ישראל בטל לה' בעצם' ומקבל מצד הקדושה' הסיטרא אחרא ישות ואינו בטל לה'' ומקבל בבחינת אחוריים.

קאטאלאג: ספר התניא א' ו נומ׳ ⁨18⁩ פאקעט גייד ז׳ 42 אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 42 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אויפן תניא פרק ו, אז קדושה איז דאס וואס איז בטל צום רבונו של עולם און באקומט פון אים פנים בפנים, און די סטרא אחרא איז א ישות פאר זיך וואס באקומט איר חיות נאר בבחינת אחוריים און בהסתר פנים.

דער משגיח עפנט מיטן תניא אז די שכינה רוט אויף צען אידן, ווייל צען איז דער מספר פון ביטול: אין א מנין פארלירט יעדער איד זיין אייגענע מציאות און ווערט א טייל פון איין אחדות. ער ברענגט דערויף ראיות פון די מספרים פון די שבטים, וואס האבן זיך אלעמאל געענדיגט מיט צענער און הונדערטער, און פון דעם וואס מ'לערנט ארויס א מנין פון די מרגלים, און ער איז מסביר אז נאר דער חלק הטוב פון אידן איז זיך מצרף, אבער רע, אזוי ווי גוים, קען זיך נישט פאראייניגן, ווייל קדושה איז יחוד און קליפה איז פירוד. דערנאך ערקלערט ער אז ווער עס זאגט "איך בין עפעס" נעמט אן ארט און שטופט אוועק דעם רבונו של עולם, אזוי ווי א בעל גאוה, נישט אזוי ווי דער ארון וואס האט נישט פארנומען קיין ארט. דער אויבערשטער גיט חיות יעדן רגע צו אלעס, נאר צו דער סטרא אחרא בבחינת אחוריים, דורך דעם מענטש וואס איז אן עולם קטן. צום סוף רעדט ער פון די צוויי מדריגות אין די קליפות, די דריי קליפות הטמאות און קליפת נוגה, ווי מ'זעט עס אין א נוס, אין מילה, אין ערלה, אין סידור און אין דעם מראה פון יחזקאל.

ענינים: קדושה און קליפה · ענוה און ביטול · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

סדר השיעור

  1. 0:00 צען איז דער מספר פון ביטול שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אינעם תניא אז די שכינה רוט אויף צען, ווייל דארט ווערן אידן בטל איינער צום אנדערן. ער ערקלערט פארוואס מ'לערנט ארויס די פיר בתים פון תפילין פון לשונות הגוים, און אז צען שרייבט מען א איינס מיט א נול, דאס פילע ווערט בטל צום איינס.

  2. 4:00 צען אידן, די שבטים און די מרגלים

    דער משגיח ברענגט דעם ווארט אז וואו ס'זענען דא צען אידן, אפילו זיי לערנען נישט, קענען מלאכים נישט אריינקומען, און ער פארבינדט צען מיט די עשרה מאמרות. ער ווייזט אז די מספרים פון די שבטים האבן זיך אלעמאל געענדיגט מיט צענער, און פרעגט פארוואס מ'לערנט ארויס א מנין פון די מרגלים וואס זענען געווען רשעים.

  3. 7:42 קדושה פאראייניגט, קליפה צעטיילט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענטפערט אז ביי צען אידן פארלירט יעדער זיין מציאות און זיי ווערן איין יחידה, וואס גוים קענען נישט, ווייל קליפה איז עלמא דפרודא. נאר דער חלק הטוב פון יעדן איד איז זיך מצרף, ווי מ'זעט פון דער חלבנה אין דער קטורת, און דערפאר זענען אפילו די מרגלים געווען א מנין דורך זייער פנימיות.

  4. 12:40 א בעל גאוה נעמט אן ארט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז וואס איז נישט בטל באקומט נישט פון דער פנימיות הקדושה. דער אויבערשטער איז מלא כל הארץ, אבער ער איז נאר נתגלה וואו ס'איז דא ביטול; א בעל גאוה וואס זאגט "איך בין עפעס" נעמט אן ארט, נישט אזוי ווי דער ארון וואס האט בדרך נס נישט פארנומען קיין ארט, און דערפאר גייט דער אויבערשטער אוועק פון אים, מדה כנגד מדה.

  5. 19:00 באשאפן יעדן רגע, ווי עלעקטריק

    דער משגיח ערקלערט אז אפילו וואו די סטרא אחרא איז, איז דארט די מלכות פון השם יתברך באהאלטן, ווייל ער באשאפט די וועלט יעדן רגע פון ניי, אזוי ווי עלעקטריק מוז כסדר געמאכט ווערן כדי א לאמפ זאל ברענען. אפילו קליפות, ווילדע חיות און רשעים באקומען שפע יעדן רגע, נאר בהסתר פנים.

  6. 22:12 פנים בפנים און בבחינת אחוריים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אנטקעגן דעם יחוד פון קדושה, וואס איז פנים בפנים, מיט ווען מ'גיט עפעס איבער די פלייצע צו איינעם וואס מ'האט נישט ליב. ער לערנט אינעם תניא אז וואס איז נישט בטל באקומט נאר בבחינת אחוריים, דורך ירידה נאך ירידה און צמצום נאך צמצום, ביז עס קען עקזיסטירן אלס א דבר נפרד.

  7. 25:55 דער מענטש איז אן עולם קטן

    דער משגיח ערקלערט אז דער מענטש האלט דעם שליסל צו דער בריאה און ער איז משפיע שפע דורך זיינע מצוות, מיט זיינע רמ"ח אברים און שס"ה גידים כנגד די מצוות. דער מענטש איז אן עולם קטן: זיין פנים איז דער שם הוי"ה, זיין מויל איז א פתח, די נקודה פון חכמה, און די וועלט האט אויך אויגן, א מויל און א הארץ, ירושלים.

  8. 31:40 וויאזוי די סטרא אחרא ווערט געשפייזט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די סטרא אחרא דארף אויך האבן פרנסה, און זי באקומט בבחינת אחוריים, פון דער פסולת וואס בלייבט ווען דאס גוטע פון עסן ווערט אפגעטיילט, אין דעם ארט וואו קדושה קען נישט זיין. טיף אינעווייניג זענען דא ניצוצות פון קדושה אין גלות, אזוי ווי אידן אין גלות, און דערפאר הייסט די וועלט עולם הקליפות, מיט נאר אינזלען פון קדושה.

  9. 36:02 די צוויי מדריגות אין די קליפות

    דער משגיח ווייזט אז אין דער וועלט איז דאס שלעכטס די מערהייט און קדושה די מינדערהייט. ער ערקלערט די דריי קליפות הטמאות און קליפת נוגה דורך די פיר שיילעכלעך פון א נוס, מילה, ערלה, דעם נוסח פון ולמלשינים און דעם מראה פון יחזקאל, און ער ענדיגט מיט א ברכה צו קבלת התורה בשמחה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

צען איז דער מספר פון ביטול

0:03

דער משגיח לערנט אינעם תניא אז די שכינה רוט אויף יעדע עשרה, ווייל דארט ווערן אידן בטל איינער צום אנדערן און פארלירן זייער אייגענע מציאות. ער לייגט צו אז די פיר בתים פון תפילין לערנט מען ארויס פון לשונות הגוים, ווייל תפילין שטעלן זיך אנטקעגן די קליפות הטמאות. צען, ווייזט ער אן, שרייבט מען א איינס מיט א נול: ביי צען ווערט דאס פילע ווידער איינס. א,ב

צען אידן, די שבטים און די מרגלים

4:27

דער משגיח ברענגט א ווארט פונעם בעל התניא, אז וואו צען אידן זענען צוזאמען, אפילו זיי לערנען נישט, קענען מלאכים נישט אריינקומען, ווייל צען איז כולל די גאנצע קדושה, אזוי ווי די עשרה מאמרות (אבות ה, א). יעדער שבט האט זיך געענדיגט מיט צענער און הונדערטער. דערנאך פרעגט ער: א מנין לערנט מען ארויס פון "לעדה הרעה הזאת" (במדבר יד, כז), די מרגלים, וואס זענען געווען רשעים; וויאזוי קען מען עס פון זיי ארויסלערנען? ג,ד

קדושה פאראייניגט, קליפה צעטיילט

8:00

ער ענטפערט אז ביי צען פארלירט יעדער איד זיין מציאות און זיי ווערן איין יחידה פון קדושה. גוים קענען דאס נישט, ווייל קליפה איז פירוד, עלמא דפרודא, ווי עס שטייט "יתפרדו כל פועלי און" (תהלים צב, י), און קדושה איז יחוד. ווען צען אידן קומען זיך צוזאמען, איז נאר דאס גוטע פון יעדן זיך מצרף, ווי די גמרא אין כריתות (ו:) לערנט ארויס פון דער חלבנה אין דער קטורת; דערפאר זענען אפילו די מרגלים געווען א מנין דורך זייער פנימיות. ז,ח

א בעל גאוה נעמט אן ארט

13:15

צוריק צום תניא, לערנט דער משגיח אז וואס איז נישט בטל צום אויבערשטן נאר שטייט פאר זיך, קען נישט באקומען חיות פון דער פנימיות הקדושה. השם יתברך איז מלא כל הארץ (ישעיה ו, ג), אבער ער איז נאר נתגלה וואו ס'איז דא ביטול. א בעל גאוה וואס זאגט "אני ואפסי עוד" (ישעיה מז, ח) נעמט אן ארט און שטופט אוועק דעם רבונו של עולם, און דער אויבערשטער איז ביי אים נאר בהסתר. א,ט,כ

17:21

דער ארון, לאידך גיסא, האט נישט פארנומען קיין ארט, ווי די גמרא אין יומא (כא.) דערציילט, ווייל א זאך פון קדושה איז בטל. דאס איז דער פשט אין "השב גמול על גאים" (תהלים צד, ב): מדה כנגד מדה גייט דער אויבערשטער אוועק פונעם בעל גאוה, און ער בלייבט אויסגעשטעלט צו אלע סכנות. ל,מ

באשאפן יעדן רגע, ווי עלעקטריק

19:23

אפילו דארט, ערקלערט דער משגיח, איז די מלכות פון השם יתברך פאראן, נאר באהאלטן, ווייל ער איז מחדש די בריאה יעדן רגע (סידור, יוצר אור). א לאמפ ברענט נאר ווייל דער דינאמא מאכט כסדר נייע עלעקטריק אסאך מאל א סעקונדע; אזוי באקומען אויך קליפות, ווילדע חיות און רשעים שפע יעדן רגע, נאר בהסתר פנים. נ

פנים בפנים און בבחינת אחוריים

22:12

קדושה, ערקלערט דער משגיח, באקומט פנים בפנים, אזוי ווי מ'גיט צו איינעם וואס מ'האט ליב; צו איינעם וואס מ'האט נישט ליב, גיט מען איבער די פלייצע. אזוי זאגט דער תניא, אז וואס איז נישט בטל באקומט נאר בבחינת אחוריים, ווען דער שפע נידערט אראפ פון מדריגה צו מדריגה דורך אסאך צמצומים, ביז ער קען געבן קיום צום דבר הנפרד. דא זעט מען, זאגט ער, די גדלות פון דעם בורא: יעדע זאך מוז באקומען שפע. א

דער מענטש איז אן עולם קטן

25:55

דער שפע גייט דורכן מענטש, וואס האלט דעם שליסל צו דער בריאה און איז משפיע אויף דער גאנצער וועלט דורך זיינע מצוות; אפילו די סטרא אחרא באקומט דורך אים. ער איז באשאפן בצלם אלקים (בראשית א, כו), מיט רמ"ח אברים און שס"ה גידים כנגד די מצוות, און ער איז אן עולם קטן וואס די גאנצע בריאה האט צו אים בייגעשטייערט. ס

28:21

זיין פנים איז דער שם הוי"ה: צוויי אויגן זענען צוויי יודן און די נאז א וואו, זעקס און צוואנציג. די בריאה האט זיך אנגעהויבן מיט חכמה, ווי דער תרגום טייטשט, און דאס מויל איז א פתח, די נקודה פון חכמה, ווי אין משלי (לא, כו) און אין דער ברכה אתה חונן. די אידרא רעדט פון דער צורה, און אויך די וועלט האט אויגן, א מויל און א הארץ, ירושלים. ע,פ,צ,ק

וויאזוי די סטרא אחרא ווערט געשפייזט

31:57

די סטרא אחרא דארף אויך פרנסה, און דער משגיח ערקלערט אז זי באקומט בבחינת אחוריים, וואו קדושה קען נישט זיין: ווען מ'עסט א מאכל מיט א ברכה, טיילט זיך אפ דאס גוטע, און די פסולת שפייזט די קליפות. טיף אינעווייניג זענען דא ניצוצות פון קדושה אין גלות, אזוי ווי אידן אין די לענדער פון די אומות. דערפאר הייסט די וועלט עולם הקליפות, הייליג נאר אין אינזלען, ווי א איד, ארץ ישראל און א בית הכנסת.

די צוויי מדריגות אין די קליפות

36:33

אין דער וועלט איז דאס שלעכטס די מערהייט: מער אינסעקטן ווי אנדערע בעלי חיים, מער טריפה ווי כשר'ע, מער גוים ווי אידן, מער רשעים ווי צדיקים. דער תניא טיילט די קליפות אויף דריי קליפות הטמאות לגמרי און קליפת נוגה, וואס קען בטל ווערן צום טוב, אזוי ווי די פיר שיילעכלעך פון א נוס: דריי ווארפט מען אוועק, און די דינע טונקעלע הייטל עסט מען מיט דער נוס. א

39:10

אזוי אויך ביי מילה, און ביי ערלה, וואס אין פערטן יאר איז זי קודש (ויקרא יט, כג-כד). אין ולמלשינים בעט נוסח ספרד מ'זאל אויסווארצלען די דריי און מכניע זיין די פערטע. יחזקאל (א, ד) האט געזען א רוח סערה, א ענן גדול און אש, דערנאך נוגה, און ערשט דערנאך דעם כבוד השם. דער משגיח ענדיגט מיט א ברכה צו קבלת התורה בשמחה. ש,ת,אא

מראי מקומות

תורה

  1. ד לכאורה Bamidbar 14:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:27
  2. ה לכאורה Vayikra 22:32 7:13 מפתח
  3. ס לכאורה Bereishis 1:26 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:55
  4. ש לכאורה Vayikra 19:23-24 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:10

נביאים

  1. ט לכאורה Yeshayahu 6:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:15
  2. כ לכאורה Yeshayahu 47:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:15
  3. אא לכאורה Yechezkel 1:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:10

כתובים

  1. ז לכאורה Tehillim 92:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:00
  2. מ לכאורה Tehillim 94:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:21
  3. פ לכאורה Mishlei 31:26 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:21

משנה

  1. ג לכאורה Avos 5:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:27

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Menachos 34b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:03
  2. ו לכאורה Megillah 23b 7:03 מפתח
  3. ח לכאורה Kerisos 6b מפתח אינעם אויסשרייב: 8:00
  4. ל לכאורה Yoma 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 17:21

זוהר און קבלה

  1. י Zohar (מקום נישט באשטימט) 13:56 מפתח
  2. ק לכאורה Zohar, Idra Zuta מפתח אינעם אויסשרייב: 28:21

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 6 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:03, 13:15, 22:12, 36:33

תפילה און פיוט

  1. נ לכאורה Siddur, blessing of Yotzer Or מפתח אינעם אויסשרייב: 19:23
  2. צ לכאורה Shemoneh Esrei, blessing of Atah Chonen מפתח אינעם אויסשרייב: 28:21
  3. ת לכאורה Shemoneh Esrei, blessing of VeLamalshinim (Nusach Sefard) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:10

אנדערע

  1. ע לכאורה Targum Yerushalmi, Bereishis 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:21
  2. ר Etz Chaim (מקום נישט באשטימט) 37:28 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 0:12 די שכינה רוט אויף צען אידן ווייל אין א מנין ווערט יעדער איינער בטל און זיי ווערן איין יחידה פון קדושה.
  2. 8:52 קדושה איז יחוד און קליפה איז פירוד, דערפאר קען זיך נאר דער חלק הטוב פון אידן מצרף זיין, און רע, אפילו צען וואס טוען אן עבירה צוזאמען, ווערט קיינמאל נישט קיין מנין.
  3. 14:24 ווער עס האלט זיך פאר עפעס, נעמט אן ארט און שטופט אוועק דעם רבונו של עולם, און דערפאר איז דער גילוי פון השם יתברך נישטא ביי אים, מדה כנגד מדה.
  4. 19:43 דער אויבערשטער באשאפט די וועלט יעדן רגע פון ניי, און אפילו די קליפות און די רשעים באקומען זייער חיות פון אים, נאר בהסתר פנים.
  5. 22:44 קדושה באקומט פנים בפנים, און די סטרא אחרא באקומט בבחינת אחוריים, דורך א לאנגע ירידה פון צמצומים.
  6. 25:55 דער מענטש, וואס איז באשאפן בצלם אלקים, איז אן עולם קטן, און דורך אים קומט דער שפע צו דער גאנצער בריאה, אויך צו דער סטרא אחרא.
  7. 37:32 די קליפות האבן צוויי מדריגות: דריי קליפות הטמאות לגמרי וואס מ'מוז אפשניידן, און קליפת נוגה וואס מ'קען מכניע זיין און איבערקערן צו קדושה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:29 פארוואס לערנט מען ארויס די פיר בתים פון תפילין פון ווערטער אין לשונות הגוים?

    תירוץ: 1:44 ווייל תפילין שטעלן זיך אנטקעגן די קליפות הטמאות, און זייער ענין איז מבטל צו זיין די סטרא אחרא און זי מכניע זיין צום רבונו של עולם.

  2. קשיא: 7:32 וויאזוי קען מען ארויסלערנען א מנין פון די מרגלים, וואס זענען געווען רשעים?

    תירוץ: 11:56 ווייל נאר דער חלק הטוב פון יעדן איד איז זיך מצרף; אפילו ווען זיי האבן געזינדיגט, האט זייער פנימיות געמאכט א מנין, און זייער רע איז זיך נישט מצרף געווען.

  3. קשיא: 8:37 פארוואס ווערן צען גוים נישט קיין מנין?

    תירוץ: 8:40 ווייל א גוי קען זיך נישט מבטל זיין און ווערן איינס מיט אנדערע; קליפה איז פירוד, און קדושה איז יחוד.

  4. קשיא: 16:54 וויאזוי קען זיין צען אמות פונעם ארון ביז יעדער וואנט, ווען דער קודש הקדשים איז געווען נאר צוואנציג אמות?

    תירוץ: 17:24 דאס איז געווען א נס: דער ארט פון קדושה איז בטל, און דערפאר האט דער ארון נישט פארנומען קיין ארט.

געדאנקען

  1. 3:03 צען שרייבט מען א איינס מיט א נול: ביז צען איז נאך נישט דא קיין פולער ביטול, און ביי צען ווערט דאס פילע ווידער "איינס", דער נול ווערט בטל צום איינס.
  2. 1:29 די פיר בתים פון תפילין לערנט מען דוקא ארויס פון לשונות הגוים, ווייל זייער ענין איז זיך אנטקעגנצושטעלן קעגן די קליפות הטמאות און מכניע זיין די סטרא אחרא.
  3. 7:36 מ'לערנט ארויס א מנין דוקא פון די מרגלים וואס זענען געווען רשעים, כדי צו ווייזן אז נאר דאס גוטע אין יעדן איד איז זיך מצרף; זייער רע איז זיך קיינמאל נישט מצרף געווען.
  4. 17:27 דער ארון האט נישט פארנומען קיין ארט אינעם קודש הקדשים, ווייל א זאך וואס איז אינגאנצן בטל צום רבונו של עולם נעמט נישט קיין ארט, און א בעל גאוה, וואס נעמט יא אן ארט, לאזט נישט קיין ארט פארן אויבערשטן.
  5. 28:16 די צורה פון א מענטשנס פנים איז דער שם הוי"ה: די צוויי אויגן זענען צוויי יודן און די נאז א וואו, צוזאמען זעקס און צוואנציג, און דאס מויל איז א פתח, די נקודה פון חכמה.
  6. 33:06 די סטרא אחרא ווערט געשפייזט פון דער פסולת וואס בלייבט ווען דאס גוטע פון עסן ווערט אפגעטיילט, דאס איז די אחוריים פון וואנען זי באקומט, און איר קיום אין דער וועלט איז אזוי ווי גלות השכינה.
  7. 38:22 די פיר שיילעכלעך פון א נוס זענען כנגד די פיר קליפות: דריי ווארפט מען אוועק, און די דינע טונקעלע הייטל עסט מען מיט דער נוס און עס ווערט בטל, אזוי ווי קליפת נוגה, וואס מ'איז מכניע און מ'פארניכטעט נישט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער בעל התניא, חם, יחזקאל הנביא, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים אחוריים, ביטול, גאוה, גלות השכינה, הסתר פנים, סטרא אחרא, עולם קטן, צלם אלקים, קליפת נוגה, רבונו של עולם, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט