התורה יורדת בסתר המדריגות כדי שכל אחד יוכל לתפוס בה' ועי"ז זוכה ליחוד נפלא ועצום בהקב"ה.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ד נומ׳ 12 פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 53 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אויפן תניא פרק ד, אז די תורה איז אראפגעקומען דורך די סתר המדריגות כדי יעדער איד זאל זי קענען תופס זיין, און דורכן לערנען תורה און טון מצוות ווערט א מענטש מיוחד מיטן אייבערשטן אליין מער ווי די נשמות אין גן עדן.
דער משגיח הייבט אן אז די וועלט איז אן עולם הדמיון, און דער אמת איז אז דער אייבערשטער איז דא פונקט ווי פאר דער בריאה. ווייל קיין מחשבה קען אים נישט תופס זיין און די תורה איז איינס מיט אים, האט ער אראפגעלאזט די תורה ווי מים, פון מדריגה צו מדריגה, און זי איינגעהילט אין הלכות, אין דיבור און אין גשמיות'דיגע מצוות, אזוי ווי ראדיום אין א בלייענעם קאסטן. מחשבה, דיבור און אפילו דאס שאקלען פון א איד ביים לערנען זענען מלובש אין תורה, און דער גאנצער מענטש ווערט א מרכבה פאר דער שכינה. מ'שפירט עס נישט ווייל די עבירות איזאלירן דעם גוף פון דער נשמה, אבער מ'דארף עס גלייבן. דערפאר איז יפה שעה אחת בתשובה ומעשים טובים בעולם הזה פון כל חיי העולם הבא, וואו די נשמות האבן נאר דעם זיו השכינה. ער ברענגט א משל פון ארומנעמען א קעניג דורך זיינע קליידער, גייט אוועק צו די זיבן קולות פון דער בריאה און שבת, שטעלט אוועק א פילאסאף קעגן אן עובד השם מיטן סאטמארער רב ביים שבת'דיגן טיש, און ענטפערט א קשיא אויף מים ווי חסד.
ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · דער כח און די מעלה פון תורה · אהבת השם און דביקות · שכר ועונש, עולם הבא און תחיית המתים
סדר השיעור
-
0:00 די וועלט איז אן עולם הדמיון
דער משגיח חזר'ט איבער אז דער אייבערשטער האט זיך אראפגעלאזט אין דער תורה און אירע מצוות כדי יעדע נשמה זאל עס פארשטיין, און ער ערקלערט אז די גשמיות'דיגע וועלט וואס מיר האלטן פאר אמת איז דער עולם הדמיון, און דער אייבערשטער פילט זי אן ווי פאר דער בריאה.
-
3:11 די תורה גייט אראפ ווי מים דורך סתר המדריגות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס די תורה ווערט צוגעגליכן צו מים וואס פליסן אראפ ביז צום נידעריגסטן ארט, ברענגט דעם משל פון ראדיום אין א בלייענעם קאסטן, און ווייזט ווי די תורה האט זיך מלביש געווען אין הלכות ווי די הלכות פון סוכה, וואס זענען אלע שמותיו של הקב"ה, און זי האט געטוישט נאר איר פארעם, נישט איר עצם, ווי וואסער, אייז און פארע.
-
9:43 מחשבה, דיבור, מעשה און דאס שאקלען פון א איד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די תורה גייט אראפ פון מחשבה אין דיבור און אין די גשמיות'דיגע מעשים פון לערנען, אפילו דאס שאקלען איבער א גמרא, דערציילט די מעשה פון צוויי פארביטענע קינדער וואס מ'האט דערקענט דורכן שאקלען, און ער טייטשט דאס שאקלען מיטן פסוק נר ה' נשמת אדם.
-
13:47 מקושר צום אייבערשטן, אבער איזאלירט דורך עבירות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ווער עס לערנט תורה איז מקושר פון קאפ ביז די פיס צום אייבערשטן און ווערט א מרכבה פאר דער שכינה, ווי מ'האט געזען ביי גרויסע צדיקים, און אז מיר שפירן עס נישט ווייל די עבירות איזאלירן דעם גוף פון דער נשמה; פון דעסטוועגן, זאגט ער, דארף מען עס גלייבן און זיך פירן לויט דעם.
-
18:47 יפה שעה אחת בעולם הזה מכל חיי העולם הבא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם פסוק כצנה רצון תעטרנו און די משנה אין פרקי אבות יפה שעה אחת בתשובה ומעשים טובים בעולם הזה מכל חיי העולם הבא, און ערקלערט אז דא רוט דער אייבערשטער אינגאנצן אויפן מענטש, און אין עולם הבא דערגרייכט די נשמות נאר א ליכט פון דער שכינה.
-
22:05 דער תענוג פון השגה: זיו השכינה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גלייכט אפ דעם זיו השכינה צו די שטראלן פון דער זון, שילדערט דעם תענוג פון פארשטיין א סוגיא אדער א וויסנשאפטלעכע אנטדעקונג, און ערקלערט אז דאס איז דער תענוג פון די צדיקים אין עולם הבא ווען זיי גייען פון מדריגה צו מדריגה, אבער קיין נברא, אפילו די מלאכים, קען נישט תופס זיין דעם אייבערשטן אליין.
-
25:46 ארומנעמען דעם קעניג דורך זיינע קליידער שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ווען מ'פארשטייט א מצוה דורך א בלאט גמרא איז מען תופס דעם אייבערשטן אליין, נישט ווי די נשמות אין גן עדן, און אז די גשמיות'דיגע לבושים שטערן נישט, מיטן משל פון ארומנעמען א קעניג דורך קליידער און ארבל; ער פארבינדט עס מיטן פסוק וימינו תחבקני און מיט דער תורה שניתנה מימין, בחינת חסד און מים.
-
30:01 די זיבן קולות: ניגון, בריאה און שבת
אין א נעבן-ענין ערקלערט דער משגיח אז קבלת שבת הייבט זיך אן מיט מזמור לדוד הבו, און די זיבן קולות דארט זענען די זיבן טענער פון ניגון מיט וואס די זיבן טעג פון דער בריאה זענען באשאפן געווארן. ער זאגט אז עולם הזה איז וואונדערליך פאר דעם וואס ניצט עס צו קומען נענטער צום אייבערשטן, און ער שילדערט די הארמאניע פונעם דריטן, דעם זיבעטן טאג וואס פארענדיגט די טענער אז מ'קען זינגען, און ארץ ישראל און דעם כנרת ווי די זיבעטע פון די לענדער און ימים.
-
38:13 דער תניא איז פאר עובדי השם, נישט פאר פילאסאפן שטייט אינעם קאטאלאג
צוריק צום ענין ערקלערט דער משגיח אז מים איז חסד און דער מקור פון יעדן תענוג, און אזוי נעמט דער אייבערשטער ארום דעם מענטש מיט זיין רעכטער האנט דורך דער תורה. דערנאך זאגט ער אז דער בעל התניא האט געשריבן פאר עובדי השם: א פילאסאף קען זען טיפקייט אינעם תניא, אבער ער האט נישט קיין טעם פאר דער דביקות מיטן אייבערשטן, ווי א מענטש וואס האט נישט קיין אויער פאר ניגון.
-
44:39 דער סאטמארער רב'ס שבת'דיגע פיש מעשה
דער משגיח דערציילט ווי ער האט געזען דעם סאטמארער רב ביים טיש פרייטאג צו נאכטס, זיין פנים האט געפלאמט ביים קידוש און ער האט געגעסן די פיש מיט תענוג ווייל ער האט געשפירט דעם שבת אין זיי, און דערציילט פון אן ארעמען איד וואס האט געבעטן דעם אייבערשטן ער זאל אים געבן שבת פאר זיינע חלות און פיש. ער ענדיגט אז דער תניא האט גערעדט צו חסידים וואס האבן עס פארשטאנען און זיך דערמיט מחיה געווען.
-
49:51 פארוואס מים איז חסד: א קשיא
א תלמיד פרעגט אז אין אנדערע ספרים שטייט אז מים איז פאסיוו און שטיל; דער משגיח ענטפערט אז דאס איז א משל, אבער אין איר עומק שפרייט זיך מים אויס און גייט אראפ צו די נידעריגע ערטער כדי צו ברענגען וואוקס פאר דער וועלט, נישט ווי גאז וואס שפרייט זיך אויס אבער גייט ארויף.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די וועלט איז אן עולם הדמיון
דער משגיח חזר'ט איבער אז דער אייבערשטער האט זיך כביכול אראפגעלאזט אין דער תורה און אירע מצוות, כדי יעדע נשמה זאל עס קענען פארשטיין. א פשוט'ער מענטש מיינט אז דער טיש וואס ער קען אנטאפן איז ממשות, און אלקות איז אבסטראקט; דער אמת, זאגט דער משגיח, איז פארקערט. דאס איז דער עולם הדמיון: דער אייבערשטער פילט אים אן פונקט ווי פאר דער בריאה, נאר ער באהאלט זיך, און מיר האלטן פאר אמת נאר וואס די פינף חושים כאפן.
די תורה גייט אראפ ווי מים דורך סתר המדריגות
דערפאר, זאגט דער תניא, ווערט די תורה צוגעגליכן צו מים, וואס פליסן פון א הויכן ארט אראפ ביז צום נידעריגסטן. קיין מחשבה קען נישט תופס זיין דעם אייבערשטן, און ווייל די תורה איז איינס מיט אים, וואלט אויך די תורה נישט געדארפט זיין תפיסה. דערפאר האט ער זי אראפגעלאזט דורך סתר המדריגות, פון שטאפל צו שטאפל, ביז זי איז מלובש געווארן, ווי ראדיום וואס מ'האלט זיכער אין א בלייענעם קאסטן. א
די תורה האט זיך מלביש געווען אין די הלכות פון יעדע מצוה. קיינער קען נישט מסביר זיין פארוואס צוויי דפנות און א טפח זענען גענוג פאר א סוכה, ווייל יעדער פרט פון די הלכות איז א פרט פונעם שם פון וואו די מצוה שטאמט; ווי דער רמב"ן ערקלערט, די גאנצע תורה איז שמותיו של הקב"ה. זי האט געטוישט נאר איר פארעם, נישט איר עצם, ווי וואסער בלייבט וואסער סיי ווען ס'ווערט אייז און סיי פארע. ב
מחשבה, דיבור, מעשה און שאקלען
די תורה גייט נאך ווייטער אראפ, פון מחשבה אין דיבור, אין די באוועגונגען פון די ליפן, און אין די הענט פון איינעם וואס זאגט א סוגיא, אפילו אין זיין שאקלען איבער א גמרא. נאר אידן שאקלען זיך: דער משגיח ברענגט פון א ספר, אן צו פארזיכערן אז ס'איז אמת, אז מ'האט צוויי פארביטענע קינדער אונטערגעשיידט דורכדעם ווער עס שאקלט זיך ביים לערנען גמרא.
מקושר צום אייבערשטן, אבער איזאלירט
ממילא איז דער וואס לערנט תורה מקושר פון קאפ ביז די פיס צום אייבערשטן אליין, און ער ווערט א מרכבה פאר דער שכינה. דער משגיח זאגט אז ער האט געזען צדיקים, וואס זענען היינט זעלטן, וואו מ'האט עס געזען אויף זייער פנים אפילו אין גאס, און זייער יראה אום יום כיפור איז געווען א געשמאקע יראה.
מיר שפירן עס נישט, ערקלערט ער, ווייל עבירות וואס זענען נישט פארריכט איזאלירן דעם גוף פון דער נשמה, ווי מ'קען אנרירן אן איזאלירטן דראט מיט עלעקטריק. די נשמה שפירט אלעס; יעדער איד קען זיין א נביא. פון דעסטוועגן, זאגט ער, דארף מען האבן די אמונה צו וויסן אז ווען מ'לערנט, מ'דאוונט אדער מ'טוט א מצוה, רוט די שכינה אויף אים.
יפה שעה אחת בעולם הזה
דער משגיח ברענגט דעם פסוק כצנה רצון תעטרנו: דעם אייבערשטנס רצון, וואס איז דער אייבערשטער אליין, רינגלט ארום דעם צדיק ווי א פאנצער, ווייל א מצוה איז זיין רצון. דאס ערקלערט די משנה יפה שעה אחת בתשובה ומעשים טובים בעולם הזה מכל חיי העולם הבא: דא רוט דער אייבערשטער אינגאנצן אויפן מענטש, און דארט באקומען די נשמות נאר א ליכט וואס שיינט ארויס פון דער שכינה. ו,ז
זיו השכינה
די שטראלן זענען ווי די שטראלן פון דער זון וואס דערגרייכן די ערד, נישט די זון אליין. זייער תענוג איז דער תענוג פון פארשטיין, דער גרעסטער תענוג אפילו אין עולם הזה, ווי ווען א סוגיא פאלט פלוצלינג צונויף ווי איין גוף, אדער ווען א פיזיקער'ס אנטדעקונג ארבעט. אין עולם הבא גייען די צדיקים דערין פון מדריגה צו מדריגה; דאס איז זיו השכינה. אבער, ווי דער תניא זאגט, קיין נברא, אפילו די מלאכים, קען נישט תופס זיין דעם אייבערשטן אליין. ח
ארומנעמען דעם קעניג
אבער ווען דער אייבערשטער איז זיך מלביש אין די מצוות, איז דער וואס פארשטייט א מצוה דורך א בלאט גמרא תופס דעם אייבערשטן אליין, די זון אליין, נישט נאר די שטראלן וואס די נשמות אין גן עדן באקומען. די גשמיות'דיגע לבושים, ווי א כוס יין פאר קידוש, שטערן נישט: ווער עס נעמט ארום א קעניג דורך זיינע קליידער און די אייגענע ארבל, האלט דעם קעניג אליין. דאס איז וואס שלמה המלך זאגט וימינו תחבקני, און דער תניא זאגט אז די תורה איז געגעבן געווארן מימין, בחינת חסד און מים. ט,י
די זיבן קולות פון דער בריאה
אין א נעבן-ענין מערקט דער משגיח אן אז קבלת שבת הייבט זיך אן מיט מזמור לדוד הבו, און די זיבן קולות דארט זענען די זיבן טענער פון ניגון מיט וואס די זיבן טעג זענען באשאפן געווארן. פאר דעם וואס איז נישט פארזונקען אין עולם הזה און ניצט עס פאר מצוות און קירוב צום אייבערשטן, זאגט ער, איז די וועלט וואונדערליך. כ
יעדער טאג איז א טאן: מאנטאג, דער טאג פון מחלוקת וואס אין אים איז באשאפן געווארן גיהנום; דער דריטער, הארמאניע, ווי פארבן וואס פאראייניגן זיך אין א בילד. מיטן זיבעטן, שבת, זענען די טענער פארענדיגט, און מ'זינגט מזמור שיר ליום השבת. דער מדרש רעכנט זיבן לענדער און זיבן ימים: דער זיבעטער זענען ארץ ישראל, א לאנד פון געזאנג, און דער כנרת, געשטאלטעט ווי א פידל. ל,נ
דער תניא איז פאר עובדי השם
צוריק צום ענין ערקלערט דער משגיח אז מים איז חסד, ווייל יעדער גשמיות'דיגער תענוג קומט מיט פליסיגקייט. דעם אייבערשטנס רעכטע האנט נעמט ארום דעם מענטש דורך דער תורה, די מים וואס קומען אראפ פון אויבן און נעמען אן די פארעם פון מצוות, און זי רינגלט אים ארום פון קאפ ביז די פיס.
דער בעל התניא, זאגט ער, האט געשריבן פאר עובדי השם. א בריליאנטער געוועזענער תלמיד וואס איז געווארן א פראפעסאר פון פילאסאפיע איז געקומען רעדן וועגן תניא; אזעלכע זעען די טיפקייט, אבער האבן נישט קיין טעם דערפאר. דער תניא זאגט אז תורה לערנען איז א פולשטענדיגער יחוד מיטן אייבערשטן: דער פילאסאף ווייסט נאר אז אזא יחוד איז דא, און אן עובד השם קען טאנצן פאר שמחה. ס'איז ווי איינער אן אן אויער פאר ניגון, אדער דער גאסט אין קארנעגי האל וואס דאס שטימען האט אים מערסטנס געפעלן. ס
דער סאטמארער רב'ס שבת'דיגע פיש
מיט פופציג יאר צוריק, דערציילט דער משגיח, פלעגט ער גיין צום סאטמארער רב'ס טיש פרייטאג צו נאכטס. ביים קידוש האט זיין פנים געפלאמט, און ער האט געגעסן די פיש מיט גרויס תענוג, הגם ער איז געווען העכער פון גשמיות: ער האט געשפירט דעם שבת אין די פיש. ער דערציילט אויך פון אן ארעמען איד וואס האט, ביים עסן זיינע חלות און פיש, געבעטן דעם אייבערשטן ער זאל אים געבן שבת פאר זיי.
ווער עס זיין איזאלאציע איז נישט דיק, זאגט ער, קען שפירן דעם אייבערשטן אין עולם הזה. דער פילאסאף ווייסט נישט וואס דער תניא מיינט, אבער די חסידים צו וועמען ער האט גערעדט מיט כמעט צוויי הונדערט יאר צוריק האבן זיך מחיה געווען און זענען אנגעצונדן געווארן צו לערנען.
פארוואס מים איז חסד
א צוהערער פרעגט אז געוויסע ספרים רופן מים פאסיוו און שטיל. דער משגיח ענטפערט אז דאס איז א משל; אין איר עומק שפרייט זיך מים אויס, אויף א טיש וואו א ספר בלייבט אויף זיין ארט. גאז שפרייט זיך מער, אבער גייט ארויף, און מים גייט אראפ צו די נידעריגע מדריגות, ווי רעגן פון די וואלקנס ברענגט וואוקס און עסן, און דאס איז חסד. ע
מראי מקומות
תורה
כתובים
- ג Mishlei 20:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:41
- ו Tehillim 5:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:24
- ט Shir HaShirim 2:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:59
- כ Tehillim 29 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:01
- נ Tehillim 92:1-2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:45
- ע לכאורה Tehillim 104:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 50:06
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
- ל Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 33:45
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 1:31 די וועלט איז אן עולם הדמיון וואו דער אייבערשטער באהאלט זיך, אבער באמת איז ער דא פונקט ווי פאר דער בריאה.
- 3:41 ווייל קיין מחשבה קען נישט תופס זיין דעם אייבערשטן און די תורה איז איינס מיט אים, האט ער אראפגעלאזט די תורה דורך סתר המדריגות, ווי מים וואס פליסן אראפ, אין הלכות און אין גשמיות'דיגע מצוות.
- 9:02 די תורה האט זיך געטוישט נאר אין איר פארעם, נישט אין איר עצם, אזוי ווי וואסער וואס ווערט אייז אדער פארע און בלייבט דאס זעלבע וואסער.
- 11:07 ווען א מענטש לערנט תורה מיט מחשבה, דיבור און מעשה, איז ער אינגאנצן מקושר צום אייבערשטן און ווערט א מרכבה פאר דער שכינה, אפילו ווען ער שפירט עס נישט.
- 14:34 די עבירות איזאלירן דעם גוף פון דער נשמה, און דערפאר שפירט דער גוף נישט די שכינה וואס די נשמה ווייסט אז רוט אויף איר.
- 20:04 אין עולם הבא האבן די נשמות נאר דעם זיו השכינה, אבער אין עולם הזה איז דער אייבערשטער אליין דא אין דער תורה און די מצוות, און דערפאר איז א שעה דא בעסער ווי כל חיי העולם הבא.
- 27:53 ארומנעמען דעם אייבערשטן דורך דער תורה איז ווי ארומנעמען א קעניג דורך זיינע קליידער: דער קעניג אליין איז אין די הענט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 4:23 אויב קיין מחשבה, אפילו פון א גרויסן מענטש, קען נישט תופס זיין דעם אייבערשטן, און די תורה איז איינס מיט אים, ווי אזוי קען מען תופס זיין די תורה?
תירוץ: 4:38 דער אייבערשטער האט אראפגעלאזט די תורה דורך סתר המדריגות און זי איינגעהילט, ווי ראדיום אין בליי, כדי מ'זאל זי קענען האלטן.
-
קשיא: 11:43 פארוואס שאקלען זיך אידן ווען זיי לערנען און דאווענען?
תירוץ: 12:41 ווייל נר ה' נשמת אדם, און א פלאם שטייט קיינמאל נישט שטיל; דאס פייער פון דער שכינה אין מענטש מאכט אים שאקלען.
-
קשיא: 14:16 אויב תורה לערנען מאכט דעם מענטש א מרכבה פאר דער שכינה, פארוואס שפירט ער עס נישט?
תירוץ: 14:34 עבירות וואס זענען נישט פארריכט געווארן איזאלירן דעם גוף פון דער נשמה, ווי אן איזאלירטער לעבעדיגער דראט, און דער גוף ווערט פארגליווערט כאטש די נשמה ווייסט.
-
קשיא: 20:04 ווי אזוי קען א שעה תשובה ומעשים טובים אין עולם הזה זיין בעסער ווי כל חיי העולם הבא?
תירוץ: 21:01 אין עולם הזה רוט דער אייבערשטער אינגאנצן אויף דעם וואס לערנט און טוט מצוות, און אין עולם הבא באקומען די נשמות נאר א ליכט וואס שיינט ארויס פון דער שכינה.
-
קשיא: 26:59 ווייל די תורה און די מצוות זענען מלובש אין גשמיות'דיגע זאכן, ווי א כוס יין פאר קידוש, ווי אזוי איז דאס תופס זיין דעם אייבערשטן אליין?
תירוץ: 27:53 ווער עס נעמט ארום א קעניג דורך זיינע מלכות'דיגע קליידער און דורך די אייגענע ארבל, האלט פונדעסטוועגן דעם קעניג אליין אין די הענט.
מעשיות
-
11:54 די צוויי פארביטענע קינדער
דער משגיח זאגט אז ער האט געזען אין א ספר, הגם ער קען נישט פארזיכערן אז ס'איז אמת, אז אמאל האט מען פארביטן א אידיש קינד מיט א גוי'יש קינד. מ'האט געפרעגט א חכם וואס צו טון, און ער האט געזאגט מ'זאל זיי ביידע שיקן אין חדר און זען, ווען זיי הייבן אן לערנען גמרא, ווער פון זיי שאקלט זיך. דער וואס שאקלט זיך איז דער איד.
-
40:21 דער פראפעסאר פון פילאסאפיע וואס איז געקומען רעדן וועגן תניא
דער משגיח דערציילט אז ער האט אמאל געהאט א זייער בריליאנטן תלמיד וואס איז געווארן א פראפעסאר פון פילאסאפיע אין אן אוניווערסיטעט. ער איז געקומען מיט א חבר צו רעדן וועגן תניא, און זיי האבן אין אים געזען טיפע פילאסאפיע, אבער, זאגט דער משגיח, זיי האבן נישט געהאט קיין טעם פאר זיין געשמאק.
-
44:01 דער גאסט ביי דער סימפאניע
דער משגיח דערציילט פון א מענטש וואס איז נאר וואס געקומען פון אפריקע, און מ'האט אים גענומען אין קארנעגי האל הערן א וואונדערליכע סימפאניע. ווען מ'האט אים געפרעגט וואס פאר א טייל ס'האט אים מערסטנס געפעלן, האט ער אויסגעקליבן די קלאנגען וואס די מוזיקאנטן האבן געמאכט ווען זיי האבן געשטימט די פידלען פאר די סימפאניע האט זיך אנגעהויבן.
-
45:26 דער סאטמארער רב ביים שבת'דיגן טיש
דער משגיח דערציילט אז מיט א פופציג יאר צוריק פלעגט ער גיין צום סאטמארער רב'ס טיש פרייטאג צו נאכטס, און האט געזען ווי ער האט גענאסן פון יעדן פאסיק פון שבת. ביים קידוש איז זיין פנים געווארן רויט און געפלאמט. ווען מ'האט אים דערלאנגט די פיש האט ער זיי געגעסן מיט גרויס תענוג, הגם ער איז געווען העכער פון גשמיות און האט זיך נישט געקימערט פארן טעם; ער האט געשפירט דעם שבת אין די פיש.
אין דער מעשה: דער סאטמארער רב
-
47:04 גיב מיר שבת פאר די חלות
דער משגיח דערציילט פון א איד וואס האט זיך געמוטשעט א גאנצע וואך אן פרנסה און האט געפאסט מאנטאג און דאנערשטאג, אויך ווייל ער האט נישט געהאט וואס צו עסן. ער האט צוזאמגעשקראבעט א ביסל געלט און געקויפט חלות און פיש לכבוד שבת. ביים עסן די חלות האט ער געזאגט: רבונו של עולם, דו האסט מיר געגעבן חלות פאר שבת, גיב מיר שבת פאר די חלות; און דאס זעלבע האט ער געזאגט ביי די פיש.
געדאנקען
- 1:17 דער משגיח דרייט איבער דעם געווענליכן מהלך: דער טיש וואס מ'קען אנרירן געהערט צום עולם הדמיון, און דעם אייבערשטנס מציאות, וואס זעט אויס אבסטראקט, איז דער אמת.
- 6:45 יעדער פרט אין די הלכות סוכה, ווי צוויי דפנות און א טפח, איז א פרט פונעם שם הוי' פון וואו די מצוה שטאמט, און דערפאר קען מען די הלכות נישט מסביר זיין, נאר מקבל זיין.
- 11:31 דאס שאקלען פון א איד ביים לערנען און דאווענען איז אליין א טייל פונעם מעשה פון תורה און איז מלובש אין איר; עס קומט פונעם פייער פון דער נשמה וואס באוועגט זיך ווי א פלאם.
- 17:28 יעדער איד האט די כח צו זיין א נביא, ווייל די נשמה ווייסט און שפירט אלעס; נאר דער גוף, וואס איז איזאלירט דורך עבירות, כאפט נישט אויף די ידיעות פון דער נשמה.
- 26:20 תורה לערנען אין עולם הזה איז תופס זיין דעם אייבערשטן אליין, ווי די זון אליין, און די נשמות אין גן עדן זענען תופס נאר דעם זיו השכינה.
- 38:37 מים, וואס איז חסד, איז דער כלי פון יעדן גשמיות'דיגן תענוג, און דעם אייבערשטנס חיבוק דערגרייכט דעם מענטש דורך דער תורה, די מים וואס קומען אראפ פון אויבן.
- 40:54 א פילאסאף קען זען טיפקייט אינעם תניא און דאך גארנישט פארשטיין דעם עיקר, ווי איינער אן אן אויער פאר ניגון וואס קען נישט אונטערשיידן צווישן א סימפאניע און א קאץ וואס גייט אויף א פיאנא.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 18:11 דער משגיח זאגט אז אפילו ווען מ'שפירט עס נישט, דארף מען לכל הפחות האבן די אמונה צו וויסן, און זיך פירן לויט דעם, אז ווען א מענטש לערנט, דאוונט אדער טוט א מצוה, רוט אויף אים די שכינה.
- 31:54 דער משגיח זאגט אז עולם הזה איז א וואונדערליכע זאך פאר דעם וואס ניצט עס פאר זיינע מצוות און צו לעבן ווי דער אייבערשטער וויל, אז עס זאל אים ברענגען צו קירוב צום אייבערשטן.
- 45:09 דער משגיח זאגט צו זיינע צוהערער אז זיי האבן א סיבה פארוואס זיי זענען אריינגעשטעלט געווארן אין דעם דור, און זיי זאלן טון זייער סארט עבודת השם.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער בעל התניא, דער סאטמארער רב, דער רמב"ן, שלמה המלך
ערכים דביקות, השראת השכינה, זיו השכינה, מדת החסד, מחשבה דיבור ומעשה, מרכבה, פועל דמיוני, קבלת שבת, רבונו של עולם