שורש ומהות של אהבה מסותרת. הם ירושה מהאבות' האבות הם המרכבה' יראת ה' ואהבת ה' נתאחדו בגופם ונמשכו לבניהם.

קאטאלאג: ספר התניא ב' י"ח נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 46 אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 44 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח, אז יעדער איד טראגט אין זיך א פארבארגענע אהבה און יראה צום רבונו של עולם בירושה פון די אבות, א נאטור אזוי ווי די ידיעות וואס בעלי חיים ירשענען, ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה פאר דער שכינה.

דער משגיח חזר'ט איבער ווי די ערשטע זיבעצן פרקים פון תניא זענען מסביר דעם פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" דורך התבוננות, און עפנט פרק י"ח, וואס ווייזט אז אפילו א פשוט'ער מענטש וואס קען נישט מוליד זיין אהבה און יראה, קען דינען דעם אייבערשטן מיט דער אהבה מסותרת וואס ער האט בירושה פון די אבות. כדי צו ערקלערן וואס ירושה איז, ווייזט ער פון דער טבע אז אייגנשאפטן און אינסטינקטיווע ידיעות גייען איבער צו די קינדער (די בין מיט איר האניג-שטאק, דער ביווער מיט זיין דאם, די שפין מיט איר וועב), אבער געלט און לימוד וואס מ'האט קונה געווען גייען נישט איבער. די אמונה פון א איד איז אזא נאטור, בירושה פון אברהם אבינו, וועמענס בריאה האט פארענדיגט די וועלט. עבירות קענען זי צודעקן, און מענטשן לייקענען זייער אמונה כדי צו פארענטפערן זייערע תאוות, אזוי ווי עשו און חיאל. אויך דער גוף פון א איד איז מסוגל פאר קדושה; א גר באקומט א נייעם גוף דורך טבילה, וועמענס עיקר איז ביטול. צום סוף ערקלערט ער אז אהבה און יראה גייען איבער בירושה ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה, אינגאנצן בטל צום רבונו של עולם.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל

סדר השיעור

  1. 0:00 איבערבליק און דער אנהייב פון פרק י"ח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער ווי די ערשטע זיבעצן פרקים זענען מסביר "כי קרוב אליך הדבר מאד" דורך מתבונן זיין אין דער גדלות פונעם רבונו של עולם, וואס איז מוליד אהבה און יראה. דערנאך לערנט ער דעם אנהייב פון פרק י"ח: פאר א פשוט'ן מענטש, אדער א פארטעמפטן דור, וואס קען נישט צוקומען צו אהבה און יראה אפילו מיטן שכל, איז דא די אהבה מסותרת אין הארץ פון יעדן איד, בירושה פון די אבות.

  2. 4:49 וואס גייט איבער בירושה אין דער טבע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אין דעם רבונו של עולם'ס טבע גייען אייגנשאפטן איבער בירושה: די קאליר פון די האר גייט לויט א באוואוסטן חשבון, א קערנדל פון א שיינעם בוים גיט שיינע פירות. זאכן וואס מ'האט קונה געווען, אזוי ווי געלט אדער קענען א מסכתא, גייען נישט איבער, אבער געוויסע אינסטינקטיווע ידיעות יא: דאס האניג-שטאק פון דער בין, דער דאם פונעם ביווער און די וועב פון דער שפין ווערן געבויט פון יונגע וואס האבן קיינמאל נישט געזען ווי די עלטערן טוען עס.

  3. 12:00 אמונה בירושה פון אברהם אבינו שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז די אמונה פון א איד גייט איבער בירושה פון אברהם אבינו, ממילא גלייבט יעדער איד אינסטינקטיוו, בשעת א גוי דארף צוקומען צו אמונה דורך התבוננות, און ער וויל נישט ווייל עס פאסט אים נישט, אזוי ווי די אומות האבן נישט געוואלט מקבל זיין די תורה. חוץ זעלטענע אויסנאמען פון א נשמה וואס איז געבוירן געווארן ביים אומריכטיגן פלאץ, גלייבט אפילו א איד וואס זאגט אז ער גלייבט נישט, ס'איז אין זיין בלוט.

  4. 15:35 אפגעשוואכטע אמונה און זיך אפנארן

    דער משגיח גלייכט אמונה צו אפעטיט: א קאליע מאגן פארשוואכט אים, און עבירות קענען אפשוואכן די אמונה, אבער א צדיק, א מוסר ספר אדער תשובה ברענגען זי צוריק. דערנאך ווייזט ער ווי מענטשן נארן זיך אפ און באשולדיגן אלעס חוץ זיך אליין: דער האמער, ישיבה בחורים, עשו וואס האט גענומען מחלת, א בעל תאוה וואס זאגט אז ער גלייבט נישט, און חיאל בית האלי וואס האט אויפגעבויט יריחו און האט אוועקגעמאכט דעם טויט פון זיינע קינדער.

  5. 21:32 די בריאה פון אברהם און דער אות ה' שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז נאך "ויכלו" איז די בריאה נאך נישט געווען פארענדיגט: חז"ל לערנען "בהבראם" - "באברהם", א נייע בריאה וואס גלייבט אינסטינקטיוו אינעם רבונו של עולם. דער ה', וואס דער זוהר רופט דעם אות פון הולדה, איז צוגעלייגט געווארן צו זיין נאמען כדי זיין אמונה זאל איבערגיין צו זיינע קינדער, אזוי ווי מ'זאגט אינדערפרי "ושמת שמו אברהם" און "ומצאת את לבבו נאמן לפניך". די אמונה קען צוגעדעקט ווערן, אזוי ווי א קאליע מאגן, אבער זי בלייבט.

  6. 26:53 דער אידישער גוף און די אהבה מסותרת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער גוף פון א איד קומט פון קליפת נוגה און איז מסוגל פאר קדושה, זיינע רמ"ח אברים קעגן די רמ"ח מצוות עשה. די אהבה איז אמאל בגילוי און אמאל מסותר, אבער א גרויסער נסיון וועקט זי אויף אפילו ביי א רשע. דערנאך לערנט ער דעם לשון פון תניא: פון אברהם די מדה פון אהבה, פון יצחק יראה, פון יעקב רחמים, און די אהבה מסותרת שבלב כלל ישראל איז אונזער ירושה.

  7. 31:13 דער נייער גוף פונעם גר און די מקוה

    דער משגיח ערקלערט אז א גר האט א אידישע נשמה אבער א גוף וואס איז געבוירן פון א גוי, און דורך מילה און טבילה באקומט ער א נייעם גוף. ער ברענגט די כוונות המקוה פונעם בעל שם טוב פונעם סידור פונעם בעל התניא און פונעם אריז"ל, און ערקלערט אז טבילה איז א נייע געבורט דורך ביטול, אזוי ווי א וולד וואס ליגט איינגעבויגן. ער שטויסט אפ אן עצה פון אסאך שנעלע טבילות מיט א פינגער, און זאגט אז מ'דארף תשובה טאן פאר שבת אזוי ווי מ'וואלט זיך מגייר געווען פון דאס ניי.

  8. 37:07 די אבות הן הן המרכבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט די קשיא פונעם תניא: ווי אזוי קען אן אהבה וואס קומט פון התבוננות זיין א ירושה, און ווי אזוי איז אין איר כלול יראה, וואס איז איר היפך? דער תירוץ איז אז די אבות זענען געווען די מרכבה: קיין רגע נישט אפגעטיילט פונעם רבונו של עולם, כסדר אין אהבה און יראה, אינגאנצן בטל אזוי ווי א מרכבה צום רוכב, און נאך מער ווי דער משל ווייזט. דערפאר האבן זיי ממשיך געווען זייער נפש רוח ונשמה, מיט אן אמונה וואס איז כולל אהבה און יראה, צו אלע זייערע קינדער עד עולם.

דער שיעור, אויסגעשריבן

איבערבליק און דער אנהייב פון פרק י"ח

0:22

דער משגיח דערמאנט אז דער תניא גייט מסביר זיין דעם פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" (דברים ל, יד). די ערשטע זיבעצן פרקים האבן דאס ערקלערט דורך התבוננות אין דער גדלות פונעם רבונו של עולם, וואס איז מוליד אהבה און יראה, אדער ווי א פלאקערדיגע התלהבות אדער ווי א פארשטאנד מיטן שכל. א

1:42

אבער פשוט'ע מענטשן קענען זיך נישט מתבונן זיין, און א פארטעמפטער דור שפירט גארנישט אפילו ווען ער טוט יא. פאר זיי ווייזט פרק י"ח אז דער פסוק איז פארט אמת, דורך דער אהבה מסותרת אין הארץ פון יעדן איד, א ירושה פון די אבות. ב

וואס גייט איבער בירושה אין דער טבע

5:23

כדי צו ערקלערן וואס ירושה איז, ברענגט דער משגיח אז אין ספרים שטייט "הטבע" בגימטריא אלקים, און אין דעם רבונו של עולם'ס טבע גייען אייגנשאפטן איבער צו די קינדער. די קאליר פון די האר גייט לויט א באוואוסטן חשבון, שווארץ איז שטארקער ווי רויט, און א קערנדל פון א שיינעם בוים גיט שיינע פירות.

8:06

זאכן וואס מ'האט קונה געווען גייען נישט איבער: א טאטע קען איבערלאזן זיין געלט, אבער נישט זיין עשירות, און דער זון מוז אליין לערנען מסכת קידושין. אבער געוויסע אינסטינקטיווע ידיעות גייען יא איבער. א יונגע בין בויט דאס זעלבע האניג-שטאק ווי איר מאמע, א ביווער וואס איז אויפגעוואקסן אליין בויט זיין דאם, און יונגע שפינען מאכן די זעלבע שיינע וועב, אלעס אן לימוד.

אמונה בירושה פון אברהם אבינו

12:00

אזוי אויך, זאגט דער משגיח, גייט די אמונה פון א איד איבער בירושה פון אברהם אבינו, ממילא גלייבט יעדער איד אינסטינקטיוו. א גוי דארף צוקומען צו אמונה דורך מתבונן זיין אין די נפלאות פון דער בריאה, און ער וויל נישט ווייל עס פאסט אים נישט, אזוי ווי די אומות האבן נישט געוואלט די תורה ווייל זי האט זיי נישט געפאסט.

14:12

ס'איז דא אויסנאמען, למשל א גויאישע נשמה וואס ווערט געבוירן ביי א איד, אבער בדרך כלל גלייבט אפילו א איד וואס זאגט אז ער גלייבט נישט. ס'איז אין זיין נאטור, אין זיין בלוט, א חלק פון אים.

אפגעשוואכטע אמונה און זיך אפנארן

15:45

פארוואס שפירן טייל נישט קיין אמונה? דער משגיח גלייכט אמונה צו אפעטיט, וואס א קאליע מאגן פארדריקט ביז א דאקטער היילט אים. עבירות קענען אפשוואכן די אמונה פון א איד, אבער א צדיק, א מוסר ספר אדער תשובה ברענגען זי צוריק.

17:13

מענטשן נארן זיך אויך אפ. איינער וואס קלאפט זיך אין פינגער באשולדיגט דעם האמער; א בחור וואס לערנט נישט באשולדיגט דעם רבי'ן אדער די לייטונג. עשו האט געזען אז די בנות כנען זענען נישט געפעלן ביי יצחק, האט ער באשולדיגט זיינע ווייבער פאר די פארלוירענע ברכות און גענומען מחלת. אזוי זאגט א בעל תאוה אז ער גלייבט נישט, אנשטאט מודה זיין אז ער איז שוואך; די פסיכאלאגן רופן דאס רעציאנאליזאציע. ג

19:52

חיאל בית האלי האט אויפגעבויט יריחו טראץ דער קללה פון יהושע, ווייל ער האט געוואלט א נאמען, און זיינע קינדער זענען געשטארבן איינס נאכן אנדערן. ער האט געפונען א תירוץ אויף יעדן טויט און האט עס קיינמאל נישט געזען. ד,ה

די בריאה פון אברהם און דער אות ה'

21:42

דער משגיח פרעגט ווי אזוי זאגט "ויכלו" (בראשית ב, א) אז די בריאה איז פארענדיגט. חז"ל לערנען "בהבראם" אינעם קומענדיגן פסוק - "באברהם": מ'האט נאך געדארפט באשאפן א בריאה וואס גלייבט אינעם רבונו של עולם אינסטינקטיוו, און גיט עס איבער צו אירע קינדער. ו,ז,ח

23:06

דער זוהר רופט דעם ה' דעם אות פון הולדה, ממילא טראגט דער ה' פון אברהם זיין אמונה צו זיינע קינדער. אין די פסוקים פון שחרית (נחמיה ט) שטייט "ושמת שמו אברהם" און "ומצאת את לבבו נאמן לפניך". די אמונה קען צוגעדעקט ווערן, אזוי ווי א קאליע מאגן, אבער זי בלייבט. ט,כ

דער אידישער גוף און די אהבה מסותרת

27:30

ווי די פריערדיגע פרקים פון תניא ערקלערן, קומט דער גוף פון א איד פון קליפת נוגה, נישט פון די דריי קליפות הטמאות פון די אומות, ממילא איז ער מסוגל פאר קדושה. זיינע רמ"ח אברים זענען קעגן די רמ"ח מצוות עשה, און דאס איז "בצלם אלקים" (בראשית ט, ו). ל,מ

29:04

אפילו ווען די אהבה איז באהאלטן, וועקט זי זיך אויף ביי א גרויסן נסיון, אפילו ביי א רשע. דערנאך לערנט דער משגיח דעם לשון: פון אברהם קומט אהבה, פון יצחק יראה, פון יעקב רחמים, און די אהבה מסותרת איז אונזער ירושה. ב

דער נייער גוף פונעם גר און די מקוה

31:22

אויך דער גוף טראגט דאס. א גר האט א אידישע נשמה, אבער זיין גוף איז געבוירן פון א גוי, דערפאר טובל'ט ער זיך נאך דער מילה, און די טבילה, וואס איז א ענין פון לידה, גיט אים א נייעם אידישן גוף.

31:55

אין סידור פונעם בעל התניא ברענגט ער די כוונות המקוה פונעם בעל שם טוב: מ'בויגט זיך איין אזוי ווי א וולד אין מוטערלייב, מ'איז זיך מבטל, און מ'קומט ארויס ווי א ניי-געבוירענער. דער אריז"ל לערנט ארויס טבילה פון "לב טהור ברא לי" (תהלים נא, יב), "ברא" איז יש מאין, און ער לערנט צוויי טבילות לכבוד שבת, אויסצוטון די בגדי חול און אנצוטון די בגדי שבת. נ,ס

35:12

דערפאר שטויסט דער משגיח אפ דאס עצה פון א גרויסן מענטש זיך שנעל צו טובלן מיט א פינגער: די מקוה ווירקט דורך ביטול, דורך איינבויגן דעם קאפ. פאר שבת, ווייל א גוי ששבת חייב מיתה (סנהדרין נח:), דארף מען תשובה טאן ווי מ'וואלט זיך פון דאס ניי מגייר געווען. ע

די אבות הן הן המרכבה

37:25

יעצט פרעגט דער תניא ווי אזוי קען אהבה זיין א ירושה. אן אהבה פון התבוננות איז א ידיעה וואס מ'האט קונה געווען, אזוי ווי קענען מסכת קידושין, און דאס גייט נישט איבער. און אהבה און יראה ווערן געבוירן פון חכמה און בינה, אבא און אימא, ווי זכר און נקבה; יראה איז דער היפך פון אהבה, ווי אזוי זענען ביידע כלול אין איין ירושה? ב

39:36

דער תירוץ: די אבות הן הן המרכבה. "ויעל אלקים מעל אברהם" (בראשית יז, כב) מיינט אז אברהם איז געווען דעם אייבערשטנס מרכבה. די אבות זענען קיין רגע נישט אפגעטיילט געווען פון אים; זיי האבן כסדר געהאט א פלאקערדיגע אהבה און א מורא'דיגע יראה. פ,צ

40:49

א משל איז נאר אויסגעהאלטן אין איין פרט, אזוי ווי דוד המלך גלייכט זיך צו א פארלוירן שעפעלע (תהלים קיט, קעו). א מרכבה איז בטל צום רוכב אבער נישט קיין חלק פון אים, בשעת די אבות זענען געווען דורכגענומען מיט אלקות אין יעדן אבר. דערפאר האבן זיי ממשיך געווען זייער נפש רוח ונשמה, פון מעשה, דיבור און מחשבה, צו זייערע קינדער עד עולם, מיט אן אמונה וואס איז כולל אהבה און יראה. ק

מראי מקומות

תורה

  1. א Devarim 30:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:22
  2. ג Bereishis 28:8-9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:13
  3. ו Bereishis 2:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:42
  4. ז Bereishis 2:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:42
  5. י לכאורה Bereishis 17:15 23:52 מפתח
  6. מ Bereishis 9:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:30
  7. צ Bereishis 17:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:36

נביאים

  1. ד Yehoshua 6:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:52
  2. ה Melachim I 16:34 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:52

כתובים

  1. כ לכאורה Nechemia 9:6-8 מפתח אינעם אויסשרייב: 23:06
  2. ס Tehillim 51:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:55
  3. ק לכאורה Tehillim 119:176 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:49

תלמוד בבלי

  1. ע Sanhedrin 58b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:12

מדרש

  1. ח לכאורה Bereishis Rabbah 12:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:42
  2. פ לכאורה Bereishis Rabbah 47:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:36

זוהר און קבלה

  1. ט Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:06

אחרונים און חסידות

  1. ב לכאורה Tanya ch. 18 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:42, 29:04, 37:25
  2. ל Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:30

תפילה און פיוט

  1. נ Siddur of the Baal HaTanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:55

עיקרי הדברים

  1. 2:21 תניא פרק י"ח לערנט אז אפילו א פשוט'ער מענטש וואס קען נישט מוליד זיין אהבה און יראה דורך התבוננות, קען דינען דעם אייבערשטן מיט זיי, דורך דער אהבה מסותרת וואס ער האט בירושה פון די אבות.
  2. 5:30 אין דער טבע גייען אייגנשאפטן פונעם גוף און געוויסע אינסטינקטיווע ידיעות איבער בירושה, אבער זאכן וואס מ'האט קונה געווען פון דרויסן, אזוי ווי עשירות אדער לימוד, גייען נישט איבער.
  3. 12:00 די אמונה פון א איד איז א ירושה פון אברהם אבינו, א חלק פון זיין מהות, אזוי אז אפילו א איד וואס זאגט אז ער גלייבט נישט, גלייבט באמת יא.
  4. 16:06 אמונה קען אפגעשוואכט ווערן דורך עבירות, אזוי ווי אן אפעטיט וואס ווערט קאליע, און מענטשן לייקענען זייער אמונה כדי צו פארענטפערן זייערע תאוות, אבער מ'קען זי צוריקברענגען.
  5. 39:36 די אבות זענען געווען א מרכבה, אינגאנצן בטל צום רבונו של עולם, כסדר אין אהבה און יראה, און דערפאר האבן זיי ממשיך געווען זייער נפש רוח ונשמה צו אלע זייערע קינדער.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 21:48 ווי אזוי זאגט "ויכלו" אז די בריאה איז פארענדיגט, אז זי איז נאך נישט געווען פארענדיגט?

    תירוץ: 22:21 מ'האט נאך געדארפט באשאפן א נייע בריאה, אברהם, מיט אן אינסטינקטיווע אמונה, אזוי ווי חז"ל לערנען "בהבראם" - "באברהם".

  2. קשיא: 20:45 האט חיאל נישט געזען אז זיינע קינדער שטארבן אזוי ווי יהושע האט געזאגט?

    תירוץ: 20:58 ניין, ווייל ער איז געווען א גרויסער בעל גאוה וואס האט געוואלט ווערן געדענקט, און ער האט געפונען א תירוץ אויף יעדן טויט.

  3. קשיא: 36:17 א גר האט א אידישע נשמה, אבער וואס טוט ער מיטן גוף, וואס איז געבוירן געווארן פון א גוי?

    תירוץ: 31:47 דורך טבילה, וואס איז א נייע געבורט, באקומט ער א נייעם אידישן גוף.

  4. קשיא: 37:25 ווי אזוי קען אהבת השם זיין א ירושה, אז אן אהבה וואס קומט פון התבוננות איז א ידיעה וואס מ'האט קונה געווען, וואס גייט נישט איבער בירושה?

    תירוץ: 39:36 די אבות זענען געווען די מרכבה, אינגאנצן מיוחד מיטן רבונו של עולם, און דערפאר האבן זיי ממשיך געווען זייער נפש רוח ונשמה צו זייערע קינדער עד עולם.

  5. קשיא: 39:08 ווי אזוי קען יראה זיין כלול אין דער אהבה וואס איז בירושה, אז יראה איז דאך דער היפך פון אהבה?

    תירוץ: 40:12 די אבות, אלס מרכבה, האבן כסדר געהאט סיי א פלאקערדיגע אהבה סיי א מורא'דיגע יראה, און זיי האבן איבערגעגעבן אן אמונה וואס איז כולל ביידע.

מעשיות

  1. 19:52 חיאל בית האלי בויט אויף יריחו

    יהושע האט געזאגט אז ווער עס וועט אויפבויען יריחו, וועט ביים אנהייבן זיין בכור שטארבן און ביים פארענדיגן זיין יינגסטער. חיאל בית האלי, וואס האט געהאט אסאך קינדער, האט געוואלט אז אין די היסטאריע ביכער זאל שטיין אז ער האט אויפגעבויט יריחו. בשעת ער האט געבויט זענען זיינע קינדער געשטארבן איינס נאכן אנדערן ביז ער האט אוועקגעשטעלט די טירן. ער האט נישט געזען אז די קללה ווערט מקוים: אויף יעדן טויט האט ער געפונען א תירוץ, איינער האט געהאט די קרענק, א צווייטער לונגען-אנצינדונג, און אזוי האט ער זיך אפגענארט.

    אין דער מעשה: יהושע בן נון, חיאל בית האלי

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 10:48 דער משגיח גלייכט די אמונה פון א איד צום אינסטינקט פון בעלי חיים: אזוי ווי א יונגע בין, ביווער אדער שפין בויט וואס זיינע עלטערן האבן געבויט אן קיין לימוד, אזוי גלייבט א איד אינעם רבונו של עולם ווייל ס'איז אין זיין נאטור.
  2. 21:51 לויט "בהבראם" - "באברהם" זאגט דער משגיח אז נאך "ויכלו" איז די בריאה נאך נישט געווען פארענדיגט: מ'האט נאך געדארפט באשאפן א נייע בריאה וואס גלייבט אינסטינקטיוו, און דער ה', דער אות פון הולדה, מאכט אז די אמונה גייט איבער צו זיינע קינדער.
  3. 18:39 א איד וואס זאגט אז ער גלייבט נישט נארט זיך געווענליך אפ כדי צו פארענטפערן זיינע תאוות, און דאס זעט דער משגיח ביי עשו וואס האט באשולדיגט זיינע ווייבער און ביי חיאל וואס האט אוועקגעמאכט דעם טויט פון זיינע קינדער.
  4. 32:08 טבילה איז א נייע געבורט דורך ביטול: מ'בויגט זיך איין אזוי ווי א וולד וואס ליגט איינגעבויגן און מ'קומט ארויס א בריה חדשה, און דערפאר זאגט דער משגיח אז אן עצה מיט א פינגער פארפעלט דעם גאנצן ענין.
  5. 40:49 דער משגיח מערקט אן אז א משל איז נאר אויסגעהאלטן אין איין פרט, און אז די אבות אלס מרכבה זענען געווען מער ווי א וואגן: א מרכבה איז בטל צום רוכב אבער נישט קיין חלק פון אים, בשעת די אבות זענען געווען דורכגענומען מיט אלקות אין יעדן אבר.
  6. 38:05 אהבה און יראה זענען אליין די תולדות פון חכמה און בינה, אבא און אימא, זכר און נקבה, און דערפאר דארף דער תניא ערקלערן ווי אזוי זיי קענען זיין צוזאמען כלול אין אן אהבה וואס איז בירושה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 16:16 דער משגיח זאגט אז איינער וועמענס אמונה איז אפגעשוואכט געווארן דורך עבירות דארף גיין צו א צדיק, צו א מוסר ספר, אדער סתם תשובה טאן, און ער וועט ווידער שטארק שפירן דעם רבונו של עולם.
  2. 35:40 דער משגיח זאגט אז ביי טבילה דארף מען איינבויגן דעם קאפ און זיך מבטל זיין, נישט נאר אריינשטעקן א פינגער, ווייל דער כח פון מקוה איז דער ביטול.
  3. 36:42 דער משגיח זאגט אז ערב שבת דארף מען זיך פארשטעלן ווי מ'וואלט געווען א גוי וואס קומט זיך מגייר זיין, און תשובה טאן אין מקוה כדי זיך מחדש צו זיין.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער קאצקער רבי, חיאל בית האלי, יהושע בן נון, יעקב אבינו, יצחק אבינו, ישמעאל, מחלת, עשו, שרה אמנו

ערכים אהבה ויראה, אהבה מסותרת, התבוננות, טבילה, ירושה, יש מאין, כי קרוב אליך הדבר מאד, מרכבה, נפש רוח נשמה, קליפת נוגה, רבונו של עולם, רמ"ח אברים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט