ויגש נוט' - וויי געשריגן! הכנת הגאולה לפני התחלת הגלות

קאטאלאג: פרשת השבוע ויגש נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 8 תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 19 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 19 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז פרשת ויגש, וואו עס הייבט זיך אן דער גלות מצרים און וואס מ'ליינט פאר עשרה בטבת, איז א "וויי געשריגן", אבער אין איר ליגט שוין באהאלטן די הכנה פון דער גאולה.

דער משגיח עפנט מיט יהודה'ן, וואס האט מקבל געווען אז אלע ברידער זאלן ווערן עבדים אלס די גזירה פון גלות, אבער האט מלחמה געהאלטן ווען מ'האט געוואלט נעמען בנימין אליין; ווען ער האט אויף זיך גענומען די יסורים און געזען אז אלעס קומט פון רבונו של עולם, האט זיך יוסף מגלה געווען. ער ברענגט דעם מדרש "אוי לנו מיום הדין" און א ווארט אז ויגש איז ראשי תיבות "וויי געשריגן": די ברידער זענען נבהל געווארן פון יוסף'ס באהאלטענער קדושה, אזוי ווי עס וועט זיין ווען דער אייבערשטער וועט זאגן "אני ה'". די גאנצע פרשה איז אזא געשריי, ווייל דער גלות הייבט זיך אן אין איר, אבער די גאולה ווערט דארט צוגעגרייט. דורך די עגלות וואס יוסף האט געשיקט, א סימן אויף יעקב'ס לויה און עגלה ערופה, ווייזט ער אז יעקב האט מורא געהאט אויף יוסף'ס רוחניות, און דער סימן האט אים מחיה געווען. צום סוף רעדט ער וועגן עזרא, וואס איז נפטר געווארן ט' טבת, און וועגן זיך מקשר זיין מיט זיין קדושה.

ענינים: יוסף און זיינע ברידער · גלות אלס הכנה צו גאולה · חודש טבת און עשרה בטבת

סדר השיעור

  1. 0:00 יהודה נעמט אויף זיך די יסורים

    דער משגיח פרעגט פארוואס יהודה, וואס האט מסכים געווען אז אלע ברידער זאלן זיין עבדים, האלט יעצט מלחמה צוליב בנימין. ער ערקלערט אז עבדות פאר אלע האט יהודה געזען אלס די גזירה פון גלות, און ער ברענגט דעם פרי צדיק: יהודה האט געמיינט אז יוסף, וואס האט געליטן פארן כלל, איז געשטארבן, האט ער גענומען דעם תפקיד אויף זיך, און דעמאלט האט זיך יוסף מגלה געווען.

  2. 4:55 "אוי לנו מיום הדין" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש "אוי לנו מיום הדין" אויף דעם וואס די ברידער זענען נבהל געווארן, און א ווארט אז ויגש איז ראשי תיבות "וויי געשריגן". מיטן שפת אמת ערקלערט ער אז די ברידער זענען נבהל געווארן פון יוסף'ס באהאלטענער קדושה, די נקודה פנימית פון ברית וואס די ערלה דעקט צו, און אז די בושה לעתיד לבוא וועט זיין צו זען יענע נקודה אין יעדע זאך.

  3. 10:45 פון "אני יוסף" צו "אני ה'"

    דער משגיח ערקלערט אז יהודה'ס "בי אדוני" איז געווען דער הרגש אז אלעס וואס טרעפט אים קומט פון רבונו של עולם, און דאס האט ארויסגערופן יוסף'ס התגלות. אזוי אויך, ווען דער אייבערשטער וועט זאגן "אני ה'", וועט מען זען אז דער גלות איז קיינמאל נישט געווען קיין גלות; ער ברענגט דעם זוהר אויף "ויריצהו מן הבור" און דעם פסוק "בבכי יבואו" אלס א געוויין פון שמחה.

  4. 15:55 פארוואס די גאנצע פרשה איז א געשריי שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס די גאנצע פרשה הייסט ויגש, און ענטפערט אז אין איר גייען יעקב און די שכינה אראפ אין גלות מצרים, און מ'ליינט זי דעם שבת פאר עשרה בטבת, ווען דער חורבן האט זיך אנגעהויבן. אבער די גאולה ליגט שוין באהאלטן אין דער פרשה, און שבת, א צייט העכער פונעם גלות, לאזט עס זען; מ'זאל זיך אנפילן מיט אמונה דערפון און עס מיטנעמען אין עשרה בטבת.

  5. 21:31 די עגלות און יעקב'ס לויה

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש און רש"י אז די עגלות זענען געווען א רמז אויף עגלה ערופה וואס יעקב און יוסף האבן געלערנט ביים זיך געזעגענען. מיטן דעת זקנים ערקלערט ער פארוואס: יעקב האט מלווה געווען יוסף'ן, ווייל לויה באשיצט דעם וואס גייט, און ווען יוסף האט אים געבעטן צוריקצוגיין, האט יעקב געברענגט די זקנים פון עגלה ערופה וואס זאגן אז זיי האבן נישט אוועקגעשיקט דעם הרוג אן לויה.

  6. 26:44 עגלות פון גלות, עגלות פון גאולה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די קשיא פונעם דעת זקנים אז עגלות מיינט וועגענער, נישט א קעלבל, און זיין אנדער פשט אז זיי האבן געלערנט די פרשה פון די שש עגלות צב פון די נשיאים, און דערביי דעם מדרש, דעם מתנות כהונה און דעם רמב"ן אויף עגלה ערופה. דערנאך ברענגט ער דעם פסוק אז די אומות וועלן צוריקברענגען די אידן "ובצבים", און ער שליסט אז די זעלבע עגלות וואס פירן אריין אין גלות זענען א רמז אויפן ארויסגיין, ווייל די גאולה איז מרומז דארט וואו דער גלות איז.

  7. 32:37 יעקב'ס מורא אויף יוסף'ס רוחניות

    דער משגיח ערקלערט אז יעקב האט קיינמאל נישט געגלייבט אז יוסף איז געשטארבן: אויף "חיה רעה אכלתהו" זעט רש"י א רמז אויף פוטיפר'ס ווייב און תרגום יונתן זאגט עס קלאר, האט יעקב מורא געהאט אויף יוסף'ס רוחניות. דאס וואס ער האט נישט געוואלט מקבל זיין תנחומים ווייזט אז ער האט געוואוסט אז יוסף לעבט, און זיין מורא איז געווען ווייל יוסף טראגט די מידה ששית, צדיק און קדושת הברית, אין מצרים, דעם ארט פון פריצות.

  8. 36:53 בראשית: די מידה ששית

    דער משגיח ערקלערט אז יעקב, דער תיקון פון אדם הראשון נאכדעם וואס אדם און נח האבן נישט מצליח געווען, האט מורא געהאט אז אויך דער פרואוו איז קאליע געווארן, ווייל די וועלט איז באשאפן געווארן פאר דער מידה ששית, יוסף'ס מידה פון שמירת הקדושה, און א יונג אליין האט עס קוים געקענט האלטן אין מצרים. יוסף האט אים איבערראשט: ער ברענגט די תלמידי הבעל שם טוב און רש"י אויף "בגדי שש", און דעם זוהר אז בראשית איז "ברית אש", באקעמפן דעם פייער פונעם יצר הרע מיט פייער.

  9. 41:49 יוסף'ס מידה און די גאולה

    דער משגיח ברענגט אז דער ים האט געזען יוסף'ס ארון און איז אנטלאפן, און א מדרש אז די נעמען פון די שבטים זענען א רמז אויף דער גאולה, און ער ערקלערט אז אידן זענען אויסגעלייזט געווארן דורכדעם וואס זיי האבן זיך געהאלטן ביי יוסף'ס מידה. דערפאר האט יעקב מורא געהאט אז דער גאנצער פלאן פון דער גאולה איז קאליע געווארן: ער האט געגלייבט אז זיין גשמיות'דיגע לויה האט יוסף'ן באשיצט, אבער נישט אז זיין רוחניות'דיגער כח קען אים היטן אין מצרים.

  10. 46:42 דמות דיוקנו של אביו און די דרייענדיגע ראד

    דער משגיח ערקלערט אז יעקב'ס כח האט יא באגלייט יוסף'ן: דמות דיוקנו של אביו האט זיך אים באוויזן און אים געראטעוועט, ווייל יוסף האט זיך מקשר געווען מיט זיין טאטנ'ס קדושה. יוסף האט געשיקט עגלות ווייל א ראד דרייט זיך ארום איין פעסטן פונקט, און אזוי דרייט זיך אלעס ארום דער נקודה פנימית פון יסוד; דערמיט האט ער געזאגט דעם טאטן אז די לויה האט אים געהאלפן אין רוחניות נאך מער ווי אין גשמיות.

  11. 51:20 מ'שעמט זיך נישט מיט שש

    דער משגיח ברענגט א כלל אין מענטשליכער נאטור: א מענטש וויל נישט דערמאנען די זאך אין וואס ער איז דורכגעפאלן, אזוי ווי די גוים האבן מורא פון דעם נומער דרייצן, וואס אין אים ליגט די קדושה פון ישראל, די י"ג בריתות פון מילה. יוסף, וואס שעמט זיך נישט מיט שש, האט געשיקט שש עגלות, אזוי ווי ער האט געטראגן "בגדי שש", א סימן אז ער איז נישט געפאלן, און דערפאר "ותחי רוח יעקב".

  12. 55:05 שבת ויגש באגלייט אין עשרה בטבת אריין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קומט צוריק צום ים וואס האט געזען יוסף'ס ארון, און ערקלערט דערנאך אז שבת איז יעקב'ס נחלה, און ווען דער שבת פאר עשרה בטבת גייט אוועק, איז עס ווי יעקב וואס האט מלווה געווען יוסף'ן, אזוי ווי דער אייבערשטער האט געזאגט צו יעקב'ן "אנכי ארד עמך". ממילא איז ויגש א געשריי, אבער א געשריי פון גאולה און פון "אני יוסף", נישט פון גלות.

  13. 59:12 עזרא און ט' טבת

    דער משגיח ברענגט מגילת תענית אויף ח' טבת, ווען מ'האט איבערגעזעצט די תורה אויף יוונית, און דעם מגן אברהם אז עזרא הסופר איז נפטר געווארן ט' טבת. עזרא האט אפגעשטעלט די נשים נכריות פון זיין דור, וואס דער משגיח גלייכט צו דער התבוללות פון עקבתא דמשיחא, און האט מקרב געווען אידן; רבי אלעזר בן עזריה, דער צענטער דור פון עזרא, האט עס ווייטער געפירט, און פון עזרא'ס צען תקנות דריקט טבילת בעל קרי אויס זיין עצם.

  14. 1:08:52 זיך מקשר זיין מיט דער קדושה פון עזרא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט בשם הבעל שם טוב אז וואו א מענטש'ס מחשבה איז, דארט איז ער, און ממילא קען מען זיך מקשר זיין מיט קדושה אפילו פון דער ווייטנס. ער זאגט אז ווער עס וויל צולייגן צו דער גאולה און זיין הארץ טוט אים וויי אויפן חורבן, זאל זיך מקשר זיין מיט עזרא'ס קדושה, אויך דורך זיין טבילה, און ער בינדט עס צוריק צו עשרה בטבת, ווען די מצור האט צוגעדעקט ירושלים ווי די ערלה איבערן ברית, און צו דער פרשה, וואס האט אין זיך דעם שורש פון דער גאולה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יהודה נעמט אויף זיך די יסורים

0:05

דער משגיח פרעגט פארוואס יהודה, וואס האט מסכים געווען אז אלע ברידער זאלן זיין עבדים, האלט יעצט מלחמה צוליב בנימין. ער ערקלערט אז עבדות פאר אלע האט יהודה מקבל געווען אלס די גזירה פון ברית בין הבתרים, אז דער גלות הייבט זיך אן; בנימין אליין נעמען איז נישט קיין גזירה. א

2:33

דער פרי צדיק לייגט צו אז די ברידער האבן שוין פארשטאנען אז יוסף איז דער וואס ליידט אין מצרים פארן גאנצן כלל ישראל. ווען בנימין איז געכאפט געווארן, האט יהודה געמיינט אז יוסף איז געשטארבן, און וויבאלד ער איז געווען פאראנטווארטליך פאר דער מכירה, האט ער דעם תפקיד גענומען אויף זיך. אט דעמאלט האט זיך יוסף מגלה געווען. ב

"אוי לנו מיום הדין"

5:07

ווען יוסף האט געזאגט "אני יוסף", האבן די ברידער אים נישט געקענט ענטפערן, ווייל זיי זענען נבהל געווארן. זאגט דער מדרש "אוי לנו מיום הדין, אוי לנו מיום התוכחה": אויב זיי האבן נישט געקענט שטיין פאר יוסף'ן, ווער וועט קענען אויסהאלטן דעם גרויסן טאג ווען דער אייבערשטער וועט קומען? דער משגיח דערציילט אז א פוילישער רבי האט געזאגט אז ויגש איז ראשי תיבות "וויי געשריגן". ד,ג,ה

7:21

דער שפת אמת ערקלערט דעם שרעק: זיי האבן געזען א מצרי'שן הערשער, און פלוצלינג האבן זיי דערזען די באהאלטענע קדושה פון יוסף הצדיק. יוסף איז די נקודה פנימית פון ברית, צוגעדעקט מיט דער ערלה, און די בושה לעתיד לבוא וועט זיין צו זען אז אין יעדע זאך וואס מ'האט גענוצט קעגן רצון ה' איז געווען אזא נקודה. ו

פון "אני יוסף" צו "אני ה'"

11:52

יהודה'ס "בי אדוני", ערקלערט דער משגיח, איז געווען דער הרגש אז אלעס וואס טרעפט אים קומט פון רבונו של עולם. ער האט געמאכט שלום מיט זיין גורל און געגלייבט אין א נקודה פנימית וואס ער פארשטייט נישט, און דאס האט ארויסגערופן "ולא יכול יוסף להתאפק". א,ז

12:40

אזוי וועט דער אייבערשטער זיך מגלה זיין און זאגן "אני ה'". די ברידער האבן דערזען אז דער וואס האט זיי געדריקט איז זייער ליבער ברודער, ממילא איז זייער צרה קיינמאל נישט געווען קיין צרה; אזוי וועט מען זען אז קיין גלות איז נישט געווען. אויף "ויריצהו מן הבור" זאגט דער זוהר לשון ריצוי, ווייל יוסף האט געזען אז אלעס איז געווען א הכנה צום גוטן. און אזוי זאגט דער פסוק "בבכי יבואו", א געוויין פון שמחה. ח,ט

פארוואס די גאנצע פרשה איז א געשריי

16:23

אויב ויגש איז א געשריי, פרעגט דער משגיח, פארוואס הייסט אזוי די גאנצע פרשה? ווייל אין איר גייען יעקב מיט זיין משפחה און די שכינה אראפ אין גלות, הגם דער אייבערשטער האט צוגעזאגט "אנכי ארד עמך". מ'ליינט זי אויך דעם שבת פאר עשרה בטבת, ווען מלך בבל האט באלעגערט ירושלים און דער חורבן האט זיך אנגעהויבן. י

19:08

אבער דער אייבערשטער האט צוגעגרייט די גאולה אין דער זעלבער פרשה. שבת איז העכער פונעם גלות, און פון דארט זעט מען אז עס איז א ישועה. דערפאר זאגט דער משגיח אז שבת ויגש זאל מען זיך אנזאפן מיט אמונה און זי מיטנעמען אין עשרה בטבת אריין.

די עגלות און יעקב'ס לויה

21:40

ווען יעקב האט געזען די עגלות וואס יוסף האט געשיקט, איז זיין רוח אויפגעלעבט געווארן. רש"י זאגט אז יעקב האט פארשטאנען דעם רמז: ביים זיך געזעגענען האבן זיי געלערנט די פרשה פון עגלה ערופה. דער דעת זקנים פרעגט פארוואס דווקא די פרשה, און ענטפערט אז יעקב האט מלווה געווען יוסף'ן. כ,ל,מ

23:16

דער וואס מ'איז אים מלווה ווערט נישט ניזוק, ווייל דער זכות פונעם מלווה גייט מיט אים. ווען יוסף האט געבעטן דעם טאטן צוריקצוגיין, האט יעקב געברענגט די זקנים פון עגלה ערופה וואס זאגן "ועינינו לא ראו": ווען מיר וואלטן אים געזען, וואלטן מיר אים מלווה געווען. די עגלות האבן דערמאנט יענע לויה. נ,ס

עגלות פון גלות, עגלות פון גאולה

26:51

דעם דעת זקנים איז שווער אז עגלות, וועגענער, זאלן זיין א רמז אויף א קעלבל, און ער ברענגט אז זיי האבן געלערנט די פרשה פון די שש עגלות צב וואס די נשיאים האבן געברענגט צום משכן. דער מתנות כהונה ברענגט א נוסח אין מדרש פון די עגלות פונעם משכן, אבער דער משגיח זאגט אז אין אלטע כתבי יד שטייט עגלה ערופה. דער רמב"ן גלייכט עגלה ערופה צום שעיר המשתלח. מ,ע,פ,צ

30:01

ווען משיח וועט קומען, וועלן די אומות צוריקברענגען די אידן "ובצבים", אין צוגעדעקטע וועגענער. ממילא זענען די עגלות וואס האבן אריינגעפירט יעקב'ן אין גלות א רמז אויפן צוריקקומען. ביי אידן, שליסט דער משגיח, איז נישטא קיין גלות באזונדער און גאולה באזונדער: די גאולה איז מרומז דארט וואו דער גלות איז. ק

יעקב'ס מורא אויף יוסף'ס רוחניות

33:01

יעקב האט קיינמאל נישט געגלייבט אז יוסף איז געשטארבן. אויף "חיה רעה אכלתהו" זעט רש"י א רמז אויף פוטיפר'ס ווייב, און תרגום יונתן זאגט עס קלאר: יעקב האט מורא געהאט אויף יוסף'ס רוחניות. ר,ש,ת

34:54

"וימאן להתנחם", ווייל מ'איז מקבל תנחומים נאר אויף א מת. זיין מורא איז געווען אויף דער מידה ששית: נאר יוסף הייסט צדיק, די קדושת הברית, און מצרים איז געווען דער ארט פון פריצות. אא

בראשית: די מידה ששית

37:00

אדם הראשון און נח האבן נישט מצליח געווען, און יעקב, דער תיקון פון אדם, האט מורא געהאט אז אויך דער פרואוו איז קאליע געווארן. די וועלט איז באשאפן געווארן פאר "ברא שית", די מידה ששית, יוסף'ס שמירת הקדושה. ווי אזוי קען א יונג אליין, אן א טאטן, א רבי'ן אדער חברים, זיך דאס האלטן אין מצרים? אב

40:09

יוסף האט אים איבערראשט. די תלמידי הבעל שם טוב זאגן אז יוסף איז זוכה געווען צו "בגדי שש" צוליב דער מידה ששית, און רש"י זאגט אז שש איז געווען חשוב אין מצרים. דער זוהר טייטשט בראשית "ברית אש": דער יצר הרע איז א פייער, און מ'דארף אים באקעמפן מיטן פייער פון תורה. אג,אד,אב

יוסף'ס מידה און די גאולה

42:11

"הים ראה וינוס": ער האט געזען יוסף'ס ארון. אידן זענען אויסגעלייזט געווארן ווייל זיי האבן זיך פעסט געהאלטן ביי יוסף'ס מידה, און א מדרש ווייזט אז די נעמען פון די שבטים זענען א רמז אויף דער גאולה. אה,או

45:08

דערפאר האט יעקב מורא געהאט אז דער גאנצער פלאן פון דער גאולה איז קאליע געווארן. ער האט געגלייבט אז זיין גשמיות'דיגע לויה האלט יוסף'ן ביים לעבן, אבער נישט אז זיין רוחניות'דיגער כח קען אים היטן פונעם יצר הרע אין מצרים.

דמות דיוקנו של אביו און די ראד

46:44

אבער יעקב האט יא געהאט דעם כח. דמות דיוקנו של אביו האט זיך באוויזן פאר יוסף'ן און אים געראטעוועט פון דער עבירה, ווייל יוסף האט זיך מקשר געווען מיט זיין טאטנ'ס קדושה. יעקב האט עס נישט געגלייבט, האט יוסף געשיקט א סימן. אז

48:15

פארוואס עגלות? א ראד, דער יסוד פון אלע המצאות, דרייט זיך ארום איין פונקט וואס אליין דרייט זיך נישט. אזוי דרייט זיך אלעס ארום דער נקודה פנימית פון יסוד; אויב זי איז שטארק, איז אלעס אין ארדענונג. יוסף'ס מעלדונג: "טאטע, אזוי ווי דיין לויה האט געהאלפן אין גשמיות, האט זי נאך מער געהאלפן אין רוחניות."

מ'שעמט זיך נישט מיט שש

51:20

די גוים האבן מורא פון דעם נומער דרייצן, ווייל זיי שפירן אז אין אים ליגט די קדושה פון ישראל, די י"ג בריתות פון מילה, וואס זיי האבן נישט; אידן ווייסן וואס דרייצן איז. אזוי אויך שעמט זיך א מענטש מיט א זאך וואו ער איז דורכגעפאלן, און מ'טאר אים עס נישט דערמאנען.

53:27

יוסף האט געזאגט דעם טאטן אז ער האט נישט קיין מורא פון זעקס. ער האט געטראגן "בגדי שש" און געשיקט שש עגלות, א סימן אז ער איז נישט געפאלן; דעמאלט "ותחי רוח יעקב". אג,ע,כ

שבת ויגש באגלייט אין עשרה בטבת אריין

56:50

שבת איז יעקב'ס נחלה בלי מצרים. ווען שבת ויגש גייט אוועק אין עשרה בטבת אריין, באגלייט ער אונז, אזוי ווי יעקב האט מלווה געווען יוסף'ן און ווי דער אייבערשטער האט געזאגט צו יעקב'ן "אנכי ארד עמך מצרימה". ויגש איז א געשריי, אבער פון גאולה און פון "אני יוסף", נישט פון גלות. אח,י

עזרא און ט' טבת

59:12

עשרה בטבת איז איינער פון די פיר תעניתים. מגילת תענית זאגט אז ח' טבת האט מען איבערגעזעצט די תורה אויף יוונית ביי תלמי המלך, און ט' טבת איז א תענית וואס איר טעם שטייט נישט. דער מגן אברהם ברענגט פון די סליחות אז דעמאלט איז עזרא הסופר נפטר געווארן. אכ,אט,אי

1:01:48

אין עזרא'ס צייטן, זאגט דער משגיח, איז געווען א גרויסע התבוללות, אזוי ווי אין עקבתא דמשיחא. עזרא האט אפגעשטעלט די נשים נכריות, מקרב געווען אידן, זיי געשריבן און געלערנט די תורה, און זיי צוריקגעברענגט צו אידישקייט.

1:04:28

די גמרא ברענגט אז רבי אלעזר בן עזריה איז געווען דער צענטער דור פון עזרא, און אין זיינע טעג האבן פיל מער אידן געלערנט. פון עזרא'ס צען תקנות דריקט טבילת בעל קרי אויס זיין עצם, הגם מ'האט עס שפעטער בטל געמאכט. אל,אמ

זיך מקשר זיין מיט דער קדושה פון עזרא

1:09:10

ווער עס וויל בלייבן ביי קדושה, בינדט זיך צו צו הייליגע זאכן וואו ער איז, ווייל לויט דעם בעל שם טוב, וואו א מענטש'ס מחשבה איז, דארט איז ער. ממילא קען מען זיך אפילו פון דער ווייטנס מקשר זיין מיטן מקום המקדש, וועמענס קדושה איז נאך היינט דא.

1:14:45

ווער עס וויל צולייגן צו דער גאולה און זיין הארץ טוט אים וויי אויפן חורבן און אויף די צרות פון כלל ישראל, זאגט דער משגיח, זאל זיך מקשר זיין מיט דער קדושה פון עזרא, אויך דורך עזרא'ס טבילה.

1:16:53

עשרה בטבת האט מלך בבל ארומגערינגלט ירושלים, די נקודה, אזוי ווי די ערלה דעקט צו דעם ברית און ווי דער מלכות'דיגער לבוש האט צוגעדעקט יוסף'ן. מ'זאל זיך מקשר זיין מיט עזרא'ס קדושה און זיך צובינדן צו דער פרשה מיט א תשוקה, ווייל אין איר ליגט דער שורש פון דער גאולה, ווען די תעניתים וועלן ווערן צו שמחה. אכ

מראי מקומות

תורה

  1. א Bereishis 44:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:05, 11:52
  2. ד Bereishis 45:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:07
  3. ז Bereishis 45:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:52
  4. י Bereishis 46:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:23, 56:50
  5. כ Bereishis 45:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:40, 53:27
  6. ס Devarim 21:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:16
  7. ע Bamidbar 7:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:51, 53:27
  8. ר Bereishis 37:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:01
  9. אא Bereishis 37:35 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:54
  10. אג Bereishis 41:42 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:09, 53:27

נביאים

  1. ה Malachi 3:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:07
  2. ט לכאורה Yirmeyahu ch. 31 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:40
  3. ק Yeshayahu 66:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:01
  4. אכ Zechariah 8:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 59:12, 1:16:53

כתובים

  1. אה Tehillim 114:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:11

תרגום

  1. ת לכאורה Targum Yonasan on Bereishis 37:33 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:01

תלמוד בבלי

  1. נ לכאורה Sotah 46b מפתח אינעם אויסשרייב: 23:16
  2. אז לכאורה Sotah 36b מפתח אינעם אויסשרייב: 46:44
  3. אח לכאורה Shabbos 118a מפתח אינעם אויסשרייב: 56:50
  4. אל לכאורה Berachos 27b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:28
  5. אמ לכאורה Bava Kamma 82a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:28

מדרש

  1. ג לכאורה Bereishis Rabbah 93:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:07
  2. או Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 42:11
  3. אט Megillas Ta'anis (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:12

זוהר און קבלה

  1. ח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:40
  2. אב Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:00, 40:09

ראשונים

  1. ל Rashi on Bereishis 45:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:40
  2. מ לכאורה Da'as Zekeinim on Bereishis 45:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:40, 26:51
  3. צ לכאורה Ramban on Devarim 21:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:51
  4. ש Rashi on Bereishis 37:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:01
  5. אד Rashi on Bereishis 41:42 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:09

אחרונים און חסידות

  1. ב Pri Tzaddik (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:33
  2. ו Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:21
  3. אי Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:12

אנדערע

  1. פ Matnos Kehunah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:51

עיקרי הדברים

  1. 11:57 יהודה'ס הרגש אז אלעס וואס טרעפט מיט אים קומט פון רבונו של עולם האט ארויסגערופן יוסף'ס התגלות, און אזוי וועט מען זען ביי דער התגלות פונעם אייבערשטן אז עס איז קיינמאל קיין גלות נישט געווען.
  2. 16:56 ויגש איז א וויי געשריי ווייל דער גלות מצרים הייבט זיך אן אין איר און מ'ליינט זי דעם שבת פאר עשרה בטבת, אבער די גאולה איז שוין צוגעגרייט אין דער זעלבער פרשה.
  3. 22:28 די עגלות וואס יוסף האט געשיקט זענען געווען א סימן אויף דער לויה וואס יעקב האט אים געגעבן ביים זיך געזעגענען, ווען זיי האבן געלערנט די פרשה פון עגלה ערופה.
  4. 33:01 יעקב האט קיינמאל נישט געמיינט אז יוסף איז גשמיות'דיג געשטארבן; ער האט מורא געהאט אויף יוסף'ס רוחניות אין מצרים, ווייל יוסף טראגט די מידה ששית, די קדושת הברית.
  5. 1:00:40 עזרא, וואס איז נפטר געווארן ט' טבת, האט געקעמפט קעגן התבוללות און מקרב געווען אידן, און דער משגיח רופט זיך מקשר צו זיין מיט זיין קדושה, דורך זיין תקנה פון טבילה, אלס א הילף צו דער גאולה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 0:52 פארוואס האט יהודה מקבל געווען אז אלע ברידער זאלן זיין עבדים, און האט פונדעסטוועגן מלחמה געהאלטן ווען יוסף האט געוואלט נאר בנימין?

    תירוץ: 1:27 עבדות פאר אלע האט ער געזען אלס דער אנהייב פון דער גזירה פון ברית בין הבתרים; בנימין אליין נעמען איז נישט געווען אזא גזירה.

  2. קשיא: 7:21 פארוואס זענען די ברידער אזוי נבהל געווארן ווען יוסף האט זיך מגלה געווען?

    תירוץ: 7:34 ווייל זיי האבן געזען א מצרי'שן הערשער און פלוצלינג געזען די באהאלטענע קדושה פון יוסף הצדיק.

  3. קשיא: 16:21 פארוואס הייסט די גאנצע פרשה ויגש, א וויי געשריי?

    תירוץ: 16:56 ווייל אין איר גייען יעקב און די שכינה אראפ אין גלות, און מ'ליינט זי פאר עשרה בטבת, דער אנהייב פונעם חורבן.

  4. קשיא: 22:43 פארוואס האבן יעקב און יוסף געלערנט די פרשה פון עגלה ערופה ביים זיך געזעגענען?

    תירוץ: 22:57 יעקב האט מלווה געווען יוסף'ן, און ווען יוסף האט אים געבעטן צוריקצוגיין, האט ער געוויזן פון עגלה ערופה ווי וויכטיג לויה איז.

  5. קשיא: 26:44 עגלות מיינט וועגענער, נישט קעלבלעך; ווי אזוי קענען זיי זיין א רמז אויף עגלה ערופה?

    תירוץ: 27:02 לויטן אנדערן פשט פונעם דעת זקנים האבן זיי געלערנט די פרשה פון די זעקס עגלות וואס די נשיאים האבן געברענגט.

  6. קשיא: 34:54 פארוואס האט יעקב נישט געוואלט מקבל זיין תנחומים אויף יוסף'ן?

    תירוץ: 35:01 ווייל מ'איז מקבל תנחומים נאר אויף א מת, און יעקב האט געוואוסט אז יוסף לעבט; ער האט מורא געהאט אויף זיין רוחניות.

געדאנקען

  1. 6:25 ויגש, געליינט אלס "וויי געשריגן", איז אליין דאס געשריי פונעם מדרש, די מורא פון יום הדין און יום התוכחה.
  2. 8:09 די ברידערס שרעק איז נישט געווען פון א שטראף, נאר פון זען יוסף'ס באהאלטענע קדושה, די נקודה פנימית פון ברית וואס איז געווען צוגעדעקט מיט דער ערלה פון מצרי'שע מלבושים; די בושה לעתיד לבוא וועט זיין די זעלבע אנטדעקונג אויף דער גאנצער וועלט.
  3. 31:46 די זעלבע עגלות וואס האבן אריינגעפירט יעקב'ן אין גלות זענען א רמז אויף די "צבים" מיט וואס די אומות וועלן צוריקברענגען די אידן, ווייל די גאולה איז מרומז אין דעם זעלבן ארט וואו דער גלות איז.
  4. 35:01 דאס וואס יעקב האט נישט געוואלט מקבל זיין תנחומים איז א ראיה אז ער האט געוואוסט אז יוסף לעבט, ווייל מ'איז מקבל תנחומים נאר אויף א מת; זיין צער איז געווען מורא אויף יוסף'ס רוחניות.
  5. 49:01 א ראד, וואס דרייט זיך ארום איין פונקט וואס אליין דרייט זיך נישט, איז געווען יוסף'ס מעלדונג אז אלעס דרייט זיך ארום דער נקודה פנימית פון יסוד, און אז די נקודה איז ביי אים פעסט געבליבן.
  6. 50:30 וויבאלד א מענטש מיידט אויס דעם נומער וואס איז פארבונדן מיט זיין חסרון, איז דאס וואס יוסף האט געשיקט שש עגלות, דער נומער פון זיין מידה, געווען א ראיה אז ער איז דערין נישט געפאלן.
  7. 57:31 ווען שבת ויגש גייט אוועק און פירט אריין אין עשרה בטבת, איז עס אליין א לויה, אזוי ווי יעקב האט מלווה געווען יוסף'ן און ווי דער אייבערשטער האט צוגעזאגט צו גיין מיט יעקב'ן אראפ.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 20:59 דער משגיח זאגט אז שבת ויגש זאל מען זיך אנזאפן מיט קלארער אמונה פון דער פרשה און פון די תפילות, און עס מיטנעמען אין עשרה בטבת אריין.
  2. 1:14:50 דער משגיח זאגט אז ווער עס וויל צולייגן צו דער גאולה און זיין הארץ טוט אים וויי אויפן חורבן, זאל זיך מקשר זיין מיט דער קדושה פון עזרא.
  3. 1:17:59 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך צובינדן צו דער פרשה מיט א תשוקה, ווייל אין איר ליגט דער שורש פון דער גאולה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, בנימין, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ן, יהודה, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, נח, עזרא הסופר, רבי אלעזר בן עזריה, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רש"י, תלמי מלך גשור

ערכים ברית בין הבתרים, דמות דיוקנו של אביו, יסוד, לויה, נקודה הפנימית, עקבתא דמשיחא, ערלה, עשרה בטבת, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט