ביאור האיך התאוות באים מהלב אל המח. מלחמת שני מלכים על הגוף.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH ט נומ׳ ⁨21⁩ פאקעט גייד ז׳ 75 ענגליש 53 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 53 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק ט ערקלערט דער משגיח אז די תאוות הייבן זיך אן אין דעם לינקן חלל פונעם הארץ און גייען ארויף צום מוח, בשעת קדושה הייבט זיך אן אין מוח און קומט אראפ צום הארץ, און אז די צוויי נפשות האלטן אין א מלחמה ווי צוויי מלכים איבער דער קליינער שטאט פונעם גוף.

דער משגיח חזר'ט איבער די צוויי יצרים און לערנט תניא פרק ט: די נפש הבהמית וואוינט אין דעם בלוט פונעם לינקן חלל פונעם הארץ. מיט א משל פון א מענטש וואס זעט אן אייז קרים ווייזט ער אז א תאוה הייבט זיך אן אין הארץ און שיקט דעם מוח עס אויסצופירן, בשעת אהבה און יראה דארפן זיך אנהייבן מיט דעם וואס דער מוח טראכט אין דער גדלות פון השם, און ערשט דערנאך ווערט דאס הארץ אנגעצונדן. ער ברענגט א ראיה פון "ויאמר דוד אל לבו" קעגן "ויאמר המן בלבו", און ער איז מסביר דעם איסור פון דם אז מ'זאל נישט פארשטארקן די אייגענע נפש הבהמית. דערנאך ווייזט ער דעם זעלבן סדר אין די ברכות פון קריאת שמע, רעדט פארוואס דער תניא שטעלט כעס צום סוף און ווי זעלטן כעס איז באמת לשם שמים, און באשרייבט די מלחמה פון די צוויי מלכים איבערן גוף, מיט אברהם אבינו און די פיר מלכים און די מלחמה קעגן חמץ. צום סוף רעדט ער פון דעם רצון פון דער נפש האלקית אליין צו הערשן, און פון דעם תענוג וואס איז אין מוח.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · אהבת השם און דביקות · דער יצר הרע און נסיונות

סדר השיעור

  1. 0:00 די נפש הבהמית אין דעם לינקן חלל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער די נפש האלקית און דעם יצר הרע און הייבט אן תניא פרק ט: די נפש הבהמית איז אין דעם לינקן חלל פונעם הארץ, אין דעם בלוט וואס טראגט דאס ביאלאגישע לעבן. ער דערמאנט אז די מדות הייסן "כפולות" ווייל זיי קענען זיין אין טוב און אין רע, און פרעגט פארוואס חב"ד הייסט נישט אזוי.

  2. 6:25 די תאוה גייט ארויף פון הארץ צום מוח שטייט אינעם קאטאלאג

    מיט א משל פון א מענטש וואס זעט אן אייז קרים ערקלערט דער משגיח אז א תאוה הייבט זיך אן אין הארץ און דער מוח פירט עס נאר אויס, בשעת אהבת השם און יראת השם מוזן זיך אנהייבן אין מוח און אראפרינען צום רעכטן חלל פונעם הארץ. א צוהערער פרעגט וועגן דעם דראנג צו חכמות חיצוניות, און דער משגיח זאגט אז רוב מאל קומט עס פון גאוה.

  3. 13:23 דוד'ס הארץ, המן'ס הארץ, און דער דם שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש וואס שטעלט אקעגן דוד, וואס האט גערעדט צו זיין הארץ, מיט המן, וואס האט גערעדט אין זיין הארץ, און רש"י אין בשלח און יתרו, צו ווייזן אז ביי א רשע הייבט זיך עס אן פון הארץ און ביי א צדיק פון מוח. דערנאך איז ער מסביר דעם איסור פון דם: דער דם איז די נפש, און דורך עסן עס וואלט מען פארשטארקט די אייגענע נפש הבהמית. ער פרעגט פארוואס דער תניא טוישט דעם סדר פון די מדות, און לאזט עס אויף שפעטער.

  4. 19:29 די נפש האלקית אין מוח שטייט אינעם קאטאלאג

    ווייטער אין תניא ערקלערט דער משגיח אז די תאוות גייען ארויף פון הארץ צום מוח נאר כדי עס אויסצופירן, בשעת דער משכן פון דער נפש האלקית איז דער מוח, און ער פארבינדט דאס מיט תפילין של ראש און של יד. די אהבת השם ברענט אין דעם רעכטן חלל ווי פלאמען, אבער זי קומט פון א טיפער התבוננות אין מוח, ווייל דער מוח אליין איז קאלטער שכל.

  5. 24:13 דער סדר פון די ברכות קריאת שמע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט דעם זעלבן סדר אין דאווענען: די ברכה פון יוצר באשרייבט די ריזיגע בריאה און די יראה פון די מלאכים, וואס ברענגט יראה, דערנאך ברענגט אהבה רבה אהבה, און ערשט דערנאך קומט קריאת שמע. ער ברענגט א הערה פונעם רבי רש"ב אז ביי אהבה רבה ווערן די מלאכים מער נישט דערמאנט, און לייגט צו אז דאס טראכטן אין תפארת השם ברענגט שמחת הלב.

  6. 27:58 פארוואס כעס ווערט געשטעלט צום סוף

    דער משגיח זאגט אז ווייל דער תניא רעדט פון עבודת השם, רעכנט ער קודם אויס די מדות וואס דער מוח רירט אויף צום גוטן, און שטעלט כעס צום סוף, ווייל כעס איז זעלטן א כלי פאר עבודת השם. אין א שמועס מיט די צוהערער זאגט ער אז כעס לשם שמים איז נאר פאר גאר ספעציעלע מענטשן, און אז כעס אויף אנדערע באהאלט געווענליך אן אומזיכערקייט אדער גאוה פון דער אייגענער חברה.

  7. 34:56 צוויי מלכים און די קליינע שטאט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע פון די צוויי כוחות וויל איבערנעמען די אנדערע, און טייטשט דעם גוף ווי די "עיר קטנה" פון קהלת מיט רמ"ח איינוואוינער, וואס איבער איר האלטן צוויי מלכים אין א מלחמה. ער פארבינדט דאס מיט אברהם אבינו'ס מלחמה מיט די פיר מלכים, די פיר קליפות, און מיט פסח, און ברענגט דעם תירוץ פונעם רדב"ז אויף דער קשיא פון תוספות פארוואס מ'איז אזוי מחמיר ביי חמץ: חמץ איז דער יצר הרע.

  8. 41:31 די נפש האלקית וויל אליין הערשן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם רצון פון דער נפש האלקית אז אלע אברים זאלן זיין אונטער איר משמעת און בטל צו איר, ווי א בהמה צו איר בעל הבית, און נאך מער, ווי א מרכבה צום רייטער. זי וויל אז אפילו א פארבייגייענדיגע מחשבה זאל נישט זיין פאר דעם אנדערן מלך, אזוי ווי אדום האט נישט געלאזט אידן אפילו דורכגיין דורך זיין לאנד.

  9. 46:50 איבערגיסנדיגע אהבה און דער תענוג פונעם מוח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די שכל'דיגע יראה און די אהבה וואס קומען פון מוח זאלן אנפילן דעם רעכטן חלל פונעם הארץ ביז עס גיסט זיך איבער אין דעם לינקן און נעמט אים איין, אזוי ווי דוד המלך. ער באשרייבט אהבה רבה און די העכערע אהבה בתענוגים, וואס איר מקור איז דער תענוג פונעם מוח ווען ער כאפט א טיפע זאך, און רעדט מיט א צוהערער ווי אזוי דאס איז אנדערש פון דער צופרידנקייט פון אויפטאן, מיט א משל פון א מענטש אליין אויף אן אינזל.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די נפש הבהמית אין דעם לינקן חלל

0:09

דער משגיח דערמאנט אז דער תניא האט געוויזן אז דער יצר טוב פון א איד איז מער ווי א נטיה: ער איז א נפש האלקית, א חלק אלוק ממעל, און דער יצר הרע שטייט אקעגן אים, און ביידע קריגן זיך ווער עס וועט פירן דעם מענטש. כדי צו פארשטיין ווי אזוי דאס ארבעט, ברענגט תניא פרק ט דעם ארט פון יעדן. א

1:42

די נפש הבהמית פון קליפת נוגה זיצט אין דעם לינקן חלל פונעם הארץ, דער גרעסערער חלל וואס פאמפט בלוט איבערן גאנצן גוף. דער גשמיות'דיגער דם איז דער משכן פונעם יצר הרע, דאס נאכיאגן די ביאלאגישע גלוסטן וואס מענטשן האבן בשותפות מיט בהמות. די גלוסטן זענען נויטיג צו עקזיסטירן אויף דער וועלט, נאר מ'מוז זיי נוצן מיט קדושה. א

די תאוה גייט ארויף פון הארץ צום מוח

6:47

דער משגיח ערקלערט אז מענטשן לעבן נישט ווייל זיי האבן באשלאסן צו לעבן, נאר ווייל זיי ווילן עסן און שלאפן; דאס איז דעם רבונו של עולם'ס וועג צו האלטן די וועלט. א מענטש זעט אן אייז קרים און דאס הארץ גלוסט עס, שיקט עס ארויף א ידיעה צום מוח, און דער מוח טראכט אויס ווי אזוי עס צו באקומען: קויפן, בארגן אדער אפילו גנב'ענען.

8:56

ביי קדושה איז עס פארקערט. קיינער גלוסט נישט פון זיך אליין צו לערנען אדער דאווענען; עס הייבט זיך אן אין מוח, קאלטער שכל, וואס טראכט אין דער גדלות פון השם, און דאס רינט אראפ צום רעכטן חלל פונעם הארץ, וואס ווערט אנגעצונדן מיט אהבת השם און יראת השם. אויף א שאלה וועגן דעם דראנג צו חכמות חיצוניות זאגט דער משגיח אז רוב מאל קומט עס פון גאוה.

דוד'ס הארץ, המן'ס הארץ, און דער דם

13:26

דער משגיח ברענגט דעם מדרש: ביי דוד שטייט "ויאמר דוד אל לבו", און ביי המן "ויאמר המן בלבו". ביי א צדיק שיקט מען א ידיעה צום הארץ; ביי א רשע הייבט זיך עס אן אין הארץ און דערנאך פירט דער מוח עס אויס. דעם זעלבן חילוק ווייזט ער אין רש"י ביי מצרים ביים ים און ביי כלל ישראל ביי הר סיני, וואו דער סדר איז פארקערט. ג,ד,ה,ו,ז

16:29

ווייל "הדם הוא הנפש", איז ער מסביר פארוואס דם איז אסור אפילו פון חיות און עופות וואס קומען נישט אויפן מזבח: מיט עסן עס וואלט מען צוגעלייגט די נפש פון דער בהמה צו דער אייגענער נפש הבהמית. דערנאך פרעגט דער משגיח פארוואס דער תניא טוישט דעם סדר פון די מדות, און לאזט עס אויף שפעטער. ח

די נפש האלקית אין מוח

19:49

ווייטער אין תניא מערקט דער משגיח אן אז די תאוות הייבן זיך אן אין הארץ און גייען ארויף צום מוח נאר כדי זיי אויסצופירן, בשעת דער משכן פון דער נפש האלקית איז דער מוח, און ער פארבינדט דאס מיט תפילין של ראש און של יד. די אהבת השם ברענט אין הארץ ווי פלאמען, אבער זי קומט ביי די וואס טראכטן טיף, ווייל דער מוח האט נישט קיין געפילן; זיין השגה אין דער גדלות פון השם רינט אראפ און צינדט אן דאס הארץ. א

דער סדר פון די ברכות קריאת שמע

24:16

דער משגיח ווייזט דעם סדר אין דאווענען. די ברכה פון יוצר באשרייבט די ריזיגע וועלט, די מלאכים און זייער יראה, און דערפון בויט מען יראה; דערנאך ברענגט אהבה רבה אהבה. דער רבי רש"ב האט אנגעמערקט אז דארט ווערן די מלאכים מער נישט דערמאנט, ווייל אידן שטייען העכער. ערשט מיט יראה און אהבה זאגט מען שמע, און דאס טראכטן אין תפארת השם ברענגט שמחת הלב. כ

פארוואס כעס ווערט געשטעלט צום סוף

28:00

צוריק צו זיין קשיא, זאגט דער משגיח אז ווייל דער תניא רעדט פון עבודת השם, רעכנט ער קודם אויס די מדות וואס דער מוח רירט אויף צום גוטן און שטעלט כעס צום סוף, ווייל כעס איז זעלטן א כלי פאר עבודת השם, און ווען מ'דארף עס, איז עס א נאכגעמאכטער כעס. ער לייגט צו אז מ'דארף זיך דערמיט היטן.

30:42

ווען צוהערער רעדן פון פיינט האבן דעם וועג פון אנדערע, זאגט דער משגיח אז א ריינער כעס לשם שמים איז נאר פאר גאר ספעציעלע מענטשן. א מענטש קען זיך נארן; אזא כעס ווייזט געווענליך אן אומזיכערקייט, אדער די גאוה אז דער אייגענער רבי און חברה זענען בעסער און אנדערע וואגן צו זאגן אז זיי זענען נישט גערעכט.

צוויי מלכים און די קליינע שטאט

36:33

יעדע פון די צוויי כוחות וויל איבערנעמען די אנדערע. דער משגיח טייטשט דעם גוף ווי די "עיר קטנה" פון קהלת, מיט רמ"ח איינוואוינער, וואס איבער איר האלטן צוויי מלכים, דער יצר טוב און דער יצר הרע, אין א מלחמה, אז די איינוואוינער זאלן זיך פירן לויט זייער ווילן. ל

39:16

אזוי האט אברהם אבינו מלחמה געהאלטן מיט די פיר מלכים, די פיר קליפות, זיי מכניע צו זיין. פסח איז די צייט פון דער מלחמה, חמץ קעגן מצה. תוספות פרעגט פארוואס מ'איז אזוי מחמיר ביי חמץ, און דער רדב"ז ענטפערט אז חמץ איז דער יצר הרע, וואס מ'קעמפט קעגן אים מיט פולער שטארקייט. מ,נ,ס

די נפש האלקית וויל אליין הערשן

42:16

די נפש האלקית וויל אז אלע אברים זאלן זיין אונטער איר משמעת און בטל צו איר: נישט נאר פאלגן, ווי א בהמה וואס הארעוועט פאר איר בעל הבית, נאר ווי א מרכבה וואס האט נישט קיין אייגענעם רצון אקעגן דעם רייטער.

44:35

זי וויל אליין הערשן, אז גארנישט פונעם אנדערן מלך זאל אפילו דורכגיין, אזוי ווי אדום האט נישט געלאזט אידן דורכגיין דורך זיין לאנד. אפילו א פארבייגייענדיגע מחשבה זאל נישט דינען די נפש הבהמית; דער מוח זאל טראכטן נאר אין עבודת השם און אין זיין גדלות. ע

איבערגיסנדיגע אהבה און דער תענוג פונעם מוח

47:46

די שכל'דיגע יראה און אהבה פון מוח זאלן אנפילן דעם רעכטן חלל פונעם הארץ ביז עס גיסט זיך איבער אין דעם לינקן, לעשט אויס זיין פייער און נעמט אים איין ווי א מלך וואס פארכאפט דעם שונא'ס לאנד, אזוי ווי דוד המלך מיט זיין יצר. העכער פון אהבה רבה איז אהבה בתענוגים, וואס איר שורש איז דער תענוג פונעם מוח. צ

51:04

אויף א שאלה צי אויפטאן א ציל איז דער זעלבער תענוג, זאגט דער משגיח אז דאס קען קומען פון גאוה. א ריינער שכל'דיגער תענוג איז ווען מ'לייזט א שווערע זאך אליין אויף אן אינזל; ווען מ'לויפט עס דערציילן א חבר, איז עס שוין געמישט.

מראי מקומות

תורה

  1. ח Devarim 12:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:29
  2. מ לכאורה Bereishis 14 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:16
  3. ע לכאורה Bamidbar 20:14-21 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:35

נביאים

  1. ד Shmuel I 27:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:26
  2. ק לכאורה Yeshayahu 58:14 50:15 מפתח

כתובים

  1. ה Esther 6:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:26
  2. י לכאורה Shir Hashirim 8:6 23:02 מפתח
  3. ל לכאורה Koheles 9:14-15 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:33
  4. פ לכאורה Tehillim 84:3 47:46 מפתח
  5. צ לכאורה Shir Hashirim 7:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:46

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 13:26

ראשונים

  1. ו לכאורה Rashi on Shemos 14:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:26
  2. ז לכאורה Rashi on Shemos 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:26
  3. נ Tosafos Pesachim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:16

אחרונים און חסידות

  1. א Tanya ch. 9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:09, 1:42, 19:49
  2. ב לכאורה Tanya ch. 8 5:41 מפתח
  3. ס Responsa Radbaz (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:16

תפילה און פיוט

  1. ט Siddur (מקום נישט באשטימט) 20:53 מפתח
  2. כ Birchos Krias Shema (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 24:16

עיקרי הדברים

  1. 1:59 די נפש הבהמית און דער יצר הרע זיצן אין דעם בלוט פונעם לינקן חלל פונעם הארץ, וואס טראגט דאס ביאלאגישע לעבן פונעם גוף.
  2. 7:58 א גשמיות'דיגע תאוה הייבט זיך אן אין הארץ און שיקט א ידיעה ארויף צום מוח, און דער מוח טראכט נאר אויס ווי אזוי צו באקומען וואס דאס הארץ וויל.
  3. 8:56 אין קדושה איז דער סדר פארקערט: קיינער גלוסט נישט פון זיך אליין צו לערנען אדער דאווענען, ממילא מוז עס זיך אנהייבן מיט דעם וואס דער מוח טראכט אין דער גדלות פון השם, און דאס ברענגט אהבה און יראה אין הארץ.
  4. 16:29 דם איז אסור אפילו וואו מ'ברענגט עס נישט אויפן מזבח, ווייל דער דם איז די נפש, און דורך עסן עס וואלט מען צוגעלייגט צו דער אייגענער נפש הבהמית.
  5. 36:33 די צוויי נפשות זענען צוויי מלכים וואס האלטן אין א מלחמה איבערן גוף, א קליינע שטאט מיט רמ"ח איינוואוינער, און יעדער וויל אז אלע אברים זאלן זיך פירן לויט זיין הערשאפט.
  6. 42:16 די נפש האלקית וויל אליין הערשן, אז דער גוף זאל צו איר בטל זיין ווי א מרכבה צום רייטער, אז אפילו א פארבייגייענדיגע מחשבה זאל נישט דינען די אנדערע זייט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:49 אויב דער שכל קען אויך זיין אין טוב און אין רע, פארוואס הייסן נאר די מדות "כפולות"?

    תירוץ: 11:44 ווייל דער יצר הרע הייבט זיך קיינמאל נישט אן אין מוח נאר אין הארץ; דאס הארץ האט צוויי זייטן, ממילא זענען די מדות די כפולות.

  2. קשיא: 16:31 פארוואס איז דם אסור אפילו פון חיות און עופות, וואס מ'ברענגט נישט אויפן מזבח?

    תירוץ: 16:58 צוליב דעם צווייטן טעם, אז דער דם איז די נפש: דורך עסן עס וואלט מען צוגעלייגט די נפש פון דער בהמה צו דער אייגענער נפש הבהמית און זי פארשטארקט.

  3. קשיא: 18:37 פארוואס טוישט דער תניא דעם סדר פון די מדות און שטעלט כעס צום סוף?

    תירוץ: 28:00 מעגליך ווייל דער תניא רעדט פון עבודת השם, דערפאר רעדט ער קודם פון דעם וואס דער מוח רירט אויף צום גוטן, און כעס איז נישט קיין וויכטיגע כלי פאר עבודת השם.

  4. קשיא: 40:12 פארוואס איז מען אזוי מחמיר ביי חמץ, מער ווי ביי אלע אנדערע איסורים?

    תירוץ: 40:52 דער רדב"ז ענטפערט אז חמץ איז דער יצר הרע, און די מלחמה קעגן אים פירט מען מיט פולער שטארקייט.

  5. קשיא: 51:04 א צוהערער פרעגט צי דער תענוג פון אויפטאן א ציל איז נישט דאס זעלבע ווי דער תענוג פונעם מוח.

    תירוץ: 51:20 דער משגיח זאגט אז אויפטאן קען קומען פון גאוה; דער ריינער שכל'דיגער תענוג איז וואס מ'שפירט ווען מ'לייזט א זאך און ס'איז נישטא וועמען צו דערציילן.

געדאנקען

  1. 6:47 די נפש הבהמית איז וואס האלט די באשעפענישן, מענטשן אויך, ביים לעבן: מענטשן לעבן נישט ווייל זיי האבן באשלאסן צו לעבן, נאר ווייל נאטירלעכע תאוות צו עסן און שלאפן טרייבן זיי, און דאס איז דעם רבונו של עולם'ס וועג צו האלטן די וועלט.
  2. 14:50 רש"י באשרייבט מצרים און כלל ישראל ביי הר סיני מיט די זעלבע ווערטער אין פארקערטן סדר: ביים יצר הרע קומט דאס הארץ פריער און דערנאך דער מענטש, ביים יצר טוב קומט דער מוח פריער און דערנאך דאס הארץ.
  3. 24:17 דער סדר פון די ברכות קריאת שמע גייט לויטן תניא: דאס טראכטן אין דער בריאה און אין דער יראה פון די מלאכים ברענגט יראה, דערנאך אהבה, און ערשט מיט ביידע זאגט מען שמע; ביי אהבה רבה ווערן די מלאכים מער נישט דערמאנט, ווייל אידן שטייען העכער.
  4. 31:18 כעס אויף מענטשן וואס לעבן אנדערש ווייזט געווענליך אן אומזיכערקייט אין דעם אייגענעם וועג, אדער גאוה מיט דעם אייגענעם רבי'ן און חברה, און נישט קיין אמת'ע קנאה לשם שמים.
  5. 40:19 דער רדב"ז ענטפערט פארוואס מ'איז אזוי מחמיר ביי חמץ מיט בדיקה און ביעור: חמץ איז דער יצר הרע, און אין דער מלחמה קעגן אים גייט מען מיט פולער שטארקייט.
  6. 50:27 דער מקור פון תענוג איז אין מוח: אן אמת'ער שכל'דיגער תענוג איז וואס מ'שפירט ווען מ'לייזט א שווערע זאך אליין אויף אן אינזל, אבער ווען מ'לויפט גלייך עס דערציילן א חבר, איז דער תענוג שוין געמישט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 29:32 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיין פארזיכטיג מיט כעס אין עבודת השם, ווייל א מענטש קען זיך נארן אז זיין כעס איז פאר קדושה, בשעת ס'איז געמישט מיט א פערזענליכע נגיעה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, די בעלי תוספות, דער בעל התניא, דער רבי רש"ב, דער רדב"ז, המן, יעקב אבינו, עשו, רש"י

ערכים אהבה בתענוגים, אהבה רבה, חלל השמאלי, חלק אלוק ממעל, חמץ, יצר הרע, יצר טוב, כעס, נפש האלקית, נפש הבהמית, קליפת נוגה, רמ"ח אברים, תענוג

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט