גדול ה' ומהלל מאד
קאטאלאג: תפילה נומ׳ 15 פאקעט גייד ז׳ 49 אידיש 45 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויף די ווערטער פון אשרי, "גדול ה' ומהלל מאד ולגדולתו אין חקר", ערקלערט דער משגיח אז דעם רבונו של עולם כאפט מען נישט מיט חקירה, נאר מ'ווייסט פון אים דורך דער נשמה, דורך דער מסורה פון הר סיני, דורך די צדיקים פון יעדן דור און דורך דער שיינקייט פון זיין וועלט.
דער משגיח עפנט מיטן פסוק "גדול ה' ומהלל מאד ולגדולתו אין חקר" און ערקלערט אז יעדער חוש כאפט זיין אייגענע סארט זאך, און דער קאפ איז נישט דער כלי מיט וואס מ'כאפט דעם רבונו של עולם. יעדער איד האט א נשמה און א שטיקל רוח הקודש, נאר עבירות שיידן אפ; כלל ישראל אלס כלל האט רוח הקודש, דערפאר זענען זייערע מנהגים אמת, ווי מ'זעט ביים בינת אדם און ביי ר' משה פיינשטיין. דער מענטשלעכער מח איז באשאפן פאר דער גשמיות'דיגער וועלט; דעם רבונו של עולם שפירט מען דורך תורה, מצוות און קדושה. אין דער גאנצער תורה ברענגט מען נישט קיין ראיות פון חקירה אויף די עיקרים: זיי שטייען אויף דעם וואס א גאנץ פאלק האט געזען ביי הר סיני, ווי דער ישמח משה שרייבט. ביי "דור לדור ישבח מעשיך" ערקלערט ער אז די צדיקים פון יעדן דור אנטפלעקן דעם רבונו של עולם, מיט מעשיות פון לעכאוויטש, בעלזא און דעם סאטמאר רב'ס מגילה, און אז שפעטערדיגע דורות פארשטייען דעם אייבערשטנס הנהגה. ער ענדיגט מיט "הדר כבוד הודך": דער חן און די שיינקייט פון דער בריאה.
ענינים: אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · תורה מן השמים און די מסורה · פסוקי דזמרה
סדר השיעור
-
0:00 גדול ה': אויף זיין גדולה איז נישטא קיין חקר שטייט אינעם קאטאלאג
נאך א פאר ווערטער וועגן דעם נוסח התפילה וואס די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען, נעמט דער משגיח דעם פסוק "גדול ה' ומהלל מאד ולגדולתו אין חקר". ער ערקלערט אז יעדער חוש כאפט זיין סארט זאך, א בילד מיט די אויגן און א סימפאניע מיט די אויערן, און דער קאפ איז נישט דער כלי צו כאפן דעם רבונו של עולם.
-
3:45 די נשמה און דער רוח הקודש פון כלל ישראל שטייט אינעם קאטאלאג
מיטן כוזרי ערקלערט דער משגיח אז יעדער איד האט א נשמה און א שטיקל רוח הקודש, נאר די עבירות שיידן אים אפ; די נשמה ווייסט וואס טוט זיך הינטער דער וואנט און מארגן. כלל ישראל אלס כלל האט רוח הקודש, דערפאר זענען זייערע מנהגים אמת, ווי ער ברענגט פונעם בינת אדם און פון א תשובה פון ר' משה פיינשטיין.
-
10:19 מיטן מח דערגרייכט מען נישט; אמונה דורך תורה און מצוות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דער מענטשלעכער מח איז באשאפן פאר דער גשמיות'דיגער וועלט און ער קען נישט כאפן קיין אומענדלעכע צייט און קיין אומענדלעכן ארט; דעם רבונו של עולם שפירט מען דורך תורה, מצוות און קדושה. ער רעדט וועגן דער אלטער מחלוקת איבער חקירה, זאגט אז היינט טאר מען זיך נישט פארנעמען דערמיט, און ער באטאנט אז די תורה ברענגט קיינמאל נישט קיין ראיות פון חקירה אויף די עיקרים.
-
16:29 א גאנץ פאלק האט געזען: די מסורה פון הר סיני שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די פסוקים אין דברים אז קיין פאלק האט קיינמאל נישט געהערט דעם אייבערשטן רעדן פון פייער, און ערקלערט אז א זאך וואס א גאנץ פאלק האט געזען און איבערגעגעבן קען מען נישט אפלייקענען. ער לערנט א תשובה פונעם ישמח משה וועגן ספקות אין אמונה, פארגלייכט עס צו די וואס לייקענען דעם חורבן אדער יוליוס קיסר, און ערקלערט אז אפילו די אומות גלייבן אין די ניסים פון דער תורה.
-
24:36 דור לדור: די צדיקים זענען מעשה ידיו שטייט אינעם קאטאלאג
צוריק צום פסוק, ערקלערט דער משגיח אז מ'ווייסט פון דעם רבונו של עולם'ס גדולה נישט דורך פילאסאפיע נאר דורך דער מסורה, "דור לדור ישבח מעשיך", און ער זאגט אז יעדער איד דארף היטן זיין אמונה. ער ברענגט דעם זוהר וועגן שבועות ביינאכט אז "מעשיך" און "מעשה ידיו" זענען די צדיקים, און באשרייבט אידן וואס זייער עבודה שיינט אויף אנדערע.
-
28:48 לעכאוויטש, בעלזא און דעם סאטמאר רב'ס מגילה מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערציילט ווי א פריץ האט געהערט דעם לעכאוויטשער דאווענען און געזאגט אז זיין ליבשאפט צו זיין ווייב איז גארנישט קעגן דעם אידנס ליבשאפט צום רבונו של עולם, און ווי דער יונגער ר' שלום בעלזער האט דערציילט די מגילה אין לובלין. ער באשרייבט ווי ער האט געהערט דעם סאטמאר רב ליינען די מגילה צוויי שעה, ברענגט דעם חתם סופר און דעם קדושת לוי וועגן דעם אור פון דער מגילה, און דעם געשריי ביי "הקרובים והרחוקים".
-
33:54 די פאלנדיגע דורות, און וואס שפעטערדיגע דורות פארשטייען שטייט אינעם קאטאלאג
מיטן משל פון א שטיין וואס פאלט אלץ גיכער, ערקלערט דער משגיח אז דער חילוק צווישן די דורות ווערט אלץ גרעסער, און די פריערדיגע צדיקים קען מען נישט פארגלייכן. דערנאך, לויט אנדערע מפרשים, טייטשט ער "דור לדור" אז שפעטערדיגע דורות פארשטייען וואס דער אייבערשטער האט געטאן, און ברענגט דעם חזון איש'ס משל פונעם שניידער וואס צושניידט זייד נאכן חורבן אין אייראפע.
-
39:21 הדר כבוד הודך: די שיינקייט פון דער בריאה שטייט אינעם קאטאלאג
ביי "הדר כבוד הודך" באשרייבט דער משגיח די שיינקייט פון די פעלדער און וועלדער וואס די שטאט פארשטעלט, און טייטשט "הזן את העולם כולו בטובו בחן": דער אייבערשטער האט געקענט שפייזן מענטשן ווי מ'גיסט ברענשטאף אין אן אויטא, נאר ער האט געמאכט עסן שיין, באטאמט און פון אסאך סארטן, און דערפאר דארף מען אים דאנקען און לויבן. ער ענדיגט מיט די וואלקנס וואס בייטן זיך אלעמאל און מיט זיין ליבשאפט צו רעדן פון די נפלאות.
דער שיעור, אויסגעשריבן
גדול ה': אויף זיין גדולה איז נישטא קיין חקר
דער משגיח נעמט דעם פסוק "גדול ה' ומהלל מאד ולגדולתו אין חקר" (תהלים קמה, ג): דעם אייבערשטנס גדולה קען מען נישט אויסרעכענען און נישט אויספארשן. ער ערקלערט אז יעדער חוש איז צוגעפאסט צו זיין סארט זאך. ווער ס'זאגט אז ער האט געהערט א בילד אין א מוזיי, אדער געזען א סימפאניע, איז א נאר; פונקט אזוי איז דער קאפ מיט זיין חקירה נישט דער כלי מיט וואס מ'פארשטייט דעם רבונו של עולם. א
די נשמה און דער רוח הקודש פון כלל ישראל
וואס כאפט יא איז די נשמה. ער ברענגט דעם כוזרי אז יעדער איד האט רוח הקודש, ווייל זיין נשמה איז א חלק אלוק ממעל. נאר עבירות שיידן אפ, ווי עס שטייט "עונותיכם היו מבדילים" (ישעיה נט, ב). די נשמה אליין איז נישט באגרעניצט מיט א וואנט אדער מיט צייט; מ'זעט נישט הינטער דער וואנט אדער מארגן נאר ווייל מ'האט נישט קיין שייכות מיט איר. די וואס רייניגן דעם גוף ביז ער ווערט קלאר ווי קריסטאל האבן רוח הקודש, און ישעיה האט געזען דעם אייבערשטן (ישעיה ו, א). ב,ג,ד
כלל ישראל אלס כלל האט רוח הקודש אפילו היינט, דערפאר זענען זייערע מנהגים מכוון על האמת. דער בינת אדם, ווייזט דער משגיח אן, ברענגט א ראיה אויף א הלכה פון דעם וואס אידן זענען נישט מחמיר. אזוי אויך שטויסט ר' משה פיינשטיין אין אגרות משה אפ די טענה אז א מנהג וואס כלל ישראל פירט זיך לויט די הוראה פון זייערע מנהיגים קען זיין א טעות. ה,ו
מיטן מח דערגרייכט מען נישט
דער מענטשלעכער מח, ערקלערט דער משגיח, איז באשאפן נאר צו האנדלען מיט דער גשמיות'דיגער וועלט. ווען ער פרובירט טראכטן וואס וועט זיין אין א טריליאן יאר, אדער וואו ס'ענדיגט זיך דער ארט, צעברעכט ער זיך; אזעלכע זאכן קען מען נאר אננעמען מיט אמונה. א איד וואס לערנט תורה, טוט מצוות, איז ערליך און היט זיך אין כשרות און קדושה, שפירט דעם רבונו של עולם ביים דאווענען און ביים לערנען, אבער נישט מיט חשבונות.
ער דערמאנט די גרויסע מחלוקת צווישן די בעלי התוספות און די חוקרים פון שפאניע, ווי דער רמב"ם, וואס האט געשריבן ספרים אין חקירה. היינט, זאגט ער, שרייבן אלע ספרים אז מ'טאר זיך נישט פארנעמען דערמיט, ווייל ס'קען נאר פארדרייען דעם קאפ. אין דער גאנצער תורה ברענגט מען נישט קיין ראיות פון חקירה אויף די עיקרים; זיי זענען א פשוט'ע זאך וואס מ'האט מקבל געווען פון די אבות, נישט ווי די נוצרים און די ישמעאלים וואס גלייבן איין מענטש ווייל ער האט אזוי געזאגט.
א גאנץ פאלק האט געזען
די אמונה פון אידן שטייט אויף יציאת מצרים און הר סיני, וואס א גאנץ פאלק האט מיטגעלעבט: אלע האבן געהערט דעם אייבערשטן רעדן "פנים בפנים... מתוך האש" (דברים ה, ד). דער משגיח ברענגט די פסוקים אז קיין פאלק האט קיינמאל נישט געהערט קול אלקים מדבר מתוך האש און געבליבן לעבן (דברים ד, לב-לד). מיליאנען אידן האבן עס איבערגעגעבן צו זייערע קינדער, און דאס קען מען נישט אפלייקענען: ווען איינער וואלט עס אויסגעטראכט א דור שפעטער, וואלט יעדער געפרעגט פארוואס זיין טאטע האט אים דאס נישט געזאגט. ח,ט
ווען דער בעל דבר פארדרייט א קאפ מיט ספקות, לערנט דער משגיח דעם ישמח משה'ס תשובה צו אזא פרעגער: ער ענטפערט נישט אויפן דרך פון די פילאסאפן, וואו מ'גליטשט זיך גרינג אויס, נאר אויפן דרך התורה, אז א קבלה פון א סך מענטשן וואס האבן געזען מיט די אייגענע אויגן קען נישט זיין קיין שקר. ער פארגלייכט עס צו די וואס לייקענען דעם חורבן אדער יוליוס קיסר. אפילו די אומות גלייבן אין די ניסים פון דער תורה; זיי האבן נאר געמאכט א נייע, פארוואסערטע תורה ווייל זיי האבן זי נישט געקענט האלטן. י
דור לדור: די צדיקים זענען מעשה ידיו
דאס, זאגט דער משגיח, מיינט דוד המלך: דער אייבערשטער איז גרויס און געלויבט נישט דורך פילאסאפיע, נאר "דור לדור ישבח מעשיך" (תהלים קמה, ד), איין דור גיט איבער זיין שבח צום צווייטן. יעדער איד דארף היטן זיין אמונה פון שטותים. ער לייגט צו פונעם זוהר וועגן שבועות ביינאכט און דעם פסוק "השמים מספרים כבוד אל ומעשה ידיו" (תהלים יט, ב), אז מעשה ידיו זענען די צדיקים, און ס'זענען דא אידן וואס זייער עבודה שיינט אויף אנדערע. ל,מ,נ
לעכאוויטש, בעלזא און דעם סאטמאר רב'ס מגילה
דער משגיח דערציילט פונעם סלאנימער רבי'ן אז א פריץ מיט זיין ווייב האבן אמאל געהערט ר' מרדכי לעכאוויטשער דאווענען, און דער פריץ האט איר געזאגט אז זיין גרויסע ליבשאפט צו איר איז גארנישט קעגן דעם אידנס ליבשאפט צום רבונו של עולם. ווען א צדיק דאווענט, גייען זיינע ווערטער אריין אין הארצן. דער יונגער ר' שלום בעלזער האט אמאל אין לובלין דערציילט די מגילה אזוי שיין, אז מ'האט געזאגט אזוי האט זי קיינער נישט דערציילט.
דער משגיח האט זוכה געווען צו הערן דעם סאטמאר רב ליינען די מגילה צוויי שעה. דער חתם סופר, און אויך דער קדושת לוי, שרייבן וועגן דעם גרויסן אור פון דער מגילה. ביי "הקרובים והרחוקים" (אסתר ט, כ) האט דער סאטמאר רב געגעבן א געשריי, און אלע האבן פארשטאנען אז די מגילה קען מקרב זיין אפילו דעם ווייטסטן איד. ס,ע
די פאלנדיגע דורות
א שטיין וואס מ'ווארפט פון א דאך פאלט אלץ גיכער. אזוי פאלן די דורות, און דער חילוק צווישן אונזער דור און דעם פריערדיגן איז גרעסער ווי פון יהושע ביז משה. "דור לדור" מיינט דאס ארונטערפאלן פון דור צו דור, און יעדער דור דערציילט די גבורות פון די פריערדיגע צדיקים. ל
אנדערע מפרשים טייטשן אז וואס איין דור פארשטייט נישט, פארשטייט א שפעטערער. נאכן חורבן אין אייראפע האט דער חזון איש געענטפערט א פרעגער מיטן משל פון א שניידער וואס צושניידט שיינע זייד; א נאר ווייזט מען נישט קיין האלבע ארבעט. שוין יעצט זעט מען אן אויפבוי פון תורה וואס איז קיינמאל נישט געווען, און די מדת הדין וועט אנטפלעקט ווערן אלס דער תיקון פון כלל ישראל.
הדר כבוד הודך: די שיינקייט פון דער בריאה
ביי "הדר כבוד הודך" (תהלים קמה, ה) זאגט דער משגיח אז די הייזער פון דער שטאט פארשטעלן דעם רבונו של עולם, און אין פעלד זעט מען די בלומען, דעם הימל, די הארמאניע פון די פארבן און די פייגעלעך. ער טייטשט "הזן את העולם... בחן" (ברכת המזון): אן אויטא דארף מען אריינגיסן ברענשטאף, און דער אייבערשטער האט געקענט מאכן אז מענטשן זאלן עסן א שווארצע פליסיגקייט. אנשטאט דעם האט ער געמאכט שיינע פירות, געווירצן און אייז-קרים, אלעס מיט חן, און דערפאר דארף מען אים דאנקען און לויבן. אפילו די וואלקנס בייטן זיך אלעמאל מיט חן. פ,צ
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 2:13 יעדער חוש כאפט זיין אייגענע סארט זאך, און דער קאפ מיט זיין חקירה איז נישט דער כלי מיט וואס מ'כאפט דעם רבונו של עולם.
- 4:12 יעדער איד האט א נשמה וואס איז א חלק אלוק ממעל און א כח צו רוח הקודש; עבירות שיידן אים אפ דערפון, און כלל ישראל אלס כלל האט רוח הקודש, דערפאר זענען זייערע מנהגים אמת.
- 10:58 דער מענטשלעכער מח איז באשאפן נאר פאר דער גשמיות'דיגער וועלט; דעם רבונו של עולם שפירט מען דורך תורה, מצוות, ערליכקייט און קדושה, נישט מיט חשבונות.
- 15:28 אין דער גאנצער תורה ברענגט מען נישט קיין ראיות פון חקירה אויף אירע יסודות; די אמונה פון אידן שטייט אויף דעם וואס א גאנץ פאלק האט מיטגעלעבט ביי יציאת מצרים און הר סיני, און עס איז איבערגעגעבן געווארן פון דור צו דור.
- 25:05 "דור לדור ישבח מעשיך": די צדיקים פון יעדן דור זענען דעם אייבערשטנס מעשה ידיו, און דורך זיי ווערט זיין שבח דערציילט.
- 36:31 וואס איין דור פארשטייט נישט פון דעם אייבערשטנס הנהגה, ווערט קלאר פאר שפעטערדיגע דורות, אזוי ווי דער אויפבוי פון תורה נאכן חורבן אין אייראפע.
- 39:21 "הדר כבוד הודך": דער אייבערשטער האט געמאכט די וועלט מיט חן און שיינקייט מער ווי מ'דארף, און דערפאר דארף מען אים דאנקען און לויבן.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:11 אויב די נשמה איז העכער פון ארט און צייט, פארוואס קען א מענטש נישט זען הינטער דער וואנט אדער וויסן וואס וועט זיין מארגן?
תירוץ: 5:45 די נשמה ווייסט טאקע, נאר מ'האט נישט קיין שייכות מיט איר; די וואס רייניגן דעם גוף אז ס'זאל נישט זיין קיין חציצה, האבן נבואה און רוח הקודש.
-
קשיא: 15:28 אויב די תורה ברענגט נישט קיין ראיות פון חקירה אויף די עיקרי אמונה, פון וואנעט ווייסן מיר זיי?
תירוץ: 15:59 פון דער מסורה פון די אבות: א גאנץ פאלק האט מיטגעלעבט יציאת מצרים און געהערט דעם אייבערשטן רעדן ביי הר סיני, און האט עס איבערגעגעבן פון דור צו דור.
-
קשיא: 18:07 קען זיין אז איינער אין א שפעטערן דור האט אויסגעטראכט אז דאס גאנצע פאלק איז געשטאנען ביי הר סיני?
תירוץ: 18:21 ניין: יעדער וואלט געפרעגט פארוואס זיין טאטע האט אים דאס קיינמאל נישט געזאגט; א זאך וואס א גאנץ פאלק האט געזען קען מען נישט פארפעלשן, אזוי ווי מ'קען נישט אפלייקענען יוליוס קיסר.
-
קשיא: 36:56 פארוואס האט דער אייבערשטער געמאכט דעם חורבן אין אייראפע?
תירוץ: 37:41 מיטן חזון איש'ס משל פונעם שניידער: א האלבע ארבעט קען מען נישט אפשאצן; אין שפעטערדיגע דורות, און ווען משיח וועט קומען, וועט מען עס זען, און שוין יעצט זעט מען אן אויפבוי פון תורה וואס איז קיינמאל נישט געווען.
מעשיות
-
28:48 דער פריץ וואס האט געהערט דעם לעכאוויטשער דאווענען
דער משגיח דערציילט אין נאמען פונעם סלאנימער רבי'ן אז ר' מרדכי לעכאוויטשער איז אמאל געשטאנען און געדאוונט, און דער פריץ מיט זיין ווייב זענען פארביי געגאנגען. זיי האבן זיך אפגעשטעלט און צוגעהערט. האט דער פריץ געזאגט צו זיין ווייב אז הגם ער האט זי זייער ליב, איז דאס גארנישט קעגן ווי דער איד האט ליב דעם רבונו של עולם.
אין דער מעשה: רבי מרדכי לעכאוויטשער, דער סלאנימער רבי
-
30:16 דער יונגער ר' שלום בעלזער דערציילט די מגילה
ווען ר' שלום בעלזער איז געווען יונג, איז ער אמאל געווען ביים לובלינער, און מ'האט אים געהייסן דערציילן די מגילה. נאכדעם האט מען געזאגט, דער משגיח איז נישט זיכער צי ר' שלום אדער דער לובלינער, אז די מעשה האט מען שוין אסאך מאל געהערט, אבער אזוי שיין ווי דער יונגערמאן האט זי דערציילט נאך קיינמאל נישט. דער משגיח לייגט צו אז ער האט אריינגעלייגט א כח.
אין דער מעשה: דער שר שלום פון בעלזא, דער לובלינער חוזה
-
30:57 הערן דעם סאטמאר רב ליינען די מגילה
דער משגיח געדענקט אז ער האט זוכה געווען צו הערן דעם סאטמאר רב ליינען די מגילה, און עס האט אים גענומען צוויי שעה. יעדער וואס האט אים געהערט האט נישט געוואוסט וואס טוט זיך מיט אים, און ס'זענען נתחדש געווארן פשטים אין דער מגילה דורך זיין ליינען. איינמאל ביי די ווערטער "הקרובים והרחוקים" האט ער געגעבן א געשריי, און יעדער האט פארשטאנען אז יעדעס יאר שיקט מרדכי זיין בריוו צו די ווייטסטע אידן, ווייל די מגילה קען מקרב זיין אפילו דעם נידעריגסטן איד צום רבונו של עולם.
אין דער מעשה: דער סאטמארער רב, מרדכי הצדיק
-
36:49 דער חזון איש און דעם שניידערס זייד
נאכן חורבן אין אייראפע האט איינער געפרעגט דעם חזון איש פארוואס דער אייבערשטער האט געמאכט אזא חורבן. האט ער געענטפערט מיט א משל: א מענטש וואס ווייסט גארנישט פון שניידעריי קומט אריין צו א שניידער און זעט ווי ער צושניידט א שיין שטיק זייד, און ער פרעגט פארוואס ער צעשטערט עס. ענטפערט דער שניידער אז א נאר ווייזט מען נישט קיין האלבע ארבעט; ווען מ'וועט עס צונייען, וועט ארויסקומען א פרעכטיג בגד.
אין דער מעשה: דער חזון איש
געדאנקען
- 2:50 פרובירן כאפן דעם רבונו של עולם מיטן שכל איז אזוי ווי הערן א בילד אדער זען א סימפאניע: יעדער כח האט זיין אייגענע זאך, און דער שכל איז נישט דער כח פאר דעם אייבערשטן.
- 4:47 די נשמה איז נישט געבינדן אין ארט און צייט; א מענטש זעט נישט הינטער דער וואנט אדער מארגן נאר ווייל עבירות שיידן אים אפ פון זיין אייגענער נשמה, און צדיקים וואס רייניגן דעם גוף ווי קריסטאל האבן רוח הקודש.
- 7:56 דער מנהג פון כלל ישראל איז א ראיה אין הלכה, ווייל כלל ישראל אלס כלל האט רוח הקודש אפילו היינט.
- 16:13 נישט אזוי ווי אנדערע אמונות וואס שטייען אויף איין מענטשנס ווארט, שטייט די אמונה פון אידן אויף א געשעעניש וואס א גאנץ פאלק האט געזען; א ליגן וועגן אן התגלות פאר א גאנץ פאלק וואלט מען גלייך אנטפלעקט, אזוי ווי לייקענען דעם חורבן איז א נארישקייט.
- 34:01 אזוי ווי א שטיין וואס פאלט אלץ גיכער, ווערט די ירידה פון די דורות אלץ שנעלער, און דער חילוק צווישן אונזער דור און דעם פריערדיגן איז גרעסער ווי פון יהושע ביז משה.
- 36:21 "דור לדור ישבח מעשיך" מיינט אז וואס דער אייבערשטער האט געטאן מיט מדת הדין אין איין דור, פארשטייט מען אין א שפעטערדיגן דור, ווען עס ווערט אנטפלעקט למפרע אז ס'איז געווען א טייל פונעם תיקון פון כלל ישראל.
- 41:01 "בחן" אין בענטשן: דער אייבערשטער האט געקענט שפייזן דעם מענטש מיט א פשוט'ע שווארצע פליסיגקייט, אזוי ווי אן אויטא, נאר ער שפייזט אים מיט שיינקייט, טעם און אסאך סארטן.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 13:07 דער משגיח זאגט אז וואס מער א איד לערנט תורה, מקיים איז מצוות, פירט זיך מיט תמימות, איז ערליך אין מסחר און היט זיך אין כשרות און קדושה, אלץ מער וועט ער שפירן דעם רבונו של עולם ביים דאווענען און ביים לערנען.
- 14:52 דער משגיח זאגט אז היינט טאר מען זיך נישט פארנעמען מיט חקירה אין אמונה, ווייל דאס קען נאר פארדרייען דעם קאפ; מ'דארף עס אננעמען מיט תמימות.
- 25:34 דער משגיח זאגט אז יעדער איד דארף אפהיטן זיין אמונה, אז זי זאל נישט קראנק ווערן פון שטותים.
- 43:21 דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאנקען און לויבן דעם רבונו של עולם פאר דעם חן און דער שיינקייט מיט וואס ער האט באשאפן די גאנצע בריאה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דוד המלך, דזשוליוס סעזער, דער חזון איש, דער חתם סופר, דער ישמח משה, דער לובלינער חוזה, דער סאטמארער רב, דער סלאנימער רבי, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, דער שר שלום פון בעלזא, יהושע בן נון, ישעיהו הנביא, מרדכי הצדיק, משה רבינו, ר' הערשעלע רימאנאווער, ר' משה פיינשטיין, רבי מרדכי לעכאוויטשער
ערכים חלק אלוק ממעל, חקירה, יציאת מצרים, מסורה, מעמד הר סיני, עיקרים, רבונו של עולם, רוח הקודש, תמימות, תקופה