בגלות ראשון בא אליהו - גואל אחרון

קאטאלאג: פרשת השבוע ויגש נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 8 תשל"ח (1977–78) אידיש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 54 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון דעם חשבון פון שבעים נפש וואס זענען אראפ קיין מצרים ווייזט דער משגיח אז דער אנהייב פון יעדן גלות ביי אידן טראגט שוין אין זיך די גאולה, און אז אליהו הנביא, דער מבשר פון דער גאולה, גייט אריין אין גלות צוזאמען מיט די אידן.

דער משגיח פרעגט פארוואס די שבעים נפש וואס זענען געקומען קיין מצרים זענען נאר ניין און זעכציג, און וואס פאר א פערל ליגט אין דעם תירוץ אז יוכבד איז געבוירן געווארן בין החומות. ער ערקלערט אז א גלות ביי אידן מוז אין זיך האבן גאולה: דער מדרש זאגט אז אין טאג פונעם חורבן איז משיח געבוירן געווארן, און פסח און תשעה באב פאלן אויס אין דעם זעלבן טאג פון דער וואך. יוכבד, די מאמע פונעם גואל, איז געבוירן געווארן פונקט ביים ערשטן טריט אריין אין גלות, און דער רבונו של עולם אליין איז משלים דעם מנין און גייט מיט די אידן אין גלות. דער מדרש זאגט אויך אז סרח איז משלים געווען דעם מנין און ווערט גערעכנט ווי צוויי: ווייל זי האט מבשר געווען יעקב אבינו אז יוסף לעבט, האט זיך מיט איר מתחבר געווען א בחינה פון אליהו הנביא, און דערפאר איז זי אריין לעבעדיג אין גן עדן. ממילא איז דער זיבעציגסטער געווען אליהו הנביא, דער מבשר פון דער גאולה. דערנאך רעדט דער משגיח וועגן דער אנטוויקלונג פון כלל ישראל אין גלות, און וועגן דעם שטיבל: א ווארעם ארט פון אחדות וואו יעדער וואס זוכט דעם אויבערשטן זאל זיך פילן היימיש.

ענינים: גלות אלס הכנה צו גאולה · אליהו הנביא · גלות מצרים און די מכות

סדר השיעור

  1. 0:00 שבעים נפש, און נאר ניין און זעכציג

    נאך עטליכע ווערטער פון אנהייב ברענגט דער משגיח אז עס האבן געמוזט אראפקומען קיין מצרים פונקט שבעים נפש, און פרעגט ווי אזוי, ווען עס ווערן נאר געציילט ניין און זעכציג. ער ברענגט דעם תירוץ אז יוכבד איז געבוירן געווארן בין החומות, וואס מ'האט אנגערופן א טייערע פערל, און פרעגט וואס פאר א פערל ליגט דערין.

  2. 4:05 דער מדרש: דער אויבערשטער און סרח זענען משלים דעם מנין

    דער משגיח ברענגט נאך צוויי תירוצים פונעם מדרש: אז דער רבונו של עולם אליין איז משלים די שבעים, און אז סרח בת אשר איז משלים דעם מנין. ער ברענגט דעם יפה תואר אז סרח, וואס האט געלעבט אזוי לאנג און איז אריין לעבעדיג אין גן עדן, ווערט גערעכנט ווי צוויי, און פרעגט פארוואס דאס זאל זי מאכן פאר צוויי.

  3. 7:33 א גלות וואס האט שוין אין זיך די גאולה

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז אין דעם טאג וואס דער בית המקדש איז חרוב געווארן איז משיח געבוירן געווארן, און אז פסח און תשעה באב פאלן אויס אין דעם זעלבן טאג פון דער וואך. ער ערקלערט אז א חורבן ביי אידן איז נישט ווי ביי די אומות, ממילא מוז דער גלות האבן אין זיך גאולה, און ער לייגט צו דעם מדרש אויף "מזמור לאסף" און אז די שכינה הקדושה גייט מיט די אידן אין גלות, א ערבות אז זיי וועלן אויסגעלייזט ווערן.

  4. 12:14 יוכבד געבוירן ביים ערשטן טריט פון גלות

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש פון דער אשה וואס האט געבוירן שישים ריבוא, וואס רבינו בחיי טייטשט אויף דער שכינה הקדושה, און גיט צוויי פשטים אין דער פערל: יוכבד, די מאמע פון משה רבינו, איז געבוירן געווארן פונקט ביים טריט וואס האט אנגעהויבן דעם גלות, א סימן אז די גאולה איז מוכרח; און דער רבונו של עולם איז זיך מצטרף צום מנין און גייט מיט די אידן אין גלות, אזוי ווי יחזקאל האט געזען די מרכבה אין בבל.

  5. 17:13 סרח און די בחינה פון אליהו הנביא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס סרח ווערט גערעכנט ווי צוויי: אין ספרים שטייט אז מיט דעם וואס זאגט א בשורה טובה איז זיך מתחבר א בחינה פון אליהו הנביא, און ער דערציילט די מעשה מיט'ן יסוד העבודה וואס איז ביינאכט ארויפגעקראכן צו זיין אייניקל מיט א גוטע בשורה. וויבאלד יעקב אבינו איז געווען דער גאנצער כלל ישראל, איז סרח'ס בשורה אז יוסף לעבט געווען ווי אליהו הנביא וואס זאגט אן אז משיח קומט; אליהו האט זיך מיט איר מתחבר געווען, ממילא האט זי נישט געקענט שטארבן און זי ווערט גערעכנט ווי צוויי.

  6. 23:33 אליהו הנביא קומט אריין מיט'ן גלות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענדיגט אז דער לעצטער פון די זיבעציג וואס איז אריין קיין מצרים איז געווען אליהו הנביא, דער מבשר פון דער גאולה: א גלות קען זיך נישט אנהייבן אן אים. ער זאגט אז דערפאר דערמאנט מען אליהו הנביא מוצאי שבת, דער איבערגאנג פון שבת, וואס איז ווי ארץ ישראל, צו די ימות החול, און ער פארבינדט דאס מיט די דריי טעג חושך פון ח' טבת און מיט'ן ליד וועגן אליהו וואס מ'האט יעצט געזונגען.

  7. 27:18 כלל ישראל וואקסט אין גלות

    דער משגיח גייט דורך די מדריגות פון כלל ישראל: אברהם אבינו געבוירן אין חוץ לארץ, די שבטים געבוירן אין חוץ לארץ, די שבעים נפש משלים געווארן בין החומות, דאס פאלק געווארן אין מצרים. יעדע מדריגה איז געקומען אין גלות און אונטער נסיונות, ממילא וואס טיפער דער גלות, אלץ גרעסער די אנטוויקלונג; די נשמות זענען אראפגעקומען אויף דער וועלט צוליב דער עבודה פון גלות, און וואס מ'האט דארט אויפגעטאן וועט אמאל אנטפלעקט ווערן.

  8. 32:07 דער שטיבל: האלט זיך צוזאמען אין חושך

    דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאנקען דעם אויבערשטן פאר יעדע ביסל ליכטיגקייט אין דעם טיפן חושך פון עקבתא דמשיחא, און ער רופט דעם שטיבל אן אמבאסאדע פון קדושה. ער ברענגט ר' שמואל פון קאמינקא אויף "האספו", דעם רוזשינער'ס עצה זיך צוזאמענצוקומען שבת און זיך מחזק זיין, די דריי אהבות פונעם בעל שם טוב, און ר' אלימלך'ס תפילה אויף אהבת חברים.

  9. 37:42 א היים פאר יעדן איד

    דער משגיח שילדערט דעם שטיבל ווי אן ארט אן כיתות, וואו חסידים פון אלע הויפן און יעדער סארט איד פילט זיך היימיש, ווייל אלע דינען איין רבונו של עולם. ער ווארנט אז דער בעל דבר ארבעט קעגן יעדע גוטע זאך, זאגט אז דער אויבערשטער וויל נישט אז נאר איין גרופע זאל אים דינען, און פארבינדט די אחדות מיט דער הפטרה פון די צוויי עצים פון יוסף און יהודה.

  10. 42:13 ברעקלעך אונטערן טיש; א דאווענשטוב

    דער משגיח טייטשט "ויגש" אויף דעם וואס יהודה און יוסף קומען זיך צוזאמען, און זאגט אז דאס ביסל חסידות וואס איז היינט געבליבן דארף זיך פאראייניגן און צוזאמקלייבן די ברעקלעך, אזוי ווי דער מדרש רעדט פון א הונגער פאר משיח. ער וויל אז דער שטיבל זאל דערווארעמען יעדן וואס האט א פארקוועטשט הארץ, און ברענגט די תשובה פונעם דברי חיים אז דער ארט וואו א צדיק דאווענט איז א "דאווענשטוב" און נישט קיין בית הכנסת, געמאכט אויך צו עסן און זיך פרייען צוזאמען.

  11. 46:50 פארוואס "שטיבל": די עליית קיר קטנה

    דער משגיח ערקלערט דעם נאמען "שטיבל" דורך דער עליית קיר קטנה וואס די שונמית האט געמאכט פאר אלישע, קליין כדי גחזי זאל נישט אריינקומען: דער ארט זאל זיין ברייט פאר די וואס זוכן דעם אויבערשטן און צו ענג פאר די וואס קומען צוליב כבוד אדער פארדינסט. ער ענדיגט מיט א תפילה אז דער אויבערשטער זאל מכונן זיין זייער מעשה ידיהם, אז אליהו הנביא און משיח זאלן נתגלה ווערן, און אז מ'זאל זוכה זיין ארויפצוגיין קיין ארץ ישראל.

דער שיעור, אויסגעשריבן

שבעים נפש, און נאר ניין און זעכציג

1:42

דער משגיח הייבט אן מיט'ן חשבון פון שבעים נפש אין דער פרשה. עס האבן געמוזט אראפקומען קיין מצרים פונקט זיבעציג, כנגד די שבעים אומות, אז עס זאל נישט פעלן די שלימות וואס אידן האבן געדארפט האבן ביים אריינגיין אין גלות. מ'ציילט אבער נאר ניין און זעכציג. איין תירוץ, לויט דעם תרגום יונתן, איז אז יוכבד איז געבוירן געווארן בין החומות, און מ'האט דעם תירוץ אנגערופן א טייערע פערל. פרעגט דער משגיח: וואס פאר א פערל ליגט דערין? ב

דער אויבערשטער און סרח זענען משלים דעם מנין

4:07

דער מדרש ברענגט נאך תירוצים: דער רבונו של עולם אליין, וואס איז זיך מצטרף מיט די אידן און גייט מיט זיי אראפ, איז משלים די זיבעציג; אדער סרח בת אשר איז משלים דעם מנין. סרח איז אבער שוין אריינגערעכנט. דער יפה תואר זאגט אז ווייל זי האט געלעבט אזוי לאנג און איז אריין לעבעדיג אין גן עדן, ווערט זי גערעכנט ווי צוויי, און דער משגיח פרעגט פארוואס דאס מאכט זי פאר צוויי. ה,ו,ז

א גלות וואס האט שוין אין זיך די גאולה

7:58

דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז אין דעם טאג וואס דער בית המקדש איז חרוב געווארן איז משיח געבוירן געווארן, און אז תשעה באב פאלט אלעמאל אויס אין דעם טאג פון דער וואך פון דער ערשטער נאכט פסח. א חורבן ביי אידן, ערקלערט ער, איז נישט ווי ביי די אומות: ס'איז א פארבארגענער חסד, און א גלות ביי אידן מוז האבן אין זיך גאולה. ח

11:13

וויבאלד די שכינה הקדושה גייט מיט די אידן אין גלות, האבן זיי א ערבות: דער וואס וועט אויסלייזן די שכינה וועט ממילא אויסלייזן כלל ישראל.

יוכבד געבוירן ביים ערשטן טריט פון גלות

12:26

דער מדרש דערציילט פון א אשה אין מצרים וואס האט געבוירן שישים ריבוא; דאס איז יוכבד, וואס האט געבוירן משה רבינו, וואס איז שקול ווי גאנץ ישראל, און רבינו בחיי טייטשט די אשה אויף דער שכינה הקדושה. דערפון גיט דער משגיח די פערל: יוכבד איז געבוירן געווארן ביים ערשטן טריט אריין אין גלות, בין החומות, און אין דעם אנהייב פון א זאך ליגט איר גאנצע שטארקייט; ממילא איז די גאולה מוכרח. כ

15:06

א צווייטער פשט: דער אויבערשטער איז זיך מצטרף צום מנין און גייט מיט זיי אין גלות, אזוי ווי יחזקאל האט געזען די גאנצע מרכבה אין בבל. ל

סרח און די בחינה פון אליהו הנביא

18:37

כדי צו פארשטיין סרח ברענגט דער משגיח וואס עס שטייט אין ספרים: מיט דעם וואס זאגט א בשורה טובה איז זיך מתחבר א בחינה פון אליהו הנביא. ער דערציילט א מעשה פון די חסידים אין ירושלים: דער יסוד העבודה, מיט קראנקע פיס, איז ביינאכט ארויפגעקראכן צו זיין אייניקל, דעם דברי שמואל, אים צו זאגן אז די קראנקע בהמה פון אן ארעמען איד איז געזונט געווארן. אויף דער פראגע פארוואס ער האט נישט געווארט ביז אינדערפרי, האט ער געענטפערט אז מיט דעם וואס זאגט א גוטע בשורה איז זיך מתחבר אליהו.

21:34

יעקב אבינו איז געווען דער גאנצער כלל ישראל, און ווען יוסף איז פארלוירן געווארן איז ווי משיח פארלוירן געווארן. ווען סרח האט אים געזאגט אז יוסף לעבט, איז דאס געווען ווי אליהו וואס זאגט אן אז משיח קומט, ממילא האט זיך אליהו מיט איר מתחבר געווען. וויבאלד אליהו איז קיינמאל נישט טועם טעם מיתה, איז זי אריין לעבעדיג אין גן עדן, און זי ווערט גערעכנט ווי צוויי.

אליהו הנביא קומט אריין מיט'ן גלות

23:50

ממילא איז דער זיבעציגסטער וואס איז אריין קיין מצרים געווען אליהו הנביא, דער מבשר פון דער גאולה: א גלות הייבט זיך נישט אן אן אים. דערפאר, זאגט דער משגיח, דערמאנט מען אפשר אליהו מוצאי שבת. שבת, ווי ארץ ישראל, איז דער זיבעטער, און דער איבערגאנג צו די ימות החול איז אן אריינגיין אין גלות, וואס דארף האבן אליהו, ווי ביי מלוה מלכה. ער לייגט צו די מגילת תענית וועגן דריי טעג חושך פון ח' טבת. מ,נ

כלל ישראל וואקסט אין גלות

27:56

דער משגיח גייט דורך די מדריגות פון כלל ישראל: אברהם אבינו איז געבוירן געווארן אין חוץ לארץ; די שבטים זענען געבוירן געווארן אין חוץ לארץ; די שבעים נפש זענען משלים געווארן בין החומות; די שישים ריבוא זענען געווארן אין מצרים. יעדע מדריגה איז געקומען אונטער שווערע אומשטענדן.

30:01

ממילא איז גלות נישט קיין ביטערער גורל. די נשמות זענען נישט אראפגעקומען צוליב דער גאולה; זיי האבן געקענט בלייבן ביים כסא הכבוד. זיי זענען געקומען צו וואקסן אין די ערטער פון חושך, און וואס מ'האט אויפגעטאן וועט אמאל אנטפלעקט ווערן.

האלט זיך צוזאמען אין חושך

32:38

היינט, אין טיפן חושך, זאגט דער משגיח אז מ'דארף דאנקען דעם אויבערשטן פאר יעדע ביסל ליכטיגקייט, יעדע ליכטל פון חנוכה און שבת, און פארן שטיבל, אן אמבאסאדע פון קדושה אינמיטן מצרים וואו די שכינה איז בתוכנו. ר' שמואל פון קאמינקא טייטשט "האספו ואגידה לכם" אלס יעקב'ס עצה פאר'ן גלות: האלט זיך צוזאמען. ס

34:42

דער רוזשינער האט געראטן זיך צוזאמענצוקומען שבת און זיך מחזק זיין. דער בעל שם טוב איז געקומען צו לערנען אהבת השם, אהבת התורה און אהבת ישראל, און דער משגיח שלאגט פאר צו זאגן ר' אלימלך'ס תפילה, אז מ'זאל זען נאר דאס גוטס אין יעדן. ע

א היים פאר יעדן איד

37:58

דער שטיבל דארף זיין אן ארט וואו יעדער פילט זיך היימיש, אן כיתות. די חסידות פונעם בעל שם טוב האט אויפגעטאן גרויסע זאכן, אבער דער בעל דבר ארבעט קעגן יעדע גוטע זאך. אידן פון אלע הויפן קענען קומען, ווייל אלע דינען איין רבונו של עולם.

39:42

אויף לערנען, דאווענען און אהבת חברים זענען אלע מודה, און דער אויבערשטער וויל נישט אז נאר איין גרופע זאל אים דינען. דאס, זאגט ער, איז די הפטרה: די עצים פון יוסף און יהודה ווערן איינס. פ

ברעקלעך אונטערן טיש; א דאווענשטוב

42:17

פאר משיח דארף יהודה זיך דערנענטערן צו יוסף, אז די צוויי זאלן זיך פאראייניגן. דער מדרש רעדט פון א הונגער פאר משיח, א הונגער נאך רוחניות: עס זענען געבליבן נאר ברעקלעך, און מיט די ברעקלעך פון איין טיש ווערט מען נישט זאט, ממילא דארפן אלע זיך צוזאמענקלייבן. דער שטיבל זאל דערווארעמען יעדן מיט א פארקוועטשט הארץ ביי א גלאז טיי. צ,ק

44:44

דער דברי חיים שרייבט וועגן דעם סטרעטינער'ס ארט פון דאווענען, אז דאס איז געווען א "דאווענשטוב" און נישט קיין בית הכנסת, געמאכט אויך צו עסן און זיך פרייען צוזאמען. ר

פארוואס "שטיבל"

47:15

פארוואס "שטיבל", א קליין צימערל? די גמרא האט א מחלוקת וואס די עליית קיר קטנה פון דער שונמית פאר אלישע איז געווען. ר' יוסף חיים ערקלערט אז זי האט עס געמאכט קליין ווייל אלישע איז אמאל געקומען מיט גחזי, און זי האט אים נישט געוואלט האבן דארט. ביי יעדע הייליגע צוזאמקום מאכט זיך א גחזי וואס זוכט געלט, כבוד און שטעלעס. ש,ת

49:15

דער משגיח האפט אז דער ארט זאל בלייבן ברייט פאר די וואס זוכן דעם אויבערשטן און צו ענג פאר די מיט אנדערע כוונות. ער בעט דעם רבונו של עולם אז ער זאל מכונן זיין זייער מעשה ידיהם, מגלה זיין אליהו און משיח, און זיי ברענגען קיין ארץ ישראל. אא

מראי מקומות

תורה

  1. ג לכאורה Bamidbar 26:59 3:25 מפתח
  2. ד Devarim 10:22 4:27 טעקסט מפתח
  3. ס Bereishis 49:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:38
  4. צ Bereishis 44:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:17

נביאים

  1. ל Yechezkel 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:06
  2. פ לכאורה Yechezkel 37:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:42
  3. ש לכאורה Melachim II 4:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:15

כתובים

  1. ט לכאורה Eichah 3:15 8:13 מפתח
  2. י לכאורה Tehillim 79:1 10:12 מפתח
  3. אא Tehillim 90:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:15

תרגום

  1. ב Targum Yonasan (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:42

תלמוד בבלי

  1. ת Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:15

מדרש

  1. ה Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 4:07
  2. ו Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 4:07
  3. ח Eichah Rabbah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:58
  4. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 12:26
  5. מ Pirkei d'Rabbi Eliezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:50
  6. נ Megillas Taanis (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:50
  7. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 42:17

ראשונים

  1. א Rashi (מקום נישט באשטימט) 1:56 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ז Yefeh To'ar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:07
  2. ר Shu"t Divrei Chaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 44:44

תפילה און פיוט

  1. ע Tefillah Kodem HaTefillah of Rebbe Elimelech (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 34:42

עיקרי הדברים

  1. 8:57 א גלות ביי אידן איז נישט ווי ביי די אומות: ער מוז האבן אין זיך די גאולה פון זיין ערשטן אנהייב.
  2. 14:13 יוכבד, פון וועמען משה רבינו איז ארויסגעקומען, איז געבוירן געווארן פונקט ווען אידן זענען אריין בין החומות אין מצרים, א סימן אז דער ערשטער טריט פון גלות איז אויך דער ערשטער טריט פון גאולה.
  3. 15:06 דער רבונו של עולם אליין איז משלים דעם מנין פון שבעים און גייט מיט די אידן אין גלות, אזוי ווי יחזקאל האט געזען די גאנצע מרכבה אין בבל.
  4. 21:59 סרח ווערט גערעכנט ווי צוויי ווייל א בחינה פון אליהו הנביא האט זיך מיט איר מתחבר געווען ווען זי האט געזאגט יעקב'ן אז יוסף לעבט, ממילא איז דער זיבעציגסטער וואס איז אריין קיין מצרים באמת געווען אליהו הנביא, דער מבשר פון דער גאולה.
  5. 27:56 יעדע מדריגה אין דער אנטוויקלונג פון כלל ישראל, פון אברהם אבינו ביז די שבטים, די שבעים נפש און דאס פאלק פון שישים ריבוא, איז געווען אין חוץ לארץ און אונטער שווערע אומשטענדן, און דאס איז די תכלית פון גלות.
  6. 33:03 דער שטיבל דארף זיין א ווינקעלע ליכטיגקייט אין גלות, אן ארט פון אחדות וואו אידן פון אלע קרייזן קענען זיך צוזאמענקומען, זיך פילן היימיש און דינען דעם רבונו של עולם.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:33 די תורה ציילט שבעים נפש וואס זענען געקומען קיין מצרים, און עס ווערן נאר געציילט ניין און זעכציג; ווער איז דער זיבעציגסטער?

    תירוץ: 3:00 יוכבד, וואס איז געבוירן געווארן בין החומות; אדער דער רבונו של עולם אליין; אדער סרח, וואס ווערט גערעכנט ווי צוויי.

  2. קשיא: 3:47 וואס פאר א טייערע פערל ליגט אין דעם תירוץ אז יוכבד איז געבוירן געווארן בין החומות?

    תירוץ: 14:13 אז פונקט ביים ערשטן טריט אריין אין גלות איז געבוירן געווארן די מאמע פונעם גואל, א סימן אז די גאולה איז מוכרח און הייבט זיך אן מיט'ן גלות.

  3. קשיא: 5:04 פארוואס זאל סרח, וואס איז שוין אריינגערעכנט אין די ניין און זעכציג, גערעכנט ווערן ווי צוויי?

    תירוץ: 23:16 ווייל א בחינה פון אליהו הנביא האט זיך מיט איר מתחבר געווען ווען זי האט מבשר געווען יעקב'ן אז יוסף לעבט, ממילא זענען דא צוויי: סרח און אליהו.

  4. קשיא: 22:27 פארוואס האט פונקט סרח זוכה געווען אריינצוגיין לעבעדיג אין גן עדן, ווען גרויסע צדיקים האבן געטון מער?

    תירוץ: 22:48 וויבאלד אליהו הנביא, וואס האט קיינמאל נישט טועם געווען טעם מיתה, האט זיך מיט איר מתחבר געווען, האט זי אויך שוין נישט געקענט שטארבן.

  5. קשיא: 46:45 פארוואס רופט מען א חסידישן ארט פון דאווענען א "שטיבל"?

    תירוץ: 47:41 נאך דער עליית קיר קטנה פון דער שונמית פאר אלישע, קליין כדי גחזי זאל נישט קענען אריינקומען: ברייט פאר די וואס זוכן דעם אויבערשטן, ענג פאר די מיט אייגענע כוונות.

מעשיות

  1. 19:38 דער יסוד העבודה ברענגט א בשורה טובה ביינאכט

    דער משגיח דערציילט א מעשה וואס איז מקובל ביי די חסידים פון ירושלים. אינמיטן דער נאכט איז דער יסוד העבודה, וואס האט געהאט קראנקע פיס, ארויפגעקראכן צו זיין אייניקל, דעם דברי שמואל, און אנגעקלאפט כדי אים צו זאגן אז א געוויסער איד'ס בהמה, פון וועלכער ער האט געלעבט, איז געווען קראנק און פילט זיך שוין בעסער. דער אייניקל האט געפרעגט פארוואס ער איז ארויפגעקראכן מיט די קראנקע פיס אנשטאט צו ווארטן ביז אינדערפרי. האט ער געענטפערט אז מיט דעם וואס זאגט א בשורה טובה איז זיך מתחבר א בחינה פון אליהו הנביא.

    אין דער מעשה: דער יסוד העבודה, דער דברי שמואל פון סלאנים

געדאנקען

  1. 14:28 די "פערל" אין יוכבד'ס געבורט בין החומות איז, אז אין דעם שורש פון א זאך ליגט איר גאנצע שטארקייט: די מאמע פונעם גואל איז געבוירן געווארן ביים ערשטן טריט פון גלות, ממילא איז די גאולה איינגעבויט אינעם גלות אליין.
  2. 9:30 די זעלבע נאכט פון פסח וואס באשטימט דעם טאג פון יציאת מצרים באשטימט אויך דעם טאג פון תשעה באב, ווייל תשעה באב מוז אויך ענדיגן מיט גאולה.
  3. 21:34 סרח'ס בשורה צו יעקב אבינו, וואס איז געווען דער גאנצער כלל ישראל, אז יוסף לעבט, איז געווען דער דוגמא פון אליהו הנביא וואס זאגט אן אז משיח קומט; דערפאר האט זיך אליהו מיט איר מתחבר געווען, זי האט נישט געקענט טועם זיין טעם מיתה, און זי ווערט גערעכנט ווי צוויי.
  4. 24:43 מ'דערמאנט אליהו הנביא מוצאי שבת ווייל דער איבערגאנג פון שבת, וואס איז ווי ארץ ישראל, צו די ימות החול איז א קליינער אריינגיין אין גלות, און קיין גלות הייבט זיך נישט אן אן דעם וואס אליהו קומט מיט.
  5. 30:01 גלות איז נישט קיין ביטערער גורל נאר די תכלית פון דער בריאה: ווען די גאולה אליין וואלט געווען די תכלית, וואלטן די נשמות געקענט בלייבן זינגען ביים כסא הכבוד; זיי זענען אראפגעקומען כדי צו וואקסן אין די ערטער פון חושך.
  6. 47:41 א שטיבל הייסט אזוי נאך דער עליית קיר קטנה וואס די שונמית האט געבויט פאר אלישע: קליין מיט כוונה, כדי עס זאל זיין ברייט פאר די וואס זוכן דעם אויבערשטן און צו ענג פאר א גחזי וואס קומט צוליב זיך אליין.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 32:38 דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאנקען דעם רבונו של עולם פאר יעדע ביסל ליכטיגקייט וואס ער שיינט אריין אין גלות, יעדע ליכטל פון חנוכה און שבת און יעדן ווינקל פון קדושה.
  2. 34:42 לויט דעם רוזשינער'ס עצה זאגט דער משגיח אז אידן זאלן זיך צוזאמענקומען שבת, דערציילן מעשיות פון צדיקים און זיך מחזק זיין איינער דעם אנדערן.
  3. 36:54 ער שלאגט פאר אז מ'זאל אין געוויסע צייטן זאגן ר' אלימלך'ס תפילה, אז מ'זאל זען נאר דאס גוטס אין יעדן און זיך ליב האבן איינער דעם אנדערן.
  4. 38:32 דער משגיח בעט אז דער שטיבל זאל זיין אן ארט וואו יעדער איד פילט זיך היימיש, אן כיתות, און וואו יעדער מיט א פארקוועטשט הארץ זאל קענען ארויפקומען, טרינקען א גלאז טיי און זיך דערווארעמען.
  5. 53:09 ער זאגט אז דער עיקר דארף מען שטארק בעטן דעם רבונו של עולם אז ער זאל מכונן זיין זייער מעשה ידיהם, ווייל אן סייעתא דשמיא קען מען גארנישט טון.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אליהו הנביא, אלישע הנביא, גיחזי, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער דברי שמואל פון סלאנים, דער הייליגער בעל שם טוב, דער יסוד העבודה, דער סטרעטינער, דער רבי ר' מלך, דער רוזשינער, יוכבד, יוסף הצדיק, יחזקאל הנביא, יעקב אבינו, משה רבינו, רבי שמואל קאמינקער, רבינו בחיי, שרח בת אשר

ערכים אהבת חברים, בשורה טובה, מלוה מלכה, עקבתא דמשיחא, רבונו של עולם, שבעים נפש, שכינה, תשעה באב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט