויבערשטן קען מען דאס נישט זאגן, ווייל זיין ווארט בלייבט זיין עצמות. ה

דער דיבור איז מורגש: דער בעל התניא אין תפיסה

8:28

דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק כ"א, אז דער דיבור פון א מענטש איז מורגש. דער בעל התניא האט עס מיט זיינע פיינע חושים געקענט שפירן; היינט ווייזט עס א טעיפ. ג

9:56

ער דערציילט ווי דער קעניג איז פארשטעלט געקומען צום בעל התניא אין תפיסה, און ער האט געמאכט די ברכה אויף א מלך. געפרעגט וויפיל דער זייגער איז אין א צימער אן פענסטער, האט ער גענוי געענטפערט, ווייל די צירופים פונעם שם הערשן יעדן רגע און ער איז קיינמאל נישט מסיח דעת. ווען דער קעניג האט בשטילערהייט אונטערגעלייגט גראשנס אונטערן טיש, האט ער געזאגט איינס ווייניגער. ו

פארוואס עס הייסט דיבור

13:09

ביים רבונו של עולם איז גארנישט נבדל, ווייל מלא כל הארץ כבודו און ס'איז נישטא קיין ארט פנוי פון אים; זיין דיבור איז נישט ווי אונזער, אזוי ווי זיינע מחשבות זענען נישט אונזערע. דער משגיח פרעגט פארוואס הייסט עס דען דיבור, און ענטפערט אז ס'איז א משל: ווי דער דיבור אנטפלעקט א פארבארגענע מחשבה, הייסט דאס ארויסברענגען פון זיין אור צו די נבראים דיבור. ז,ח,ט,ג

15:31

"דמיתי לקאת מדבר" גלייכט דוד המלך צום פויגל נאר אין עלנטקייט, נישט אין פעדערן אדער שנאבל; אזוי מיינט "וידבר" נאר א פארבינדונג. די עשרה מאמרות און דער גאנצער תנ"ך זענען זיין דיבור. א מענטש טראכט אין א שפראך, און העכער פון דער מחשבה איז איר שורש, דער ערשטער רצון. י,כ

די חמדה פאר דער מחשבה

19:17

יעדע מחשבה ווערט אויפגעוועקט פון א חמדה אין הארץ: ביי א הונגעריגן מענטש שיקט דאס הארץ א ידיעה צום מוח, און דער מוח פלאנירט ווי צו עסן. ביי א מענטש איז דער דיבור א כח פון א כח, אבער ביים אויבערשטן איז דער דיבור זיין עצמות ממש, מיוחד מיט אים ווי די חמדה מיטן מענטש אליין, און די בריאה האט ביי אים גארנישט געטוישט. ג

צוויי אופנים

22:39

דער משגיח זאגט אז דער נפש החיים רעדט דערפון באריכות. ס'זענען דא צוויי אופנים: מצד הבורא איז נאר מלא כל הארץ כבודו; מצד די מקבלים זעען מיר באזונדערע זאכן און לעבן אין א עולם הדמיון וואס דער אויבערשטער האט פאר אונז באשאפן. פאר דער בריאה איז נאר געווען דער רבונו של עולם, און ווי מ'זאגט "אתה הוא עד שלא נברא העולם", האט זיך ביי אים גארנישט געטוישט. ל,ז,מ

צמצומים נאר פאר די מקבלים

27:20

דער משגיח לערנט נאכאמאל דעם לשון און ערקלערט אז די סך צמצומים און דער הסתר פנים זענען נאר פאר די מקבלים, וואס וואלטן נישט געקענט אויסהאלטן דאס גאנצע ליכט. פאר זיי זעט אויס דער דיבור ווי א זאך פאר זיך, אבער ביי אים איז נישטא קיין הסתר: כחשכה כאורה. ג,נ

30:02

זיינע לבושים שיידן זיך נישט אפ פון אים, ווי די קמצא וואס איר שאל איז זי אליין. הוי"ה און אלקים זענען איינס. אין הלכה איז די אייגענע האנט נישט קיין כיסוי הראש פאר דאווענען, אבער א צווייטנס האנט יא; א לבוש פון זיך אליין הייסט נישט קיין לבוש. ס,ע

33:05

ער ענדיגט אז ער שטעלט זיך דא אפ, מ'וועט חזר'ן, און ער וועט נישט אריינברענגען מער קאמפליצירטע זאכן.

מראי מקומות

תורה

  1. א Shemos 20:2-3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:22
  2. ב לכאורה Devarim 11:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:22
  3. ע לכאורה Devarim 4:35 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:02

נביאים

  1. ז Yeshayahu 6:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:09, 22:39
  2. ט Yeshayahu 55:8-9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:09

כתובים

  1. ד Tehillim 47:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:57
  2. י Tehillim 102:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:31
  3. נ Tehillim 139:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:20

משנה

  1. כ Avos 5:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:31

תלמוד בבלי

  1. ו Berachos 58a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:56

מדרש

  1. ס לכאורה Bereishis Rabbah 21:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:02

זוהר און קבלה

  1. ח לכאורה Tikkunei Zohar 57 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:09

ראשונים

  1. ה Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:32

אחרונים און חסידות

  1. ג לכאורה Tanya ch. 21 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:28, 13:09, 19:17, 27:20
  2. ל Nefesh HaChaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:39

תפילה און פיוט

  1. מ Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:39

עיקרי הדברים

  1. 1:22 די פרקים פון תניא ווייזן אז יעדע עבירה, אפילו די קלענסטע, רייסט אפ פונעם רבונו של עולם גלייך ווי עבודה זרה, ווייל אנכי און לא יהיה זענען די שרשים פון אלע מצוות.
  2. 4:57 דער דיבור פון א מענטש איז א פארבינדונג מיט א צווייטן וואס גייט ארויס און ווערט אפגעשיידט פון אים; דער דיבור פונעם רבונו של עולם איז אינגאנצן נישט אפגעשיידט פון אים.
  3. 14:21 דער דיבור פונעם אויבערשטן ווערט אנגערופן דיבור נאר אלס משל: אזוי ווי א מענטשנס דיבור אנטפלעקט זיין פארבארגענע מחשבה פארן הערער, איז זיין דיבור די התגלות פון זיין אור צו די נבראים.
  4. 18:02 אזוי ווי ביי א מענטש איז די חמדה אין הארץ פאר זי ווערט אותיות פון מחשבה, איז דער דיבור פונעם רבונו של עולם מיוחד מיט זיין עצמות, און די בריאה האט ביי אים גארנישט געטוישט.
  5. 27:20 די צמצומים און דער הסתר פנים זענען נאר מצד די מקבלים, כדי זיי זאלן קענען מקבל זיין דאס אור; ביים רבונו של עולם איז כחשכה כאורה, און זיינע לבושים זענען ער אליין.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:22 ווי אזוי פסק'נט די סנהדרין לויטן רוב, ווען כל קבוע כמחצה על מחצה דמי?

    תירוץ: 7:51 די ראשונים ענטפערן אז דער בית דין אליין איז קבוע, אבער דער פסק וואס גייט ארויס פון זיי איז פריש; דער משגיח לייגט צו אז דאס קען מען נישט זאגן ביים רבונו של עולם.

  2. קשיא: 14:14 אויב דער דיבור פונעם אויבערשטן איז נישט ווי ביי א מענטש און איז נישט נבדל פון אים, פארוואס הייסט עס דיבור?

    תירוץ: 14:27 ס'איז א משל: אזוי ווי דער דיבור פון א מענטש אנטפלעקט פארן הערער וואס איז געווען באהאלטן אין זיין מחשבה, ווערט דאס ארויסברענגען פונעם אויבערשטנס אור פון העלם צו גילוי פאר די נבראים אנגערופן דיבור.

  3. קשיא: 25:26 פאר בריאת העולם איז נאר געווען דער רבונו של עולם; ווי אזוי קען נאך בריאת העולם זיין עפעס חוץ אים?

    תירוץ: 25:53 ביים רבונו של עולם איז נישטא קיין חילוק פון פאר בריאת העולם צו נאך בריאת העולם; די וועלט איז נאר מצד די מקבלים.

מעשיות

  1. 9:36 דער בעל התניא מיטן קעניג אין תפיסה

    ווען דער בעל התניא איז געזעסן אין תפיסה, איז דער קעניג פארשטעלט געקומען צו אים; ווי ער איז אריין, האט דער בעל התניא געמאכט די ברכה אויף א מלך, ווייל ער האט געוואוסט אז ס'איז דער קיסר. אין א פארמאכטע צימער אן פענסטער האט דער קעניג אים געפרעגט וויפיל דער זייגער איז, און ער האט גענוי געענטפערט. אויף דער פראגע פון וואנעט ער ווייסט, האט ער געזאגט אז דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלט מיטן שם הוי"ה, וואס זיינע צירופים הערשן יעדע שעה, מינוט און סעקונדע, און ווייל ער איז קיינמאל נישט מסיח דעת פונעם אויבערשטן, ווייסט ער די צייט. דערנאך האט דער קעניג געפרעגט וויפיל גראשנס מ'קען לייגן פונעם טיש ביזן סופיט; נאכן ענטפער האט ער בשטילערהייט געהייסן אונטערלייגן פיר גראשנס אונטער די פיר פיס פונעם טיש, און ווען ער האט נאכאמאל געפרעגט, האט דער בעל התניא געענטפערט איינס ווייניגער, ווייל דער טיש איז יעצט געווען א גראשן העכער.

    אין דער מעשה: דער בעל התניא

געדאנקען

  1. 3:23 וואס דער בעל התניא ערקלערט אין פינף פרקים, האט דער בעל שם טוב געזאגט אין איין ווארט: ווער עס דרייט זיך אפ פון דער תורה אין עפעס, איז דערמיט שוין עובד אלהים אחרים.
  2. 7:39 דער חילוק פון די ראשונים אז די סנהדרין איז קבוע אבער דער פסק וואס גייט ארויס איז פריש, קען מען נישט נוצן ביים רבונו של עולם: זיין דיבור ווערט קיינמאל נישט אפגעשיידט, ער בלייבט זיין עצמות.
  3. 15:36 אזוי ווי "דמיתי לקאת מדבר" גלייכט דוד המלך צום פויגל נאר אין זיין עלנטקייט און נישט אין פעדערן אדער שנאבל, אזוי גלייכט "וידבר" דעם אויבערשטנס ווארט צו דיבור נאר אין דעם וואס ס'איז א פארבינדונג.
  4. 19:17 אפילו ביי א מענטש איז די מחשבה נישט דער ערשטער שטאפל: זי ווערט אויפגעוועקט פון א חמדה אין הארץ, ווי הונגער מאכט דעם מוח פלאנירן ווי צו עסן, און דער שורש איז מיוחד מיטן מענטש אליין; אזוי איז דער דיבור מיוחד ביים אויבערשטן.
  5. 30:19 די שאל פון א טשערעפאכע איז א לבוש וואס איז א חלק פון איר אליין; אזוי זענען די לבושים פונעם רבונו של עולם זיין עצמות. דער משגיח ווייזט דאס אין הלכה: די אייגענע האנט אויפן קאפ איז נישט קיין כיסוי ווייל זי איז א חלק פון אים, אבער א צווייטנס האנט יא.
  6. 23:54 ס'זענען דא צוויי אופנים: מצד הבורא איז נאר מלא כל הארץ כבודו, און מצד די מקבלים האט דער אויבערשטער פאר זיי באשאפן א עולם הדמיון וואס זיי לעבן אין אים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב

ערכים דיבור, הסתר פנים, לבושים, עבודה זרה, עצמות, פועל דמיוני, צמצום

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט