כל אחד זוכה להאור שבתורה לפי קדושתו ומדרגתו.
קאטאלאג: ספר התניא א' ה נומ׳ 16 פאקעט גייד ז׳ 42 אידיש 45 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט על פי דעם דרך השם און תניא פרק ה, אז תורה איז ממשיך אלקות נאר ווען מ'לערנט מיט יראת שמים און מ'איז אן ערליכער איד, יעדער לויט זיין מדריגה, און אז ווען מ'פארשטייט א הלכה ווערט מען מיוחד מיט דעם רצון און חכמה פון השם יתברך מער ווי ביי אלע מצוות.
דער משגיח דערמאנט פונעם פריערדיגן פרק אז תורה און מצוות זענען כלים פאר דעם אור פון השם יתברך, און ער ברענגט דעם דרך השם: יעדער איד איז ממשיך דורך תורה און מצוות א שפע פון קדושה אין זיך און אין דער גאנצער בריאה, אבער מיט צוויי תנאים. דער ערשטער איז אז מ'זאל לערנען מיט ערנסטקייט און דרך ארץ, נישט מיט קלות ראש; דא רעדט ער וועגן וויאזוי מ'איז אנגעטאן ביים לערנען, ער דערציילט פונעם ערוגת הבושם, און ער ווארנט נישט אפצולערנען די חסרונות פון א רבי'ן, מיט די ארבע מדות ביושבים לפני חכמים. דער צווייטער איז אז מ'זאל זיין אן ערליכער איד, הגם אפילו די תורה פון א רשע האט א רושם פון קדושה. נאך דעם משל פון אתרוג לערנט ער תניא פרק ה: דער שכל כאפט ארום דאס וואס ער פארשטייט און ווערט מלובש דערין, ממילא ווען מ'פארשטייט א הלכה כאפט מען אן דעם רצון ה', א יחוד גרעסער ווי ביי אלע מצוות. ער פארגלייכט סוד מיט פשט, ערקלערט פארוואס תורה הייסט לחם פאר דער נשמה, און ענדיגט מיט א מעשה פון רבי יצחק חיות.
ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · דער כח און די מעלה פון תורה · יראת שמים
סדר השיעור
-
0:00 תורה און מצוות ציען אראפ ליכט אין דער גאנצער בריאה
דער משגיח דערמאנט פונעם פריערדיגן פרק אז תורה און מצוות זענען כלים פאר דער קדושה, און ברענגט דעם דרך השם: דורך זיי איז יעדער מענטש ממשיך א שפע אין זיך און אין דער גאנצער בריאה, און געוויסע צדיקים קענען ברענגען א שטאט, א מדינה אדער די גאנצע וועלט צו תשובה.
-
3:54 דער ערשטער תנאי: לערנען מיט יראת שמים; דער ערוגת הבושם
דער משגיח ברענגט דעם ערשטן תנאי פונעם דרך השם, אז מ'זאל לערנען מיט ערנסטקייט און יראת שמים, נישט אויסגעצויגן מיט קלות ראש, און רעדט וועגן וויאזוי מ'איז אנגעטאן ביים לערנען. ער דערציילט ווי א חבר האט געטראפן דעם ערוגת הבושם לערנען אין א הייסן טאג אינגאנצן אנגעטאן, און יענער האט געענטפערט אז ער האט זיך אנדערע זאכן אפגעלערנט פונעם רבי'ן.
-
7:43 זיך אפלערנען דאס גוטע פון א רבי'ן, נישט די חסרונות
מיט די ארבע מדות פון תלמידים אין פרקי אבות ווארנט דער משגיח נישט אויסצוקלייבן די חסרונות פון א רבי'ן, ווי דאס עסן פונעם אוהב ישראל אדער דער כעס פון רבי ברוך, וואס האבן געהאט באהאלטענע טעמים. ער ערקלערט אז חסידים אין ארץ ישראל לערנען אן א רעקל ווייל זיי שטאמען פון הייסע ערטער, אבער דער צד השוה איז דרך ארץ פאר דער תורה.
-
13:35 כבוד פאר ספרים; דער לאמפ און דער קורענט
דער משגיח ברענגט פונעם דרך השם אז מ'דארף מכבד זיין די ספרים און רעדן מיט דרך ארץ וועגן די ראשונים; לערנען אן דרך ארץ איז גארנישט ממשיך. דברי תורה זענען כלים וואו השם יתברך צמצמט זיך אריין, און אזוי ווי א לאמפ וואס איז נישט אריינגעשטעקט, גיבן זיי נישט קיין ליכט ווען מ'לערנט אן יראת שמים.
-
16:44 דער צווייטער תנאי; יעדער לויט זיין מדריגה; דער אתרוג שטייט אינעם קאטאלאג
דער צווייטער תנאי איז אז דער לומד זאל נישט זיין קיין רשע, אבער אפילו די תורה פון א רשע האט א רושם פון קדושה וואס ברענגט אים צוריק, אזוי ווי א גוף וואס האט א רושם פון דער נשמה; יעדער איינער איז ממשיך לויט זיין מדריגה. דערנאך ערקלערט דער משגיח פארוואס אן אתרוג וואס איז ווערט צוואנציג סענט קאסט הונדערט פופציג דאלאר: אלקות איז מלובש דערין, און ווען מ'האלט אים האלט מען אלקות.
-
23:08 תניא פרק ה: שכל, משכיל און מושכל
דער משגיח הייבט אן תניא פרק ה וועגן דעם לשון תפיסה, און ערקלערט די דריי ווערטער שכל, משכיל און מושכל. דער שכל כאפט אן און נעמט ארום דאס וואס ער פארשטייט, און צוגלייך ווערט ער מלובש דערין, אזוי ווי איינער וואס איז פארטיפט אין א תוספות הערט נישט ווען מ'רופט אים: א יחוד פון ביידע זייטן.
-
28:26 הלכה איז דער רצון ה'; א יחוד נפלא
דער משגיח ערקלערט אז יעדע הלכה, אפילו וועגן פאלן וואס וועלן אפשר קיינמאל נישט פארקומען, איז דער רצון און די חכמה פון השם יתברך; ווען מ'פארשטייט זי קלאר כאפט מען אן דאס וואס קיין מחשבה קען נישט תופס זיין, אזוי ווי מ'איז מחבק דעם מלך דורך זיינע לבושים. דאס איז א יחוד וואס עס איז נישטא אזוינס אין גשמיות, העכער ווי דער יחוד פון מצוות וואס זענען נאר א לבוש פון אויסן.
-
35:51 מצוות מיט כוונה; סוד און פשט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מערקט אן אז א מצוה מיט כוונה האט אויך אין זיך דברי תורה, אבער דער בעל התניא רעדט וועגן דעם מעשה המצוה אליין. דערנאך ערקלערט ער אז יעדער כאפט אן די תורה לויט זיין שכל אין פשט, רמז, דרוש און סוד: סוד איז העכער ווייל עס האט ווייניגער לבושים, אבער א גמרא וואס מ'פארשטייט קלאר גיט א שטארקערן יחוד, ווייל קיינער קען נישט אינגאנצן אנכאפן די סודות התורה.
-
40:44 תורה איז לחם; מצוות זענען לבושים
דער משגיח ערקלערט פארוואס תורה הייסט לחם וואס שפייזט די נשמה ווען מ'לערנט בעיון, און ברענגט דעם זוהר אז אין עולם הנשמות איז די תורה די שפייז און די מצוות די לבושים. ער ברענגט פון רבי פנחס קאריצער פארוואס מצוות קאסטן געלט און תורה איז בחנם, דערציילט פון רבי יצחק חיות וואס האט זיך באוויזן צו זיין זון אין שיינע לבושים אבער אן שיך, און ענדיגט אז מ'דארף סיי קלייבן געלט פאר אידן און סיי לערנען תורה לשמה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
תורה און מצוות ציען אראפ ליכט אין דער גאנצער בריאה
דער משגיח דערמאנט פונעם פריערדיגן פרק אז דורך תורה און מצוות ווערט די נפש מלובש אין דער קדושה פון השם יתברך. ער ברענגט דעם דרך השם, אז תורה און מצוות זענען כלים וואס ציען אראפ א שפע אין דעם מענטש און אין דער גאנצער בריאה. יעדער איד האט א כח איבער דער בריאה, נאר געוויסע צדיקים, ווי ביי די תלמידים פונעם בעל שם טוב, האבן געקענט ברענגען א שטאט, א מדינה אדער די גאנצע וועלט צו תשובה. ב,א
דער ערשטער תנאי: לערנען מיט יראת שמים
די גרעסטע השפעה קומט פון דברי תורה, אבער דער דרך השם שטעלט א תנאי: מ'דארף לערנען מיט ערנסטקייט און יראת שמים, נישט אויסגעצויגן ביים טיש מיט קלות ראש. די מנהגים וויאזוי מ'איז אנגעטאן ביים לערנען זענען פארשידן, זאגט דער משגיח, און די עיקר איז די כוונה לשם שמים. א חבר פון דער ישיבה פונעם כתב סופר האט אמאל געטראפן דעם ערוגת הבושם לערנען אונטער א בוים אין א הייסן טאג מיט א סאמעטענעם קאפעליוש און א גארטל, און געפרעגט צי ער האט דאס געזען ביים רבי'ן. האט ער געענטפערט אז ער האט זיך אנדערע זאכן אפגעלערנט פונעם רבי'ן. א
זיך אפלערנען דאס גוטע פון א רבי'ן
פון דעם ערקלערט דער משגיח אז ביי יעדן מענטש איז דא גוטס זיך אפצולערנען און זאכן וואס מ'טאר נישט נאכמאכן, אזוי ווי די משנה אין פרקי אבות רעכנט אויס די סארטן תלמידים וואס זיצן פאר חכמים. געוויסע פארן צו אלע רבי'ס און קלייבן אויס דווקא דאס פאלשע: דאס עסן פונעם אוהב ישראל, ווי ער האט אמאל אויסגעגעסן א גאנצן טאפ טשאלנט ווען דער שניי האט נישט געלאזט די חסידים קומען; דאס לאנגע שלאפן פון א צדיק; דער כעס פון רבי ברוך, וואס איז געווען לשם שמים. ביי אזעלכע הנהגות זענען דא באהאלטענע בחינות. ד
חסידים אין ארץ ישראל, אפילו רבי'ס, לערנען אן א רעקל, ווייל זיי שטאמען פון ערטער ווי טבריה, וואו א רעקל אין דער זומער היץ איז אוממעגליך, און אנדערע שטאמען פון קילע צפון'דיגע לענדער. יעדער פירט זיך ווי זיין רבי האט זיך געפירט אין זיין ארט; דער צד השוה איז דרך ארץ ביים לערנען.
כבוד פאר ספרים; דער לאמפ
דער דרך השם פאדערט אויך מ'זאל מכבד זיין די ספרים. ווער עס פירט זיך מיט זיי אן כבוד, אדער רעדט מיט קלות ראש וועגן ראשונים ווי רש"י און תוספות, האט נישט קיין דרך ארץ פאר דער תורה, און זיין לערנען איז גארנישט ממשיך. דברי תורה זענען כלים וואו השם יתברך צמצמט זיך אריין; אזוי ווי א לאמפ וואס איז נישט אריינגעשטעקט, גיבן זיי נישט קיין ליכט ווען מ'לערנט אן יראת שמים. א
דער צווייטער תנאי; דער אתרוג
דער צווייטער תנאי איז אז דער לומד זאל נישט זיין קיין רשע, ווי דער פסוק אין תהלים זאגט צום רשע, וואס האסטו צו דערציילן מיינע חוקים; זיין תורה איז ווי סתם מעשיות. פון דעסטוועגן איז דער דרך השם מגלה אז אפילו א רשע וואס לערנט אסאך, ברענגט אים דאס ליכט פון דער תורה צוריק למוטב. תורה וואס מ'לערנט ווי עס דארף צו זיין איז א גוף מיט א נשמה; אנדערש איז זי א גוף אן א נשמה, וואס האט נאך אלץ א רושם פון דער נשמה, ווי ביי קברי צדיקים. יעדער איז ממשיך לויט זיין מדריגה. ה,א
א לימענע קאסט עטליכע סענט, און פאר סוכות באצאלט מען הונדערט פופציג דאלאר פאר אן אתרוג, ווייל מ'איז ממשיך אלקות אין אים. קיין מחשבה קען נישט תופס זיין השם יתברך, אבער ווען מ'האלט די ארבע מינים האלט מען אלקות, און ווען מ'שאקלט זיי שפרייט מען עס אויף אלע זייטן פון דער וועלט.
תניא פרק ה: שכל, משכיל און מושכל
דער משגיח הייבט אן תניא פרק ה וועגן דעם לשון תפיסה, ווייל דער תיקוני זוהר זאגט אז קיין מחשבה קען אים נישט תופס זיין. ער ערקלערט: שכל איז דער כח צו טראכטן; משכיל איז ווען דער שכל טראכט; און מושכל איז די פארשטאנענע זאך, למשל א תוספות. דער שכל כאפט אן און נעמט ארום דאס וואס ער פארשטייט, און צוגלייך ווערט ער מלובש דערין: איינער וואס איז פארטיפט אין א תוספות הערט נישט ווען מ'רופט אים. ס'איז א יחוד פון ביידע זייטן. ג,ח
הלכה איז דער רצון ה'
די הלכה, ערקלערט דער משגיח, איז די חכמה און דער רצון פון השם יתברך אליין, ווי מ'האט פריער געלערנט פונעם רמב"ם אז ער איז דער יודע און דער מדע. ווען ראובן מאנט פון שמעון, איז דער פסק דער רצון ה', אפילו ביי פאלן וואס וועלן אפשר קיינמאל נישט פארקומען. ווער עס פארשטייט עס קלאר, נישט פארנעפלט, כאפט אן דאס וואס קיין מחשבה וואלט נישט געקענט תופס זיין ווען עס וואלט נישט געווען מלובש אין דער הלכה, אזוי ווי מ'איז מחבק דעם מלך דורך זיינע לבושים. ט
דאס איז א יחוד נפלא וואס עס איז נישטא אזוינס אין גשמיות. א מצוה איז מלביש דעם מענטש פון קאפ ביז פיס, אבער נאר פון אויסן; ביי תורה נעמט דער שכל אויך אריין די אלקות אין זיך.
כוונה; סוד און פשט
א מצוה מיט כוונה האט אויך אין זיך תורה, מערקט אן דער משגיח, אבער דער בעל התניא רעדט וועגן דעם מעשה אליין. יעדער כאפט אן די תורה לויט זיין שכל, אין פשט, רמז, דרוש און סוד. סוד איז העכער, ווייל עס האט ווייניגער לבושים; פון דער אנדערער זייט איז א גמרא וואס מ'פארשטייט קלאר, אפילו א גשמיות'דיגע הלכה פון תפילין אדער געלט, א שטארקערער יחוד, ווייל קיינער, אפילו נישט קיין מלאך, כאפט אינגאנצן אן סוד. ביידע האבן זייער מעלה.
תורה איז לחם; מצוות זענען לבושים
תורה וואס מ'לערנט בעיון איז ברויט וואס שפייזט די נשמה; דער זוהר זאגט אז ביי די נשמות איז די תורה די שפייז און די מצוות די לבושים. דערפאר, ערקלערט רבי פנחס קאריצער, קאסטן מצוות געלט, און תורה, ווי ברויט, איז בחנם. רבי יצחק חיות האט זיך באוויזן צו זיין זון אין שיינע לבושים אבער אן שיך, ווייל ער האט נישט געקליבן פאר ארימע לייט. דער משגיח ענדיגט אז מ'דארף סיי קלייבן געלט פאר אידן און סיי לערנען תורה לשמה. י,מ
מראי מקומות
נביאים
כתובים
משנה
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
אנדערע
עיקרי הדברים
- 2:12 דורך תורה און מצוות איז יעדער איד ממשיך א שפע פון קדושה אין זיך און אין דער גאנצער בריאה, יעדער לויט זיין נשמה.
- 4:16 לויט דעם דרך השם איז תורה ממשיך קדושה נאר ווען מ'לערנט מיט יראת שמים, ערנסטקייט און דרך ארץ, און ווען דער לומד איז נישט קיין רשע.
- 14:42 דברי תורה זענען כלים פאר אלקות, אזוי ווי א לאמפ וואס גיט ליכטיגקייט נאר ווען ער איז צוגעבינדן צום קורענט.
- 17:58 אפילו תורה וואס מ'לערנט נישט ווי עס דארף צו זיין האט אין זיך א ביסל קדושה, אזוי ווי א גוף וואס האט נאך א רושם פון דער נשמה.
- 26:41 תניא פרק ה לערנט אז ווען מ'פארשטייט א הלכה כאפט דער שכל אן דעם רצון ה' און ווערט מלובש דערין, א יחוד פון ביידע זייטן וואס איז נישטא אין קיין גשמיות.
- 34:43 דער יחוד פון לימוד התורה איז העכער פון דעם יחוד פון מצוות: א מצוה איז א לבוש פון אויסן, און תורה נעמט מען אריין אין זיך, אזוי ווי ברויט וואס ווערט א חלק פונעם גוף.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 17:01 אויב די תורה פון א רשע איז נישט ממשיך קיין קדושה, וויאזוי קען דער מאור שבה אים צוריקברענגען למוטב?
תירוץ: 17:53 אלס כלי איז זי דעמאלט גארנישט ממשיך, אבער מצד עצמה האט זי א ביסל קדושה, אזוי ווי א גוף וואס האט א רושם פון דער נשמה, און ממילא וועט אסאך תורה אים סוף כל סוף פארבעסערן.
-
קשיא: 21:19 פארוואס באצאלט מען הונדערט פופציג דאלאר פאר אן אתרוג וואס אויפן מארק איז ער ווערט צוואנציג סענט?
תירוץ: 21:44 ווייל עס איז דא רוחניות דערין: מ'איז ממשיך אלקות אין דעם אתרוג, און ער ווערט א גוף מיט א נשמה.
-
קשיא: 23:16 אויב קיין מחשבה קען נישט תופס זיין השם יתברך, וויאזוי קען א מענטש אים אנכאפן?
תירוץ: 23:35 זיין רצון און חכמה זענען מלובש אין די הלכות התורה, ממילא ווער עס פארשטייט א הלכה כאפט זיי אן, אזוי ווי איינער וואס איז מחבק דעם מלך דורך זיינע לבושים.
-
קשיא: 29:34 פארוואס לערנט מען די דינים אין דער גמרא וועגן פאלן וואס זענען קיינמאל נישט פארגעקומען און וועלן אפשר קיינמאל נישט פארקומען?
תירוץ: 30:30 ווייל יעדער פסק איז דער רצון און די חכמה פון השם יתברך: ווען דער פאל וואלט פארגעקומען, וואלט מען אזוי פסק'נען, און ווען מ'פארשטייט עס כאפט מען אן זיין רצון.
-
קשיא: 37:55 איז לערנען סודות התורה א גרעסערער יחוד ווי לערנען א גמרא?
תירוץ: 39:06 סוד איז העכער ווייל עס האט ווייניגער לבושים, אבער א גמרא וואס מ'פארשטייט קלאר איז א שטארקערער יחוד, ווייל קיינער קען נישט אינגאנצן אנכאפן סוד; ביידע האבן זייער מעלה.
-
קשיא: 42:34 פארוואס קאסטן מצוות אסאך געלט און לערנען תורה איז בחנם?
תירוץ: 42:48 רבי פנחס קאריצער ערקלערט אז תורה איז ברויט, א נויטיגע זאך וואס איז ביליג, און מצוות זענען לבושים, וואס זענען טייער.
מעשיות
-
6:27 דער ערוגת הבושם לערנט אינגאנצן אנגעטאן
דער ערוגת הבושם, א תלמיד פונעם כתב סופר אין פרעשבורג וואס איז שפעטער געווארן א חסיד, האט א חבר פון דער ישיבה אמאל באזוכט אין א הייסן זומער טאג. ער האט אים געטראפן לערנען אונטער א בוים מיט א סאמעטענעם קאפעליוש און א גארטל. דער חבר האט זיך פארדראסן און געפרעגט צי ער האט אמאל געזען ביים רבי'ן אז מ'זאל לערנען אזוי אנגעטאן אין א הייסן טאג. האט דער ערוגת הבושם געענטפערט אז ער האט זיך אנדערע זאכן אפגעלערנט פונעם רבי'ן.
אין דער מעשה: דער ערוגת הבושם, דער כתב סופר
-
8:38 דער אוהב ישראל און דער טאפ טשאלנט
דער אוהב ישראל איז געווען באקאנט אז ער האט געגעסן אסאך. אמאל האט מען צוגעגרייט א גרויסן טאפ טשאלנט אויף שבת, און עס איז געפאלן א גרויסער שניי און די חסידים האבן נישט געקענט קומען. איז ער געשטאנען ביים גרויסן טאפ און געגעסן ביז ער האט אויסגעגעסן דעם גאנצן טאפ. דער משגיח זאגט אז עס זענען געווען אסאך אזעלכע באהאלטענע בחינות ביי צדיקים.
אין דער מעשה: דער אפטער רב
-
43:43 רבי יצחק חיות אן שיך
רבי יצחק חיות האט געשריבן א פירוש אויף משניות, און אין דער הקדמה שרייבט זיין זון אז דער טאטע איז צו אים געקומען נאך זיין פטירה אנגעטאן אין אויסערגעוויינליך שיינע לבושים, אבער אן שיך. דער טאטע האט ערקלערט אז ער האט געטון אלע מצוות און דערפאר באקומען שיינע לבושים, אבער ער איז נישט ארומגעגאנגען קלייבן געלט פאר ארימע לייט, און דערפאר האט ער נישט קיין שיך.
אין דער מעשה: ר' יצחק חיות
געדאנקען
- 8:00 דער משגיח טייטשט די משנה פון די ארבע מדות פון תלמידים אויף די וואס פארן צו אלע רבי'ס און קלייבן אויס דווקא דאס וואס מ'טאר נישט נאכמאכן, ווי דאס עסן, שלאפן אדער כעס פון א צדיק, וואס האט באהאלטענע טעמים.
- 11:54 די פארשידענע מנהגים וויאזוי מ'איז אנגעטאן ביים לערנען קומען פון דעם קלימאט וואו יעדע קהילה'ס רבי'ס האבן געוואוינט; יעדער פירט זיך ווי זיין רבי האט זיך געפירט אין זיין ארט, און דער צד השוה איז דרך ארץ פאר דער תורה.
- 17:53 די תורה האט צוויי בחינות: אלס כלי איז זי ממשיך אלקות נאר ווען מ'לערנט ווי עס דארף צו זיין, אבער מצד עצמה האט זי אלעמאל א ביסל קדושה, אזוי ווי א מת וואס האט נאך א רושם פון דער נשמה, און דערפאר גייט מען זיך משתטח זיין אויף קברי צדיקים.
- 21:26 דער פרייז פון אן אתרוג ווייזט אז אלקות איז מלובש דערין: קיין מחשבה קען נישט תופס זיין השם יתברך, אבער ווען מ'האלט דעם לולב און אתרוג האלט מען אלקות אין דער האנט, און ווען מ'שאקלט זיי שפרייט מען אלקות אויף אלע זייטן פון דער וועלט.
- 38:07 הגם די סודות התורה זענען העכער ווייל זיי האבן ווייניגער לבושים, גיט א גמרא אדער הלכה וואס מ'פארשטייט קלאר א שטארקערן יחוד, ווייל אפילו מלאכים קענען נישט אינגאנצן אנכאפן סוד, און א גשמיות'דיגע הלכה קען מען באמת פארשטיין.
- 42:28 רבי פנחס קאריצער ערקלערט אז מצוות קאסטן געלט און תורה איז בחנם ווייל תורה איז ברויט, א זאך וואס מ'קען נישט אן איר און דערפאר איז זי ביליג, און מצוות זענען לבושים, וואס זענען טייער.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 4:37 דער משגיח זאגט אז מ'דארף לערנען תורה מיט ערנסטקייט, יראת שמים און דרך ארץ, נישט מיט קלות ראש.
- 7:29 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך אפלערנען דאס גוטע פון יעדן מענטש און יעדן רבי'ן, און נישט נאכמאכן דאס וואס מ'דארף זיך נישט אפלערנען פון אים.
- 13:35 דער משגיח זאגט אז מ'דארף מכבד זיין די ספרים און רעדן מיט דרך ארץ וועגן די ראשונים און די חכמים.
- 38:38 דער משגיח זאגט אז מ'זאל לערנען א גמרא בעיון ביז עס איז קלאר, און פארשטיין אפילו פארוואס א קשיא איז שווער.
- 44:35 דער משגיח זאגט אז מ'דארף סיי ארומגיין קלייבן געלט פאר אידן און סיי לערנען תורה לשמה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דוד המלך, דער אפטער רב, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער כתב סופר, דער ערוגת הבושם, דער רבי ר' ברוך'ל, ר' יצחק חיות, רבי משה חיים לוצאטו, רבי פינחס קאריצער
ערכים ארבעה מינים, אתרוג, דרך ארץ קדמה לתורה, השפעה, יחוד, יראת שמים, לית מחשבה תפיסא ביה, סודות התורה, פרד"ס, קלות ראש