An Explanation of ניטל and the Month of טבת
קאטאלאג: ZMANIM (English) חודש טבת נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 64 תשס"ד (2003–04) ענגליש 54 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט פארוואס טבת, און נישט אדר, איז דער שווערסטער חודש פון יאר, וואס עס שטעקט הינטער דעם מנהג פון ניטל, און אז די רפואה אויף דעם חושך פון דעם גלות איז זיך נאענט האלטן צו א צדיק.
דער משגיח עפנט מיט דעם וואס די ספרים זאגן אז טבת איז א שווערער חודש, און פרעגט פארוואס, ווען אדר, דער לעצטער חודש, דארף זיין דער נידעריגסטער. ביי אדר ברענגט די נידעריגקייט אליין די ישועה, אזוי ווי די מלכה וואס דער מלך הייבט אליין אויף; דער רמב"ן אויף האזינו לערנט אז די גאולה הענגט נישט אין תשובה. אין טבת איז די לענגסטע נאכט, די תקופה, וואס די גוים האבן געמאכט פאר א יום טוב שוין פון אדם הראשון'ס צייטן; דאס איז דער שורש פון ניטל, ווען אידן לערנען נישט. ער רעדט וועגן די צוויי חשבונות פון דער תקופה, דעם גרעגאריאנישן לוח, יוסף מיט אשת פוטיפר, אונקלוס, דעם חפץ חיים און דעם חתם סופר. טבת, דער אנהייב פונעם לעצטן דגל, טראגט אין זיך דעם כח פונעם סוף. יעקב וואס גייט אראפ אין גלות "במראות הלילה" איז אונזער דור, וואס איז טייער ביים אייבערשטן. עשרה בטבת ווייזט ווי נאענטקייט צו רשעות פארדארבט; די עצה איז נאענטקייט צו א צדיק.
ענינים: חודש טבת און עשרה בטבת · התקשרות צו צדיקים און אמונת חכמים · גלות אלס הכנה צו גאולה
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס טבת איז א שווערער חודש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט ויגש, די פרשה פון אראפגיין אין גלות וואס פאלט אין טבת, און ברענגט אז די צוועלף חדשים זענען כנגד די צוועלף שבטים און אז טבת איז דער שווערסטער חודש. ער פרעגט פארוואס, ווען אדר, דער לעצטער חודש און א צייט פון הסתר פנים, דארף זיין דער נידעריגסטער, און ערקלערט אז אדר'ס נידעריגקייט אליין ברענגט די ישועה.
-
6:03 דער מלך וואס ברענגט צוריק די מלכה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט א משל פון א מלך וואס האט דריי מאל אוועקגעשיקט די מלכה; דאס דריטע מאל וויל זי נישט צוריקקומען ביז ער קומט אליין און הייבט זי אויף. אזוי מוז דער אייבערשטער אין דעם גלות צוריקברענגען כלל ישראל אין וועלכן מצב זיי זענען, און ער ברענגט דעם רמב"ן אויף האזינו אז די גאולה הענגט נישט אין תשובה.
-
13:17 תקופת טבת און דער שורש פון ניטל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אין טבת איז די תקופה, די לענגסטע נאכט, אזוי פינצטער אז אידן לערנען דעמאלט נישט, און אז די ליכט פון חנוכה קומט קעגן דעם. ער ברענגט די גמרא אז אדם הראשון האט געמאכט א יום טוב ווען די טעג האבן אנגעהויבן לענגער ווערן, וואס די עובדי עבודה זרה האבן ווייטער געהאלטן, און רעדט וועגן די צוויי חשבונות פון דער תקופה, פון שמואל און פון רב אדא, דעם גרעגאריאנישן לוח, און פארוואס ניטל פאלט אויף פארשידענע טעג.
-
25:04 יוסף, אונקלוס און ניטל ביינאכט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט אז ביי יוסף'ס נסיון מיט אשת פוטיפר איז געווען, ווי רש"י זאגט, "יום אידם", און יוסף האט זיך דעמאלט נישט געקענט באשיצן מיט לערנען תורה. ער ברענגט אונקלוס'ס טייטש אז יוסף איז געקומען מאכן חשבונות, דעם חתם סופר'ס מנהג ניטל ביינאכט, און די גמרא אין גיטין וועגן אונקלוס און דעם עונש פון יש"ו.
-
30:20 היטן ניטל: א צייט ווען מ'לערנט נישט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערציילט אז דער חפץ חיים און די ליטווישע ישיבות האבן נישט געהאלטן ניטל, כאטש רוב אידן אין אייראפע האבן יא; רבי יונתן אייבעשיץ האט געענטפערט די גלחים אז א מנהג ישראל איז אליין תורה, און דער חתם סופר האט געהייסן זיינע תלמידים גיין שלאפן פרי און לערנען פון חצות. ער ערקלערט פונעם ספר יצירה אז אזוי ווי ס'איז דא ערטער וואו מ'טאר נישט לערנען תורה, איז דא א צייט.
-
33:43 דער אנהייב האלט דאס גאנצע: טבת און דן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ענטפערט זיין קשיא: דער אנהייב האט אין זיך דעם כח פון אלעס וואס קומט נאכדעם, אזוי ווי המן איז געהאנגען געווארן דעם ערשטן טאג ספירה, וואס האט שוין אין זיך דעם פופציגסטן טאג. טבת הייבט אן דעם לעצטן דגל, דן, אשר און נפתלי, ממילא איז ער דן'ס חודש; דן איז אלעמאל אין צרות, און דער מצרי וואס האט געשאלטן איז געווען פון דן, וועמענס טאג פאלט אין טבת, בשעת נפתלי אינגאנצן אינעם סוף מוז אויפשטיין.
-
38:22 יעקב יעקב: די טייערע אידן פון דער נאכט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס דער אייבערשטער האט גערעדט צו יעקב "במראות הלילה" ווען ער איז אראפ אין גלות, און פארוואס ער האט גערופן "יעקב יעקב", וואס רש"י זאגט איז א לשון חיבה. די אידן פונעם לעצטן גלות, אין זיין פינצטערסטער נאכט, זענען די טייערסטע ביים אייבערשטן, און די גרעסטע סכנה היינט איז וואס מ'לעבט צווישן די גוים, נאך הונדערטער יארן וואס דער אייבערשטער האט אונז געהאלטן באזונדער.
-
45:31 עשרה בטבת און די סכנה פון נאענטקייט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז עשרה בטבת איז דער שפיץ פון דריי טעג חושך, און אז לויט דעם אבודרהם איז ער אזוי שווער אז מ'וואלט געפאסט אפילו שבת, כאטש יענעם טאג איז נאך גארנישט צעבראכן געווארן. דאס ווארט "סמך", אז דער מלך בבל איז געקומען נאענט צו ירושלים, לערנט אז נאענטקייט צו א רשע לאזט שוין אריין זיין טומאה, אזוי ווי שטיין נעבן א צדיק העלפט פאר א תפילה; דאס איז דער גלות פון היינט.
-
50:14 ויגש: זיך נאענט האלטן צו א צדיק שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ווען יהודה איז צוגעגאנגען צו יוסף האט ער דערפילט א גרויסע קדושה און נישט געוואוסט פארוואס, ווייל ער איז געקומען נאענט צו א צדיק. די רפואה אויף דעם "סמך" פון עשרה בטבת איז זיך נאענט האלטן צו א צדיק און א תלמיד חכם, האבן א רבי אין יעדן עלטער און אים פרעגן שאלות, א קשר וואס איז איינגעווארצלט אינעם שורש הנשמה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס טבת איז א שווערער חודש
דער משגיח עפנט מיט פרשת ויגש, וואו יעקב גייט אראפ אין גלות, וואס מ'לייענט אנהייב טבת. די צוועלף חדשים זענען כנגד די צוועלף שבטים, און די ספרים ברענגען פון די מקובלים און פונעם מגלה עמוקות אז טבת איז דער שווערסטער חודש, איבערגעגעבן צו די קליפות. א
ער פרעגט פארוואס. אדר, דער לעצטער חודש, דארף דאך זיין דער נידעריגסטער: ער געהערט צו נפתלי, דער לעצטער פון די שבטים, און די גמרא געפינט הסתר פנים אין אדר, אין די טעג פון אסתר. אבער דערפאר אליין האט אדר געהאט א ישועה: ווער ס'איז שוין ביזן סאמע דנא קען מער נישט פאלן און מוז אויפשטיין, ווי דער פסוק אין מיכה זאגט "כי נפלתי קמתי". ב,ג
דער מלך וואס ברענגט צוריק די מלכה
דער משגיח ברענגט א משל פון א מלך וואס האט זיך געקריגט מיט דער מלכה און זי אוועקגעשיקט, און דערנאך געשיקט א שליח זי צוריקצוברענגען. נאכן דריטן מאל האט זי זיך געווייגערט: דער מלך אליין זאל קומען, זיך אראפבייגן און זי אויפהייבן. אזוי האט דער אייבערשטער אוועקגעשיקט כלל ישראל און זיי צוריקגערופן; היינט זאגט ער "שובו אלי" (מלאכי), און כנסת ישראל ענטפערט "השיבנו" (איכה). ה,ו
דער משגיח זאגט קלאר אז אידן וועלן היינט נישט תשובה טון טראץ אלע צרות, ממילא וועט דער אייבערשטער זיי צוריקברענגען אין וועלכן מצב זיי זענען. ער ברענגט דעם רמב"ן אויף האזינו: די שירה שטעלט נישט קיין תנאי פון תשובה, נאר זי איז א שטר עדות אז כלל ישראל וועט נישט אונטערגיין. אלע צרות וואס שטייען דארט זענען מקוים געווארן, עס פעלט נאר די גאולה, ממילא איז זי זיכער. ז
תקופת טבת און דער שורש פון ניטל
פארוואס איז דען טבת דער ערגסטער? דער משגיח ערקלערט אז אין טבת איז די תקופה, דער קירצעסטער טאג און די לענגסטע נאכט, אזוי פינצטער און טמא אז אידן לערנען דעמאלט נישט; דאס איז ניטל. די ספרים זאגן אז חנוכה גיט ליכט קעגן די לאנגע נעכט פון טבת.
ער ברענגט די גמרא אין עבודה זרה: אדם הראשון, וואס איז באשאפן געווארן ראש השנה, האט געזען ווי די טעג ווערן קירצער און מורא געהאט אז צוליב זיין חטא וועט די וועלט ווערן אן אייביגע נאכט. ער האט געפאסט און תשובה געטון, און ווען נאך דער תקופה איז דער טאג געווארן לענגער, האט ער געמאכט א יום טוב פארן אייבערשטן. די עובדי עבודה זרה נאך אים האבן געהאלטן דעם טאג פאר עבודה זרה, און די קריסטן האבן אויך געשטעלט זייער חגא ביי דער תקופה. ט
אין דער גמרא זענען דא צוויי חשבונות פון דער תקופה, פון שמואל און פון רב אדא. די וועלט האט געהאלטן א חשבון ווי שמואל'ס, וואס פארלירט בערך א טאג יעדע הונדערט יאר; רב אדא'ס חשבון איז גענויער. ווען די קריסטן האבן געזען אז זיי זענען אפ מיט עלף טעג, האט מען ביים פויפסט גרעגאר געמאכט א נייעם לוח, וואס די רוסישע קירך האט נישט אנגענומען. דערפאר, ערקלערט דער משגיח, האבן אידן אין רוסלאנד און פוילן געהאלטן ניטל די נאכט פארן זיבעטן יאנואר, און אין אמעריקע פאלט עס דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער. ח
יוסף, אונקלוס און ניטל ביינאכט
דער משגיח לערנט דעם פסוק ביי יוסף'ס נסיון, "כהיום הזה", וואס רש"י טייטשט "יום אידם": אלע זענען געגאנגען צו זייער עבודה זרה, און אשת פוטיפר איז געבליבן אינדערהיים. די גמרא לערנט אז ווען דער יצר הרע פאלט אן זאל מען לערנען תורה, אבער יענעם טאג האט יוסף נישט געקענט. אונקלוס טייטשט יוסף'ס "מלאכה" אז ער איז געקומען מאכן חשבונות, וואס מ'טוט א נאכט ווען מ'קען נישט לערנען. י,כ,מ,ל
ער דערציילט אז דער חתם סופר האט ניטל ביינאכט צוגעגרייט פאפיר פאר'ן בית הכסא אויפן גאנצן יאר, און ערקלערט עס פון דער גמרא אין גיטין: ווען אונקלוס האט אויפגעברענגט די מתים, האט יש"ו געזאגט אז ער ווערט געשטראפט אין צואה, א זאך וואס דער גוף שטויסט ארויס, אזוי ווי ער איז ארויסגעשטויסן געווארן פון כלל ישראל. נ
היטן ניטל
דער חפץ חיים האט נישט געהאלטן ניטל, און געפרעגט ווי אזוי מ'טאר צומאכן די גמרא אן א מקור, און די ליטווישע ישיבות זענען אים נאכגעגאנגען; די איבריגע אידן אין אייראפע האבן עס געהאלטן. רבי יונתן אייבעשיץ האט געזאגט די גלחים אז א מנהג ישראל איז אליין תורה. דער חתם סופר האט געהאלטן ניטל, אבער געהייסן זיינע תלמידים גיין שלאפן פרי און לערנען פון חצות.
דער אנהייב האלט דאס גאנצע: טבת און דן
צוריק צו טבת, ענטפערט דער משגיח זיין קשיא: אדר איז דער סוף, אבער דער אנהייב האט אין זיך דעם כח פונעם גאנצן, אזוי ווי ראשי תיבות נעמט אריין דאס גאנצע ווארט. דערפאר איז המן געהאנגען געווארן דעם צווייטן טאג פסח, דער ערשטער טאג ספירה, וואס האט שוין אין זיך דעם פופציגסטן טאג. טבת עפנט דעם לעצטן דגל, דן, אשר און נפתלי, און טראגט די וואג פונעם סוף.
יעקב יעקב: די טייערע אידן פון דער נאכט
אין ויגש איז יעקב צעטראגן וואס ער גייט אין גלות, און דער אייבערשטער זאגט אים "במראות הלילה" ער זאל נישט מורא האבן אראפצוגיין. דער משגיח פרעגט פארוואס דער פסוק דערמאנט דא נאכט, און ענטפערט אז אראפגיין אין גלות איז אריינגיין אין דער לאנגער נאכט. רש"י טייטשט דאס טאפלטע "יעקב יעקב" אלס לשון חיבה. פ,צ
דער משגיח זאגט דאס אויף די אידן פונעם לעצטן גלות, אין זיין פינצטערסטער נאכט: זיי זענען די טייערסטע ביים אייבערשטן. א איד וואס היט שבת און כשרות, אדער רייסט זיך אפ צו דאווענען מנחה אפילו אין א טעלעפאן בודקע, איז ביי אים זייער חשוב. דער אר"י הקדוש האט געזאגט רבי חיים וויטאל אז ער איז טייער, ווייל אין פריערדיקע דורות וואלט ער געווען גרעסער פון זיי.
עשרה בטבת און די סכנה פון נאענטקייט
עשרה בטבת, ערקלערט דער משגיח, איז דער שפיץ פון דריי טעג חושך, דעם אכטן, ניינטן און צענטן טבת. דער אבודרהם שרייבט אז ער איז אזוי שווער אז מ'וואלט געפאסט אפילו שבת, כאטש לויט דעם היינטיקן לוח קען עס נישט פאלן שבת. פונדעסטוועגן איז יענעם טאג גארנישט צעבראכן געווארן; דער מלך בבל איז בלויז געקומען נאענט צו דער שטאט. ש
ויגש: זיך נאענט האלטן צו א צדיק
ווען יהודה איז צוגעגאנגען צו יוסף איז ער געווארן מתפלל און דערפילט א גרויסע קדושה, און נישט געוואוסט פארוואס; דער משגיח ערקלערט אז דאס איז געווען די נאענטקייט צו א צדיק. ממילא איז די רפואה אויף דעם "סמך" פון עשרה בטבת זיך נאענט האלטן. דער משגיח זאגט אז יעדער, סיי מיט אכצן און סיי מיט אכציג, דארף האבן א רבי, אים פרעגן שאלות און זיך מקושר זיין מיט א תלמיד חכם לויט זיין שורש הנשמה, אזוי ווי א בת קול רופט אויס ווער עס געהערט צו וועמען. ת,אא
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 3:38 אדר, דער לעצטער חודש און א צייט פון הסתר פנים, האט זיין ישועה דורך דעם וואס ער איז אינגאנצן אונטן: ווער ס'איז געפאלן ביזן סאמע דנא מוז אויפשטיין.
- 9:41 לויט דעם רמב"ן אויף האזינו איז די גאולה צוגעזאגט אן א תנאי, נישט תלוי אין תשובה, און זי איז דער איינציגער חלק פון דער שירה וואס דארף נאך מקוים ווערן.
- 13:41 די תקופה פון טבת, די לענגסטע און פינצטערסטע נאכט, איז געווארן א יום טוב פון עבודה זרה, און דאס איז דער מקור פונעם מנהג נישט צו לערנען תורה ניטל.
- 34:13 טבת איז דער שווערסטער חודש ווייל ער הייבט אן דעם לעצטן דגל, דגל מחנה דן, און דער אנהייב טראגט אין זיך דעם כח פונעם גאנצן.
- 40:24 לויט דעם משגיח זענען די אידן פונעם לעצטן, פינצטערסטן גלות די טייערסטע ביים אייבערשטן, אזוי ווי דער אייבערשטער האט גערופן יעקב צוויי מאל ביים נאמען ווען ער איז אראפ אין גלות ביי נאכט.
- 49:26 די סכנה פון עשרה בטבת איז נאענטקייט, "סמך", צום מלך בבל, און די רפואה איז נאענטקייט צו א צדיק, אזוי ווי יהודה האט דערפילט קדושה ווען ער איז צוגעגאנגען צו יוסף.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 4:39 אויב אדר, דער לעצטער חודש, איז אינגאנצן אונטן, פארוואס איז טבת דער שווערסטער חודש?
תירוץ: 34:13 טבת הייבט אן דעם לעצטן דגל, און דער אנהייב האלט דעם כח פונעם גאנצן, בשעת אדר, ביזן סאמע דנא, מוז אויפשטיין.
-
קשיא: 34:36 פארוואס איז המן געהאנגען געווארן דעם צווייטן טאג פסח?
תירוץ: 34:54 דאס איז דער ערשטער טאג ספירה, וואס אלס אנהייב האט שוין דעם כח פונעם פופציגסטן טאג, וואס דורך דעם איז המן באשטראפט געווארן.
-
קשיא: 31:13 ווי אזוי עקזיסטירט די וועלט ניטל, ווען אידן לערנען נישט קיין תורה?
תירוץ: 31:25 נישט לערנען דעמאלט איז א מנהג ישראל, און א מנהג ישראל איז אליין תורה.
-
קשיא: 39:34 פארוואס שטייט אז דער אייבערשטער האט גערעדט צו יעקב "במראות הלילה"?
תירוץ: 39:42 ווייל אראפגיין אין גלות איז אריינגיין אין דער לאנגער נאכט.
-
קשיא: 48:23 פארוואס שטייט אז דער מלך בבל איז "סמך" צו ירושלים, און נישט אז ער האט זי באלאגערט?
תירוץ: 48:35 ווייל די נאענטקייט אליין איז דער שאדן: די טומאה פונעם מלך בבל איז אריין אין ירושלים דורך דעם וואס ער איז געווען נאענט, נאך איידער די חומה איז דורכגעבראכן געווארן.
-
קשיא: 50:40 פארוואס האט יהודה דערפילט אזא קדושה ערשט ווען ער איז צוגעגאנגען צו יוסף?
תירוץ: 50:53 ווייל ער איז געקומען נאענט צו א צדיק, און נאענטקייט צו א צדיק ברענגט קדושה אפילו ווען מ'ווייסט נישט פארוואס.
מעשיות
-
16:39 אדם הראשון און די טעג וואס ווערן לענגער
דער משגיח דערציילט די גמרא אז אדם הראשון, וואס איז באשאפן געווארן ראש השנה, האט געזען ווי די טעג ווערן קירצער און די נעכט לענגער, און האט געמיינט אז צוליב זיין חטא וועט די וועלט אריינפאלן אין אן אייביגער נאכט. ער האט געפאסט און תשובה געטון. ווען די תקופת טבת איז געקומען און ער האט געזען אז דער טאג ווערט לענגער, האט ער געמאכט א יום טוב פארן אייבערשטן; די עובדי עבודה זרה נאך אים האבן געהאלטן דעם טאג פאר זייער עבודה זרה.
אין דער מעשה: אדם הראשון
-
28:31 אונקלוס פרעגט ביי די מתים
דער משגיח דערציילט די גמרא אין גיטין אז אונקלוס, ווען ער האט געטראכט צו ווערן א גר, האט מיט כישוף אויפגעברענגט מתים זיך צו דורכרעדן מיט זיי. טיטוס און בלעם האבן אים געזאגט נישט צו ווערן קיין איד, בשעת יש"ו האט געזאגט יא. ווען ער האט אים געפרעגט מיט וואס ער ווערט געשטראפט, האט ער געענטפערט "בצואה רותחת", און דער משגיח ערקלערט אז דאס איז א זאך וואס דער גוף שטויסט ארויס, אזוי ווי ער איז ארויסגעשטויסן געווארן פון כלל ישראל.
אין דער מעשה: אונקלוס, טיטוס הרשע, בלעם
-
30:51 רבי יונתן אייבעשיץ ענטפערט די גלחים
דער משגיח דערציילט אז רבי יונתן אייבעשיץ פלעגט האבן וויכוחים מיט די גלחים. זיי האבן אים געפרעגט ווי אזוי די וועלט עקזיסטירט ניטל, ווען אידן זאגן אז די וועלט שטייט אויף תורה און דעמאלט לערנען זיי נישט. ער האט געענטפערט אז ווייל נישט לערנען איז א מנהג ישראל, איז דער מנהג אליין תורה, און דורך דעם שטייט די וועלט.
אין דער מעשה: רבי יהונתן אייבשיץ
געדאנקען
- 34:13 דער אנהייב האלט דעם כח פונעם גאנצן: אזוי ווי דער ערשטער טאג ספירה טראגט שוין דעם פופציגסטן טאג, אזוי טראגט טבת, וואס עפנט דעם לעצטן דגל, די גאנצע וואג פונעם סוף, בשעת אדר, ביזן סאמע דנא, מוז אויפשטיין.
- 9:41 ווייל אלעס וואס שטייט אין האזינו, אלע צרות פונעם גלות, איז שוין מקוים געווארן, איז דער איינציגער חלק וואס פעלט, די גאולה, זיכער, און זי הענגט נישט אין תשובה.
- 32:43 מיט דעם ספר יצירה'ס משל פון עולם, שנה און נפש ערקלערט דער משגיח אז אזוי ווי ס'איז דא ערטער וואו די תורה זאגט נישט צו לערנען, מוז זיין א צייט, און דאס איז ניטל.
- 40:54 די אידן פונעם לעצטן גלות זענען די טייערסטע ביים אייבערשטן, ווייל זייער נאכט איז אזוי פינצטער אז אפילו א קליינע עבודה, ווי א געיאגטע מנחה, איז ביי אים חשוב.
- 48:35 דאס ווארט "סמך" לערנט אז בלויז נאענטקייט צו א רשע לאזט שוין אריין זיין טומאה נאך איידער מ'האט דורכגעבראכן די חומה, און דער זעלבער כח ארבעט צום גוטן ווען מ'איז נאענט צו א צדיק, אזוי ווי יהודה האט דערפילט קדושה נעבן יוסף.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 51:37 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך נאענט האלטן צו א צדיק און א תלמיד חכם, זיין ארום אים און נעמען עצות פון אים.
- 52:20 דער משגיח זאגט אז יעדער דארף האבן א רבי, סיי מ'איז אכצן און סיי אכציג, און אים פרעגן שאלות, כדי מ'זאל נישט פארפירט ווערן אינעם היינטיקן חושך.
- 53:21 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך מאכן א קשר מיט א תלמיד חכם וואס מ'קלייבט אויס לויט דעם שורש הנשמה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אונקלוס, בלעם, דן, דער אבודרהם, דער הייליגער אר"י, דער חפץ חיים, דער חתם סופר, דער רמב"ן, המן, חנה, טיטוס הרשע, יהודה, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, נפתלי, עלי הכהן, רב אדא בר אהבה, רבי חיים ויטאל, רבי יהונתן אייבשיץ, רש"י
ערכים גאולה, דגלים, הסתר פנים, טבת, כנסת ישראל, לשון חיבה, מנהג ישראל תורה, ניטל, עולם שנה נפש, עשרה בטבת, קליפה, רבונו של עולם, שורש הנשמה, תלמיד חכם, תקופת טבת, תשובה