היום לא כל כך שכיח עתות רצון בשעת התפילה כי אוכלים מאכלות אסורות ויש טימטום הלב. עצה - לשבר את הגוף אבל רק בעתות מזומנים. כל אדם מעריך גופו כעיקר והנשמה כנטפל לו' אבל בצדיקים בהיפך.

קאטאלאג: ספר התניא ב' כ”ט נומ׳ ⁨15⁩ פאקעט גייד ז׳ 48 אידיש 53 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 53 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק כ"ט ערקלערט דער משגיח פארוואס דאס הארץ ווערט אמאל פארשטאפט ווי א שטיין, פארוואס דאס איז היינט אזוי שכיח, און ווי אזוי מ'צוברעכט די גראבקייט פונעם גוף כדי די ליכטיגקייט פון דער נשמה זאל זיך אין אים אנכאפן.

נאך עפענדיגע ווערטער וועגן די טעג פון תשלומין נאך שבועות, קבלת עול מלכות שמים, און זיך צוגרייטן א גאנצע וואך אויף שבת, לערנט דער משגיח תניא פרק כ"ט וועגן טמטום הלב, ווען דאס הארץ ווערט ווי א שטיין. ער ברענגט די גמרא וואס טייטשט "ונטמאתם" אלס "ונטמטם": מאכלות אסורות פארשטאפן דאס הארץ, און ער ערקלערט פארוואס היינט דארף מען זיין זייער מדקדק אין כשרות. דערנאך קומט א לענגערע אפשווייף וועגן דעם טעם און דער ליכטיגקייט וואס קדושה גיט אריין אין שבת, מיט מעשיות פון קוזמיר, פונעם סאטמארער רב און פון דער לעכאוויטשער רביצין. צוריק אין תניא ברענגט ער דעם זוהר: א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן צוהאקט מען, אזוי דארף מען צוברעכן דעם גוף אין באשטימטע צייטן מיט א רוח נשברה. ער שטעלט אנטקעגן דעם בינוני, ביי וועמען דער גוף איז דער מענטש, מיטן צדיק, ביי וועמען די נשמה איז דער מענטש, טייטשט "ואנכי תולעת ולא איש", און ענדיגט ווי אזוי צו רעדן צום גוף, מיט א מעשה פון א גר צדק.

ענינים: שמחה און שפלות (תניא פרקים כו-לד) · כשרות און קדושת האכילה

סדר השיעור

  1. 0:00 נאך שבועות, פאר שבת

    דער משגיח עפנט מיט די זיבן טעג נאך שבועות וואס מ'קען נאך משלים זיין און מקבל זיין זיין חלק אין תורה, רעדט וועגן מקבל זיין עול מלכות שמים אין א צייט פון סכנה און וועגן דער הגנה פון סוכות, און דערנאך וועגן זיך צוגרייטן א גאנצע וואך אויף שבת, דער תכלית פון דער וואך.

  2. 6:31 א הארץ ווי א שטיין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם תניא וועגן טמטום הלב, ווען דאס הארץ ווערט ווי א שטיין און מ'האט נישט קיין חשק צו דאווענען, און ברענגט די גמרא אז מאכלות אסורות פארשטאפן דאס הארץ, אז מ'שפירט שוין נישט די שמחה פון לערנען תורה.

  3. 10:51 כשרות היינט און אין די צייטן פונעם תניא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס טמטום הלב איז היינט שכיח: פעקלעך מיט אומצאליגע באשטאנדטיילן און שוואכערע הכשרים, ממילא דארף מען זייער מדקדק זיין אין וואס מ'עסט, ווי דער רמב"ם טייטשט "שומר פיו". אין די צייטן פונעם בעל התניא האט מען געקאכט אינדערהיים מיט ערליכקייט און לכבוד שבת.

  4. 15:17 דער טעם און די ליכטיגקייט פון שבת מעשה

    דער משגיח דערציילט פונעם קוזמירער טשאלנט וואס האט געהאט א טעם פון גן עדן ווייל דער רבי האט אריינגעווארפן בינס "לכבוד שבת קודש", ברענגט דעם מדרש וועגן דעם געווירץ וואס הייסט שבת און אז שבת איז געבענטשט מיט מאור פני אדם, און באשרייבט ווי דאס פנים פונעם סאטמארער רב האט זיך געטוישט שבת און יעדן יום טוב.

  5. 20:56 די לעכאוויטשער רביצינס ליכט מעשה

    דער משגיח דערציילט ווי די לעכאוויטשער רביצין האט געוויינט ווען איר רייכע שוועסטער האט געבענטשט ליכט, ווייל זי האט געזען נאר א פייער און נישט די ליכטיגקייט פון שבת, לייגט צו אז אפילו עלעקטרישע ליכט ברענט אנדערש חול המועד, און ברענגט רבי מרדכי פון לעכאוויטש: ווער עס זוכט נישט עצות צו שפירן די ליכטיגקייט פון שבת, וועט זיצן אין גן עדן ווי א קלאץ.

  6. 25:19 א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק אינעם תניא ערקלערט דער משגיח אז מיט א פארשטאפט הארץ קען מען זיך אפילו ביי דברי רשות נישט איינהאלטן און נישט מקדש זיין, און ברענגט די עצה פונעם רב מתיבתא אין גן עדן צו רבי שמעון בר יוחאי אינעם זוהר: א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן צוהאקט מען אויף קליינע שטיקלעך, אזוי דארף מען צוברעכן דעם גוף.

  7. 28:53 פארוואס די ליכטיגקייט פון דער נשמה כאפט זיך נישט אן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די נשמה וויל לערנען און דאווענען מיט א געפיל, און מ'פארשטייט מיטן שכל די גדלות פונעם באשעפער, אבער עס דרינגט נישט אריין אין הארצן צוליב דער גראבקייט פונעם גוף, די שטארקייט פון קליפת נוגה. די עצה איז צו באשטימען צייטן זיך מכניע צו זיין, ווייל "זבחי אלקים רוח נשברה", א צובראכענע סטרא אחרא.

  8. 34:24 ווער איז דער "איך": בינוני און צדיק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווער איז דער "איך" פון א מענטש. ביי א בינוני איז עס זיין גוף און נפש הבהמית, און די נשמה איז ווי א טרונק וואס מ'גיסט אריין אין אים, ווי "אלקי נשמה שנתת בי". ביי א צדיק איז די נשמה דער מענטש און דער גוף זיין מלבוש, ווי הלל איז געגאנגען טון חסד מיט זיין גוף ווי מיט א פרעמדן.

  9. 40:45 א ווארעם און נישט קיין מענטש; אמת לפי מדריגה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טייטשט דוד המלך'ס ווערטער "ואנכי תולעת ולא איש": א ווארעם טוט וואס ער איז באשאפן געווארן, און א מענטש וואס טוט נישט איז ערגער ווי א ווארעם. דערנאך פרעגט ער צי די אהבה וואס מ'שפירט ביים דאווענען און גייט אוועק נאכדעם איז נישט אמת, און ענטפערט אז אמת האט מדריגות: ביי א בינוני איז דאס זיין אמת.

  10. 46:09 אנזאגן דעם גוף; דעם גר צדק'ס ליכט מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט די עצה פונעם תניא צו רעדן צום גוף און אים אנזאגן אויף זיין חוצפה וואס ער פארטונקלט די ליכטיגקייט פון דער נשמה. ער דערציילט פונעם גר צדק גראף פאטאצקי, וואס האט געענטפערט פאר זיין טויט אז דער ריח פון אן אויסגעלאשענעם שבת ליכט איז אים זיסער ווי אלע זייערע תענוגים, און זאגט אז אזוי דארף מען זאגן צום יצר הרע.

דער שיעור, אויסגעשריבן

נאך שבועות, פאר שבת

0:05

דער משגיח עפנט מיט דער גמרא אז דעם קרבן פון שבועות קען מען נאך מקריב זיין זיבן טעג נאך יום טוב. אין די טעג פון תשלומין קען דער וואס האט נאך נישט מקבל געווען זיין חלק אין תורה עס נאך מקבל זיין, און אפילו דער וואס יא, קען עס אלעמאל זיין נאך בעסער. ער דערמאנט א סכנה וואס מ'האט יענעם טאג געהערט, און זאגט אז יעדער איד דארף מקבל זיין עול מלכות שמים, וואס איז מבטל פון אים דעם עול פון אנדערע מלכיות. מ

2:57

דער באשעפער, לייגט ער צו, גרייט צו די רפואה פאר דער מכה, און די מצוה פון סוכה איז א הגנה פאר א גאנץ יאר. דערנאך גייט ער איבער צו שבת: מ'דארף זיך צוגרייטן א גאנצע וואך, מיט דער כוונה אז יעדע מצוה זאל אריינברענגען קדושה אין שבת, ווייל שבת איז דער תכלית פון דער וואך, ווי די תפילה רופט עס "תכלית מעשה שמים וארץ". ו

א הארץ ווי א שטיין

6:51

דער משגיח לערנט דעם תניא: אמאל, און אפילו אפט, ווערט דאס הארץ פארשטאפט ווי א שטיין און מ'קען עס נישט עפענען ביים דאווענען. אפילו ביי אידן מיט לויטערע נשמות וואס האבן נישט געזינדיגט קען אוועקגיין דער גאנצער חשק. א

8:37

ער ברענגט די גמרא אויפן סוף פון פרשת שמיני, וואס טייטשט "ונטמאתם" אלס "ונטמטם": מאכלות אסורות פארשטאפן דאס הארץ. אזא איד לערנט תורה, וואס דארף אים געבן א גרויסע שמחה אז ער ווערט א מרכבה פאר דער שכינה, און ער שפירט גארנישט. ב

כשרות היינט און אין די צייטן פונעם תניא

10:56

היינט, ערקלערט דער משגיח, איז דאס שכיח, ווייל דער מצב פון כשרות איז נישט ווי עס פלעגט זיין. יעדעס פעקל האט באשטאנדטיילן וואס באשטייען פון נאך באשטאנדטיילן, אפשר הונדערטער זאכן וואס מ'וואלט געדארפט א קאמפיוטער זיי אויסצורעכענען, און אפילו גוטע מכשירים האבן געטראפן טעותים. געוויסע הכשרים זענען נישט פון די בעסטע און פארלאזן זיך אויף אנדערע.

13:06

ממילא דארף א איד זיין זייער מדקדק אין וואס ער עסט. דער רמב"ם טייטשט "שומר פיו ולשונו" אז עס גייט סיי אויף וואס מ'נעמט אריין אין מויל און סיי אויף וואס עס גייט ארויס. אין די צייטן פונעם בעל התניא האבן ערליכע אידישע בעלי בתים'טעס געקאכט אינדערהיים און געזאגט "לכבוד שבת"; היינט קויפט מען א טשאלנט וואס א גוי האט געקאכט. ג

דער טעם און די ליכטיגקייט פון שבת

15:18

דער משגיח דערציילט פון א רב וואס האט געגעסן ביי ר' יחזקאל פון קוזמיר און געשפירט א טעם פון גן עדן אינעם טשאלנט. דער רעצעפט וואס זיין ווייב האט נאכגעמאכט איז נישט געווען דאס זעלבע, ביז די רביצין האט אנטפלעקט אז יעדן ערב שבת ווארפט דער רבי אריין א הויפן בינס און זאגט "לכבוד שבת קודש".

17:06

באמת, זאגט ער, איז דאס א מדרש: א מין האט געפרעגט פארוואס דאס שבת'דיגע עסן איז אזוי געשמאק, און מ'האט אים געענטפערט אז ס'איז דא א געווירץ וואס הייסט שבת. ער ברענגט דעם מדרש אויף "ויברך אלקים את יום השביעי", אז שבת איז געבענטשט מיט מאור פני אדם, און זאגט אז ער האט עס געזען ביים סאטמארער רב, וואס זיין פנים האט זיך געטוישט יעדן יום טוב און געלייכטן שמחת תורה. ד,ה

די לעכאוויטשער רביצינס ליכט

21:14

דער משגיח דערציילט פון דער לעכאוויטשער רביצין, וואס האט געוויינט ווען איר רייכע שוועסטער האט געבענטשט ליכט. זי אליין האט נישט געהאט קיין לייכטער און האט געבענטשט אין אן אויסגעשניצטן קארטאפל, און פונדעסטוועגן געזען א גרויסע ליכטיגקייט; ביי דער שוועסטער האט זי געזען נאר א פייער.

23:05

יעדער קען זען אז א שבת ליכט איז אן אנדער סארט ליכט; אפילו עלעקטרישע ליכט ברענט אנדערש חול המועד. נאר דער וואס האט א פארשטאפט הארץ דערקענט עס נישט. רבי מרדכי פון לעכאוויטש האט געזאגט אז ווער עס זוכט נישט עצות צו שפירן די ליכטיגקייט פון שבת, וועט זיצן אין גן עדן ווי א קלאץ, ווייל שבת איז מעין גן עדן.

א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן

25:30

צוריק צום תניא ערקלערט דער משגיח אז מיט א פארשטאפט הארץ קען מען זיך נישט מקדש זיין אפילו ביי דברי רשות, און מ'עסט ווייטער אפילו ווען מ'איז שוין זאט. די עצה ברענגט ער פונעם זוהר: דער רב מתיבתא אין גן עדן האט געזאגט צו רבי שמעון בר יוחאי אז א האלץ וואס דאס פייער כאפט זיך נישט אן אין אים, צוהאקט מען אויף קליינע שטיקלעך. אזוי דארף מען צוברעכן דעם גוף, וואס די ליכטיגקייט פון דער נשמה כאפט זיך נישט אן אין אים. א,ז

פארוואס די ליכטיגקייט פון דער נשמה כאפט זיך נישט אן

28:58

די נשמה, ערקלערט דער משגיח, וויל לערנען און דאווענען מיט א געפיל, נאר דער גוף לאזט נישט אז איר פייער זאל זיך אנכאפן. א איד פארשטייט מיטן שכל אז דער באשעפער איז גרויס און נעמט אים ארום פון אלע זייטן, און פונדעסטוועגן כאפט עס זיך נישט אן אין הארצן.

31:19

די סיבה איז די גראבקייט פונעם גוף, די קליפת נוגה, וואס הייבט זיך אויף איבער דעם נפש האלקית און פארפינצטערט איר ליכט. דערפאר דארף מען באשטימען צייטן זיך מכניע צו זיין און זען ווי נידעריג מ'איז, ווייל "זבחי אלקים רוח נשברה": דער קרבן פארן רבונו של עולם איז א צובראכענע סטרא אחרא. ביי א איד איז דער גוף קליפת נוגה, וואס מ'קען, נישט ווי די דריי קליפות הטמאות, איבערקערן צו קדושה. ח,ט

ווער איז דער "איך": בינוני און צדיק

34:32

דער משגיח פרעגט ווער איז דער "איך" ווען א מענטש זאגט "איך". ביי איינעם וואס האט נישט אויסגעארבעט זיין גוף איז דער מענטש אליין דער גוף און דער נפש הבהמית, זיין בלוט און זיין גאנצע סיסטעם; די נשמה איז א זייטיגע זאך וואס מ'גיסט אים אריין, ווי א גלאז סאדע וואס ער טרינקט. דערפאר זאגט מען "אלקי נשמה שנתת בי": זי איז אריינגעגעבן אין מיר. י

36:44

ביי צדיקים איז פארקערט: די נשמה איז דער מענטש און דער גוף איז זיין מלבוש. הלל האט געזאגט אז ער גייט טון חסד ווען ער איז געגאנגען עסן, ווייל זיין גוף איז געווען ווי א פרעמדער וואס בעט א נדבה. ביי הלל איז די נשמה אינדערהיים און דער גוף דער פרעמדער; ביי בינונים איז דער גוף אינדערהיים און די נשמה דער פרעמדער. כ

א ווארעם און נישט קיין מענטש; אמת לפי מדריגה

40:46

א בינוני וואס זיין נפש הבהמית איז נאך אין איר פולער שטארקייט איז ווייט פונעם רבונו של עולם. דער משגיח טייטשט דוד המלך'ס ווערטער "ואנכי תולעת ולא איש": א פערד עסט און טוט פונקט וואס ער איז באשאפן געווארן, אבער א מענטש איז באשאפן געווארן צו לערנען און דאווענען, און אז ער טוט עס נישט, איז ער ערגער ווי א ווארעם. ל

43:55

אפילו ווען דער נפש האלקית איז מתגבר ביים דאווענען, גייט דער חשק אוועק נאכדעם, און מ'קען מיינען אז עס איז קיינמאל נישט געווען אמת, ווייל אמת בלייבט. דער משגיח ענטפערט, ווי מ'האט פריער געלערנט אינעם תניא, אז אמת האט מדריגות: נאר ביי א צדיק איז דאס וואס בלייבט נישט נישט אמת, אבער ביי א בינוני איז דאס זיין אמת.

אנזאגן דעם גוף; דעם גר צדק'ס ליכט

46:12

דער משגיח ערקלערט די עצה פונעם תניא צו רעדן צום גוף: וואס פאר א געשעפט האט ער זיך אויפצוהייבן איבער דער נשמה און פירן א מלחמה מיט איר, ווען די נשמה וויל דאווענען און ער וויל נישט? מ'דארף מבזה זיין דעם גוף און אים פרעגן ווי אזוי ער האט די חוצפה צו פארטונקלען די ליכטיגקייט פון דער נשמה און נישט צולאזן צו א תענוג אין עבודת השם.

48:53

ער דערציילט פון גראף פאטאצקי, א גרויסער פריץ אין ווילנע וואס איז געווארן א גר צדק און מ'האט אים גע'משפט צו פארברענען. ווען מ'האט אים פארגעלייגט צוריקצוגיין צו עשירות און אלע תענוגים, האט ער געענטפערט אז דער ריח פון אן אויסגעלאשענעם שבת ליכט איז אים זיסער ווי זיי אלע. דאס, זאגט דער משגיח, דארף מען זאגן צום יצר הרע, און אזוי אים צוברעכן, כדי דאס פייער פון דער נשמה זאל זיך אנכאפן אינעם גוף.

מראי מקומות

תורה

  1. ה Bereishis 2:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:06

כתובים

  1. ג לכאורה Mishlei 21:23 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:06
  2. ח Tehillim 51:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:19
  3. ל Tehillim 22:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:46

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Yoma 39a מפתח אינעם אויסשרייב: 8:37
  2. מ לכאורה Chagigah 17a מפתח אינעם אויסשרייב: 0:05

מדרש

  1. ד Bereishis Rabbah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 17:06
  2. כ לכאורה Vayikra Rabbah 34:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:44

זוהר און קבלה

  1. ז Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:30

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 29 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:51, 25:30
  2. ט Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:19

תפילה און פיוט

  1. ו לכאורה Shabbos night Amidah, Atah Kidashta מפתח אינעם אויסשרייב: 2:57
  2. י לכאורה Birchos HaShachar, Elokai Neshamah מפתח אינעם אויסשרייב: 34:32

עיקרי הדברים

  1. 8:35 דער משגיח ערקלערט אז טמטום הלב, א פארשטאפט הארץ וואס שפירט נישט קיין שמחה אין לערנען און דאווענען, קען קומען פון מאכלות אסורות, ווי די גמרא טייטשט "ונטמאתם" אלס "ונטמטם".
  2. 10:56 ער זאגט אז דאס איז היינט שכיח, ווייל פעקלעך מיט אומצאליגע באשטאנדטיילן און שוואכערע הכשרים מאכן כשרות שווער, נישט ווי אין די צייטן פונעם בעל התניא ווען מ'האט געקאכט אינדערהיים.
  3. 27:02 די עצה פונעם תניא, פונעם זוהר, איז צו צוברעכן דעם גוף: אזוי ווי א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן, דארף מען עס צוהאקן כדי די ליכטיגקייט פון דער נשמה זאל זיך אנכאפן.
  4. 31:07 דער גוף לאזט נישט אריין די נשמה צוליב זיין גראבקייט, וואס קומט פון דער שטארקייט פון קליפת נוגה, דער נפש הבהמית וואס איז מחיה דעם גוף.
  5. 36:00 ביי א בינוני איז דער גוף דער מענטש אליין און די נשמה איז א צוגעגעבענע זאך, און ביי א צדיק איז די נשמה דער מענטש און דער גוף איז נאר זיין מלבוש.
  6. 46:12 דער משגיח זאגט אז מ'דארף רעדן צום גוף און צום יצר הרע און אים אנזאגן אויף זיין חוצפה, וואס ער הייבט זיך אויף איבער דער נשמה און נעמט צו דעם געשמאק פון תורה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 27:02 וואס איז די עצה פאר א הארץ וואס איז פארשטאפט ווי א שטיין?

    תירוץ: 28:09 צו צוברעכן דעם גוף, אזוי ווי א האלץ וואס כאפט זיך נישט אן צוהאקט מען אויף קליינע שטיקלעך אז דאס פייער זאל זיך אנכאפן.

  2. קשיא: 28:58 פארוואס כאפט זיך נישט אן די ליכטיגקייט פון דער נשמה אינעם גוף, אפילו ווען מ'פארשטייט די גדלות פונעם באשעפער?

    תירוץ: 31:07 צוליב דער גראבקייט פונעם גוף, וואס קומט פון דער שטארקייט פון קליפת נוגה וואס פארדעקט דעם נפש האלקית.

  3. קשיא: 34:24 ווער איז דער "איך" פון א מענטש, זיין גוף אדער זיין נשמה?

    תירוץ: 36:00 ביי א בינוני איז דער גוף און נפש הבהמית דער מענטש אליין און די נשמה איז א צוגעגעבענע זאך; ביי א צדיק איז די נשמה דער מענטש און דער גוף זיין מלבוש.

  4. קשיא: 41:44 פארוואס האט דוד המלך געזאגט "ואנכי תולעת ולא איש"?

    תירוץ: 43:06 א ווארעם טוט וואס ער איז באשאפן געווארן; א מענטש וואס טוט נישט וואס ער איז באשאפן געווארן איז ערגער ווי א ווארעם.

  5. קשיא: 43:58 אויב די אהבה וואס מ'שפירט ביים דאווענען גייט אוועק נאכדעם, איז זי נישט געווען אמת?

    תירוץ: 44:34 אמת האט מדריגות; נאר ביי א צדיק איז דאס וואס בלייבט נישט נישט אמת, אבער ביי א בינוני איז דאס זיין אמת.

מעשיות

  1. 15:18 דער קוזמירער טשאלנט

    איינער פון די רבנים איז געווען שבת ביי ר' יחזקאל פון קוזמיר און האט געשפירט א טעם פון גן עדן אינעם טשאלנט. ער האט געבעטן ביי דער רביצין דעם רעצעפט, און זיין ווייב האט עס געמאכט, אבער עס איז נישט געווען דאס זעלבע. דאס נעקסטע מאל אין קוזמיר האט ער געזאגט פאר דער רביצין אז עפעס פעלט, און זי האט מודה געווען אז יעדן ערב שבת קומט דער רבי אריין אין קיך, נעמט א הויפן בינס, ווארפט עס אריין אין טאפ און זאגט "לכבוד שבת קודש", און דאס גיט דעם טעם. דער משגיח זאגט אז די מעשה האט ער מקבל געווען פון זיין רבי'ן.

    אין דער מעשה: ר' חזקל'ע קוזמירער

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

  2. 18:39 דעם סאטמארער רב'ס פנים יום טוב

    דער משגיח זאגט אז ער האט אסאך מאל געזען דעם סאטמארער רב, און שבת איז ער נישט געווען דער זעלבער מענטש. יעדן יום טוב האט זיין פנים אויסגעזען אנדערש, א פסח'דיג פנים און א סוכות'דיג פנים, אז מ'האט געקענט וויסן וועלכער יום טוב עס איז. בפרט שמחת תורה האט זיין פנים געלייכטן, און מתנגדים וואס זענען געקומען קוקן האבן עס נישט געקענט גלייבן.

    אין דער מעשה: דער סאטמארער רב

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  3. 20:58 די לעכאוויטשער רביצינס טרערן

    איידער רבי מרדכי פון לעכאוויטש איז געווארן רבי איז ער געווען אן ארימאן, און זיין רביצינס רייכע שוועסטער איז אמאל געקומען אויף שבת. ווען די שוועסטער האט געבענטשט ליכט האט די רביצין געוויינט, און די שוועסטער האט געמיינט אז עס איז ווייל זי האט זילבערנע לייכטער. די רביצין האט געענטפערט אז זי האט בכלל נישט קיין לייכטער, אפילו נישט קיין הילצערנע: יעדן ערב שבת שניצט איר מאן לעכער אין א קארטאפל פאר די ליכט, און ווען זי בענטשט ליכט ווערט די שטוב פול מיט ליכטיגקייט. ווען איר שוועסטער האט געבענטשט, האט זי געזען נאר א פייער וואס ברענט, נישט די ליכטיגקייט פון שבת.

    אין דער מעשה: רבי מרדכי לעכאוויטשער

  4. 48:53 דער גר צדק און דאס שבת ליכט

    גראף פאטאצקי, איינער פון די גרעסטע גראפן אין ווילנע און ליטע, האט זיך מגייר געווען און איז געווארן א גר צדק. מ'האט אים געכאפט און גע'משפט צו פארברענען. פאר דעם האט מען אים געפרעגט פארוואס ער גייט נישט צוריק צו א לעבן פון עשירות און אלע תענוגים. ער האט געענטפערט אז ביי אידן איז דא א מצוה פון שבת ליכט, און ווען א ליכט לעשט זיך אויס גייט ארויס א שלעכטער ריח; פונדעסטוועגן איז דער ריח פונעם אויסגעלאשענעם שבת ליכט אים זיסער ווי אלע זייערע תענוגים.

    אין דער מעשה: דער גר צדק פון ווילנא

געדאנקען

  1. 8:57 לויט דעם טייטש "ונטמאתם" – "ונטמטם" ערקלערט דער משגיח אז מאכלות אסורות פארשטאפן דאס הארץ, אז א איד וואס לערנט, און וואלט געדארפט זיך פרייען אז ער ווערט א מרכבה פאר דער שכינה, שפירט גארנישט.
  2. 14:25 עסן וואס מ'האט געקאכט אינדערהיים און געזאגט "לכבוד שבת" האט אריינגעגעבן קדושה דערין, ווי דער קוזמירער טשאלנט וואס זיין טעם פון גן עדן איז געקומען פון דעם רבי'נס בינס; א טשאלנט וואס מ'קויפט פארטיג פעלט דאס.
  3. 18:07 די ליכטיגקייט פון שבת שפירט מען אינעם פנים פון א מענטש און אין די ליכט, אפילו אין עלעקטרישע ליכט חול המועד; נאר דער וואס האט א פארשטאפט הארץ דערקענט עס נישט.
  4. 34:52 ביי א בינוני איז די נשמה ווי א טרונק וואס מ'גיסט אריין אין א מענטש, א גאסט אין זיין גוף; ביי א צדיק איז פארקערט, דער גוף איז דער פרעמדער מיט וועמען מ'טוט חסד, ווי הלל האט געטון.
  5. 42:34 דוד המלך האט זיך אנגערופן "תולעת ולא איש", ווייל א ווארעם טוט וואס ער איז באשאפן געווארן, און א מענטש וואס לערנט און דאוונט נישט, ווי ער איז באשאפן געווארן, איז ערגער ווי א ווארעם.
  6. 43:58 א געפיל ביים דאווענען וואס בלייבט נישט איז ביי א בינוני נישט קיין שקר: אמת האט מדריגות, און נאר ביי א צדיק ווערט דאס וואס גייט אוועק גערעכנט ווי נישט אמת.
  7. 50:45 דעם גר צדק'ס תשובה, אז אפילו דער ריח פון אן אויסגייענדיגן שבת ליכט איז זיסער ווי אלע תענוגים פון דער וועלט, איז וואס דער משגיח זאגט אז מ'דארף ענטפערן דעם יצר הרע.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 12:31 דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיין זייער מדקדק אין וואס ער עסט און זיך נישט פארלאזן אויף שוואכערע הכשרים, כדי ער זאל האבן א ריין מויל.
  2. 5:05 ער זאגט אז מ'דארף זיך צוגרייטן א גאנצע וואך אויף שבת, מיט דער כוונה אז יעדע מצוה פון דער וואך זאל אריינברענגען קדושה אין שבת.
  3. 32:19 לויטן תניא זאגט דער משגיח אז מ'דארף באשטימען צייטן זיך מכניע צו זיין און צוברעכן דעם גוף.
  4. 46:12 ער זאגט אז מ'דארף רעדן צום גוף און צום יצר הרע און זיי אנזאגן וואס זיי ווילן צונעמען דעם געשמאק פון תורה און אידישקייט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער בעל התניא, דער גר צדק פון ווילנא, דער סאטמארער רב, דער רמב"ם, הלל הזקן, ר' חזקל'ע קוזמירער, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים בינוני, גרים, טמטום הלב, לב נשבר ונדכה, מאכלות אסורות, נפש האלקית, נפש הבהמית, סטרא אחרא, קליפת נוגה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט