ספר התניא ב'

אויך אויסגעשטעלט ווי א סדרה: ספר התניא (63)

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

ספר התניא ב': די שיעורים לויטן סדר פונעם קאטאלאג
נומ׳ דער קעפל ווי אינעם קאטאלאג לענג בקיצור (נאטיצן)
1 זה ספר לבינונים. מהו בינוני. השקפה נכונה למחשבות ותשוקות בלתי נכונות. אהבה ויראה לנשמות קטנות. לימוד תורה בהתמדה. 28 מינ׳ דער משגיח עפנט דעם תניא אלס א "ספר של בינונים" און ערקלערט אז א תאווה צו א נישט ריינע זאך מאכט נישט א איד פאר א נישט ערליכן, אז דער דרך קצרה פונעם תניא איז פאר קליינע מענטשן, און אז אפילו זיי קענען קומען צו א פולן און טיפן לימוד התורה דורך דער אהבה מסותרת וואס יעדער איד האט בירושה פון די אבות.
2 שורש ומהות של אהבה מסותרת. הם ירושה מהאבות' האבות הם המרכבה' יראת ה' ואהבת ה' נתאחדו בגופם ונמשכו לבניהם. 44 מינ׳ דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח, אז יעדער איד טראגט אין זיך א פארבארגענע אהבה און יראה צום רבונו של עולם בירושה פון די אבות, א נאטור אזוי ווי די ידיעות וואס בעלי חיים ירשענען, ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה פאר דער שכינה.
3 יש יראה ואהבה ביחד רק בה'. אבות נתאחדו בה' יותר ממרכבה גשמית. לפי שהאבות היו בעצם אלקות לכן בניהם גם הם כן. אין מקיף אם אינו מחובר לפנימיות. ביאור קצרה בד' עולמות וי' ספירות. 42 מינ׳ אויף תניא פרק י"ח ערקלערט דער משגיח פארוואס אהבה און יראה קענען זיין צוזאמען נאר ביים אייבערשטן, ווי אזוי די אבות זענען געווען אזוי פאראייניגט מיט אים אז דאס איז איבערגעגאנגען צו זייערע קינדער, און ער גיט א קורצן ביאור אין די פיר עולמות און די צען ספירות.
4 אצילות' ד' עולמות והשתלשלות איך עובדים ביחד. יש כמה מדריגות בנשמות אבל הנקודה של אברהם אבינו בכולם. נשמה ממדריגה נמוכה ביותר יכול להוליד נשמות גבוהות כי בתוכו מדריגת כתר. זה ענין מחול. 36 מינ׳ דער משגיח ערקלערט ווי אזוי דאס ליכט פונעם אויבערשטן גייט אראפ דורך די פיר עולמות און די מדריגות פון נשמות, און ווייזט אז אונטער אלע חיצוניות'דיגע חילוקים האט יעדער איד די זעלבע נקודה פון די אבות, וואס ווערט נתגלה ביי א רונדן טאנץ און אום יום כיפור.
5 טעם שאפי' פושעים מולידים נשמות גדולות. חכמה למעלה מהשגה. פילפולי התורה מבינים אבל גזירות אינם מבינים. חכמה מקור הבינה. יארצייט המגיד ממזריטש זצוקללה”ה שהוא מקור החסידות. 36 מינ׳ ביים לערנען תניא פרק י"ח ערקלערט דער משגיח פארוואס גרויסע נשמות ווערן אפט געבוירן ביי פשוט'ע אידן, פארוואס די פינצטערסטע צייטן ברענגען דעם אור פון משיח אזוי ווי חנוכה, און פארוואס חכמה, דער מקור פון בינה, איז העכער פון פארשטאנד.
6 חכמה - שורש אמונה שהוא למעלה מהשגה. פתי יאמין לכל דבר - לגבי ה' כלנו פתיים. רוב יהודים ימסרו נפשם לה' חוץ אם יש לו קשר לגוי. 41 מינ׳ דער משגיח ערקלערט פון תניא פרק י"ח אז די אמונה פון יעדן איד קומט פון חכמה וואס איז העכער פון שכל, און דערפאר וועלן רוב אידן זיך מוסר נפש זיין פאר'ן רבונו של עולם, חוץ ווען, ווי דער צמח צדק מערקט אן, א שייכות מיט'ן גוי האט אים אפגעריסן.
7 מסירת נפש אפי' בלי דעת כי אמונה למעלה מן דעת. ברית מילה למעלה מן הדעת. ישמעאל וא”י. אהבה מסותרת. “נר ה' נשמת אדם” על פי חסידות. 38 מינ׳ דער משגיח ערקלערט אז די אמונה פון א איד איז העכער פון דעת, און דערפאר איז אפילו דער פשוטסטער איד מוסר נפש, דערפאר מאכט מען א ברית צו אכט טעג, און אזוי איז די נשמה "נר ה'".
8 נשמות ישראל כמו נר לאבוקה לגבי ה' הם בטלים אצלו. מכת חושך. יין של פורים. ביטול הוא מהות הקדושה וסטרא אחרא להיפוך. לחיים יא”צ הר”ר זישא. 41 מינ׳ אויף תניא פרק י"ט ערקלערט דער משגיח אז דער חשק פון דער נשמה בטל צו ווערן אינעם רבונו של עולם, ווי א נר אין אן אבוקה, קומט פון חכמה, וואס איז דער שורש פון גאנץ קדושה, און קדושה מיינט ביטול; די סטרא אחרא איז פונקט פארקערט: זיך מאכן פאר א יש, אפילו ווען מ'גיט.
9 יש גוי בתוך יהודי - ועל זה צריך לעשות תשובה. אצל רשעים הנפש אלקות בגלות והיא אנוס לעשות עבירה - זה גלות השכינה. בעצם חכמה אין פגם אבל בהתפשטות החכמה יש פגם וזה פוגם בחכמה ממש. 48 מינ׳ ביים לערנען תניא פרק י"ט ערקלערט דער משגיח אז א איד וואס זינדיגט שלעפט זיין נפש האלקית אריין אין גלות, אבער דער עיקר פון דער חכמה בלייבט נישט אנגערירט און וועקט זיך אויף ביי א נסיון פון אמונה, און דערפאר גיט אפילו א פושע ישראל אוועק זיין לעבן על קידוש השם.
10 כל עבירה היא ע”ז ממש והעובר הוא יותר גרוע מהסטרא אחרא ממש. הסטרא אחרא נהנה מבחינת אחוריים. אם חוטא' יתוש קדמך. תרץ למה אין כל עבירה דוחה פיקוח נפש אם כל עבירה היא ע”ז ממש. 45 מינ׳ אין תניא פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז יעדע עבירה, אפילו א קליינע, איז ממש עבודה זרה, אז דער עובר איז נידעריגער פון דער סטרא אחרא אליין און אפילו פון א יתוש, און פארוואס פיקוח נפש איז פונדעסטוועגן דוחה די אנדערע עבירות.
11 אין אדם חוטא אלא אם נכנס בו רוח שטות. 40 מינ׳ דער משגיח ערקלערט אז א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות לאזט אים פארגעסן אז יעדע עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך פונקט ווי עבודה זרה, און אז די זעלבע גרייטקייט צו מסירות נפש וואס ער האט קעגן עבודה זרה קען אים טראגן אין יעדע טעגליכע מלחמה מיטן יצר הרע.
12 היצר מנצח כשאדם בעצבות' קשר עצבות לעצלות. בכל עצב יהיה מותר. עצה להיות בשמחה אפ' כשבאות צרות. 45 מינ׳ אויף תניא פרק כ"ו ערקלערט דער משגיח פארוואס עצבות לאזט דעם יצר הרע געווינען, וויאזוי א באשטימטע צייט פון צובראכנקייט ברענגט צו א גרעסערע שמחה, און פארוואס עצבות וואס פאלט אריין אינמיטן געשעפט אדער אינמיטן עבודה איז א טריק פונעם יצר.
13 חילוק בין עצבות ומרירות. כשמחשבות רעות באות - אז יש אפשרות לקיים מצוות ולא תתורו. שני מטעמים שהשכינה נהנות מהם. לחיים יא”צ. 43 מינ׳ אויף תניא פרק כ"ז ערקלערט דער משגיח אז א שלעכטע מחשבה וואס מ'שטופט אוועק איז נישט קיין סיבה פאר עצבות, נאר א געלעגנהייט צו מקיים זיין "ולא תתורו", און אז די מלחמה פונעם בינוני מיטן יצר הרע גיט דעם אייבערשטן א באזונדערע נחת רוח.
14 תפילה היא מלחמה גדולה' זוכים לבא בהיכלות התיבות ע”י שמחה ויגיעה. מלחמת הגוף והנשמה כל ימי חייו. טעם שהמחשבות רעות בואת דוקא כשעוסקים בעבודת ה'. כלל גדול בעבודת ה' - “אין עוד מלבדו”. לחיים יא”צ ר' שלומקע זווילער זצוקללה”ה. 41 מינ׳ אויף תניא פרק כ"ח ערקלערט דער משגיח אז מחשבות זרות בשעת'ן דאווענען זענען א טייל פון דער מלחמה פון די צוויי נפשות א גאנץ לעבן, און אז מ'געווינט זי דורך זיי מבטל זיין ווי גארנישט, מיט שמחה און מיטן כלל "אין עוד מלבדו".
15 היום לא כל כך שכיח עתות רצון בשעת התפילה כי אוכלים מאכלות אסורות ויש טימטום הלב. עצה - לשבר את הגוף אבל רק בעתות מזומנים. כל אדם מעריך גופו כעיקר והנשמה כנטפל לו' אבל בצדיקים בהיפך. 53 מינ׳ אויף תניא פרק כ"ט ערקלערט דער משגיח פארוואס דאס הארץ ווערט אמאל פארשטאפט ווי א שטיין, פארוואס דאס איז היינט אזוי שכיח, און ווי אזוי מ'צוברעכט די גראבקייט פונעם גוף כדי די ליכטיגקייט פון דער נשמה זאל זיך אין אים אנכאפן.
16 דברים שעושים טימטום הלב ואיך לתקן ולהזהר. בחינת האמת לפי מדריגתו. לפעמים אין התעוררות בשבת כי אז צריכים להיות במדריגה יותר זך. עצות כשיש טימטום הלב. למואס בגשמיות. 37 מינ׳ אויף תניא פרק כ"ט ערקלערט דער משגיח פארוואס א מענטש קען מיטאמאל נישט דאווענען, פארוואס א העכערע מדריגה אדער א הייליגערע צייט פאדערט א טיפערע תשובה, און ווי אזוי מ'צוברעכט די סטרא אחרא מיט א חשבון הנפש און מיטן זען אז זי איז גארנישט לגבי השם יתברך.
17 דביקות בשעת השינה - זה הענין שבנ”י היו ישינים בבוקר של מתן תורה' אנחנו עושים בתלמוד תורה מה שהם עשו בשינתם. פרחה נשמתן - נר לגבי אש' לעשות משכן וק”ק לה'. 59 מינ׳