דברים בטלים - חילוק העונש בין עם הארץ ותלמיד חכם. ביאור גודל חטא של ביטול תורה וביאור ענין חכמת חיצוניות.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ח נומ׳ 20 פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 51 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
ביים לערנען תניא פרק ח ערקלערט דער משגיח פארוואס ביטול תורה און חכמות חיצוניות וואס מ'לערנט פאר זיך אליין זענען ערגער פון דברים בטלים, און אז די חכמות שטאמען פון די שברים פון שבירת הכלים וואס זענען אין קליפת נוגה.
דער משגיח לערנט ווייטער תניא פרק ח. דיבורים אסורים געהערן צו די ג' קליפות הטמאות און דארפן דעם "הייסן וואש" פון גיהנום. אן עם הארץ וואס קען נישט לערנען און רעדט דברים בטלים באקומט נאר אן אלגעמיינעם עונש; די היינטיגע אידן וואס מ'האט זיי קיינמאל נישט געלערנט זענען אנוסים און מ'קען זיי נישט באשולדיגן. א תלמיד חכם וואס פארלירט זיין צייט איז אבער עובר אויף ביטול תורה, וואס האט א באזונדערן עונש. דער משגיח שטעלט אוועק תורה, וואס מ'לערנט לשמה, קעגן חכמות חיצוניות, וואס זענען נאר מותר אלס א מיטל, און ער ערקלערט פארוואס זיי לערנען פאר זיך אליין איז ערגער ווי שמועסן פון בעיסבאל: עס איז מטמא די חב"ד, נישט נאר די מידות. מיט דעם רמח"ל און די מלכים פון אדום ברענגט ער ארויס אז די חכמות שטאמען פון שבירת הכלים, שברים פון גרויסע אורות אין קליפת נוגה, וואס מ'קען אויפהייבן צו קדושה. צום סוף רעדט ער פון רמב"ם און רמב"ן, פון דעם שוץ וואס תורה גיט, און פונעם חזון איש.
ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · קדושה און קליפה · תורה לשמה און התמדה · צמצום, עולמות און די מרכבה
סדר השיעור
-
0:00 דברים בטלים: דער עם הארץ און דער תלמיד חכם שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח חזר'ט איבער אז דיבורים אסורים געהערן צו די ג' קליפות הטמאות און דארפן גיהנום כדי זיך צו רייניגן. ער ערקלערט אז אן עם הארץ וואס קען נישט לערנען באקומט נאר אן אלגעמיינעם עונש, אז די היינטיגע אידן וואס מ'האט זיי נישט געלערנט זענען אנוסים און מ'קען זיי נישט באשולדיגן אין דעם וואס די גאולה קומט נישט, און אז א תלמיד חכם וואס רעדט דברים בטלים איז עובר אויף ביטול תורה.
-
6:13 דער באזונדערער עונש פאר ביטול תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דער כף הקלע, וואו צוויי מלאכים ווארפן די נשמה פון איינעם צום אנדערן, איז נישט גענוג צו רייניגן ביטול תורה; עס איז א מצות עשה ווי אנדערע, נאר ערגער, דערפאר האט עס א באזונדערן עונש. ער שטעלט אוועק גיהנום של אש, פאר עבירות בפועל וואס מאכן היץ, קעגן גיהנום של שלג, פאר דעם וואס מ'טוט נישט קיין מצוות.
-
9:40 תורה לשמה קעגן חכמות חיצוניות אלס מיטל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם חילוק פונעם תניא: תורה דארף מען לערנען לשמה און נישט אלס א כלי, אבער חכמות חיצוניות מעג מען נאר לערנען שלא לשמה, פאר א תכלית ווי רפואה אדער פרנסה. זיי לערנען כדי צו ווערן א חכם, ווי די גריכישע פילאזאפן, איז אסור, און ביי א תלמיד חכם איז עס ערגער ווייל ער האט געקענט לערנען תורה.
-
12:55 פארוואס חכמות חיצוניות זענען ערגער ווי שמועסן פון בעיסבאל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס לערנען חכמות חיצוניות איז ערגער ווי דברים בטלים פון בעיסבאל. אזא שמועס איז ליידיג און קומט פון א תאווה אין די מידות, ממילא איז עס מטמא נאר די מידות פון דער נפש הבהמית, אבער א חכמה מיט ממשות איז מטמא די חב"ד, וואס איז העכער פון די מידות, און דער פגם איז פיל גרעסער.
-
17:40 שבירת הכלים און די מלכים פון אדום שטייט אינעם קאטאלאג
מיט דעם רמח"ל אין דרך השם ערקלערט דער משגיח אז דאס אור פונעם רבונו של עולם איז געווען צו גרויס פאר די כלים, זיי האבן זיך צעבראכן, און די שברים זענען געווארן די קליפות. ער לערנט די מלכים פון אדום אין סוף וישלח: ביי די ערשטע זיבן שטייט "וימת", אבער ביים אכטן, הדר, שטייט עס נישט, און מ'דערמאנט דעם נאמען פון זיין ווייב; דעם סדר פון משפיע און מקבל מאלט ער אויס מיט א משל פון א פערן-געוויקס.
-
24:19 משפיע און מקבל: שברים פון חב"ד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די גאנצע בריאה איז געבויט אויף משפיע און מקבל, זכר און נקבה, אין זמן, אין מקום און אין נפש. ווען די כלים, די מקבלים, זענען געווען צו קליין, האבן זיי זיך צעבראכן; ביי הדר ווערט דערמאנט א ווייב, א וועלט מיט כלים וואס קענען מקבל זיין און האבן א קיום. די קליפות פון די פריערדיגע וועלטן קומען פון זייער גרויסע אורות, ממילא זענען חכמות חיצוניות די אראפגעפאלענע שברים פון חב"ד.
-
29:07 חכמת יון, קליפת נוגה און חנוכה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז חכמות חיצוניות זענען נישט פון די ג' קליפות הטמאות נאר פון קליפת נוגה, און מ'קען זיי נוצן לטובה. חכמת יון איז געווען חכמה לשם חכמה און האט מטמא געווען די שמנים, וואס זענען חב"ד; איר יסוד, אז מ'נעמט נישט אן וואס מ'פארשטייט נישט, איז פחד און נישט קיין וויסנשאפט. יון האט געדריקט אידן אין ארץ ישראל, און דאס מהדרין מן המהדרין פון חנוכה האט א שייכות צו הדר, דעם אכטן מלך.
-
35:02 שאלות אויף דער תכלית פון דער שבירה
אויף שאלות פון די צוהערער פארגלייכט דער משגיח שבירת הכלים צו א הוה אמינא אין גמרא, וואס האט קדושה כאטש מ'דחה'ט עס אפ, און זאגט אז די תכלית איז געווען צו שאפן א וועלט פון בחירה. די קליפה האט נאר א בישל חיות, וואס דער אייבערשטער וויל אז זי זאל האבן, און ער פארבינדט דאס מיט טרינקען פורים; דער אמת'ער טעם פון דער שבירה וועט מען וויסן ווען משיח וועט קומען.
-
39:54 די ווערטער פונעם תניא און דער רמב"ם און רמב"ן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט די שורות פונעם תניא אז חכמות חיצוניות זענען מטמא די חב"ד פון דער נפש האלקית און זענען פון קליפת נוגה, ממילא קענען זיי נאך דינען פאר קדושה. ער ערקלערט פארוואס דער רמב"ם און דער רמב"ן האבן זיך מיט זיי פארנומען, כדי ארויסצוברענגען די שיינקייט פון דער תורה, און ער באטאנט אז דער תניא דערמאנט זיי ווייל נאר א גדול בתורה איז באשיצט פון זייער היזק.
-
43:57 א שוץ איידער מ'גייט צו חכמות חיצוניות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פארגלייכט די העכערע און מער געפערליכע קליפה פון חכמות חיצוניות צו די אומות וואס זייער לאנד איז היינט נישט פאר אונז, ווייל אויף איר מנצח צו זיין דארף מען א גרעסערן כח ווי ביי די מידות. נאר מענטשן ווי דער רמב"ם און רמב"ן זענען געווען באשיצט; אפילו אן אומשולדיגע חכמה ווי רפואה לערנט מען היינט אויסגעמישט מיט אפיקורסות ווי עוואלוציע, דערפאר דארף מען זיין גוט צוגעגרייט.
-
47:24 חכמות פון דער תורה: דער חזון איש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז די גדולי ישראל האבן געקענט די חכמות פון דער תורה, ווי דער רמב"ן שרייבט אין זיין הקדמה, און ער דערציילט ווי גרויסע מוח-כירורגן האבן זיך געעצה'ט מיט דעם חזון איש, וואס האט זיי אויסגעצייכנט ווי צו אפערירן און געזאגט אז ער ווייסט עס פון דער תורה. צום סוף ענטפערט ער א צוהערער א שאלה וועגן הדר, דעם אכטן מלך.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דברים בטלים: דער עם הארץ און דער תלמיד חכם
ווייטער אין תניא פרק ח דערמאנט דער משגיח אז תאוות פון קליפת נוגה קען מען אויפהייבן, אבער דיבורים אסורים געהערן צו די ג' קליפות הטמאות און דארפן גיהנום, א "הייסער וואש" מיט שטארקע רייניגונגס-מיטלען. איינער וואס קען פשוט נישט לערנען און רעדט פון בעיסבאל באקומט נאר אן אלגעמיינעם עונש פאר נישט לערנען. א
דער משגיח פרעגט פארוואס משיח קומט נישט ווען די צייט איז שוין רייף, און ער זאגט אז מ'קען נישט באשולדיגן די אומפרומע: מ'האט זיי קיינמאל נישט געלערנט, זיי ווייסן נישט אפילו שמע ישראל, און זיי זענען אנוסים. ער ברענגט די גמרא אז ווער עס לייענט נישט קריאת שמע איז אן עם הארץ, און דעם רמב"ם אז מ'קען זיי נישט באשולדיגן. אויב איינער איז שולדיג, זאגט ער, זענען עס די וואס ווייסן; א תלמיד חכם וואס רעדט דברים בטלים איז עובר אויף ביטול תורה. ב
דער באזונדערער עונש פאר ביטול תורה
פאר ביטול תורה, ערקלערט דער משגיח, איז כף הקלע נישט גענוג. עס איז א מצות עשה ווי אנדערע, נאר ערגער, ווייל תורה ברענגט צו אלעס, דערפאר האט עס א באזונדערן עונש. גיהנום של אש איז קעגן עבירות בפועל, ווייל א פעולה מאכט היץ; גיהנום של שלג איז קעגן א קאלטע, פאסיווע מניעה פון א מצוה.
תורה לשמה קעגן חכמות חיצוניות אלס מיטל
דער משגיח ברענגט דעם חילוק פונעם תניא: תורה דארף מען לערנען לשמה, נישט ווי א קרדום צו האקן מיט, אבער חכמות חיצוניות מעג מען נאר לערנען אלס מיטל, ווי רפואה כדי צו העלפן מענטשן אדער קאמפיוטער כדי צו קענען אויפהאלטן א פאמיליע. זיי לערנען כדי צו זיין א חכם, ווי די גריכישע פילאזאפן, איז אסור, און ביי א תלמיד חכם איז עס ערגער, ווייל ער האט געקענט לערנען תורה. א,ג
פארוואס חכמות חיצוניות זענען ערגער ווי שמועסן פון בעיסבאל
דער משגיח ערקלערט פארוואס אזא לערנען איז ערגער ווי זיך קריגן ווער עס וועט געווינען די מייסטערשאפט. א שמועס פון בעיסבאל איז ליידיג און קומט פון א תאווה פון די מידות, ממילא איז עס מטמא נאר די מידות. חכמות חיצוניות האבן א ממשות און רירן אן די חב"ד, וואס איז העכער פון די מידות, ממילא איז דער פגם פיל גרעסער.
ער מאלט עס אויס: דער וואס שרייט ווען זיין קבוצה שלאגט א "האום-ראן" ווייזט א גאווה פון די מידות פון זיין נפש הבהמית, אבער שכל'דיגע ענינים נעמען פון די חב"ד, וואס דאס קליינע געשמועס פון אן עם הארץ רירט קיינמאל נישט אן.
שבירת הכלים און די מלכים פון אדום
כדי צו פארשטיין די ווייטערדיגע ווערטער פונעם תניא ברענגט דער משגיח דעם רמח"ל אין דרך השם וועגן די "מלכים". ווען דער רבונו של עולם האט אנגעהויבן באשאפן די וועלט, איז זיין אור געווען צו שטארק, ווי מ'קוקט אויף דער זון אן א פינצטערן גלאז, האט ער געמאכט צמצומים. צוערשט איז א שטראם פון אור געקומען אין כלים וואס זענען געווען צו קליין; זיי האבן זיך צעבראכן, און די שברים זענען אראפגעפאלן און געווארן די קליפות. ד
משפיע און מקבל: שברים פון חב"ד
משפיע און מקבל געפינט מען אין זמן, אין מקום און אין נפש: דער זומער גיט און דער ווינטער לעבט דערפון; רבי און תלמיד; זכר און נקבה; אפילו פלוס און מינוס ביי עלעקטריק. ווען דאס אור איז געקומען און די כלים זענען געווען צו קליין, האבן זיי זיך צעבראכן, דערפאר מאכט מען קידוש אויף א כלי שלם. ביי הדר איז שוין געווען א מקבל, א נייע בריאה וואס האט געהאט א קיום.
ממילא קומען די קליפות פון זייער גרויסע אורות, פון פאר דער בריאה פון דער וועלט. חכמות חיצוניות זענען די אראפגעפאלענע שברים פון חב"ד, פון א הויכע מדריגה.
חכמת יון, קליפת נוגה און חנוכה
נישט ווי אנדערע קליפות, זענען חכמות חיצוניות נישט פון די ג' קליפות הטמאות, און מ'קען זיי אריבערבייגן צו קדושה ווען מ'נוצט זיי צו היילן אדער בעסער צו פארשטיין תורה. חכמת יון אבער איז געווען חכמה לשם חכמה, דערפאר האבן די יוונים מטמא געווען די שמנים, וואס זענען חב"ד. פון די ארבע מלכיות, זאגן די ספרים, איז יון פארבונדן מיט קליפת נוגה.
דער ערשטער יסוד פון דער גריכישער פילאזאפיע, וואס די וויסנשאפטלער האלטן נאך היינט, נעמט נאר אן וואס מ'קען ווייזן אין א פראבירגלעזל. דער משגיח רופט דאס פחד, נישט וויסנשאפט: אן אמת'ער וויסנשאפטלער ווייסט אז עס זענען דא זאכן וואס ער קען נישט פארשטיין.
שאלות אויף דער תכלית פון דער שבירה
אויף דער שאלה פארוואס די קדושה האט געזאלט קומען און איז צעשפרייט געווארן, פארגלייכט דער משגיח די שבירה צו א הוה אמינא אין גמרא, וואס האט קדושה כאטש מ'דחה'ט עס אפ. דער רבונו של עולם האט געגעבן א מציאות צו עפעס אן ממשות כדי צו שאפן אן עולם הבחירה, מיט טומאה און קליפה אויך.
ער ברענגט דעם אריז"ל אז דערפאר טאר מען נישט צוריקגיין קיין מצרים: וואס מ'האט געקענט ארויסנעמען פון קדושה איז שוין ארויסגענומען, און עס בלייבט נאר א בישל חיות, וואס דער אייבערשטער וויל אז עס זאל עקזיסטירן. דערפאר טרינקט מען פורים, כדי צו קענען זאגן ברוך אפילו אויף המן. דעם אמת'ן טעם פון דער שבירה וועט מען וויסן ווען משיח וועט קומען. ח
די ווערטער פונעם תניא און דער רמב"ם און רמב"ן
דער משגיח לערנט דעם תניא: חכמות חיצוניות זענען מטמא די חב"ד פון דער נפש האלקית, אבער זיי זענען קליפת נוגה, פון די שברים פון שבירת הכלים, ממילא קענען זיי נאך דינען פאר קדושה. דערפאר האבן דער רמב"ם און רמב"ן זיך מיט זיי פארנומען, און זיי גענוצט, אין דעם לשון פונעם רמב"ם, ווי קעכינס און באקערינס כדי ארויסצוברענגען די שיינקייט פון דער תורה. א
א שוץ איידער מ'גייט צו חכמות חיצוניות
די זיבן אומות זענען קעגן די מידות, ווי דער לובלינער ערקלערט, און נאך דריי זענען היינט נישט פאר אונז; חכמות חיצוניות זענען שווערער מנצח צו זיין ווי די מידות און דארפן א גרעסערן כח. נאר דער רמב"ם, רמב"ן און זייערס גלייכן זענען געווען באשיצט; אפילו רפואה לערנט מען היינט מיט אפיקורסות ווי עוואלוציע אריינגעווארפן, דערפאר דארף מען זיין צוגעגרייט.
חכמות פון דער תורה: דער חזון איש
די גדולי ישראל האבן געקענט די חכמות פון דער תורה, ווי דער רמב"ן שרייבט אין זיין הקדמה. מענטשן געדענקען נאך ווי גרויסע מוח-כירורגן האבן זיך געעצה'ט מיט דעם חזון איש, וואס האט זיי אויסגעצייכנט וואו צו שניידן און געזאגט אז ער האט עס געלערנט אין דער תורה. צום סוף ענטפערט דער משגיח א שאלה וועגן הדר, דעם אכטן מלך. ט
מראי מקומות
תורה
משנה
תלמוד בבלי
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 2:13 אן עם הארץ וואס קען נישט לערנען באקומט נאר דעם אלגעמיינעם עונש פאר דברים בטלים, אבער א תלמיד חכם וואס פארלירט זיין צייט איז עובר אויף ביטול תורה, וואס האט א באזונדערן עונש.
- 9:47 תורה דארף מען לערנען לשמה, אבער חכמות חיצוניות זענען נאר מותר אלס א מיטל, ווי רפואה כדי צו היילן מענטשן אדער א פאך פאר פרנסה, און נישט פאר דער חכמה אליין.
- 12:55 לערנען חכמות חיצוניות פאר זיך אליין איז ערגער ווי דברים בטלים ווי בעיסבאל, ווייל דברים בטלים קומען פון די מידות, און חכמות חיצוניות זענען מטמא די חב"ד, די העכערע כוחות פון דער נפש.
- 28:25 חכמות חיצוניות קומען פון שברים פון חב"ד וואס זענען אראפגעפאלן ביי שבירת הכלים; זיי געהערן צו קליפת נוגה און ממילא קען מען זיי אויפהייבן צו קדושה.
- 43:16 נאר די וואס האבן א גרויסע השגה אין תורה, ווי דער רמב"ם און דער רמב"ן, זענען באשיצט פון דעם היזק אין חכמות חיצוניות און מעגן זיי נוצן פאר תורה; די גדולי ישראל האבן די חכמות געקענט פון דער תורה אליין.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 3:15 אויב די צייט איז שוין רייף פאר דער גאולה, פארוואס קומט נישט משיח; איז עס צוליב די אידן וואס זענען נישט פרום?
תירוץ: 3:46 ניין: מ'האט זיי קיינמאל נישט געלערנט, זיי זענען אנוסים און מ'קען זיי נישט באשולדיגן; אויב איינער איז שולדיג, איז עס די וואס ווייסן.
-
קשיא: 12:49 פארוואס איז לערנען חכמות חיצוניות ערגער ווי דברים בטלים פון בעיסבאל?
תירוץ: 13:33 דברים בטלים קומען פון די מידות און זענען מטמא זיי, אבער חכמות חיצוניות זענען מטמא די חב"ד, וואס איז העכער פון די מידות.
-
קשיא: 21:06 פארוואס דערמאנט די תורה דעם נאמען פון דער ווייב פון הדר, דעם אכטן מלך, און שטייט נישט ביי אים "וימת" ווי ביי די אנדערע זיבן?
תירוץ: 26:51 ווייל ביים אכטן מלך איז שוין געווען א מקבל, א כלי וואס קען מקבל זיין דאס אור, ממילא האט די וועלט געהאט א קיום.
-
קשיא: 35:11 אויב די קדושה האט געזאלט קומען אויף דער וועלט, פארוואס איז געווען א שבירה וואס האט זי צעשפרייט?
תירוץ: 35:24 ווי א הוה אמינא אין גמרא, האט עס געגעבן א מציאות צו עפעס אן ממשות, כדי צו שאפן א וועלט פון בחירה מיט טומאה און קליפה.
מעשיות
-
48:45 דער חזון איש און די מוח-כירורגן
דער משגיח דערציילט אז עס זענען נאך היינט דא מענטשן וואס געדענקען אז גרויסע פראפעסארן, נעוראלאגן און מוח-כירורגן, האבן זיך געעצה'ט מיט דעם חזון איש ווי אזוי צו אפערירן אויפן מוח. ער האט זיי אויסגעצייכנט פונקט וואו צו שניידן, און זיי האבן אים געפאלגט. ווען מ'האט אים געפרעגט פון וואו ער ווייסט דאס אלעס, האט ער געזאגט אז ער האט עס געלערנט פון דער תורה.
אין דער מעשה: דער חזון איש
געדאנקען
- 7:34 גיהנום של אש איז קעגן עבירות בפועל, ווייל יעדע פעולה דארף כח און מאכט היץ, און גיהנום של שלג איז קעגן דעם וואס מ'טוט נישט קיין מצוה, א קאלטקייט וואו מ'האט נישט געמאכט קיין היץ פאר א מצוה.
- 13:26 דברים בטלים פון בעיסבאל קומען פון א תאווה פון די מידות און זענען מטמא נאר זיי, אבער א חכמה חיצונית מיט ממשות איז מטמא די חב"ד, דעם שכל פון דער נפש וואס איז העכער פון די מידות; דערפאר איז דאס ערנסטערע לערנען דער גרעסערער פגם.
- 27:57 חכמות חיצוניות זענען א קליפה דווקא ווייל זיי קומען פון זייער גרויסע אורות: די כלים האבן זיי נישט געקענט מקבל זיין און האבן זיך צעבראכן, און די אראפגעפאלענע שברים פון חב"ד זענען געווארן די חכמות.
- 23:25 דער נאמען פון דער ווייב וואס ווערט נאר דערמאנט ביי הדר, דעם אכטן מלך, ווייזט אז דאן איז שוין געווען א מקבל צוזאמען מיטן משפיע, ממילא האט די וועלט געהאט א קיום, נישט ווי די זיבן מלכים וואו עס שטייט "וימת".
- 31:26 דער יסוד פון דער גריכישער פילאזאפיע, וואס די וויסנשאפטלער האלטן נאך היינט, אז מ'נעמט נישט אן וואס מ'פארשטייט נישט, איז נישט קיין וויסנשאפט נאר פחד; אן אמת'ער וויסנשאפטלער וואס טיפט זיך איין אין דער בריאה ווייסט בעסער פון אלע אז עס זענען דא זאכן וואס ער קען נישט פארשטיין.
- 34:07 דאס מהדרין מן המהדרין פון חנוכה, וואס מ'געפינט ביי קיין אנדער מצוה נישט, איז פארבונדן מיט הדר, דעם אכטן מלך וואו עס שטייט נישט "וימת", ווייל חכמת יון איז נישט קיין גאנצע קליפה און קען צוריקקומען צו קדושה.
- 35:24 שבירת הכלים איז ווי א הוה אמינא אין גמרא, וואס האט קדושה כאטש מ'דחה'ט עס אפ: דער רבונו של עולם האט געגעבן א מציאות צו עפעס אן ממשות, כדי די וועלט זאל זיין א עולם הבחירה.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 3:04 דער משגיח זאגט אז אויב איינער איז שולדיג אין דעם וואס די גאולה קומט נישט, איז עס די וואס ווייסן און טוען נישט ווי עס דארף צו זיין, און נישט די אידן וואס מ'האט זיי נישט געלערנט.
- 43:32 דער משגיח זאגט אז מ'זאל פריער לערנען תורה און האבן א גרויסע השגה אין איר; ערשט דאן, ווען מ'נוצט חכמות פאר פרנסה אדער אן אנדער תכלית, איז מען באשיצט פון זייער היזק.
- 46:35 דער משגיח ווארנט אז אפילו אן אומשולדיגע חכמה ווי רפואה לערנט מען היינט מיט אפיקורסות אריינגעווארפן, דערפאר דארף מען זיין פארזיכטיג און גוט צוגעגרייט איידער מ'לערנט זיי.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער הייליגער אר"י, דער חזון איש, דער רמב"ם, דער רמב"ן, הדר, משה רבינו, רבי משה חיים לוצאטו
ערכים ביטול תורה, גיהנום, דברים בטלים, הוה אמינא, חב"ד, לשמה, משפיע ומקבל, נפש הבהמית, עם הארץ, קליפת נוגה, שבירת הכלים, שלש קליפות הטמאות