האדם נברא ביכולת שישליט המוח על הלב. יש לכל יהודי שורש הנעלם שכולו טוב. שייכות לפורים.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH י"ב נומ׳ ⁨27⁩ פאקעט גייד ז׳ 75 ענגליש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 54 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק י"ב ערקלערט דער משגיח אז דער רע פונעם בינוני איז נאר איינגעשלאפן און נישט אויסגעהרגעט: ביי א אמת'ע תפילה ווערט ער שטיל, און נאכן דאווענען וואכט ער ווידער אויף, אבער דער מוח האט אלעמאל די כח צו הערשן איבערן הארץ.

דער משגיח עפנט תניא פרק י"ב און ערקלערט אז דער בינוני, וואס ביי אים איבערוועלטיגט קיינמאל נישט דער רע דעם גוט, איז בעצם וואס מיר רופן א צדיק, נאר ער האט נאך די מעגליכקייט צו זינדיגן. ער פארגלייכט עס מיטן רמב"ם, אז דער יודע תעלומות זאגט עדות אויף א בעל תשובה, און זאגט אז "בינוני" באשרייבט דעם מצב פון יעצט. מיט א משל פון אנטיביאטיקע ווייזט ער דעם חילוק: דער צדיק האט געהרגעט זיין יצר הרע, דער בינוני האט אים נאר אוועקגעלייגט. ער ערקלערט די דריי שופטים און פארוואס דער בינוני באקומט דעם גאנצן שכר. ביים דאווענען, ווען מ'שניידט א וועג ארויף דורך פסוקי דזמרה און ברכות קריאת שמע, הייבט זיך דער בינוני אויף ווי א צדיק; נאכדעם פאלט ער צוריק, אזוי ווי א טענצער וואס קומט צוריק אויף דער ערד. צום סוף זאגט ער אז א פרעמדע מחשבה איז קיין חסרון נישט, נאר א געלעגנהייט פאר דער מצוה פון ולא תתורו, ווייל דער מוח איז באשאפן געווארן צו הערשן איבערן הארץ.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · כוונה אין דאווענען · דער יצר הרע און נסיונות

סדר השיעור

  1. 0:00 ווער איז דער בינוני פון פרק י"ב שטייט אינעם קאטאלאג

    נאכן באגריסן א נייעם צוהערער עפנט דער משגיח פרק י"ב וועגן דעם בינוני, וואס ביי אים איבערוועלטיגט דער רע קיינמאל נישט, און ער ערקלערט אז מיר וואלטן אים גערופן א צדיק. דער אמת'ער צדיק, ווי דוד המלך, האט געהרגעט דעם יצר הרע אין חלל השמאלי און אים פארביטן מיט גוטס.

  2. 4:28 א מצב פון יעצט, ווי ביים רמב"ם'ס תשובה

    דער משגיח ערקלערט אז דער יצר הרע פונעם בינוני איז אונטערגעדריקט אבער נאך דא, און אז בינוני באשרייבט זיין מצב פון יעצט, ווי דער רמב"ם זאגט ביי א בעל תשובה אז דער יודע תעלומות זאגט עדות אויף אים. א משל פון אנטיביאטיקע וואס מ'האט נישט גענומען לאנג גענוג ווייזט דעם חילוק צווישן אוועקלייגן דעם יצר הרע און אים הרגענען.

  3. 12:59 רשע, צדיק ורע לו און די דריי שופטים

    אויף א פראגע פון א צוהערער מאכט דער משגיח א חילוק צווישן דעם רשע און דעם צדיק ורע לו און דעם בינוני, און ערקלערט די שופטים: דעם רשע משפט דער יצר הרע, דעם צדיק דער יצר טוב, און דעם בינוני ביידע. דער אייבערשטער העלפט דעם בינוני, און מיטן פסוק "ה' לא יעזבנו" ערקלערט ער אז ביים משפט באקומט ער פונדעסטוועגן דעם גאנצן שכר.

  4. 19:08 קיין מחיצה נישט: דאס דאווענען פונעם בינוני

    דער משגיח ערקלערט אז עבירות מאכן א מחיצה צווישן א מענטש און זיין נשמה, און דערפאר לויפן זיינע מחשבות אוועק ביים דאווענען; ער ברענגט דעם בעל שם טוב אז יעדעס ווארט פון תפילה איז א היכל, און ווער ס'איז נישט ראוי ווערט ארויסגעווארפן. דער בינוני האט נישט אזא מחיצה, ממילא שפירט ער ביים דאווענען ווי די מלאכים זינגען שירה און ער שטייט אויף דער מדריגה פון א צדיק.

  5. 22:34 א מענטש איז וואו זיין מחשבה איז

    אויף די "עתים מיוחדים" פונעם תניא ברענגט דער משגיח דעם בעל שם טוב אז א מענטש איז וואו זיין מחשבה איז, ער ברענגט א ראיה פונעם דין פון קונה שביתה ביי א בוים ערב שבת, וואס ער האט געזען ביים סאטמארער רב און אינעם אבני נזר, און ער ווענדט עס אן אויף דעם וואס מ'דארף ביים דאווענען האבן ירושלים אין זינען.

  6. 27:23 דער עת רצון וואס גייט מיט דעם זונאויפגאנג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי קען זיין א עת רצון אין חוץ לארץ, אז אלעס גייט נאך ארץ ישראל, און ער ברענגט אז דער רמ"ק זאגט אז די אין חוץ לארץ פארלירן, און דער בעל התניא אין זיין שולחן ערוך איז חולק. ער ערקלערט אז אויבן איז נישטא קיין צייט, און דער עת רצון וואס ווערט באשאפן ביים זונאויפגאנג גייט מיט מיטן זונאויפגאנג; דערפאר איז שחרית דער עיקר און פארלאנגט א לאנג דאווענען מיט טלית און תפילין.

  7. 33:18 שניידן א וועג: דער סדר פונעם דאווענען

    דער משגיח ערקלערט אז די לופט ביז צום הימל איז פול מיט קליפות פון די עבירות פון מענטשן, און פסוקי דזמרה שניידן א וועג דורך זיי, ווי דער אריז"ל טייטשט "זמרה" לשון שניידן. דערנאך ברענגען די ברכות קריאת שמע אראפ יראת שמים און אהבה, כדי צוצוגרייטן צו קריאת שמע אליין, און די ברכה נאך שמע איז א המשך פון יציאת מצרים, זיך באפרייען פון אלעס וואס לאזט נישט צוקומען צום אייבערשטן.

  8. 39:06 ארויפגיין ביים דאווענען, צוריקפאלן נאכדעם

    דער משגיח ערקלערט אז ביי אן אמת'ן דאווענען ווערט דער רע פונעם בינוני בטל צום גוט און אן כח, ווייל אפילו דער גוף זעט זיין שורש, אזוי ווי די חיות גייען ארויף צו דער מדריגה פון די שרפים. נאכן דאווענען לעשט זיך אויס דער מאטאר און ער פאלט צוריק, אזוי ווי חסידים וואס טאנצן און הייבן זיך אויף פון דער ערד נאר אויף א רגע; דער רע וואכט ווידער אויף, אבער ער בלייבט נאר איין שופט.

  9. 45:39 פרעמדע מחשבות און "מחשבה ממש" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז א פרעמדע מחשבה קומט פונעם יצר הרע, נישט פון דעם מענטשנס עצם, און ס'איז קיין סיבה נישט זיך צו פילן שולדיג; ס'איז א געלעגנהייט פאר דער מצוה פון "ולא תתורו", וואס מ'איז עובר נאר ווען מ'לאזט די מחשבה בלייבן. ער ערקלערט אז דער בינוני לאזט קיינמאל נישט אריין א "מחשבה ממש", אן אויסגעוואקסענע מחשבה.

  10. 50:04 דער מוח הערשט איבערן הארץ; ר' שמעלקע'ס דביקות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער מוח איז דער שליט איבערן הארץ און יעדער מענטש איז באשאפן אז ער קען זיך איינהאלטן. ער דערציילט פונעם רבי ר' שמעלקע, וואס האט געבעטן די תלמידים אים צו קלאפן אויפן אקסל ווען ער פארלירט די דביקות ביים לערנען, און ערקלערט אז תורה מיט דביקות איז ווי תפילה, נאר דער תניא רעדט פון תפילה. צום סוף ענטפערט ער א פראגע וועגן פסוקי דזמרה און דעם עת רצון.

דער שיעור, אויסגעשריבן

ווער איז דער בינוני פון פרק י"ב

1:03

נאכן באגריסן א נייעם צוהערער עפנט דער משגיח פרק י"ב פונעם תניא: נאכדעם וואס דער בעל התניא האט באשריבן דעם צדיק און דעם רשע, קומט ער צום בינוני, וואס ביי אים איבערוועלטיגט דער רע קיינמאל נישט דעם גוט. אזא מענטש, זאגט דער משגיח, וואלטן מיר גערופן א צדיק; מ'רופט אים בינוני נאר ווייל ער האט נאך די מעגליכקייט צו ווערן א רשע. א

3:00

דער אמת'ער צדיק, ווי דוד המלך, האט געהרגעט זיין יצר הרע; דער משגיח ברענגט די גמרא אז "חלל" מיינט א מת. ער האט אים ארויסגעטריבן פונעם חלל השמאלי שבלב און אים פארביטן מיט גוטס. ב

א מצב פון יעצט, ווי ביים רמב"ם'ס תשובה

4:32

דער יצר הרע פונעם בינוני וואוינט נאך אין אים, נאר ער איז אלעמאל אונטערגעדריקט און קומט קיינמאל נישט צו ווארט. פארלירט דען איינער וואס האט אמאל געזינדיגט דעם נאמען אויף אייביג? ניין, ענטפערט דער משגיח, תשובה העלפט פאר אלעס. דער נאמען באשרייבט זיין מצב פון יעצט, ווען זיין כח הרצון דריקט אזוי אונטער דעם יצר הרע אז ער קען נישט אטעמען.

9:07

ער פארגלייכט עס מיטן רמב"ם, אז נאך אן אמת'ער תשובה זאגט דער יודע תעלומות עדות אז ער וועט מער נישט צוריקקערן צו זיין חטא. אויב ער זינדיגט ווידער נאך יום כיפור, ווייזט עס נישט אז די תשובה איז נישט געווען; עס מיינט אז אין זיין פעסטן מצב וואלט ער נישט געזינדיגט. אזוי אויך ביים בינוני: ווער ווייסט וואס פאר ענדערונגען קענען שפעטער קומען. ד

11:46

ער ברענגט א משל פון איינעם וואס הערט אויף צו נעמען אנטיביאטיקע א ביסל צו פרי: די סימנים פארשווינדן, אבער די אוועקגעלייגטע מיקראבן קענען זיך אויפכאפן. דער יצר הרע פונעם בינוני איז אוועקגעלייגט און קען זיך ווידער אויפשטעלן; דעם צדיק'ס איז געהרגעט און שטייט מער נישט אויף.

רשע, צדיק ורע לו און די דריי שופטים

13:05

א צוהערער פרעגט וואס איז דער חילוק צווישן א רשע און א בינוני, אז א רשע קען אויך טון מצוות. דער משגיח ענטפערט אז דער יצר הרע פונעם רשע איז ביי פולן כח, און ער איז אין א סכנה צו זינדיגן יעדעס מאל ער טרעפט א נסיון. דער צדיק ורע לו קען דורכגיין יארן אן א עבירה, אבער זיין יצר הרע לעבט און שלאגט זיך, און ממילא שטייט ער אונטער דעם בינוני.

15:08

דערנאך ברענגט ער די גמרא: דעם רשע משפט דער יצר הרע, דעם צדיק דער יצר טוב, און דעם בינוני ביידע. דער אייבערשטער העלפט דעם בינוני, ווי דער פסוק זאגט "ה' לא יעזבנו". ווען דער מקטרג טענה'ט אז ער פארדינט נישט קיין שכר ווייל דער אייבערשטער האט געהאלפן, איז דער תירוץ "ולא ירשיענו בהשפטו": ביים משפט באקומט ער ווי ער וואלט עס אליין געטון. ה,ו

קיין מחיצה נישט: דאס דאווענען פונעם בינוני

19:30

דער משגיח ערקלערט אז עבירות מאכן א חציצה צווישן א מענטש און זיין נשמה, און דערפאר לויפן אים די מחשבות אוועק ביים דאווענען. ער ברענגט דעם בעל שם טוב אז יעדעס ווארט פון תפילה איז א היכל, און מלאכים ווארפן ארויס דעם וואס איז נישט ראוי. דער בינוני, וואס זינדיגט קיינמאל נישט, האט קיין חציצה נישט: ער שפירט ווי די מלאכים זינגען שירה און זינגט מיט זיי, און בשעת'ן דאווענען האט ער די מדריגה פון א צדיק.

א מענטש איז וואו זיין מחשבה איז

22:34

דער תניא זאגט אז ביים בינוני הערשט די נפש האלקית נאר אין עתים מיוחדים, ווען ער לייגט אן טלית און תפילין. כדי צו ערקלערן ווי אזוי דאס דאווענען הייבט אים אויף, ברענגט דער משגיח דעם בעל שם טוב: א מענטש איז וואו זיין מחשבה איז, אין קדושה אדער אין שמוץ.

23:57

ער ברענגט א ראיה פון א דין וואס ער האט געזען ביים סאטמארער רב, און ער מיינט אויך אינעם אבני נזר: איינער וואס קומט נאנט צו א שטאט ערב שבת קען זיך אויסקוקן א בוים און אים מאכן פאר זיין שביתה. ווייל ער טראכט אז ער איז דארט, איז ער דארט. אזוי אויך פארלאנגט דער שולחן ערוך מ'זאל ביים דאווענען האבן ירושלים אין זינען, און דערמיט גייען די תפילות ארויף. ז,ח

דער עת רצון וואס גייט מיט דעם זונאויפגאנג

27:24

דער משגיח פרעגט: אלעס גייט נאך ארץ ישראל, און ווען מיר זיצן ביי שלש סעודות איז דארט שוין זונטאג; וואו איז דען דער עת רצון? דער רמ"ק זאגט אז די אין חוץ לארץ פארלירן, אבער דער בעל התניא אין זיין שולחן ערוך איז חולק. שחרית איז א באזונדערער עת רצון, די צייט פונעם תמיד, ווייל מ'פסק'נט ווי ביידע, אז תפילות כנגד תמידים תקנום און אז אבות תקנום. ט,י

30:10

ער ענטפערט אז אויבן איז נישטא קיין צייט און קיין ארט, אבער דער עת רצון וואס ווערט באשאפן ביים זונאויפגאנג גייט מיט מיטן זונאויפגאנג, און אזוי באקומען מיר דעם ערשטן עת רצון פון ארץ ישראל שעות שפעטער. דערפאר איז שחרית לאנג און פארלאנגט טלית און תפילין: עס ברענגט אראפ דעם עת רצון, און מנחה און מעריב שטארקן אים.

שניידן א וועג: דער סדר פונעם דאווענען

34:02

דער משגיח ערקלערט, און ער מערקט אן אז ער ניצט גשמיות'דיגע משלים פאר רוחניות, אז די לופט ביז צום הימל איז פול מיט קליפות פון די עבירות פון מענטשן. פסוקי דזמרה שניידן א וועג דורך זיי; דער אריז"ל טייטשט "זמרה" לשון שניידן, ווי "כרמך לא תזמור". ווען דער וועג איז פריי, זעט די נשמה ווי די מלאכים זינגען שירה, און דאס פילט אים אן מיט יראת שמים. כ

36:26

דערנאך ברענגט "אהבה רבה" אראפ מדריגות פון אהבה, העכער ווי יראה, כדי צוצוגרייטן צו שמע: דער ערשטער פסוק איז יראת שמים, און "ואהבת" איז אהבת השם. די ברכה נאך שמע איז א המשך פון יציאת מצרים, זיך באפרייען פון אלע מצרים וואס לאזן נישט צוקומען צום אייבערשטן. ל

ארויפגיין ביים דאווענען, צוריקפאלן נאכדעם

39:29

ביי אן אמת'ן דאווענען ווערט דער רע פונעם בינוני בטל צום גוט, און ער ווערט ווי א צדיק, נאך העכער ווי א צדיק ורע לו. קיין מחשבה זרה קען אים נישט צוקומען, ווייל אפילו זיין גוף און נפש הבהמית זעען זייער שורש, און די שלעכטע נטיות ווערן אן כח. דער משגיח פארגלייכט עס צו די חיות וואס גייען ארויף ביים דאווענען צו דער מדריגה פון די שרפים.

42:43

נאכן דאווענען לעשט זיך אויס דער מאטאר און ער פאלט צוריק צו זיך אליין. דער משגיח פארגלייכט עס צו חסידים וואס טאנצן שבת: א טענצער הייבט זיך אויף העכער פון זיין הייך, נאר אויף א קורצע ווייל. דער צדיק איז באמת אזוי הויך; דער בינוני שפרינגט נאר. דערנאך וואכט דער רע ווידער אויף אינעם חלל השמאלי, אבער ער איז נאר איין שופט, און ממילא בלייבט ער בכח.

פרעמדע מחשבות און "מחשבה ממש"

45:58

דער משגיח זאגט אז א פרעמדע מחשבה איז קיין סיבה נישט זיך צו פילן נידעריג: זי קומט פון א פרעמדן מקור, דעם יצר הרע, נישט פון דער נפש האלקית. מ'זאל זי ארויסטרייבן דורך זי פארביטן מיט מחשבות פון תורה און פונעם אייבערשטן, ווייל צוויי מחשבות קענען נישט זיין צוזאמען אינעם מוח.

47:22

אדרבה, אזא מחשבה איז א געלעגנהייט פאר דער מצוה "ולא תתורו אחרי לבבכם"; די עבירה איז נאר ווען מ'לאזט זי בלייבן. א מענטש איז אראפגעשיקט געווארן צו פירן די מלחמה. דערפאר לאזט דער בינוני קיינמאל נישט אריין א "מחשבה ממש", אן אויסגעוואקסענע מחשבה; איינע וואס ער פארהאקט איר די טיר רעכנט זיך נישט. מ,נ

דער מוח הערשט איבערן הארץ; ר' שמעלקע'ס דביקות

50:15

דער משגיח ערקלערט אז דער מוח איז שליט איבערן הארץ, און יעדער מענטש איז באשאפן אז ער קען אפהאלטן די מחשבות פונעם הארץ פון זיך באזעצן אינעם מוח, און ממילא קען קיינער נישט זאגן אז ער קען נישט באהערשן זיינע מחשבות. ער דערציילט אז דער רבי ר' שמעלקע האט געבעטן די תלמידים אים צו קלאפן ווען ער פארלירט די דביקות ביים לערנען; אמאל האבן זיי געקלאפט, און ער האט געזאגט אז ער האט זי נישט פארלוירן.

52:46

יעדע מצוה האט איר שפיץ, און די מעלה פון תפילה איז א דביקות וואס לאזט דעם יצר הרע קיין שליטה נישט; תורה וואס מ'לערנט מיט דביקות איז אויך ווי תפילה.

מראי מקומות

תורה

  1. כ לכאורה Vayikra 25:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:02
  2. ל Devarim 6:4-5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:26
  3. מ Bamidbar 15:39 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:22

כתובים

  1. ו Tehillim 37:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:08

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Berachos 61b מפתח אינעם אויסשרייב: 3:00
  2. ג Gemara (מקום נישט באשטימט) 3:58 מפתח
  3. ה לכאורה Berachos 61b מפתח אינעם אויסשרייב: 15:08
  4. י לכאורה Berachos 26b מפתח אינעם אויסשרייב: 27:24

ראשונים

  1. ד Rambam Hilchos Teshuvah 2:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:07

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 12 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03
  2. ז Avnei Nezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:57
  3. ח Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:57
  4. ט Shulchan Aruch HaRav (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:24
  5. נ לכאורה Tanya ch. 12 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:22

עיקרי הדברים

  1. 2:23 דער בינוני פונעם תניא זינדיגט קיינמאל נישט און וואלט אונז אויסגעזען ווי א צדיק, אבער זיין יצר הרע לעבט נאך אין אים.
  2. 8:18 בינוני באשרייבט א מצב פון יעצט, א פעסטער החלטה, און א שפעטערדיגע עבירה ווייזט נישט אז ער איז קיינמאל נישט געווען, און תשובה העלפט עס צוריקצוקריגן.
  3. 12:23 דער צדיק האט געהרגעט זיין יצר הרע, און דער בינוני האט אים נאר אוועקגעלייגט, אזוי אז ער קען זיך ווידער אויפכאפן.
  4. 39:51 ביים אמת'ן דאווענען ווערט דער רע פונעם בינוני אן כח און ער איז ווי א צדיק, אבער נאכן דאווענען וואכט ער ווידער אויף.
  5. 34:42 פסוקי דזמרה שניידן א וועג ארויף דורך די מניעות, און די ברכות קריאת שמע ברענגען אראפ יראת שמים און אהבה.
  6. 47:15 א פרעמדע מחשבה איז נישט קיין חסרון, נאר א געלעגנהייט פאר דער מצוה פון ולא תתורו; די עבירה איז נאר אויב מ'לאזט זי בלייבן.
  7. 50:15 יעדער מענטש איז באשאפן געווארן מיט א מוח וואס קען הערשן איבערן הארץ, און ממילא איז נישטא קיין תירוץ צו זאגן אז ער קען נישט באהערשן זיינע מחשבות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:30 אז א בינוני איז איינער וואס זינדיגט קיינמאל נישט, פארלירט דען איינער וואס האט אמאל געזינדיגט די מדריגה אויף אייביג?

    תירוץ: 8:23 ניין; תשובה העלפט פאר אלעס, און דער נאמען באשרייבט זיין פעסטן מצב פון יעצט, אזוי ווי דער רמב"ם זאגט אז דער יודע תעלומות זאגט עדות אויף א בעל תשובה, אפילו אויב ער טוישט זיך שפעטער.

  2. קשיא: 12:59 א צוהערער פרעגט: אז א רשע קען אויך טון מצוות, וואס איז דער חילוק צווישן אים און דעם בינוני, און וואו שטייט דער צדיק ורע לו?

    תירוץ: 13:18 דער יצר הרע פונעם רשע איז ביי פולן כח און ער איז אין א סכנה צו זינדיגן; דער צדיק ורע לו איז אים געווענליך מנצח, אבער זיין יצר הרע לעבט, און ממילא שטייט ער אונטער דעם בינוני.

  3. קשיא: 17:16 פארוואס זאל דער בינוני באקומען שכר פארן אונטערדריקן זיין יצר הרע, אז דער אייבערשטער האט אים געהאלפן?

    תירוץ: 17:33 פון "ולא ירשיענו בהשפטו": ביים משפט גיט אים דער אייבערשטער דעם שכר ווי ער וואלט עס אליין געטון.

  4. קשיא: 27:24 אז אלעס גייט נאך ארץ ישראל, ווי אזוי קען זיין א עת רצון ביי שלש סעודות אדער שחרית אין חוץ לארץ, ווען דארט איז שוין א צווייטע צייט?

    תירוץ: 30:10 אויבן איז נישטא קיין צייט; דער עת רצון וואס ווערט באשאפן ביים זונאויפגאנג גייט ווייטער מיטן זונאויפגאנג, אזוי אז דער ערשטער עת רצון פון ארץ ישראל קומט אן צו יעדן ארט אין זיין אייגענעם פרימארגן.

  5. קשיא: 52:39 פארוואס רעדט דער תניא נאר פון תפילה, אז תורה האט אויך א מעלה?

    תירוץ: 52:46 יעדע מצוה האט איר אייגענע שפיץ; די מעלה פון תפילה איז דביקות מיטן אייבערשטן אז דער יצר הרע האט קיין שליטה נישט, און תורה וואס מ'לערנט מיט דביקות איז אויך ווי תפילה.

מעשיות

  1. 51:47 ר' שמעלקע בעט מ'זאל אים דערמאנען אין דביקות

    דער משגיח דערציילט אז דער רבי ר' שמעלקע, א ברודער פונעם הפלאה, האט געזאגט די תלמידים אז ווען זיי זעען אז ער פארלירט די דביקות צום אייבערשטן בשעת ער טיפט זיך איין אין א סוגיא, זאלן זיי אים קלאפן אויפן אקסל און אים דערמאנען. אמאל האבן זיי אים געקלאפט, און ער האט געענטפערט אז ער האט נישט פארלוירן די דביקות.

    אין דער מעשה: רבי שמעלקע ניקלשבורגער, דער הפלאה, דער מעזריטשער מגיד

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 2:23 דער משגיח באטאנט אז דער בינוני פונעם תניא, וואס זינדיגט קיינמאל נישט, איז ביי אונז ממש א צדיק; מ'רופט אים בינוני נאר ווייל די מעגליכקייט צו זינדיגן לעבט נאך אין אים.
  2. 10:01 ער טייטשט דעם "וועט קיינמאל נישט זינדיגן" פונעם בינוני ווי די עדות פונעם יודע תעלומות ביים רמב"ם אויף א בעל תשובה: עס באשרייבט ווי פעסט ער איז יעצט, נישט קיין הבטחה אויף שפעטער.
  3. 11:37 מיט א משל פון אנטיביאטיקע וואס מ'האט אויפגעהערט צו פרי, ערקלערט ער אז דער יצר הרע פונעם בינוני איז אוועקגעלייגט ווי מיקראבן וואס שלאפן און קענען זיך אויפכאפן, און ביים צדיק איז ער טויט.
  4. 30:10 ער ערקלערט אז ווייל אויבן איז נישטא קיין צייט, גייט דער עת רצון וואס ווערט באשאפן ביים זונאויפגאנג אין ארץ ישראל מיט מיטן זונאויפגאנג, אזוי אז יעדעס ארט האט דעם ערשטן עת רצון אין זיין אייגענעם פרימארגן.
  5. 34:30 ער באשרייבט די לופט ביז צום הימל ווי פול מיט קליפות פון די עבירות פון מענטשן, און דערפאר מוזן פסוקי דזמרה שניידן א וועג דורך זיי, ווי דער אריז"ל טייטשט "זמרה" לשון שניידן.
  6. 43:04 ער פארגלייכט דעם בינוני ביים דאווענען צו א חסיד וואס טאנצט שבת: ער הייבט זיך אויף העכער ווי זיין געווענליכע הייך אבער פאלט צוריק אראפ, בשעת דער צדיק שטייט באמת אזוי הויך.
  7. 47:22 ער זאגט אז א פרעמדע מחשבה איז א געלעגנהייט: א מענטש איז אראפגעשיקט געווארן צו פירן די מלחמה, און אויב דער שונא וואלט קיינמאל נישט געקומען, וואלט ער קיינמאל נישט געקענט מלחמה האלטן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 45:58 דער משגיח זאגט אז א מענטש זאל זיך נישט פילן נידעריג אדער שולדיג ווען עס קומט אים א פרעמדע מחשבה; זי קומט נישט פון זיין נשמה.
  2. 46:42 ער זאגט מ'זאל אזא מחשבה גלייך ארויסטרייבן דורך זי פארביטן מיט מחשבות פון תורה און פונעם אייבערשטן, ווייל צוויי מחשבות קענען נישט זיין צוזאמען אינעם מוח.
  3. 50:35 ער זאגט אז ס'איז נישטא קיין תירוץ פאר א מענטש צו זאגן אז ער קען נישט באהערשן זיינע מחשבות, ווייל יעדנס מוח האט באקומען די כח צו הערשן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער אבני נזר, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער הפלאה, דער סאטמארער רב, דער רמב"ם, רבי משה קורדובירו, רבי שמעלקע ניקלשבורגער

ערכים בינוני, דביקות, ולא תתורו, חציצה, יציאת מצרים, יצר הרע, יצר טוב, מוח שליט על הלב, מחשבות זרות, נפש האלקית, נפש הבהמית, עת רצון, פסוקי דזמרה, צדיק ורע לו, קליפה, קריאת שמע, רבונו של עולם, תחום שבת

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט