הטומאה הוא כקוף בפני אדם. החילוק בין קדושה וטומאה - ביטול להקב"ה. יניקת הקליפה מבחינת אחוריים' שלש קליפות הטמאות וקליפת נוגה.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH ו נומ׳ ⁨15⁩ פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 57 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז די טומאה איז ווי א קוף אקעגן א מענטש, אז דער גאנצער חילוק צווישן קדושה און טומאה איז ביטול צום רבונו של עולם, און אז די קליפות לעבן נאר פון א קליינעם ניצוץ פון בחינת אחוריים.

דער משגיח עפנט מיט דעם אז די טומאה מאכט נאך די קדושה: דער קו"ף מאכט נאך דעם ה"א ווי א קוף מאכט נאך א מענטש, און די סעודה פון אחשורוש האט נאכגעמאכט דעם בית המקדש. דער חילוק איז ביטול: די קדושה איז בטל צום רבונו של עולם, און די טומאה איז א דבר נפרד פאר זיך. ער ווייזט אז תורה מיט יראת שמים און יעדע צוזאמענקום פון צען אידן ברענגט די שכינה, אפילו ביי די צען מרגלים. א דבר נפרד לעבט נאר פון א קליינעם ניצוץ קדושה וואס קומט פון בחינת אחוריים, באנייט יעדן רגע, און דער ניצוץ איז אין גלות; די עבודה פון א איד איז אים ארויסצונעמען, און חנוכה און פורים ברענגען אראפ די קדושה צום נידריגסטן ארט. דערנאך מאכט ער א חילוק צווישן די שלש קליפות הטמאות, וואס מ'קען נישט מעלה זיין היינט, און וואס ווערט פון זיי גענערט; ער ערקלערט די פיר קליפות און די חיות פון דער מרכבה פון יחזקאל, און ער ענדיגט מיט זכר און נקבה אין קדושה און אין סטרא אחרא, די שבעה עממים אלס מדות, און פארוואס דומם ווערט נישט דערמאנט.

ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · ענוה און ביטול

סדר השיעור

  1. 0:00 די טומאה מאכט נאך די קדושה ווי א קוף שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די טומאה מאכט נאך די קדושה: דער קו"ף מאכט נאך דעם ה"א פון שם הוי"ה, און די סעודה פון אחשורוש האט נאכגעמאכט דעם בית המקדש. דער חילוק איז אז די קדושה איז בטל צום רבונו של עולם און די טומאה שטייט פאר זיך; אבער יעדער איד איז אין זיין פנימיות בטל.

  2. 5:31 תורה מיט יראת שמים און די צען אידן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס די שכינה רוט אויף איינעם וואס לערנט תורה, בתנאי אז ער לערנט מיט יראת שמים; תורה אן יראת שמים איז ווי א ליידיגע קאפסל אדער א ראדיא וואס איז נישט אריינגעשטעקט. דערנאך ווייזט ער אז ביי צען אידן איז די שכינה אלעמאל דא, און אפילו ביי די צען מרגלים, פון וועמען מ'לערנט ארויס דבר שבקדושה, ווייל אינעווייניג זענען זיי געווען צדיקים.

  3. 13:48 חיות פון אחוריים, באנייט יעדן רגע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אלעס וואס איז נישט בטל איז א דבר נפרד, און פונדעסטוועגן עקזיסטירט עס נאר דורך דעם מאמר פונעם רבונו של עולם, נאך אומצאליגע צמצומים, א קליינער ניצוץ פון בחינת אחוריים. ער לייגט צו אז די בריאה איז נישט קיין היסטארישע זאך, נאר זי ווערט באנייט יעדן רגע.

  4. 18:59 דער ניצוץ אין גלות און חנוכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חידוש פונעם תניא אז אפילו דער כח פון א רשע וואס טוט אן עבירה ווערט באשאפן אין יענעם רגע פונעם רבונו של עולם, א קליינער ניצוץ וואס איז אין גלות. ער פארבינדט דאס מיט חנוכה, ווען די שכינה קומט אראפ למטה מעשרה, און זאגט אז די עבודה פון א איד איז אויסלייזן די ניצוצות.

  5. 23:02 א וועלט וואס איז רובו רע; שבת און חנוכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די וועלט איז עולם הקליפות, רובו רע, ווי מ'זעט אין דער טבע. שבת און יום טוב הייבט זיך א איד העכער פון איר, ווייל מלאכה איז א קללה; חנוכה און פורים, טעג וואס מלאכה איז מותר, קומט די קדושה אראפ צו אים. ער פארבינדט דאס מיט אליעזר וואס איז ארויס פון ארור צו ברוך און מיט שבת מברכים כסלו.

  6. 31:41 שלש קליפות הטמאות און די מרכבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די נידעריגע מדריגה פון קליפות, די שלש קליפות הטמאות, קען מען נישט מעלה זיין ביז משיח. ער ברענגט די פיר קליפות וואס יחזקאל איז דורכגעגאנגען צו דער מרכבה, ערקלערט פארוואס דער בעל התניא שרייבט זיי נישט אויס אלע, און ווייזט פונעם ארי און נשר פון דער מרכבה ווי גבורה ווערט טמא אויפן וועג אראפ. נאכדעם קומט א שאלה פונעם עולם וועגן דערמאנען רשעים.

  7. 40:59 וואס נעמט חיות פון די קליפות הטמאות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט דורך די מדריגות פון דער בריאה, דומם, צומח, חי און מדבר, און ערקלערט אז דער קיום פון טמא'נע חיות און פון אסור'דיגע געוויקסן ווי ערלה און כלאי הכרם קומט פון די שלש קליפות הטמאות, דערפאר זענען זיי אסור פון זייער אנהייב. ער מערקט אן אז דער תניא דערמאנט נישט דומם און הייבט אן צו ערקלערן פארוואס.

  8. 45:47 חסד איבער דין: זכר און נקבה

    דער משגיח ערקלערט אז אין קדושה דארף דער זכר, מדת החסד, הערשן איבער דער נקבה, מדת הדין, און ער גייט אוועק צו קריטיקירן די היינטיגע באוועגונג פון גלייכהייט, אקעגן דעם שלום פון אידישע הייזער. ער פארבינדט דאס מיט די ווייבער פון עשו וואס זענען געגאנגען פריער, און מיט דעם וואס מ'גיט די רעכטע זייט א בכורה איבער דער לינקער.

  9. 50:59 דער חלום פונעם אור החיים און די שבעה עממים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חלום פונעם אור החיים מיט א זכר און א נקבה הונט, וואס ווייזט אז אין סטרא אחרא איז די נקבה שטארקער. ער שטעלט צו די שבעה עממים צו די מדות, ערקלערט אז דער גרגשי איז מלכות און איז אוועק מיט זיין ווילן, און דערפאר איז דומם בטל און ווערט נישט דערמאנט; ער ענדיגט מיט דעם תמצית פונעם פרק: צען כתרין דמסאבותא זענען בעיקר אין עולם הזה, און די קדושה איז בטל צום רבונו של עולם.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די טומאה מאכט נאך די קדושה ווי א קוף

0:53

דער משגיח דערמאנט אז אזוי ווי ס'זענען דא צען ספירות אין קדושה, איז דא אקעגן זיי אין טומאה, און די טומאה פרובירט אלעמאל נאכצומאכן די קדושה. אזוי האט אחשורוש געטון: די מגילה באשרייבט זיין סעודה מיט אזויפיל פרטים ווייל יעדער פרט איז געווען אקעגן עפעס אינעם בית המקדש, כאילו ער וואלט געזאגט צו די אידן אז ער גיט זיי א פארבייט. אזוי אויך מאכט דער קו"ף נאך דעם הייליגן ה"א פון שם הוי"ה, נאר זיין לינקער פוס גייט אראפ אין טומאה; קו"ף מיינט א קוף, וואס פירט זיך ווי א מענטש און בלייבט א קוף. א

4:22

דער גאנצער חילוק, ערקלערט ער, איז ביטול. אלעס אין קדושה איז בטל צום רבונו של עולם; די טומאה איז פאר זיך, זי בייגט זיך נישט אונטער, און דערמיט שניידט זי אפ איר אייגענע צופיר. אבער יעדער איד, אפילו איינער וואס פון דרויסן זעט נישט אויס אזוי, איז אין דער פנימיות פון זיין הארץ בטל צום רבונו של עולם.

תורה מיט יראת שמים און די צען אידן

5:33

חז"ל אין אבות זאגן אז אפילו איין מענטש וואס זיצט און לערנט תורה, איז די שכינה מיט אים. דער משגיח ערקלערט אז דורכן לערנען ווערט ער בטל צום רבונו של עולם, בתנאי אז ער לערנט מיט יראת שמים. די ווערטער פון תורה זענען ווי קאפסלען וואס קענען אריינעמען קדושה; אן יראת שמים זענען זיי ליידיג, ווי א ראדיא וואס דער דראט איז נישט אריינגעשטעקט. ווער עס לערנט גמרא אנגעלענט ווי מ'לייענט א צייטונג, דארט איז נישטא קיין קדושה. ב

8:26

פונדעסטוועגן זאגט דער רמח"ל אין דרך השם אז אזא לערנען האט א כח וואס קען אים מיט דער צייט ברענגען צו תשובה. ביי צען אידן אבער איז די שכינה אלעמאל דא, ווי די גמרא זאגט, אפילו אז זיי לערנען נישט און דאווענען נישט; דער תניא ברענגט שפעטער פונעם מגיד אז א מלאך וואס וואלט דארט אריינגעקומען וואלט בטל געווארן. ג,ד,ה

12:15

א דבר שבקדושה פאדערט צען, און די גמרא לערנט דאס ארויס פון די צען מרגלים, וואס דער פסוק רופט "העדה הזאת". הגם איינער האט פראטעסטירט ווי אזוי מ'קען לערנען פון רשעים, און האט געוואלט נעמען דעם לימוד פונעם ירושלמי פון די ברידער פון יוסף, ערקלערט דער משגיח אז אפילו ביי יענע צען איז די שכינה געווען, ווייל אינעווייניג זענען זיי געווען צדיקים. ו,ז,ח

חיות פון אחוריים, באנייט יעדן רגע

13:52

וואס איז נישט בטל, שיידט זיך אפ און ווערט א זאך פאר זיך. פונדעסטוועגן עקזיסטירט עס נאר דורך דעם מאמר פונעם רבונו של עולם, מיט אן אנדער סארט כח: די קדושה ווערט פארקלענערט דורך אומצאליגע צמצומים ביז א קליינטשיקן ניצוץ, און פון דארט נעמט עס חיות פון בחינת אחוריים, ווי א זאך וואס מ'ווארפט איבער די פלייצע. דאס איז נישט קיין שיינער אופן צו באקומען חיות.

17:31

דער משגיח לייגט צו אז די בריאה איז נישט קיין היסטארישע זאך. דער רבונו של עולם באשאפט די וועלט יעדן טאג; די ליכט וואס מיר האבן היינט איז דא ווייל ער באשאפט זי יעצט, און יעדן רגע איז דא א נייע בריאה יש מאין.

דער ניצוץ אין גלות און חנוכה

19:06

דערפון זאגט דער בעל התניא אין פרק ו א גרויסן חידוש: אפילו א רשע אינמיטן אן עבירה באקומט זיין כח אין יענעם רגע פונעם רבונו של עולם. דער קליינער ניצוץ קדושה, וואס גיט אויך חיות צו א טמא'נע חיה אדער אן אסור'דיגע מאכל, איז אין געפענגעניש, אין גלות. ט

20:50

דאס, זאגט דער משגיח, איז דער ענין פון חנוכה, ווען די שכינה קומט אראפ למטה מעשרה ארויסצונעמען וואס איז געפאנגען, און ברענגט די ליכטיגקייט פון תורה צו די נידריגסטע אידן. די עבודה פון א איד אין גלות איז ארויסצונעמען די ניצוצות און זיי אויסלייזן.

א וועלט וואס איז רובו רע; שבת און חנוכה

23:28

די וועלט איז עולם הקליפות. אין ספרים שטייט אז די העכערע וועלטן זענען כולו טוב, יצירה איז רובו טוב, און די וועלט איז רובו רע. דער משגיח ווייזט עס אין דער טבע: מער באשעפענישן ווי חיות, מער חיות ווי מענטשן, מער מענטשן ווי אידן, און צווישן אידן מער פשוט'ע מענטשן ווי צדיקים.

25:49

שבת און יום טוב הייבט זיך א איד ארויף אין א העכערע וועלט, דערפאר איז מלאכה אסור: פאר דעם חטא האט אדם נישט געדארפט קיין מלאכה, און נאכדעם איז ארבעט געווארן א קללה. די ל"ט מלאכות זענען פונעם שורש "לוט", וואס דער תרגום ניצט פאר קללה; שבת איז ברכה, ממילא איז א טאג פריי פון מלאכה לויט ווי ווייט ער איז פריי פון דער קללה. י

28:51

חנוכה און פורים, וואס מלאכה איז מותר, זענען גלות'דיגע ימים טובים: דארט הייבט מען זיך נישט ארויף, נאר די קדושה קומט אראפ צום נידריגסטן מצב. פאר שבת מברכים כסלו ברענגט דער משגיח אליעזר, וואס האט געדינט אברהם באמונה און איז ארויס פון ארור צו ברוך, אזוי אז אפילו לבן האט אים גערופן "ברוך ה'". די עבודה פון א איד איז איבערצודרייען די קללה אויף א ברכה. כ

שלש קליפות הטמאות און די מרכבה

32:04

די קליפות האבן צוויי מדריגות. די נידעריגע, די שלש קליפות הטמאות, קען מען נישט איבערמאכן צו גוטס ביז משיח וועט קומען. אפילו א מאכל פון זיי וואס גיט כח צו לערנען און טון מצוות, האט נישט קיין עליה; עס איז "אסור", צוגעבינדן, אן קיין סימן פון גוטס.

34:32

יחזקאל, אויפן וועג צו זען די מרכבה, איז דורכגעגאנגען פיר מחיצות: רוח סערה, ענן גדול, אש מתלקחת און נוגה. דער בעל התניא דערמאנט נאר א טייל, ווייל צדיקים היטן זיך צו זאגן, שרייבן אדער אפילו טראכטן פון א דבר שאינו קדוש, ווייל דאס דערמאנען גיט עס א שטיקל קיום. דער ליובאוויטשער רבי פלעגט זאגן "דאס היפך פון גוט" אנשטאט "שלעכט", און אין מדרשים שטייט אז א מקום אין הימל וואו מ'האט דערמאנט אן עבירה דארף מען מטהר זיין. ל

37:55

פונדעסטוועגן ליגן די קליפות אויפן וועג צו דער מרכבה, ממילא איז זייער שורש אויבן. אזוי אויך פון די פיר חיות וואס טראגן די מרכבה איז דער ארי טמא דא אונטן; ער איז גבורה, וואס איז דער היפך פון חסד און ווערט פארשמוצט אויפן וועג אראפ, און אזוי אויך דער נשר. אויף א שאלה ענטפערט דער משגיח אז נעמען וואס די תורה דערמאנט קענען נישט שאטן, אבער דער בעל התניא האט זיך געהיטן. מ

וואס נעמט חיות פון די קליפות הטמאות

41:47

פון די שלש קליפות הטמאות קומט דער קיום פון טמא'נע חיות און די נארונג פון אלע לעבעדיגע זאכן אינדרויסן פון קדושה. דער משגיח רעכנט אויס די מדריגות: דומם, שטומע זאכן ווי שטיינער; צומח, וואס וואקסט; חי, חיות; און מדבר. אסור'דיגע געוויקסן ווי ערלה און כלאי הכרם נעמען זייער וואקסן אליין פון טומאה.

43:28

א כשר'ע שטיקל פלייש וואס פאלט אריין אין א הייסן טריפה'נעם טאפ ווערט אסור דורך בליעה, אבער ערלה איז טריפה פון איר אנהייב. ער מערקט אן אז דער תניא דערמאנט נישט דומם, ווייל ווי די לעצטע מדריגה האט עס א געוויסן ביטול צום רבונו של עולם.

חסד איבער דין: זכר און נקבה

46:04

אין קדושה איז דער זכר שטארקער און הערשט איבער דער נקבה, ווייל דער זכר איז חסד און די נקבה דין, און דער חסד דארף זיך שטארקן. דער משגיח גייט אוועק צו דער היינטיגער באוועגונג פון גלייכהייט, וואס ער זאגט האט נישט געהאלפן: גטין זענען אפט, און אזעלכע פרויען זענען ווייניגער צופרידן, בשעת אין אידישע הייזער איז דא שלום.

49:10

ביי עשו זענען די ווייבער געגאנגען פריער, און דאס האט געשטארקט דעם דין. דערפאר גיט מען די רעכטע זייט, חסד, א בכורה: דעם רעכטן ארבל און שוך פריער, און דער מנהג צו קנעפלען רעכטס איבער לינקס.

דער חלום פונעם אור החיים און די שבעה עממים

50:59

דער אור החיים, אין אנהייב ויחי, דערציילט פון א חלום, א סארט נבואה, וואו די סטרא אחרא איז צו אים געקומען ווי א זכר און א נקבה הונט. דעם זכר האט ער גלייך איבערגעוועלטיגט; מיט דער נקבה האט ער זיך שווער געשלאגן און זי נישט אינגאנצן באזיגט, ווייל אין סטרא אחרא איז די נקבה העכער. נ

52:01

די שבעה עממים זענען קליפות פון די מדות, פונעם כנעני דורך דעם חתי און אמורי ביז דעם גרגשי, מלכות. רש"י ברענגט אז יהושע האט נישט געהאט קיין מלחמה מיטן גרגשי, וואס איז אוועק מיט זיין ווילן; דער בני יששכר ערקלערט אז דאס איז מלכות וואס איז מכבד די מלכות פונעם רבונו של עולם. גרגשי איז פון א שטיק ערד, ממילא איז דומם בטל, ווי די גמרא זאגט אז די ערד ווערט בטל. ס,ע,פ

55:00

דער משגיח ענדיגט: ווער עס טוט אן עבירה, נעמט כח פון די שלש קליפות הטמאות, וועמענס צווייגן זענען אומצאליג, ווי עס שטייט אין עץ חיים. זייער ניצוץ קדושה איז אזוי טיף אין געפענגעניש אז מ'קען אים נישט ארויסנעמען אין עולם הזה. ס'זענען דא צען כתרין דמסאבותא, בעיקר אין עולם הזה, און די קדושה איז בטל צום רבונו של עולם. צ

מראי מקומות

תורה

  1. ו Bamidbar 16:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:15
  2. כ Bereishis 24:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:51

נביאים

  1. ל Yechezkel 1:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:32
  2. מ Yechezkel 1:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:55

כתובים

  1. א לכאורה Esther ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:53

תרגום

  1. י לכאורה Targum Onkelos on Bereishis 12:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:49

משנה

  1. ב Avos 3:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:33

תלמוד בבלי

  1. ד Sanhedrin 39a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:26
  2. ז לכאורה Megillah 23b מפתח אינעם אויסשרייב: 12:15
  3. פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:01

תלמוד ירושלמי

  1. ח Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:15

ראשונים

  1. ס Rashi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:01

אחרונים און חסידות

  1. ג Derech Hashem (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:26
  2. ה Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:26
  3. ט לכאורה Tanya ch. 6 מפתח אינעם אויסשרייב: 19:06
  4. נ לכאורה Or HaChaim, beginning of Parshas Vayechi מפתח אינעם אויסשרייב: 50:59
  5. ע Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:01

אנדערע

  1. צ Etz Chaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 55:00

עיקרי הדברים

  1. 3:07 די טומאה האט צען ספירות אזוי ווי די קדושה און מאכט זי נאך, ווי א קוף וואס מאכט נאך א מענטש, אבער זי איז נישט בטל צום רבונו של עולם.
  2. 6:08 תורה וואס מ'לערנט מיט יראת שמים מאכט דעם מענטש בטל און ברענגט די שכינה, און ביי צען אידן צוזאמען איז די שכינה אלעמאל דא.
  3. 14:55 א דבר נפרד באקומט זיין קיום דורך אסאך צמצומים, פון בחינת אחוריים פון דער קדושה, און דאס ווערט באנייט יעדן רגע.
  4. 20:00 דער ניצוץ קדושה וואס גיט חיות צו דער טומאה איז אין גלות, און די עבודה פון א איד איז ארויסצונעמען און אויסלייזן די ניצוצות.
  5. 32:24 וואס נעמט זיין חיות פון די שלש קליפות הטמאות קען מען נישט מעלה זיין אין עולם הזה, ביז משיח וועט קומען.
  6. 46:14 אין קדושה הערשט דער זכר, חסד, איבער דער נקבה, דין, און אין סטרא אחרא איז די נקבה שטארקער.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 12:55 ווי אזוי קען מען ארויסלערנען אז דבר שבקדושה פאדערט צען פון די צען מרגלים, וואס זענען געווען רשעים?

    תירוץ: 13:22 אפילו ביי יענע צען איז די שכינה געווען, ווייל אין זייער פנימיות זענען זיי געווען צדיקים.

  2. קשיא: 35:15 פארוואס דערמאנט דער בעל התניא נאר א טייל פון די פיר קליפות?

    תירוץ: 37:01 צדיקים היטן זיך צו זאגן, שרייבן אדער אפילו טראכטן פון א דבר שאינו קדוש, ווייל דאס דערמאנען גיט עס א שטיקל קיום און כח.

  3. קשיא: 38:36 ווי אזוי קען דער ארי און דער נשר זיין טמא, אז זיי טראגן די מרכבה אויבן?

    תירוץ: 39:19 זיי זענען פון גבורה, און גבורה, וואס איז דער היפך פון חסד, ווערט פארשמוצט אויפן וועג אראפ צו דער וועלט.

  4. קשיא: 40:15 דארף מען זיך היטן צו דערמאנען די נעמען פון רשעים?

    תירוץ: 40:43 די וואס די תורה דערמאנט זענען געשיצט און קענען נישט שאטן, אבער דער בעל התניא האט זיך פונדעסטוועגן געהיטן וואו ער האט געקענט.

  5. קשיא: 44:25 פארוואס רעכנט דער תניא נישט אויס דומם צווישן די זאכן וואס נעמען חיות פון די קליפות?

    תירוץ: 44:49 דומם איז די לעצטע מדריגה, מלכות, אקעגן דעם גרגשי וואס איז אוועק מיט זיין ווילן; ווייל עס איז צום סוף, איז עס בטל צום רבונו של עולם.

מעשיות

  1. 50:59 דער חלום פונעם אור החיים מיט צוויי הינט

    דער משגיח דערציילט אז דער אור החיים הקדוש, אין אנהייב פרשת ויחי, דערציילט פון א חלום, וואס דער משגיח זאגט איז געווען א סארט נבואה, וואו ער האט זיך געטראפן מיט דער סטרא אחרא אין דער געשטאלט פון צוויי הינט, א זכר און א נקבה. דעם זכר האט ער גלייך איבערגעוועלטיגט אן קיין מי, אבער מיט דער נקבה האט ער געהאט א שווערע מלחמה און האט זי נישט אינגאנצן געקענט באזיגן. דער משגיח ערקלערט אז דאס איז ווייל אין סטרא אחרא איז די נקבה העכער פונעם זכר.

    אין דער מעשה: דער הייליגער אור החיים, יעקב אבינו

    דערציילט אין נאך 7 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 3:07 די צורה פונעם קו"ף מאכט נאך דעם ה"א פון שם הוי"ה, אבער זיין לינקער פוס גייט אראפ אונטער דער שורה אריין אין טומאה; זיין נאמען אליין מיינט א קוף, וואס מאכט נאך א מענטש און איז נישט קיין מענטש.
  2. 2:16 דער משגיח לערנט די אויספירלעכע באשרייבונג פון דער סעודה פון אחשורוש אין דער מגילה אלס א נאכמאך פונעם בית המקדש, וואו יעדער פרט איז אקעגן עפעס אינעם בית המקדש.
  3. 13:18 מ'קען ארויסלערנען דבר שבקדושה פון די צען מרגלים ווייל אפילו ביי זיי איז די שכינה געווען, ווייל אין זייער פנימיות זענען זיי געווען צדיקים.
  4. 28:51 חנוכה און פורים זענען גלות'דיגע ימים טובים: טעג וואס מלאכה איז מותר, וואו מ'הייבט זיך נישט ארויף צו די העכערע וועלטן, נאר די קדושה קומט אראפ צום נידריגסטן ארט.
  5. 27:03 די ל"ט מלאכות זענען פונעם שורש "לוט", קללה, ממילא איז מלאכה א קללה, און א טאג איז פטור פון מלאכה לויט ווי ווייט ער איז פריי פון דער קללה.
  6. 38:36 דער ארי און דער נשר זענען הייליג אין דער מרכבה און טמא דא אונטן, ווייל גבורה, נישט ווי חסד, ווערט פארשמוצט אויפן וועג אראפ.
  7. 52:58 דער גרגשי, וואס איז אקעגן מלכות און אקעגן א שטיק ערד, איז אוועק פון ארץ ישראל אן מלחמה; ממילא איז דומם, די לעצטע מדריגה, בטל, און דער תניא רעכנט נישט אויס קיין קליפה אין דומם.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 6:46 דער משגיח זאגט אז מ'דארף לערנען תורה מיט יראת שמים, וויסנדיג אז ס'איז דעם אייבערשטנס תורה, מיט די ריכטיגע כוונה, דרך ארץ און אפילו די ריכטיגע זיצונג, נישט ווי מ'לייענט א צייטונג.
  2. 22:08 דער משגיח זאגט אז די עבודה פון א איד אין גלות איז ארויסצונעמען די ניצוצות פון קדושה פון זייער געפענגעניש און זיי אויסלייזן.
  3. 30:53 דער משגיח זאגט אז ווייל די וועלט איז רובו ארור, איז די עבודה פון א איד איבערצודרייען די קללה אויף א ברכה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אחשורוש, אליעזר עבד אברהם, דער בעל התניא, דער הייליגער אור החיים, דער הייליגער אר"י, דער ליובאוויטשער רבי, דער מעזריטשער מגיד, יהושע בן נון, יחזקאל הנביא, יעקב אבינו, לבן, עשו, רבי משה חיים לוצאטו

ערכים אחוריים, ביטול, דבר שבקדושה, דומם צומח חי מדבר, טומאה, יראת שמים, ל"ט מלאכות, למטה מעשרה, מרכבה, ניצוצות, סטרא אחרא, ערלה, עשר כתרין דמסאבותא, צמצום, קדושה, רבונו של עולם, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט