ביאור קליפת נוגה - “קדושים תהיו” - כנגד פריעה. (ישמעאל ומצוות מילה)

קאטאלאג: TANYA ENGLISH ז נומ׳ ⁨16⁩ פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 52 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 52 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט די קליפת נוגה, די מיטלסטע מדריגה וואס א איד קען אויפהייבן ווען ער נוצט מותר'דיגע זאכן לשם שמים, און ער ווייזט דעם זעלבן כלל ביי מילה און פריעה, וואס ער פארבינדט מיט ישמעאל'ס טענה אויף ארץ ישראל.

דער משגיח שטעלט אנטקעגן די שלש קליפות הטמאות, וואס קענען קיינמאל נישט אויפגעהויבן ווערן, מיט דער קליפת נוגה, וואס איז ווי א וואג וואס נייגט זיך צו קדושה אדער צו טומאה לויט די כוונה. כשר'ע מאכלים זענען נוגה: אז מ'עסט זיי לשם שמים גייען זיי ארויף ווי א קרבן, און אז מ'עסט מער ווי מ'דארף פאלן זיי אראפ. ער ברענגט דעם רמב"ן אויף "קדושים תהיו" און א פסיכאלאג וואס האט געזאגט אז הנאה איז א באמת'ע באדערפעניש פונעם מענטש, און שטעלט צוויי תנאים: נישט צופיל, און לשם שמים. ער לערנט פרק ז אין תניא, אז נוגה איז אויבן כולו טוב און דא אונטן געמישט, און אז פלייש און וויין וואס מ'עסט כדי צו האבן א הרחבת הדעת צו תורה, אדער לכבוד עונג שבת, ווערן אויפגעהויבן. דעם זעלבן כלל געפינט ער ביי מילה: דריי הייטלעך שניידט מען אפ, און די פערטע, די פריעה, ציט מען ארויף. פון דעם קומט ער צו ישמעאל'ס "ריקע" מילה, צו חברון אלס דער ארט פון מילה, צו שכם אלס דער ארט פון פריעה, און צום חידוש פונעם שאגת אריה אז בני ישמעאל זענען נישט מחויב אין פריעה.

ענינים: קדושה און קליפה · עבודה בגשמיות · ברית מילה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

סדר השיעור

  1. 0:00 צוויי עקסטרעמען און די קליפת נוגה אין מיטן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער די פריערדיגע פרקים: דורך מצוות ווערט א מענטש א כסא פאר קדושה, און דורך עבירות פאר די שלש קליפות הטמאות. ער שטעלט פאר די קליפת נוגה אלס א מיטלסטע מדריגה, ווי א וואג וואס קען זיך נייגן אהער אדער אהין, נישט אזוי ווי טריפה'נע מאכלים וואס קענען קיינמאל נישט אויפגעהויבן ווערן.

  2. 4:34 כשר'ע מאכלים נייגן זיך ארויף אדער אראפ; דער רמב"ן אויף קדושים תהיו שטייט אינעם קאטאלאג

    כשר'ע מאכלים, וואס זענען פארבונדן מיטן גוף, זענען קליפת נוגה: אז מ'עסט זיי לשם שמים גייען זיי ארויף ווי א קרבן, און אן א צורך פאלן זיי אריין אין טומאה ביז תשובה הייבט זיי ווידער אויף, כאטש דער שאדן פון טריפה בלייבט אפילו נאך תשובה. ער ברענגט דעם רמב"ן אויף "קדושים תהיו" אז אפילו די מותר'דיגע הנאות דארפן זיין מיט קדושה, אנדערש ווערט מען א נבל ברשות התורה.

  3. 8:08 פארוואס א מענטש דארף הנאה, און וואו די גרעניץ איז שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט וואס א פסיכאלאג האט געזאגט, אז א מענטש וואס באקומט עסן אן טועם זיין וואלט צוברעכן ווערן, ממילא איז הנאה א באמת'ע באדערפעניש; אבער זי טאר נישט זיין צופיל און זי דארף זיין לשם שמים. א קיכל כדי זיך אויפצומונטערן צום לערנען איז גוט, א קיכל ווייל ס'שמעקט גוט איז מותרות, און ער ברענגט פון זיין רבי'ן רב מענדלאוויטש א מדרש אז דער לויתן'ס בויך איז אין אמעריקע.

  4. 14:10 תניא פרק ז: די נפש החיונית און מותר'דיגע זאכן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק ז: די נפש החיונית פון א איד, די חיות פון כשר'ע בהמות, עופות און פיש, מותר'דיגע געוויקסן, און מותר'דיגע מעשים און דיבורים, באקומען זייער יניקה פון קליפת נוגה און נישט פון די שלש קליפות הטמאות. ער ברענגט א משל פון איינעם וואס רעדט וועגן א שפיל, וואס איז נישט קיין עבירה, און ערקלערט אז נוגה אין איר שורש אויבן, דער נוגה וואס יחזקאל זאגט ארום דעם אייבערשטן, איז כולו טוב.

  5. 19:16 אויפהייבן נוגה: פלייש, וויין און עונג שבת שטייט אינעם קאטאלאג

    אין דער וועלט איז נוגה א געמיש פון טוב און רע, אויפן גרעניץ צווישן די קליפות הטמאות און קדושה; ווען מ'נוצט עס פאר גוטס ווערט דאס גוטע אפגעשיידט און גייט ארויף. ער ברענגט דעם משל פון פעטע פלייש און שמעקנדיגע וויין וואס מ'נעמט כדי צו האבן א הרחבת הדעת צו תורה, מיט די ווערטער פון רבא, און מאכט א חילוק צווישן דעם, וואס איז א הכשר מצוה, און עונג שבת און יום טוב, וואס איז א מצוה פאר זיך.

  6. 24:27 מילה און פריעה; ישמעאל'ס ריקע מילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט דעם זעלבן כלל ביי מילה: די דריי הייטלעך וואס מ'שניידט אפ זענען קעגן די שלש קליפות הטמאות, און די דינע פערטע הייטל, די פריעה, ציט מען ארויף און מ'הייבט זי אויף, ווי קליפת נוגה; אזוי אויך דאס פערטע יאר פון א נייעם בוים. ער גייט איבער צו בני ישמעאל, וואס מלען זיך ביי דרייצן יאר, און צום זוהר אז ארץ ישראל איז זיי געגעבן געווארן פאר זייער ריקע מילה און בלייבט וויסט ביי זיי; די גמרא זאגט אז ווען ארץ ישראל גיט ווידער פירות איז דאס דער קלארסטער סימן פון דער גאולה.

  7. 30:00 יעדער ארט אין ארץ ישראל איז א הלכה

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין תמורה וועגן די הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן נאך משה רבינו'ס פטירה, און עתניאל בן קנז האט זיי צוריקגעבראכט מיט זיין פלפול, און א פשט אז יעדער ארט אין ארץ ישראל איז קעגן א חלק פון דער תורה. קרית ספר האט אנטהאלטן יענע הלכות, ממילא ווען עתניאל איז געווארן א בעל הבית אויף זיי האט ער אויך איינגענומען דעם ארט; דער פשט און דער דרוש זענען ביידע אמת.

  8. 33:50 חברון, דער ארט פון מילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז חברון איז דער שטח פון דער מצוה פון מילה, אברהם אבינו'ס אייגענע מצוה, און דערפאר האט ער געקויפט די מערת המכפלה מיט א קנין כסף. די אראבער, וואס טענה'ן אויף ארץ ישראל צוליב זייער מילה, קעמפן מערסטנס אויף חברון, אבער ער זאגט אז דער אייבערשטער וועט זיי ארויסטרייסלען פונעם לאנד ווי א לייללעך, ווייל זייער מילה איז נאר א נאכמאך.

  9. 37:19 דער נאכגעמאכטער און דער אמת'ער בן אברהם שטייט אינעם קאטאלאג

    אויף א שאלה פון א צוהערער ברענגט דער משגיח דעם בעל הטורים אויף דער פרשה פון ישמעאל'ס סוף, וואס נאך איר קומט "תולדות יצחק בן אברהם": ישמעאל טענה'ט אז ער איז דער בן אברהם, אבער יצחק איז דער אמת'ער. ער זאגט אז אין יעדן דור איז דא א רשע וואס איז א מרכבה פאר ישמעאל'ס קטרוג, און אין זיין דור איז דאס ערפאת, וועמענס נאמען איז בגימטריא "ישמעאל בן אברהם".

  10. 41:47 שאגת אריה: מילה אן פריעה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חידוש פונעם שאגת אריה אז בני ישמעאל זענען מחויב נאר אין מילה און נישט אין פריעה, און באשטעטיגט עס על פי קבלה: זייער גוף שטאמט פון די שלש קליפות הטמאות, ממילא קענען זיי נישט מתקן זיין נוגה. ער לייגט צו א גימטריא אויף "תכלית", א מדרש וואס ער האט געהערט פון רב מענדלאוויטש, און די הלכה אז פון א גוי נעמט מען נאר אן עולה און נישט קיין שלמים, ווייל נאר א איד קען מאכן פון עסן אן עבודה.

  11. 47:58 שכם, דער ארט פון פריעה, און דער סיום שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז פריעה איז געגעבן געווארן אין יהושע'ס צייטן, און יהושע שטאמט פון יוסף, וועמענס געקויפטער חלק איז שכם, ממילא איז שכם דער ארט פון פריעה אזוי ווי חברון איז דער ארט פון מילה. ער ענדיגט אז די עבודה פון קליפת נוגה איז איינשפאנען די הנאות פונעם גוף צום רצון פונעם אייבערשטן, ווי נטע רבעי, און ענדיגט מיט א מעשה פון א פראפעסאר אין א סעמינאר וואס האט פארבראכט זיין גאנצע שעה אויפן שורש פון איין ווארט.

דער שיעור, אויסגעשריבן

צוויי עקסטרעמען און די קליפת נוגה אין מיטן

0:32

דער משגיח חזר'ט איבער אז דורך מצוות ווערט א מענטש א כסא פאר קדושה, און דורך עבירות ווערט ער איינגעהילט אין דער סטרא אחרא. צווישן די צוויי עקסטרעמען שטייט די קליפת נוגה, וואס ער גלייכט צו דער דינער פערטער הייטל פון א נוס וואס מ'עסט מיט איר צוזאמען, און צו א וואג וואס קען זיך נייגן אהער אדער אהין. טריפה'נע מאכלים, לעומת זה, קומען פון די שלש קליפות הטמאות; זיי קענען קיינמאל נישט אויפגעהויבן ווערן און זיי ציען דעם מענטש אראפ.

כשר'ע מאכלים נייגן זיך ארויף אדער אראפ

4:34

כשר'ע מאכלים, וואס זענען פארבונדן מיטן גוף, זענען נוגה. אז מ'עסט זיי לשם שמים ווייל מ'דארף זיי, גייען זיי ארויף ווי א קרבן; אן א צורך פאלן זיי אריין אין טומאה ביז תשובה הייבט זיי אויף, כאטש דער שאדן פון טריפה בלייבט אפילו נאך תשובה.

6:48

דער רמב"ן אויף "קדושים תהיו" לערנט אז אויך די מותר'דיגע הנאות דארפן זיין איינגעשפאנט אין קדושה; אנדערש קען א מענטש זיין א נבל ברשות התורה. ב

פארוואס א מענטש דארף הנאה, און וואו די גרעניץ איז

8:18

יעדער מענטש דארף הנאה, זאגט דער משגיח. א פסיכאלאג האט אים געזאגט אז איינער וואס וואלט באקומען אלע זיינע שטאפן דורך א זיפער אין מאגן וואלט נאך א צייט צוברעכן געווארן, ווייל א מענטש דארף א געוויסע הנאה אזוי ווי ער דארף לופט. ממילא איז הנאה פון נויטיגע עסן נישט קיין ירידה, מיט צוויי תנאים: נישט צופיל, און לשם שמים, דאס הייסט אז ער ווייסט אז ער עסט כדי צו זיין געזונט און דינען דעם אייבערשטן.

12:24

א קיכל מיט קאווע כדי זיך אויפצומונטערן צום לערנען איז גוט; אבער בעטן איינס נאר ווייל ס'שמעקט פון באקן איז מותרות. ער ברענגט פון זיין רבי'ן רב מענדלאוויטש דעם מדרש אז דער לויתן'ס בויך איז אין אמעריקע, און ער ווארנט אז די מותרות ווערן א חלק פון דער קליפה. ג

תניא פרק ז: די נפש החיונית און מותר'דיגע זאכן

14:10

דערנאך לערנט דער משגיח דעם אנהייב פון תניא פרק ז: די נפש החיונית פון א איד, אזוי ווי די חיות פון כשר'ע בהמות, עופות און פיש און פון מותר'דיגע געוויקסן, באקומט איר יניקה פון קליפת נוגה. מותר'דיגע מעשים און דיבורים זענען אויך נישט קיין עבירה; רעדן וועגן א שפיל, מערקט ער אן, האט נישט קיין שורש אין איסור. אין איר שורש איז נוגה כולו טוב, ווי דער נוגה ארום דעם אייבערשטן וואס שטייט אין יחזקאל. א,ד

אויפהייבן נוגה: פלייש, וויין און עונג שבת

19:22

דא אין דער וועלט איז נוגה א געמיש, מערסטנס רע מיט א ביסל טוב, און זי שטייט אויפן גרעניץ צווישן די קליפות הטמאות און קדושה. ווען מ'נוצט זי פאר גוטס, ווערט דאס טוב אפגעריסן פונעם רע און גייט ארויף.

21:52

ממילא, ווער עס עסט פעטע פלייש און טרינקט שמעקנדיגע וויין כדי צו האבן א הרחבת הדעת צו תורה, אזוי ווי רבא האט געזאגט אז וויין און א גוטער ריח האבן אים געמאכט קלוג, הייבט זיי אויף ווי א קרבן. דער משגיח מאכט א חילוק צווישן דעם, וואס איז א הכשר מצוה, און עונג שבת און יום טוב, וואס איז א מצוה פאר זיך. ה

מילה און פריעה; ישמעאל'ס ריקע מילה

24:58

דער זעלבער כלל געפינט זיך ביי מילה: דריי הייטלעך שניידט מען אפ, קעגן די שלש קליפות הטמאות, און די פערטע, דין ווי די אינעווייניגסטע הייטל פון א נוס, ווערט צוריסן און ארויפגעצויגן ביי פריעה, אזוי ווי מ'הייבט אויף נוגה.

27:24

בני ישמעאל מלען זיך ביי דרייצן יאר ווי ישמעאל, און דער זוהר זאגט אז דערפאר איז זיי געגעבן געווארן ארץ ישראל, אבער ווייל זייער מילה איז ריק בלייבט דאס לאנד וויסט ביי זיי. די גמרא אין סנהדרין זאגט אז ווען ארץ ישראל גיט פירות איז דאס דער קלארסטער סימן פון דער גאולה, און דער משגיח זעט עס בליען וואו אידן האבן זיך באזעצט, כאטש ער זאגט נישט אז ס'איז אתחלתא דגאולה. ו,ז

יעדער ארט אין ארץ ישראל איז א הלכה

30:57

דער משגיח ברענגט א פשט אין דער גמרא אין תמורה: נאך משה רבינו'ס פטירה זענען אסאך הלכות פארגעסן געווארן, און עתניאל בן קנז האט זיי צוריקגעבראכט מיט זיין פלפול. יעדער ארט אין ארץ ישראל איז קעגן א חלק פון דער תורה, און קרית ספר האט אנטהאלטן יענע הלכות; ממילא ווען ער איז געווארן א בעל הבית אויף זיי, האט ער אויך איינגענומען דעם ארט. דער פשט און דער דרוש זענען ביידע אמת. ט

חברון, דער ארט פון מילה

34:00

חברון, זאגט דער משגיח, איז דער שטח פון מילה, אברהם אבינו'ס אייגענע מצוה, דערפאר האט ער געקויפט די מערת המכפלה מיט א קנין כסף אלס זיין אייגנטום. די אראבער, וואס טענה'ן אויף דעם לאנד צוליב זייער מילה, האלטן זיך מערסטנס אן אין חברון, ווי עס וואלט געווען זייער שטר, אבער דער אייבערשטער וועט זיי ארויסטרייסלען ווי פון א לייללעך, ווייל זייער מילה איז נאר א נאכמאך.

דער נאכגעמאכטער און דער אמת'ער בן אברהם

38:45

אויף א שאלה פון א צוהערער ברענגט דער משגיח דעם בעל הטורים: נאך דער פרשה פון ישמעאל'ס סוף קומט "תולדות יצחק בן אברהם", צו לערנען אז ישמעאל איז א נאכגעמאכטער בן אברהם, וואס טענה'ט אויף חברון צוליב מילה, און יצחק איז דער אמת'ער. אין יעדן דור איז דא א רשע וואס איז א מרכבה פאר ישמעאל'ס קטרוג; אין זיין דור, זאגט דער משגיח, איז דאס ערפאת, וועמענס נאמען איז בגימטריא "ישמעאל בן אברהם", און אזוי אויך דער פסוק אין תהלים "אבדו גוים מארצו". מ,נ

שאגת אריה: מילה אן פריעה

42:22

יעדע הלכה, זאגט דער משגיח, מוז אויך שטימען על פי קבלה. דער שאגת אריה איז מחדש אז בני ישמעאל זענען מחויב אין מילה און נישט אין פריעה, ווייל אברהם האט באקומען נאר מילה, און פריעה איז געגעבן געווארן ערשט ביי יהושע. דער משגיח באשטעטיגט עס: זייער גוף שטאמט פון די שלש קליפות הטמאות, ממילא קענען זיי מתקן זיין דורך מילה אבער נישט נוגה. ס

46:12

ער ברענגט די הלכה אין מנחות אז פון א גוי נעמט מען נאר אן עולה און נישט קיין שלמים. עסן א קרבן אלס עבודה, ווי די גמרא אין פסחים זאגט אז די כהנים עסן און די בעלים ווערן מכופר, געהערט נאר צו א איד, וואס קען אויפהייבן נוגה. פ,צ

שכם, דער ארט פון פריעה, און דער סיום

48:02

פריעה איז געגעבן געווארן דורך יהושע, פון יוסף'ס קינדער, וועמענס חלק איז שכם, וואס יעקב האט געקויפט און געגעבן צו יוסף. אזוי ווי אברהם'ס קנין, חברון, איז דער ארט פון מילה, איז שכם דער ארט פון פריעה, און דארט מאכן די ישמעאלים דעם מערסטן צרות.

50:00

דער משגיח ענדיגט אז קליפת נוגה מיינט איינשפאנען די הנאות פונעם גוף צום רצון פונעם אייבערשטן, אזוי אז עסן לשם שמים ווערט "קודש הלולים", ווי נטע רבעי. ער ענדיגט מיט א מעשה פון א פראפעסאר אין א סעמינאר וואס האט פארבראכט א גאנצע לעקציע אין גמרא אויפן שורש פון איין ווארט. ק

מראי מקומות

תורה

  1. ק לכאורה Vayikra 19:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 50:00

נביאים

  1. ד לכאורה Yechezkel ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:10
  2. י לכאורה Yehoshua 15:15-17; Shoftim 1:11-13 31:00 מפתח

כתובים

  1. כ לכאורה Iyov 38:13 36:07 מפתח
  2. נ לכאורה Tehillim 10:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:45

תלמוד בבלי

  1. ה לכאורה Yoma 76b מפתח אינעם אויסשרייב: 21:52
  2. ז לכאורה Sanhedrin 98a מפתח אינעם אויסשרייב: 27:24
  3. ח לכאורה Megillah 17b 28:56 מפתח
  4. ט לכאורה Temurah 16a מפתח אינעם אויסשרייב: 30:57
  5. ל לכאורה Megillah 3a 36:35 מפתח
  6. פ לכאורה Menachos 73b מפתח אינעם אויסשרייב: 46:12
  7. צ לכאורה Pesachim 59b מפתח אינעם אויסשרייב: 46:12

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 12:24
  2. ע Midrash (מקום נישט באשטימט) 45:37

זוהר און קבלה

  1. ו Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:24

ראשונים

  1. ב לכאורה Ramban, Vayikra 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:48
  2. מ לכאורה Baal HaTurim, Bereishis 25:18-19 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:45

אחרונים און חסידות

  1. א Tanya ch. 7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:10

אנדערע

  1. ס Shaagas Aryeh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:22

עיקרי הדברים

  1. 3:17 די שלש קליפות הטמאות קענען קיינמאל נישט אויפגעהויבן ווערן, אבער די קליפת נוגה איז ווי א וואג וואס נייגט זיך צו קדושה אדער צו טומאה, לויט ווי מ'נוצט זי.
  2. 4:34 כשר'ע מאכלים וואס מ'עסט לשם שמים גייען ארויף ווי א קרבן; אז מ'עסט זיי אן א צורך ווערן זיי אריינגעצויגן אין טומאה ביז תשובה הייבט זיי אויף.
  3. 9:22 הנאה איז א באמת'ע באדערפעניש פונעם מענטש, אבער זי טאר נישט זיין צופיל און זי דארף זיין כדי צו קענען דינען דעם אייבערשטן.
  4. 18:48 נוגה איז אויבן כולו טוב, אבער אין דער וועלט איז עס געמישט מיט רע; ווען מ'נוצט עס פאר גוטס ווערט דאס גוטע אפגעשיידט און גייט ארויף.
  5. 24:58 ביי מילה זענען די דריי הייטלעך וואס מ'שניידט אפ קעגן די שלש קליפות הטמאות, און די פריעה, די פערטע הייטל וואס מ'ציט ארויף, איז קעגן קליפת נוגה.
  6. 43:02 בני ישמעאל, וועמענס גוף שטאמט פון די שלש קליפות הטמאות, קענען נאר מתקן זיין דורך מילה, און האבן נישט קיין שייכות צו פריעה, וואס איז קעגן נוגה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 9:35 אז א מענטש האט הנאה פון זיין עסן, גייט די הנאה אריין אין דער שלעכטער זייט פון קליפת נוגה?

    תירוץ: 9:45 נישט ווען ער דארף עס פאר זיין געזונט, בתנאי אז ס'איז נישט צופיל און ס'איז לשם שמים.

  2. קשיא: 36:53 פארוואס קעמפן די אראבער אויף חברון מער ווי אויף יעדן אנדערן ארט?

    תירוץ: 36:57 ווייל חברון איז דער ארט פון מילה, וואס לויט זייער געפיל גיט זיי דעם שטר אויף ארץ ישראל.

  3. קשיא: 43:02 פארוואס זענען בני ישמעאל מחויב אין מילה און נישט אין פריעה?

    תירוץ: 43:10 על פי הלכה, אברהם האט באקומען נאר מילה און פריעה איז געגעבן געווארן ביי יהושע; על פי קבלה שטאמט זייער גוף פון די שלש קליפות הטמאות, ממילא קענען זיי נאר דאס מתקן זיין און נישט נוגה.

  4. קשיא: 46:12 פארוואס מעג א גוי ברענגען נאר אן עולה און נישט קיין שלמים?

    תירוץ: 47:01 א שלמים עסט מען, און עסן אלס עבודה מיינט אויפהייבן נוגה, וואס א גוי קען נישט.

  5. קשיא: 49:08 ווי אזוי איז שכם דווקא דער ארט פון פריעה?

    תירוץ: 48:02 פריעה איז געקומען דורך יהושע, פון יוסף'ס קינדער, און יוסף'ס קנין כסף איז שכם, אזוי ווי אברהם'ס איז חברון, דער ארט פון מילה.

מעשיות

  1. 8:34 דער פסיכאלאג און דער זיפער

    דער משגיח דערציילט אז ער האט אמאל גערעדט מיט א פסיכאלאג. דער פסיכאלאג האט אים געזאגט אז אויב מ'וואלט געמאכט א שניט אין א מענטשנס מאגן מיט א זיפער, און יעדן טאג אריינגעלייגט דורך דעם עסן מיט אלע נויטיגע שטאפן, וואלט ער נאך א צייט צוברעכן געווארן אין די נערוון. דער משגיח ערקלערט אז אזוי ווי א מענטש דארף עסן און לופט, דארף ער אויך א געוויסע הנאה פאר זיין געזונט.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 50:55 דער פראפעסאר און דאס ווארט "קורדיקוס"

    דער משגיח דערציילט פון א פראפעסאר אין א סעמינאר וואס איז געקומען געבן א שעה'דיגע לעקציע אין גמרא. מ'האט געלערנט א גמרא מיט א ווארט פאר א געוויסע קרענק פונעם הארץ, און ער האט פארבראכט די גאנצע שעה צו ערקלערן דעם שורש פון דעם ווארט אין לאטייניש און גריכיש. ווען די שעה איז אריבער האט ער א קוק געטון אויפן זייגער און געזאגט אז מ'האט שוין געלערנט א שעה.

געדאנקען

  1. 9:14 הנאה אליין איז א באדערפעניש פונעם מענטש, ווי לופט אדער עסן, ממילא איז הנאה פון נויטיגע עסן נישט קיין פאל אין קליפה; נאר מותרות און דער מאנגל פון לשם שמים נייגן עס אראפ.
  2. 25:19 די פריעה ווערט נישט אוועקגענומען נאר צוריסן און ארויפגעצויגן, פונקט ווי מ'באהאנדלט קליפת נוגה: מ'ווארפט עס נישט אוועק, נאר מ'הייבט עס אויף אין קדושה.
  3. 42:28 דער הלכה'דיגער חידוש פונעם שאגת אריה, אז בני ישמעאל זענען נישט מחויב אין פריעה, ווערט באשטעטיגט על פי קבלה: א גוף וואס שטאמט פון די שלש קליפות הטמאות קען נישט מתקן זיין נוגה.
  4. 32:11 יעדער ארט אין ארץ ישראל איז קעגן א חלק פון דער תורה, ממילא ווען עתניאל בן קנז האט צוריקגעבראכט די הלכות פון קרית ספר איז ער געווארן א בעל הבית אויפן ארט אליין.
  5. 35:10 חברון, וואס אברהם האט געקויפט, איז דער ארט פון מילה, און שכם, וואס יעקב האט געקויפט און געגעבן צו יוסף, איז דער ארט פון פריעה; דערפאר מאכן די ישמעאלים דעם מערסטן צרות אין די צוויי ערטער.
  6. 46:20 פון א גוי נעמט מען נאר אן עולה און נישט קיין שלמים, ווייל עסן אלס עבודה מיינט אויפהייבן נוגה, און דאס קען נאר א איד.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 10:11 דער משגיח זאגט אז א מענטש זאל עסן וואס ער דארף כדי צו זיין געזונט, און אפילו הנאה האבן, אבער ער זאל וויסן אז ער עסט כדי צו קענען זיין אן עובד השם.
  2. 11:07 דער משגיח זאגט אז מ'זאל עסן נאר וויפיל מ'דארף און אויפהערן, נישט עסן נאר ווייל עפעס שמעקט גוט.
  3. 11:36 דער משגיח זאגט אז ס'איז גארנישט שלעכט צו נעמען א קיכל אדער אייז קרים כדי זיך אויפצומונטערן צו לערנען און דאווענען מיט מער חיות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דער בעל הטורים, דער רמב"ן, דער שאגת אריה, יאסער אראפאט, יהושע בן נון, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, יצחק אבינו, ישמעאל, כלב בן יפנה, משה רבינו, עתניאל בן קנז, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבא

ערכים לשם שמים, מילה, מערת המכפלה, נפש הבהמית, עונג שבת, פריעה, קליפת נוגה, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט