כל עבירה היא ע”ז ממש והעובר הוא יותר גרוע מהסטרא אחרא ממש. הסטרא אחרא נהנה מבחינת אחוריים. אם חוטא' יתוש קדמך. תרץ למה אין כל עבירה דוחה פיקוח נפש אם כל עבירה היא ע”ז ממש.
קאטאלאג: ספר התניא ב' כ"ד נומ׳ 10 פאקעט גייד ז׳ 47 אידיש 45 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אין תניא פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז יעדע עבירה, אפילו א קליינע, איז ממש עבודה זרה, אז דער עובר איז נידעריגער פון דער סטרא אחרא אליין און אפילו פון א יתוש, און פארוואס פיקוח נפש איז פונדעסטוועגן דוחה די אנדערע עבירות.
דער משגיח זאגט אז ער וועט יעצט לערנען שנעלער, חזר'ט איבער פרק כ"ג (אנכי איז דער שורש פון אלע מצוות, לא יהיה פון אלע עבירות), און עפנט פרק כ"ד: אזוי ווי תורה און מצוות מאכן א יחוד מיט'ן אייבערשטן, אזוי מאכט אן עבירה א יחוד מיט דער סטרא אחרא. יעדע עבירה איז עבודה זרה, ווייל דער עובר מאכט זיך א יש וואס וויל נישט בטל זיין צום רצון השם, אזוי ווי חמץ וואס הייבט זיך קעגן דער נידעריגער מצה. ער נוצט דעם נפש האלקית וואס גיט אים חיות כדי צו טון די עבירה, און לייט א גוף צו דער סטרא אחרא. די סטרא אחרא קען נאך איר באשעפער און טוט זיין רצון, דער עובר נישט. זי לעבט נאר פון די אחוריים פון קדושה, דער פסולת וואס קען נישט מתברר ווערן. א מענטש זינדיגט נאר דורך א רוח שטות וואס פארדעקט דעם אמת פון זיין חכמה. אזוי ווי דער יתוש וואס נעמט נאר און גיט גארנישט, איז דער עובר נידעריגער פון אלע באשעפענישן; א חיה רעה געוועלטיגט נאר איבער א מענטש וואס האט פארלוירן זיין צלם אלקים, מיט מעשיות פון צדיקים און חיות. צום סוף פרעגט ער פארוואס פיקוח נפש איז דוחה געווענליכע עבירות, און ענטפערט פון דער גמרא און אז ס'איז א גזירת הכתוב.
סדר השיעור
-
0:00 שנעלער לערנען; חזרה פון פרק כ"ג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז ער וועט יעצט לערנען שנעלער, נאר צו וויסן וואס עס שטייט, כדי צו דערגרייכן די שפעטערדיגע פרקים. ער חזר'ט איבער פרק כ"ג: אנכי איז דער שורש פון אלע מצוות און לא יהיה פון אלע עבירות, ממילא איז יעדע עבירה עבודה זרה; און ער פרעגט פארוואס א איד וואס איז מוסר נפש אויף עבודה זרה מאכט נישט דעם זעלבן חשבון ביי יעדע עבירה.
-
5:37 אן עבירה איז א יחוד מיט דער סטרא אחרא שטייט אינעם קאטאלאג
ביים עפענען פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז אזוי ווי לערנען תורה מאכט א יחוד מיט'ן אייבערשטן, אזוי מאכט אן עבירה א יחוד מיט דער סטרא אחרא. דער עובר איז א יש וואס וויל נישט בטל ווערן, און א יש איז עבודה זרה; ער ברענגט א משל פון חמץ וואס הייבט זיך קעגן מצה וואס האלט זיך נידעריג, און פון גאוה.
-
9:34 דער נפש האלקית איינגעשפאנט אין דער עבירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דורך מחשבה דיבור און מעשה פון אן עבירה ווערט די נפש אליין מיוחד מיט עבודה זרה: דער נפש האלקית וואס גיט חיות צום גוף ווערט א פערד וואס שלעפט דעם וואגן פון דער עבירה, און דער עובר לייט א גוף צו דער סטרא אחרא. ער לייגט צו אז די סטרא אחרא קען איר באשעפער און טוט זיין רצון, ממילא איז דער עובר ערגער פון איר.
-
13:57 די סטרא אחרא לעבט פון די אחוריים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אפילו די עובדי עבודה זרה רופן דעם אייבערשטן אלקא דאלקיא און גלייבן אז ער האט איבערגעגעבן די וועלט צו נידעריגערע כחות; זייער חטא איז אז זיי האלטן זיך פאר א יש. יעדע זאך מוז האבן חיות פון קדושה, און די סטרא אחרא נעמט נאר פון די אחוריים, דער חלק וואס קען נישט מתברר ווערן, אזוי ווי דער פסולת פון א מאכל; דער עובר וואס טוט קעגן רצון השם איז ערגער.
-
21:26 די שמרים פון עולם הזה און דער רוח שטות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דאס רע פון דעם גשמיות'דיגן עולם הזה איז די שמרים פון די קליפות, אזוי ווי דער הוון פון פארדארבענעם וויין, דערפאר זענען די רשעים דא שטארק. ער ברענגט די גמרא אז א מענטש זינדיגט נאר ווען א רוח שטות קומט אין אים אריין, און ער ערקלערט פארוואס די אשה פון פרשת סוטה וואלט מוסר נפש געווען נישט צו בוקן צו עבודה זרה און פונדעסטוועגן זינדיגט זי: דער שטות פארדעקט איר חכמה, וואס כאפט זיך אויף נאר ביי עבודה זרה ממש.
-
29:31 יתוש קדמך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אז א יתוש איז באשאפן געווארן פארן מענטש, און ערקלערט: יעדע באשעפעניש איז מקבל פון דער וועלט און משפיע אויף איר, אזוי ווי די בין, אבער דער יתוש זויגט נאר בלוט און גיט גארנישט, דאס סימן פון דער סטרא אחרא. פונדעסטוועגן איז דער עובר, וואס טוט קעגן רצון השם, נאך נידעריגער; ער דערציילט פון א צדיק וואס האט נישט געלאזט הרג'ענען קיין באשעפעניש חוץ א יתוש.
-
35:44 חיות און דער צלם אלקים: מעשיות מעשה
דער משגיח ברענגט חז"ל אז א חיה רעה געוועלטיגט נאר איבער א מענטש ווען ער זעט אויס ביי איר ווי א בהמה, ווייל ער האט פארלוירן זיין צלם אלקים. ער דערציילט ווי לייבן האבן זיך געבוקט פארן דברי חיים, ווי א סטאדע וועלף האט געלאזט אין רו א משפחה פון די אייניקלעך פונעם קאמארנער רבי'ן, און פון א גדול וואס האט געזען א פירער אן א צלם אלקים; און ער דערמאנט דניאל ביי די לייבן.
-
40:31 פארוואס פיקוח נפש איז דוחה אנדערע עבירות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט: אויב יעדע עבירה איז עבודה זרה, פארוואס איז פיקוח נפש דוחה אלע עבירות חוץ עבודה זרה? ער ענטפערט מיט דעם טעם פון דער גמרא, חלל עליו שבת אחת כדי שישמור שבתות הרבה, און אז ס'איז א גזירת הכתוב, נישט ווייל שבת איז גרינגער; ער ווייזט פון דין שחיטה אז א מומר לשבת איז ווי אן עובד עבודה זרה. צום סוף זאגט ער עפעס וועגן דער קומענדיגער וואך.
דער שיעור, אויסגעשריבן
שנעלער לערנען; חזרה פון פרק כ"ג
דער משגיח זאגט אז ער וועט יעצט לערנען שנעלער, נאר צו וויסן וואס עס שטייט, ווייל די פריערדיגע פרקים זענען נאר געווען א הקדמה צו די שפעטערדיגע. ער חזר'ט איבער פרק כ"ג: אנכי איז דער שורש פון אלע מצוות און לא יהיה פון אלע עבירות, ממילא רייסט אן עבירה אפ דעם מענטש פון ביטול צום אייבערשטן, און ער ווערט בטל צו דער סטרא אחרא, וואס דאס איז עבודה זרה. ב
ווען א מענטש וואלט דאס פארשטאנען, זאגט דער משגיח, וואלט ער קיינמאל נישט געזינדיגט. א איד וואס איז גרייט מוסר נפש צו זיין אויף עבודה זרה דארף מאכן א חשבון אז א קליינע עבירה איז דאס זעלבע, און כובש זיין דעם יצר איז אסאך גרינגער ווי מסירות נפש.
אן עבירה איז א יחוד מיט דער סטרא אחרא
ביים עפענען פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז אזוי ווי לערנען תורה מאכט א יחוד מיט'ן אייבערשטן, אזוי מאכט אן עבירה א יחוד מיט דער סטרא אחרא. דער עובר וויל נישט בטל ווערן, ער איז א יש, און א יש איז עבודה זרה. חמץ און מצה זענען די זעלבע מעל מיט וואסער, אבער מצה האלט זיך נידעריג און טראגט הייליגע אורות, און חמץ הייבט זיך; דאס הייבן זיך איז עבודה זרה. ער ברענגט אויך חז"ל אז גאוה איז ווי עבודה זרה. א,ד
דער נפש האלקית איינגעשפאנט אין דער עבירה
מחשבה, דיבור אדער מעשה פון אן עבירה, זאגט דער משגיח ווייטער, מאכט די נפש אליין מיוחד מיט עבודה זרה. דער נפש האלקית גיט חיות צום גוף, ממילא שפאנט ער אים איין ביים זינדיגן ווי א פערד אין דעם וואגן פון זיין עבירה. די סטרא אחרא קען נישט זינדיגן אן א גשמיות'דיגן גוף; דער עובר לייט איר זיינעם.
די סטרא אחרא קען איר באשעפער: דער שטן פארפירט מענטשן ווייל דער אייבערשטער הייסט אים, ממילא טוט ער זיין רצון. דער וואס לאזט זיך פארפירן טוט קעגן דעם רצון, און איז ערגער פון דעם שטן.
די סטרא אחרא לעבט פון די אחוריים
אפילו די עובדי עבודה זרה, ערקלערט דער משגיח, רופן דעם אייבערשטן אלקא דאלקיא; זיי גלייבן אז ער האט איבערגעגעבן די הנהגה פון דער וועלט צו די מלאכים און די שטערן, ווייל ס'איז נישט לפי כבודו. זייער חטא איז דער יש: זיי האלטן אז די כחות וואס זיי האבן באקומען זענען זייערע. ו
אלץ וואס דער אייבערשטער האט באשאפן איז מיט א תכלית, און יעדע זאך מוז האבן חיות פון קדושה, אויב נישט וואלט זי בטל געווארן. די סטרא אחרא נעמט נאר פונעם חלק וואס קען נישט מתברר ווערן, אזוי ווי דער חלק פון א מאכל וואס דער גוף קען נישט אויפנעמען און ווארפט ארויס; דאס איז די אחוריים, און דער רצון העליון איז מקיף איבער זיי אבער לאזט זיך נישט אראפ צו זיי. א איד וואס זינדיגט קעגן רצון השם, ענדיגט דער משגיח, איז ערגער פון דעם אלעם.
די שמרים פון עולם הזה און דער רוח שטות
דער משגיח ברענגט פונעם עץ חיים אז דאס רע פון דעם גשמיות'דיגן עולם הזה איז די שמרים פון די קליפות, אזוי ווי דער געדיכטער הוון פון וויין וואס שטייט צו לאנג. זינט דעם חטא פון אדם הראשון איז טוב און רע אויסגעמישט, און די עבודה פון א איד איז אויסקלייבן דאס גוטע; עולם הזה איז דער פסולת וואס בלייבט, דערפאר זענען די רשעים דא שטארק, אזוי ווי מ'זאגט אין על הניסים רשעים ביד צדיקים. ח,ט
דערפאר טייטשט די גמרא דאס ווארט פון סוטה מלשון שטות: א מענטש זינדיגט נאר ווען א רוח שטות קומט אין אים אריין. אזא אשה, מערקט אן דער משגיח, וואלט מוסר נפש געווען נישט צו בוקן צו עבודה זרה אפילו נאר פון אויסן, און פונדעסטוועגן זינדיגט זי. ווען זי וואלט פארשטאנען אז איר עבירה פארבינדט זי מיט דער נידעריגסטער קליפה, וואלט זי זיך איינגעהאלטן. דער שטות פארדעקט די חכמה פונעם נפש האלקית, וואס כאפט זיך אויף נאר ביי עבודה זרה ממש; א געווענליכע עבירה דערגרייכט נאנט צו חכמה אבער נישט ביז אהין. י,כ
יתוש קדמך
דער משגיח ברענגט די גמרא אז ווען א מענטש ווערט גרויס ביי זיך, זאגט מען אים אז א יתוש איז באשאפן געווארן פאר אים. יעדע באשעפעניש איז מקבל פון דער וועלט און משפיע אויף איר, אזוי ווי די בין וואס שטעכט אבער זאמלט זיסקייט פון די בלומען און מאכט האניג. דער יתוש זויגט נאר בלוט און גיט גארנישט. דער דרך פון קדושה איז צו געבן, ממילא איז דער יתוש די תכלית פון דער סטרא אחרא; פונדעסטוועגן איז דער עובר נידעריגער פון אים. ל
ער דערציילט וואס מ'האט אים דערציילט פון א צדיק וואס האט נישט געלאזט הרג'ענען קיין באשעפעניש, אפילו נישט מייז, נאר מיט פאסטקעס וואס כאפן זיי לעבעדיג; א יתוש, האט דער צדיק געזאגט, מעג מען יא הרג'ענען.
חיות און דער צלם אלקים
חז"ל זאגן אז א חיה רעה געוועלטיגט נאר איבער א מענטש ווען ער זעט אויס ביי איר ווי א בהמה, ווייל ער האט פארלוירן זיין צלם אלקים. דער משגיח דערציילט ווי די לייבן האבן זיך אראפגעבויגן מיט'ן קאפ פארן דברי חיים, און ווי א סטאדע וועלף האט אפגעשטעלט אין א וואלד א משפחה פון די אייניקלעך פונעם קאמארנער רבי'ן; דער עלטסטער וואלף איז ארויפגעשפרונגען אויפן וואגן, האט יעדן געשמעקט, און אוועקגעפירט די וועלף. מ
פארוואס פיקוח נפש איז דוחה אנדערע עבירות
דער משגיח פרעגט: אויב יעדע עבירה איז עבודה זרה, פארוואס איז פיקוח נפש דוחה אלע אנדערע עבירות? דער תניא ענטפערט מיט חז"ל, חלל עליו שבת אחת כדי שישמור שבתות הרבה, נישט ווייל שבת איז גרינגער. שבת איז ווי עבודה זרה: די שחיטה פון א מומר לשבת איז פסול. ס'איז א גזירת הכתוב; די תורה וויל נישט קיין מסירות נפש אויף שבת. א,פ,צ
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
- ד לכאורה Sotah 4b מפתח אינעם אויסשרייב: 5:40
- ו Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:22
- ז לכאורה Gittin 57a 18:20 מפתח
- כ Sotah 3a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:52
- ל Sanhedrin 38a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:24
- מ Shabbos 151b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:02
- פ Yoma 85b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:39
- צ לכאורה Chullin 5a מפתח אינעם אויסשרייב: 40:39
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 3:24 יעדע עבירה, אפילו א דרבנן, איז ממש עבודה זרה, ווייל דער עובר רייסט זיך אפ פון ביטול צום אייבערשטן און פארבינדט זיך מיט דער סטרא אחרא.
- 7:00 אן עבירה איז א יש, א מענטש וואס וויל נישט בטל זיין צום רצון השם, און דער יש אליין איז עבודה זרה, אזוי ווי חמץ הייבט זיך און מצה האלט זיך נידעריג.
- 10:50 ביים זינדיגן שפאנט א איד איין זיין נפש האלקית, וואס גיט חיות צום גוף, פאר דער סטרא אחרא, און ער לייט איר א גוף מיט וואס זי זאל קענען זינדיגן.
- 13:11 די סטרא אחרא אליין קען איר באשעפער און טוט זיין רצון, ממילא איז דער וואס זינדיגט ערגער פון איר.
- 24:13 א מענטש זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות פארדעקט זיין חכמה; ווען זי וואלט אנטפלעקט געווען וואלט ער מוסר נפש געווען, אזוי ווי ער איז מוסר נפש פאר עבודה זרה.
- 40:39 פיקוח נפש איז דוחה אנדערע עבירות נישט ווייל זיי זענען גרינגער ווי עבודה זרה, נאר צוליב דעם טעם פון דער גמרא און ווייל ס'איז א גזירת הכתוב.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 4:13 אויב יעדע עבירה איז עבודה זרה, פארוואס איז א מענטש וואס וואלט מוסר נפש געווען אויף עבודה זרה נישט מוסר נפש אויף אנדערע עבירות, ווען כובש זיין דעם יצר איז אסאך גרינגער?
תירוץ: 25:16 ווייל א רוח שטות פארדעקט די חכמה פון דער נפש; א געווענליכע עבירה דערגרייכט נאנט צו חכמה אבער נישט ביז אהין, ממילא כאפט זיך נישט אויף די גרייטקייט צו מסירות נפש.
-
קשיא: 7:30 וואס איז דער חילוק צווישן חמץ און מצה, ווען ביידע זענען מעל מיט וואסער?
תירוץ: 7:38 מצה איז ביטול און האלט זיך נידעריג, און חמץ הייבט זיך און איז א יש, וואס דאס איז עבודה זרה.
-
קשיא: 13:36 פארוואס איז א מענטש וואס לאזט זיך פארפירן פון דעם שטן ערגער פון דעם שטן אליין?
תירוץ: 13:23 ווייל דער שטן פארפירט מענטשן אויפן באפעל פונעם אייבערשטן און טוט זיין רצון, און דער עובר טוט קעגן זיין רצון.
-
קשיא: 30:24 פארוואס זאגן חז"ל אז א יתוש איז באשאפן געווארן פארן מענטש?
תירוץ: 31:20 יעדע באשעפעניש נעמט און גיט, אבער דער יתוש נעמט נאר; דער עובר וואס טוט קעגן רצון השם איז נאך נידעריגער פון אים.
-
קשיא: 40:31 אויב יעדע עבירה איז ממש עבודה זרה, פארוואס איז פיקוח נפש דוחה אלע אנדערע עבירות?
תירוץ: 41:33 נישט ווייל זיי זענען גרינגער: חז"ל זאגן אז מען איז מחלל איין שבת כדי ער זאל קענען האלטן אסאך שבתות, און ס'איז א גזירת הכתוב אז די תורה וויל נישט קיין מסירות נפש אויף שבת.
מעשיות
-
32:30 דער צדיק וואס האט נישט געלאזט הרג'ענען קיין באשעפעניש
דער משגיח דערציילט וואס מ'האט אים דערציילט וועגן א צדיק וואס איז געווען זייער מקפיד נישט צו הרג'ענען קיין שום בעל חי, אפילו די וואס זענען מזיק. ווען ס'זענען געווען מייז אין זיין הויז און מ'האט געברענגט פאסטקעס וואס טייטן, האט ער זיי געהייסן ארויסנעמען, און ער האט נאר מסכים געווען צו פאסטקעס וואס כאפן די מייז לעבעדיג, כדי מ'זאל זיי קענען ארויסלאזן אין פעלד. א יתוש, האט ער געזאגט, מעג מען יא הרג'ענען, אזוי ווי דער בעל התניא ערקלערט.
-
36:41 די לייבן האבן זיך געבוקט פארן דברי חיים
דער משגיח דערציילט די באוואוסטע מעשה אז דער דברי חיים פון צאנז איז אמאל געגאנגען קוקן אויף די חיות, אפשר מיט א הייליגע כוונה, צוליב דער מצוה פון הבדלה צווישן א בהמה טהורה און א טמאה. ווען ער איז געקומען צו די לייבן, האבן זיי זיך אראפגעבויגן מיט'ן קאפ פאר אים, ווייל זיי האבן געזען אין אים דעם צלם אלקים.
אין דער מעשה: דער דברי חיים, דער צאנזער רב
-
38:01 די וועלף און די קאמארנער משפחה
אן אייניקל פון רבי יצחק אייזיק פון קאמארנא איז געפארן מיט דער משפחה מיט א וואגן דורך א וואלד צו באזוכן דעם זיידן. פלוצלינג האבן זיך די פערד אפגעשטעלט און זיך אויפגעשטעלט אויף די הינטערשטע פיס, א סימן אז וועלף קומען, און טאקע איז אנגעקומען א גאנצע סטאדע וועלף. דער עלטסטער וואלף איז ארויפגעשפרונגען אויפן וואגן, ארומגעגאנגען צווישן דער גאנצער משפחה און זיי געשמעקט, דערנאך אראפגעגאנגען און אוועקגעפירט אלע וועלף. דער משגיח ערקלערט אז זיי האבן געזען אז די מענטשן האבן א צלם אלקים; ער האט די מעשה געהערט אזוי ווי א רבי האט עס דערציילט פון זיין באבע.
אין דער מעשה: דער סקולענער רבי, דער קאמארנער רבי
-
39:22 דער גדול און דער פירער וואס האט פארלוירן דעם צלם אלקים
דער משגיח געדענקט אז א פירער איז געקומען באזוכן איינעם פון די גרויסע גדולים. יענע מינוט האט דער גדול ארויסגעקוקט אויף די טרעפ, איז ער אריינגעלאפן צו דער רביצין און געזאגט אז אן אקס קומט ארויף אויף די טרעפ. דער משגיח ערקלערט אז ער האט געזען אז דער מענטש האט פארלוירן זיין צלם אלקים.
געדאנקען
- 7:30 דער משגיח טייטשט דעם חילוק צווישן חמץ און מצה ווי דעם חילוק צווישן עבודה זרה און ביטול: ביידע זענען די זעלבע מעל מיט וואסער, אבער חמץ הייבט זיך, א יש, און מצה האלט זיך נידעריג און ווערט א מרכבה פאר הייליגע שמות און אורות.
- 11:38 די סטרא אחרא אליין קען נישט זינדיגן, ווייל מ'קען נאר זינדיגן מיט א גשמיות'דיגן גוף אין עולם הזה; א איד וואס זינדיגט לייט איר זיין גוף, און שפאנט איין זיין נפש האלקית ווי א פערד אין דעם וואגן פון זיין עבירה.
- 14:47 אפילו די עובדי עבודה זרה רופן דעם אייבערשטן אלקא דאלקיא און גלייבן אז ער האט איבערגעגעבן די וועלט; זייער חטא איז דער יש, אז זיי האלטן אז זייערע כחות זענען זייערע, און א איד וואס זינדיגט קעגן רצון השם איז ערגער פון זיי.
- 32:11 דער יתוש, די באשעפעניש וואס נעמט נאר און גיט גארנישט, איז די תכלית פון דער סטרא אחרא, ווייל דער דרך פון קדושה איז צו געבן; פונדעסטוועגן איז דער עובר נידעריגער פון אים.
- 28:58 דער חילוק פארוואס מען איז מוסר נפש פאר עבודה זרה און נישט פאר אנדערע עבירות ליגט אין חכמה: נאר עבודה זרה ממש דערגרייכט ביז דער חכמה פון דער נפש און וועקט זי אויף, און א געווענליכע עבירה דערגרייכט נאנט צו חכמה אבער נישט ביז אהין.
- 36:02 א חיה רעה פאלט נאר אן אויף א מענטש ווען זי זעט אים ווי א בהמה; פאר א מענטש וואס האט זיין צלם אלקים האבן די חיות מורא.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 3:46 דער משגיח זאגט אז ווען א מענטש וואלט פארשטאנען אז יעדע עבירה פארבינדט אים מיט עבודה זרה, וואלט ער קיינמאל נישט געטון קיין עבירה.
- 4:28 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף מאכן א חשבון: אויב ער וואלט מוסר נפש געווען נישט צו דינען עבודה זרה, דארף ער זיכער כובש זיין זיין יצר אויף א קליינע עבירה, וואס דאס איז אסאך גרינגער ווי מסירות נפש.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דניאל, דער בעל התניא, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער קאמארנער רבי, דער רמב"ם, המן
ערכים אחוריים, אנכי ה' אלקיך, מסירות נפש, נפש האלקית, סטרא אחרא, עבודה זרה, פיקוח נפש, צלם אלקים, קליפה, רבונו של עולם, רוח שטות